“Aoccdrnig to a rscheearch at Cmabrigde Uinervtisy, it deosn’t mttaer in waht oredr the ltteers in a wrod are, the olny iprmoetnt tihng is taht the frist and lsat ltteer be at the rghit pclae. The rset can be a total mses and you can sitll raed it wouthit porbelm. Tihs is bcuseae the huamn mnid deos not raed ervey lteter by istlef, but the wrod as a wlohe.”

This is a test

Hij werkt op een kantoor, heet daar Awater.
Zie hem. Hij is bekleed met kemelhaar
geregen door een naald. Zijn lijf is mager
gespijsd met wilde honing en sprinkhanen.
Niemand heeft ooit hetgeen hij roept verstaan.
Het is woestijn waar hij gebaren maakt.
Hij heeft iets van een monnik, een soldaat,
maar er wordt niet gebeden, niet geblazen,
wanneer men op kantoor het boek opslaat.
Men zit als in een tempel aan een tafel.
Men schrijft Arabisch schrift met Italiaans.
In cijfers, dwarrelend als as omlaag,
rijzen kolommen van orakeltaal.
Het wordt stil, het wordt warmer in de zaal.
Steeds zilter waait dun ratelend metaal.
De schrijfmachine mijmert gekkepraat.
Lees maar, er staat niet wat er staat. Er staat:
‘O moeder, nooit zult gij de bontjas dragen
waarvoor elk dubbeltje werd omgedraaid,
en niet meer ga ik op mijn vrije dagen
met een paar bloemen naar het hospitaal,
maar breng de rozen naar de Kerkhoflaan…

Martinus Nijhoff, Awater [Fragment]

Het leven lijkt steeds sneller te gaan na je twintigste. In uw boek geeft u daar meerdere verklaringen voor, maar welke is voor u de meest plausibele?

‘Eigenlijk de combinatie van twee hypothesen. Iemand die bij zichzelf merkt dat het leven sneller gaat, vergelijkt het huidige leven met het leven van toen hij twintig was. En dat is nou precies de periode waarin de meeste herinneringen liggen opgeslagen.

Voor je tijdsbeleving lijkt een periode waarin je veel beleeft langer te duren. Dat is op het niveau van vakanties al zo. Die twee of drie weken lijken veel langer te hebben geduurd dan als je thuis zou zijn gebleven. ‘De andere factor is dat er allerlei klokken in je lijf tikken, waarvan sommige beginnen te vertragen. Daardoor kan de subjectieve indruk ontstaan dat de buitenwereld sneller gaat. Oudere mensen waarvan reactievermogen terugloopt, hebben bijvoorbeeld de indruk dat het verkeer drukker wordt. Dat wordt natuurlijk ook drukker, maar ze worden zelf ook steeds trager.’

Douwe Draaisma, in: Intermediair

Lightness Perception and Lightness Illusions

“Aoccdrnig to a rscheearch at Cmabrigde Uinervtisy, it deosn’t mttaer in waht oredr the ltteers in a wrod are…”

There are elements of truth in this, but also some things which scientists studying the psychology of language know to be incorrect.