The Morning News’ staff write about those summer vacations gone horribly wrong.

Ooit leerde ik mijzelf fotorealistisch schilderen met de airbrush. Dat was wel op een zeldzaam slecht getimed moment trouwens, want tegen de tijd dat ik er iets van kon had de computer het ambacht al overbodig gemaakt.

De enige opdracht die ooit mijn kant op kwam, was van een vent die ‘nakende wijven’ op zijn motorkap wenste afgebeeld. Maar omdat ik nog nooit met autolak gewerkt had, durfde ik geen geld te vragen voor mijn werk. Dat gaf me wel de ruimte niet al te zeer in de man’s fantasieën mee te gaan.

Enfin, op het moment ziet het er naar uit dat de airbrush een onverwachte comeback aan het maken is. Het ding wordt ook opnieuw ingezet om blote vrouwen te schilderen, zij het ditmaal hele echte driedimensionale modellen. De luchtkwast brengt hen een dun laagje spul met dihydroxyacetone (dha) op; een suiker dat de huid laat roesten zodat die er bruin gaat uitzien.

Dat is helemaal in. Het gaat een stuk sneller dan in de zon liggen, en is veel minder schadelijk voor de huid.

Dus sta ik ineens voor de overweging of het zin heeft een nieuwe carrière te beginnen. De noodzakelijke airbrushjes zijn er al, en de compressor om ze aan te drijven werkt nog.

Ik hoef alleen maar een bordje op de gevel te hangen, een logeerkamertje uit te ruimen. En speculeren op de ijdelheid van mensen is een nogal zekere bron van inkomsten…

« Het enige wat je kunt doen met een boek is iets onder woorden brengen waarvan een ander denkt: ik herken daar iets. Dan heb je het niet voor niets geschreven. Dat zijn zeldzame dingen, maar dat wil zeggen dat er zoiets als menselijk contact kan bestaan. Dat is een vorm van herkenning op een ander niveau dan wanneer je met iemand op een terrasje zit te praten, of zelfs zoals ik met jou hier zit te praten. Ik denk eigenlijk dat mensen alleen maar via het geschreven woord echt contact met elkaar hebben. Al schrik ik er nu bijna van dat ik dat zeg, want nu hoor jij mij zeggen dat ik eigenlijk geen echt contact met mensen heb. Heb ik wel. Maar een echter contact heb ik dus met sommige schrijvers die ik niet hoef te zien of die zelfs al lang dood zijn.»

Marja Brouwers, geïnterviewd in De Groene

Volgens de Vlaamse hormoondeskundige Coucke gebruiken alle wielrenners groeihormonen. Terwijl die stoffen kankerverwekkend zijn. [zie ook hier].

[Daarom importeren wij bijvoorbeeld geen Amerikaanse zuivel of koeienvlees daar weg; de beesten zijn er kunstmatig met hormonen opgepompt].

Hij pleit voor de verplichtstelling van een hormonaal profiel van de renners, dat wekelijks gecontroleerd wordt. lês troch | lees door | continue reading »

They are like persons met upon a journey; I think them very agreeable at first but soon find, as a rule, that I am tired of them.

Samuel Butler, The Note-books

• Former US Ambassador Joseph Wilson on the rumour Iraq bought uranium in Niger.
• Linux potentially infringes 293 patents [pdf]

De spelling is eigenlijk het minst interessant aan een taal. Het gaat bij spelling slechts om een afspraak, waaraan mensen zich in het maatschappelijk verkeer conformeren om serieus te worden genomen. De geschiedenis van het Nederlands de afgelopen honderdvijftig jaar laat zien dat die afspraken nogal eens zijn bijgesteld.

Maar, bij de spelling van het Fries speelt net iets meer mee.

Wie bijvoorbeeld via de wikipedia zoekt om meer uitleg over de taal komt daar het woordje “standaardfries” tegen. Dit is een papieren norm over hoe het Fries gebruikt moet worden in het onderwijs en als bestuurstaal.

Voor de meeste Europese landstalen geldt dat standaardisering vooral plaatsvond in de negentiende eeuw, toen natiestaten belangrijk werden en het nationalisme werd uitgevonden. Daarbij had de taalvariant van de machtigste regio of stad veelal de voorkeur.

In Friesland is het Fries al sinds 1498 niet meer de machtigste taal. Al eeuwen overheerst het Nederlands.

En geen van de verschillende Friese dialecten die er bestaan kan op overmacht bogen, al worden het Kleifries en het Woudfries het meest gesproken. Noodzakelijkerwijs betekende dit bij de nog maar recente standaardisering van het Fries dat er kunstmatig keuzes zijn gemaakt welke taalvormen de beste waren. Daardoor heeft de standaardnorm een artificiële taal opgeleverd, die geen normaal mens spreekt. Al was het maar omdat het Fries een nogal incomplete taal is, omdat voor zo veel zaken altijd het Nederlands gebruikt wordt.

Maar, van achter het bureau is het niet moeilijk steeds weer aanvullingen te bedenken.

Over de kenmerken van het monster van Frankenstein dat zo ontstaat een volgende keer meer.

There are two classes, those who want to know and do not care whether others think they know or not, and those who do not much care about knowing but care very greatly about being reputed as knowing.

Samuel Butler, The Note-books

Dan Gillmor’s book We the Media is now freely available in pdf as well. I would call it a must read for everyone interested in the changes the media landscape is undergoing.

Apart from the book, a We The Media website has been set up too.

Next thing you know, your new carreer opportunity ends up in a pop quiz, and is made fun of.

drawing by Danny Gregory.

iii
A definition is the enclosing a wilderness of idea within a wall of words.

iv
Definitions are a kind of scratching and generally leave a sore place more sore than it was before.

Samuel Butler, The Note-books

Wie de pech heeft Fries te zijn en slim, wordt tegen de tijd dat hij of zij volwassen is uit de provincie verbannen. Universitaire opleidingen ontbreken er. En door het fundamentele gebrek aan banen op enig niveau in Friesland komen de meeste bannelingen ook niet meer terug.

Ach ja, Leeuwarden mag wel veel HBO’s hebben, veel meer dan enig uitstel van executie bieden die niet. Ook het merendeel van deze studenten kunnen hun opleiding uiteindelijk niet in Friesland te gelde maken.

Nu zijn er mensen die hier Napoleon de schuld van geven; sloot die Franse overheerser de roemruchte universiteit van Franeker niet?

Het probleem ligt dieper, en de gevolgen zijn naar.

Nog altijd wordt het economische beleid in Friesland gedomineerd door landbouw, hoewel daar nauwelijks meer mensen in werken. Nog immer worden oplossingen gezocht in verouderde zakenmodellen. Werkgelegenheid wordt kunstmatig met veel subsidie van elders geïmporteerd; een call-centertje hier, een assemblagefabriek voor computertjes daar. Tot die ook weer snel verdwijnen, en het paniekerig ineens van ach en wee gaat.

De economie in Friesland is statisch. En binnen die weinig dynamische arbeidsmarkt blijft iedereen die een baantje heeft daar veel te lang plakken, zodat alles eeuwig hetzelfde blijft.

Zo economie, zo cultureel leven. Weinig gebeurt spontaan, en alles wat er geschiedt komt van dezelfden.

En alles kan altijd en eeuwig alleen maar met subsidie erbij.

Een volgende keer meer uitleg over wat dit benauwende klimaat nu precies met taal te maken heeft…

The recent Free Trade Agreement between Australia and the United States means both countries will honour the increased term of protection for copyrighted material. Instead of 50 years from the date of the death of the author, it’s going to take 70 years until books will become public domain.

This means works by authors like Orwell, Kipling and Burroughs that already were in the public domain, are being removed from it. So, download them, while you still can. Only for private use, of course.

Fijn hoor, dat de VPRO de moeite heeft genomen de uitzending van Zomergasten met Felix Rottenberg nu ook stromend on-line aan te bieden. Maar dat een drie uur durend programma is samengebald tot amper zeven minuten, moet ik daar nog iets van denken? Of is dat gewoon dom?

• ZDNet writers have begun a tech weblog
• And John Dvorak now has one as well

De mogelijk verontreinigde rietsuiker is op. Mocht het vanaf nu duidelijk beter met mij gaan, mag helder zijn waardoor dat kwam.

Overigens zat er volgens de Friese schrijver Trinus Riemersma rattengif in de rietsuiker [scroll omlaag naar 'Boeremafia']. Hij vermoedt een complot van bietenboeren, die hun subsidie zien verdwijnen.

We are not won by argument, which is like reading and writing and disappears when there is need of such vanity, or like colour that vanishes with too much lightor shade, or like sound that becomes silence in the extremes. Argument is useless when there is either no conviction at all or a very strong conviction. It is a means of conviction and as such belongs to the means of conviction, not to the extremes. We are not won by arguments that we can analyse, but by tone and temper, by the manner which is the man himself.

Samuel Butler, The Note-books

This weblog still misses something. Call it a lack of easy recognition, because there’s not enough useful repetition. Any magazine or newspaper has to have regular items, varying from horoscopes and the weather forecast to columnists and book reviews.

Therefore, I have decided to become a bit more predictable. From now on, I am going to pay attention to a song in MP3, or a show in streaming media that has caught my attention, every weekend.

So, please download Disco Dzumbus, by the Boban Markovic Orkestar from this site, turn your speakers on, tap your feet and become a little happier.

Look at women’s track and field athletics, and compare the results of the present day champions with those of fifteen years ago. And see that only in long distance running progress is made; mainly because of the emancipation of African athletes.

The same thing could happen in men’s athletics as well, since it is believed fewer athletes will take the risk of using doping, nowadays.

Meanwhile, there finally seems to be a test to show the use of humane growth hormone [HGH].

Nooit straalt mijn huid zo
Als ’s zomers. Wel pech dat het
Schilfers sneeuwen blijft.

* De haiku komt uit het Japans. Het is een gedicht van drie regels zonder rijm, van respectievelijk vijf, zeven en vijf letergrepen, waarin een intensieve natuurervaring wordt uitgedrukt. Maar, het genre is al te vaak misbruikt. Daarom kan ikzelf alleen nog ironische haiku’s schrijven, net als dat ik vind dat limericks altijd scabreus horen te eindigen.

• Kurt Vonnegut gives up on the human race again. Except for the librarians.
  

  Albert Einstein and Mark Twain gave up on the human race at the end of their lives, even though Twain hadn’t even seen World War I. War is now a form of TV entertainment. And what made WWI so particularly entertaining were two American inventions, barbed wire and the machine gun. Shrapnel was invented by an Englishman of the same name. Don’t you wish you could have something named after you?

• Maud Newton interviews writer AL Kennedy on her weblog:
  

  I deal in imagination and I am always interested in questions where that imagination brings faith, alters character - or leads to awful acts. Someone, for example, must have imagined sodomising prisoners in Abu Grahib before it happened –you imagine a poem, you get a poem, you imagine rape, you get rape – it’s all coming from the human brain. I don’t like to forget that we have these two sides and I really don’t like the cop out where “God told me to”, or “the devil told me to” - no, YOU told you to.

Ook de aflevering met Theo Maassen kon me niet werkelijk boeien, al had hij wel een paar aardige fragmenten uitgekozen. Het is toch de setting van het televisieprogramma die mij steeds meer storen gaat. Dat geforceerde gedoe van die twee mensen aan dat tafeltje, waarvan de ene dan moet beginnen te vertellen dat die ook ooit een jeugd heeft gehad.

De kindertijd van de meesten is misschien nog net interessant voor al degenen die er bij geweest zijn. Laat staan dat het iemand gegeven is daar spontaan op televisie iets boeiends over te vertellen.

Enfin, Maassen had een fragment aangevraagd uit de film Glenngary Glen Ross. En het gesprek ging daarna over het goede acteerwerk, en de harde Amerikaanse werkelijkheid die er getoond werd. Maar helaas is nagelaten zelfs maar te noemen wie de film of het oorspronkelijke toneelstuk schreef.

Dat nu, is David Mamet.

En Mamet heeft mij al een tijd geleden iets geleerd. lês troch | lees door | continue reading »

When it became obvious what a dumb and cruel and spiritually and financially and militarily ruinous mistake our war in Vietnam was, every artist worth a damn in this country, every serious writer, painter, stand-up comedian, musician, actor and actress, you name it, came out against the thing. We formed what might be described as a laser beam of protest, with everybody aimed in the same direction, focused and intense. This weapon proved to have the power of a banana-cream pie three feet in diameter when dropped from a stepladder five-feet high.

Kurt Vonnegut, interviewed here

Je nagels knippen met een nieuw schaartje van nog geen twee euro uit de supermarkt, in plaats van met het vijftien jaar oude exemplaar dat eindelijk is zoekgeraakt.

Zo scherp dat er geen inweektijd voor de nagels meer nodig is.

* Kicks voor niks, komt dat niet van de Bescheurkalender?

• A panel discussion on ethics and the [new] media in the Online Journalism Review.
  

  McBride: Frankly, we’ve never been that sharp in the entire journalism industry on ethical-decision making. We tend toward rule-obedience because it promotes efficiency, rather than true critical thinking. But we could hide our weakness behind the fact the we only came out once a day or a couple times a day. Now that the news cycle is eternal, we are finding it’s not enough to have one or two assistant managing editors who can think through critical decisions and make the right call. Everyone at every level has to be versed in the foundations of values and principles of good journalism. Is that happening? Slowly.

• Editors of the Washington Post acknowledge to have underplayed stories questioning the threat posed by Iraq.
  

  There was an attitude among editors: Look, we’re going to war, why do we even worry about all this contrary stuff?

• Laurence Lessing on the ever-expanding reach of copyright law:
  

  As media becomes more concentrated, competition to curry favor with politicians only increases. This intensifies during an election cycle. Networks able to signal that they will be “friendly” - for example, by ensuring that embarrassing moments from interviews won’t be made available to others - are more likely to attract candidates for interviews and so on, than networks that don’t.

• Dutch filmmaker Theo van Gogh can’t use certain scenes from TV programs showing how Pim Fortuyn was demonized for his movie about this murdered politician.

My favorite bas-relief: Athene showing
Heracles where to broach the riverbank
With a nod of her high helmet, her staff sunk
In the exact spot, the Alpheus flowing

Out of its course into the deep dung strata
Of King Augeas’ reeking yard and stables.
Sweet dissolutions from the water tables,
Blocked doors and packed floors deluging like gutters…

And it was there in Olympia, down among green willows,
The lustral wash and run of river shallows,
That we heard of Sean Brown’s murder in the grounds
Of Bellaghy G.A.A. Club. And imagined
Hosewater smashing hard back off the asphalt
In the car park where his athlete’s blood ran cold.

Seamus Heaney, The Augean Stables

I had planned to continue to Balkan Brass theme started last week, but it proofed a bit difficult to get information about the musicians I found. So, I will have to come back on that.

Meanwhile, I would like to advice you to download the song Superman by the Catalan duo Astrud. It makes a good use of old fashioned sounding electronics mixed with modern drum beats. Complete and utter ignorance about its lyrics makes this a nice fluffy summer track for me.

It is often very illuminating, therefore, to ask yourself how you got at the facts on which you base your opinion. Who actually saw, heard, felt, counted, named the thing, about which you have an opinion? Was it the man who told you, or the man who told him, or someone still further removed? And how much was he permitted to see? When he informs you that France thinks this and that, what part of France did he watch? How was he able to watch it? Where was he when he watched it? What Frenchmen was he permitted to talk to, what newspapers did he read, and where did they learn what they say? You can ask yourself these questions, but you can rarely answer them. They will remind you, however, of the distance which often separates your public opinion from the event with which it deals. And the reminder is itself a protection.

Walter Lippmann, Public Opinion [1922]

Wat zal een interviewer altijd als eerste vragen aan een jong debuterend Fries schrijver?

“Werkt u nog, of bent u al met pensioen?”

Dat is een flauwe grap, maar wel éen die een diepe waarheid in zich bergt. Schrijf in het Fries, en wees verzekerd meteen in de marginaliteit te belanden. Wat er ook aan moois op papier komt, buiten de provincie zal niemand er ooit een bek op zetten. Maar ook in Friesland zelf lezen de meeste mensen de taal niet uit zichzelf, want zonder plezier.

In het Fries schrijven is een luxe, die de meesten zich pas kunnen veroorloven als er verder in het leven niets meer hoeft. Dus zijn het de aow-ers, of wat verdwaalde onderwijzers met iets te veel vakantietijd, die de boeken maken. Brave mensen allemaal, maar door het gebrek aan noodzaak in hun werk toch geen echte schrijvers.

Toch, ook zij die er wel voor betaald worden, zullen de taal niet automatisch gebruiken. Het aantal in het Fries geschreven dissertaties is gering, en als de taal eens wel gebruikt wordt in wetenschappelijke publicaties gaat het altijd over de spraak zelf of de Friese geschiedenis.

Dit nadeel biedt natuurlijk ook enorme voordelen. In een taalgebied waar zo weinig aan eigen tekst verschijnt, lijkt iedere scheet al gauw een donderslag. Het is een stuk makkelijker in het Fries gepubliceerd te worden als in het Nederlands. De uitgever kan er vaak subsidie voor krijgen.

En het erge is: puur uit liefde voor de taal lees ik dat soort boeken ook nog. Alleen door die emotie lijkt het soms wel wat.

When distant and unfamiliar and complex things are communicated to great masses of people, the truth suffers a considerable and often a radical distortion. The complex is made over into the simple, the hypothetical into the dogmatic, and the relative into an absolute.