De mening van Huizinga dat vóór de late Middeleeuwen de Groningers van zuiver Fries ras waren, en dat de Groningse ommelanden door het indringen van een Saksische bevolking hun oorspronkelijk Fries karakter verloren, wordt niet algemeen meer aanvaard, al staat het vast dat onder invloed van de stad Groningen het Fries teruggedrongen is. Huizinga verdedigde deze opvatting in een artikel Hoe verloren de Groninger Ommelanden hun oorspronkelijk Friesch karakter? (Drie- maandelijksche Bladen, 1914). Een tegengestelde mening werd verkondigd door D.J.H. Nyssen in zijn proefschrift The passing of the Frisians. Anthropography of Frisia (Amsterdam, 1927). Hij neemt aan, in een slothoofdstuk over The language test, dat door expansie van de Friezen een overheersing bestaan kan hebben, waardoor de taal van de hogere standen en de deftig geschreven taal Fries was, terwijl de massa van de bevolking Saksisch sprak, daar de oude Chauci z.i. geen Friezen waren. ”

C.G.N. de Vooys, Geschiedenis van de Nederlandse taal

You’re doing an enormous amount of publicity for this book, and I notice you’re taking direct e-mail feedback from readers. You must be learning a lot about popular views of the President.

I think it is always a surprise to discover how mysterious the most famous man in the world can remain even in an age of instant mass communications. I have been surprised by how little people feel they know this President, how much they want to know about him. And I’m surprised at how much traction all of the myths about him still have, two years into his term.

Any myths in particular?

The usual ones. One example: the cover story of The New York Times Magazine two weeks ago, the headline - I’m not going to quote it exactly - said something like, he’s not a fool. The idea that two years into a presidency “he’s not a fool” is a headline is pretty remarkable.

The Atlantic, interview with David Frum

” Vastgegroeide systeemmenschen waren ze weer met hun gehechtheid aan de voorvaderlijke inzettingen in de latere middeleeuwen met hun eigen wetten en prat op hun voorrechten met hun quasi-charter van Karel den Grooten. En nog heden ten dage is de Friesche onbuigzame, ietwat eigenzinnige, koppige karakterkracht ten spreekwoord. Op het gelaat van den Fries vindt men, zoolang hij tenminste niet vurig wordt, weinig teekenen van wat er omgaat in zijn ziel. Zelfs zijn woord is gesloten, hij geeft noch door accent, noch door pauze zijn diepste gevoelens bloot. Overigens is hij nadenkend en breed, zijn ja is altijd overwogen, en het neen - waarvoor hij niet zoo bang is als de Genestet - is hem een beredeneerde afwijzing, al geeft hij er ook zijne redenen niet bij. Kortom persevereerende, actieve, emotioneele naturen.

Van Ginneken, De sociologische structuur der Nederlandsche taal