Pas in beweging is er kans om iets tegen te komen; stilstaand verzamel je slechts stof. En dan niet de stof waarvan dromen gemaakt zijn, maar het spul dat de huismijt poept.

Iemand die hier van alles schrijven wil, en maar steeds ‘geen zin’ heeft.

Zoiets ja.

Als een tandarts die er geen gat meer in ziet; een landschapsarchitect in een uitzichtsloze betrekking; een verhuizer die bij de pakken neerzit; of noem het allemaal maar op. Flauwe grappen maken om van alles te verbloemen; misschien ook wel om te tonen dat dit nou net het enige is wat wel goed lukt. Net niet goed geslaagde zinnen schrijven. Steeds maar de cliché’s vermijden, tot dat juist dat weer een cliché geworden is - en daarmee schel klinkt.

De waarheid heeft een schril geluid.

Mordecai Richler, the Canadian novelist, once said that he divided his life between the time before he decided to become a writer and the time after—and the time before was better. What I believe Richler meant was that once one determines to write, one no longer confronts experience directly; it becomes “copy,” recyclable in stories, articles, essays, poems. True, nothing in a skilled writer’s life is wasted. But there is something mildly—and sometimes more than mildly—gruesome about collecting experience for one’s work the way a certain kind of person collects grievances. I, for one, would never make the mistake my wife did of marrying a writer.

Joseph Epstein, Writing on the Brain.

Digitized treasures of the British Library [Shockwave]

Hebben de Russen niet zo veel feeling voor vrijheid?

Wij wel dan? Wij Nederlanders zitten in een democratie waarvoor wij niets hebben hoeven doen. Het is ons overkomen. Omdat het in de negentiende eeuw in de mode was. Er kwamen parlementen en constitutionele vorsten en zo. Wij hebben het toen ook gedaan. Omdat iedereen het deed. Maar dat wij zo bijzonder vrijheidslievend zouden zijn, geloof ik niet. Ga het café binnen en hoor de verhalen over de kinderverkrachter die zonder vorm van proces onmiddellijk afgemaakt moet worden. Nee hoor, de hele rechtsstaat die druipt van de mensen af als water van een eend.

Interview met Karel van het Reve in:
De Volkskrant 11 ii 1995, het vervolg 3.

Het Parool ging kortgeleden over op het tabloid-formaat, maar voerde nog een paar andere wijzigingen door. Zo zijn de columnisten van de krant niet langer meer op de website te lezen. En dat vind ik een gemis.

Na nu al jaren gewend te zijn van een scherm te lezen, begint het drukke beeld van de gemiddelde papieren krantenpagina me steeds meer te storen. Dus las ik de columns in de krant al niet meer als die ook op de website waren te vinden.

Eén kolom met inhoud hebben, leest toch het beste.

Er nog even van afgezien dat Het Parool die columns meestal ’s middags al om een uur of twaalf on-line had staan, en het lezen mijn werkzaamheden altijd even prettig brak.

[Tussen twee haakjes, waarom heet dat toch steeds tabloid-formaat en niet gewoon A3? Iedereen kent het A4'tje, en een standaard krantenpagina is vier A4'tjes groot, ofwel een A2. Dat tabloid is de helft daarvan.

En een A0 is precies een vierkante meter groot, en is de maat waaraan het gewicht van het papier wordt afgemeten. Dat betekent die 80 gram op een pak kopieerpapier. Zo weet ik nog wel meer zinloze feitjes. Zoals dat de verhouding tussen de zijden van een A4'tje éen op wortel twee is]

Mijn eerste gedachte bij het bekijken van de nominaties voor de grootste Nederlander aller tijden: wat een lullige lijst.

Het lichte amusement is veel te ruim vertegenwoordigd, evenals de contemporaine literatureluur. Uit de toch al veel te grote reeks sporthelden spreekt willekeur. Wel iemand als Ada Kok noemen, maar geen Willy den Ouden of Rie Mastenbroek;

Er is vrijwel niemand uit de negentiende eeuw genomineerd, op de onvermijdelijke Thorbecke en Multatuli na. Van Gogh.

Het is een lijst met nauwelijks aandacht voor wetenschap, of techniek. Er ontbreken nogal wat Nobelprijs-winnaars.

Conclusie derhalve: er is gekozen voor het onschuldig amusement. Daar waar de verkiezing van de grootste Brit nog wel aardige programma’s bracht met historisch interessante programma’s over relatief onbekenden - neem alleen maar de verbazingwekkende nummer twee Brunel - valt dat bij de Kro niet te verwachten.

Edsger Dijkstra missen, en waarschijnlijk niet eens weten dat die bestaat. Dat is ook al zoiets. De meest geciteerde Nederlandse wetenschapper misschien wel. Tsss.

Interessanter zou waarschijnlijk ook een verkiezing zijn wat buitenlanders de grootste Nederlander achten.

Zeeman? Van der Waals? Zernike? Frau Antje? Commissaris Van der Valk?

Dawkins’s Law of the Conservation of Difficulty states that obscurantism in an academic subject expands to fill the vacuum of its intrinsic simplicity. Theoretical physics is a genuinely difficult subject. Envious disciplines, which I shall not advertise, conceal their lack of content behind billowing clouds of deliberate obscurity, hilariously lampooned by Alan Sokal in his hoax article, “Towards a transformative hermeneutics of quantum gravity”, published by Social Text to the subsequent embarrassment of that pretentious journal’s “Editorial Collective”.

Wanton obscurantism subverts the very point of science. If science seems difficult, it should only be because the real world is difficult. Yet a sufficiently skilled writer can cut through the difficulty without losing content and without dumbing down.

Richard Dawkins, Last call for budding science writers

The Internet works about this for me:

I happen to read about a topic online - in this case an in memoriam of the British poet Thom Gunn - look for more newspaper articles via Google News, and try to find out if any of his poems can be found somewhere in a parallel search.

Then I will come accross references of his death in a weblog, or this time through Metafilter. Someone there says Thom Gunn had an influence of the writing of Oliver Sacks. This poster actually mentioned this in a long profiel of Sacks, as maybe the only one around.

So, now I am lead off of the Gunn track, and reading about Sacks. Whom I know a bit better, because I have several of his books.

Thom Gunn is now dead for me in more than one way.

Met schrijven kun je de mensen nog voor de gek houden. Dat is het hele abc ervan. Een goocheltruc waarvan je de mislukking met een frappe kunt wegmoffelen. Bluf en speed heb je ervoor nodig, zelfoverschatting, en geen watervrees. Je improviseert maar wat op bekende thema’s, waarvan de akkoordenschema’s reeds gegeven zijn. Vertrekken en weer thuiskomen, zo gaat het in jazznummers ook. Maar in de klassieke muziek is eerst aandacht, devotie, toewijding, studie en techniek vereist. De intonatie luistert nauw, want een valse noot is vals, en als de techniek tekortschiet. . .

Met schrijven kun je, bij gebrek aan techniek, eenvoud veinzen – wordt altijd op prijs gesteld.

Geerten Meijsing, Malocchio, blz. 141.