Martin Amis dissects Diego Maradona’s autobiography:

El Diego is a transparent narrative, and you keep seeing in its interstices a startling inner chaos - acute and chronic flaws of character and judgment, and above all a self-knowledge that remains persistently absentee. When Maradona was 14 he fell under the sway of his first manager, an old mentor with the unencouraging name of Jorge Cyterszpiler. You can see it coming when, early on, Maradona boasts that they “handled everything on the basis of friendship, not a single piece of paper was signed”. Sure enough, when he arrives in Naples 10 years later he bewilderingly reveals that, “Cyterszpiler had had such bad luck with figures that I was down to zero”.

Often mentioned in the coverage of the World Championship cycling in Verona is this statue of Juliet. As it’s possible to visit the Capulet’s house there, and imagine you’re Romeo staring at the balcony.

Rubbing the statue’s right breast will bring you luck. But, only if you’re a woman. This doesn’t stop the men, though they probably rub for other reasons.

Your assignment for the weekend: to find pictures of people rubbing Juliet’s breast, and to watch their faces. That shouldn’t be too difficult. There are lots of them on-line.

It’s a tourist trap though. The house is fake.

Writer William Boyd proposes a new way to classify short stories:

Like a multivitamin pill, a good short story can provide a compressed blast of discerning, intellectual pleasure, one no less intense than that delivered by a novel, despite the shorter duration of its consumption. To read a short story like Joyce’s “The Dead”, Chekhov’s “In the Ravine” or Hemingway’s “A Clean Well-Lighted Place”, is to be confronted by a fully achieved, complex work of art, either profound or disturbing or darkly comic or moving. The fact that it takes 15 minutes to read is neither here nor there: the potency is manifest and emphatic.

Nico, Reich der Traüme [radio edit]. In the Trance Groove mix though, because it’s the rare mix that really adds something to the original.

Schlaf führ mich ein.
Trag mich fort,
ganz allein…

Wat is het toch makkelijk om altijd maar neer te kijken op schoenen. Deze gaan inmiddels achttien jaar mee, en mogen nu weer naar de smid voor een paar nieuwe hoeven. Het leer is er in al die jaren alleen maar mooier op geworden.

En nee, ik kocht deze schoenen ooit omdat ik ze oprecht mooi vond. Toendertijd waren er geen mensen in mijn buurt die dergelijk schoeisel droegen. Zulke mensen zou ik pas later ontmoeten, veel later.

*update, na een vraag via e-mail. Ze worden nog gemaakt.

• The American media watcher James Wolcott has a weblog.
• Ceefax, BBC’s teletext, celebrated its thirtieth birtday last week.
• What Wall Street’s Journal reporter Farnaz Fassihi can’t write about Iraq in her paper.

Daarnet, toen ik langs de basisschool liep om snel even koffie te kopen in de supermarkt, viel me op hoe oud de meeste moeders die daar wachten er uitzagen. Jaren ouder dan ik. Wat niet kan. Dat zou ze bijna bejaard maken.

Al waren er ook een paar moeders die zo jong leken dat ze mijn kinderen hadden kunnen zijn. “Babies having babies.”

Maar niets ertussen. Eigenaardig.

Misschien moet ik toch maar eens alle verschillende soorten columns gaan classificeren, zoals William Boyd dat met kortverhalen deed. Dat kan me misschien helpen verklaren waarom ik graag lees hoe sommige schrijvers te keer gaan tegen modieuze tendensen, terwijl het me met grote afkeer vervult als dezelfden koketteren sommige ontwikkelingen in deze tijd niet te kunnen doorgronden.

Toch is er op het eerste gezicht nauwelijks verschil tussen beide soorten verhalen.

Vandaag beweert Ewoud Sanders in zijn doorgaans zeer leesbare taalrubriek in de NRC dat hij niet begreep wat nu die H en 6 betekenden, tijdens het afscheid van André Hazes vorige week.

Ach, misschien is het naarstig naar een onderwerp peuren en dan maar wat doen voor een stukje wel het meest voorkomende type column.

“We’ve abandoned winter over here at the beginning of this century, and now have spring, summer, and rain as seasons.”

Krise ist ein produktiver Zustand. Man muß ihr nur den Beigeschmack der Katastrophe nehmen.

Ieder jaar bij de uitreiking van de Nobelprijs voor literatuur toch even weer de opluchting dat het niet Mulisch is geworden, of Claus. Al verbaast het me dan ook wel weer dat Elfriede Jelinek dit jaar wint, en al helemaal dat ze daarmee pas de tiende vrouw is.

Jelinek schreef met Lust een pornografisch boek, dat schandaal veroorzaakte. En verder komt er nogal wat bloed, sex en geweld in haar boeken voor.

Toch is dit ergens ook wel weer aardig. Heel veel schrijvers die genoemd worden als mogelijke Nobelprijswinnaars, geven als commentaar waarom zij het ook dit jaar niet geworden zijn meestal dat hun boeken te veel sex bevatten.

Daar gaat het dus niet om.

Beautiful commercial. No idea who is trying to sell what with it.

Die meisten verwechseln Dabeisein mit Erleben.

Filmpje over de mistmachine die het inbrekers bij Etos onmogelijk moet maken verder nog iets te stelen. [zie wat ik eerder schreef.]

Opmerkelijk aan de schorsing van Johan Museeuw is niet dat het om een wielrenner gaat. Al blijft pikant dat de man zijn actieve sportcarrière al had afgesloten. Nee, opmerkelijk is dat hij vier jaar geschorst wordt, waarvan twee voorwaardelijk, vanwege bewijs dat niemand mag kennen.

Museeuw was bevriend met een omstreden veearts, die meer wielrenners van doping zou hebben voorzien. Er zijn telefoongesprekken tussen beide afgeluisterd. Bij een huiszoeking zouden spullen van Museeuw in beslag genomen zijn.

Maar wat precies mag niemand weten, omdat de disciplinaire commissie van de Belgische Wielrijdersbond voor procedurefouten vreesde. Merkwaardig trouwens dat een sportbond over informatie uit telefoontaps kan beschikken.

De wielrenner testte niet positief. Toch is een Vlaamse volksheld nu gevallen.

lês troch | lees door | continue reading »

Not one mp3 this time, but six full albums. The Science Songs Recordings, that teach children about the miracles of nature on popular tunes from the 1950s en -60s.

Because, because, because. We’re all in debt to sir Isaac Newton.

Most intriguing sight on television this weekend was a boxing match between a hairy Italian and a Neanderthal man. They haven’t died out, as is proven by Nikolai Valouev. Who is 2,17 meter and weighs in at 147 kilos.

He hates it that everbody sees him as a circus freak. But here are doubts about his capacities.

Mistrust total competence. I’ve always felt life is a series of small disasters which we try to get through.

Michael Palin, These things I know

Johan Museeuw geeft dan wel ineens co-commentaar bij de VRT, tijdens de uitzending van de wereldbekerwedstrijd Parijs-Tours. En dat, terwijl de man tijdens zijn imposante wielercarrière altijd verweten werd éen zwak punt te hebben. De Leeuw van Vlaanderen spreekt met een afgeknepen cavia-stemmetje.

Bondscoach José De Cauwer werd nog eens door de Vlaamse televisie geboycott als co-commentator, toen hij bij een dopingszaak betrokken leek. Al is dat ook weer teruggedraaid.

Later werd De Cauwer zelfs wegens het verstrekken van doping veroordeeld, maar dat had toen ineens geen enkel gevolg meer voor het bijbaantje bij de televisie. Misschien is de wielerwereld wel zo vergeven van doping, dat het allemaal niet meer uitmaakt ook.

Prachtige overwinning van Erik Dekker vandaag, trouwens.

Man sollte die Wahrheit dem anderen wie einen Mantel hinhalten, daß er hineinschlüpfen kann - nicht wie ein nasses Tuch um den Kopf schlagen.

Kijk, zo ken ik de officials weer. Met veel bombarie iemand schorsen, vanwege een veroordeling, die op niets meer gebaseerd is dan schijn tegen. Maar dan verzwijgen dat die maatregel niets voorstelt. Er komt nog welgeteld éen wielerwedstrijd op televisie dit jaar. Dit weekend. Komend voorjaar begint het cirkus pas weer. En dan houdt de boycott op.

Kom ik thuis aan het eind van de middag, u kent dat wel, zet ik even de televisie aan. Gewoon, om op teletekst te zien of er nog iets gebeurd is. Val ik midden in een exclusief portret van mevrouw Connie Breukhoven. Zegt de zalvende stem van de interviewer:

“Sta je er weleens bij stil dat je eigenlijk een levende legende bent?”

[De wereld maakte kennis met Connie Breukhoven door de hitjes die zij onder de naam Vanessa behaalde. Dat was overigens eerder te danken aan de omvang van haar borsten dan d'r vocale kwaliteiten. Eén van die successen heette Dynamite, dat vrijwel meteen gepersifleerd werd als Deinen meid

Deinen meid,
Laat ze maar deinen,
Deinen meid,
Niet van die kleine

Ach, dom geheugen waar op deze plek ook echte poëzie een plaats had kunnen hebben.

Overigens heb ik nog een screenshot van mevrouw Breukhoven gemaakt, maar ze is zelfs verkleind te lelijk dichtgeplamuurd en vlakgespoten om hier te tonen]

BBC 2 is going to air Adam Curtis’ three part documentary The Power of Nightmares from Wednesday the 20th on. Curtis claims in it that the perceived threat of global terrorism is a politically driven fantasy and al-Qaida an illusion.

As the broadcaster itself has doubts about these claims, they show no trailers for the documentary beforehand.

But, fantasies like these allow politicians great control, as was shown by the Cold War. Even now the archives are open, there’s still no solid proof the USSR really wanted to invade Western Europe.

Drawing historical parallels is dangerous, but it can open one’s eyes for developments in current affairs. I’ll watch, coming Wednesday.

BBC 2, The Power of Nightmares, 20 October 2004, 22.00 cet

De baas van Nederland, dat zou je toch een grote Nederlander mogen noemen?

Zeker. In zijn tijd, of haar tijd, misschien wel de grootste .

Dan hebben die makers van dat KRO TV-programma toch een paar eminente Nederlanders over het hoofd gezien. Karel de Grote. Karel de Vijfde. Napoleon. Hitler. Die zijn allemaal de baas van de Nederlanden geweest.

Julius Caesar, of wie het maar was onder wie de Romeinen zo ver naar het noorden oprukten.

Napoleon de grootste Nederlander. Kijk, dat heeft tenminste iets.

[ziet ook mijn gedachten van 26 april]

[I]nternational sports is not a perfect world. It is a place where Ben Johnson is disgraced and FloJo runs free, where Butch Reynolds is barred for two years and East German coaches pee into cups–and where athletes without access to the cutting edge of medicine are condemned to second place. Since drug testers cannot protect the purity of sport, the very least they can do is to make sure that no athlete can cheat more than any other.

Malcolm Gladwell, Drugstore Athletes

Zo’n dag die begint met een piepende computer. Het ding boot wel, maar loopt dan eenmaal in Windows onverklaarbaar vast. Alleen de piep blijft maar doordreinzen. Zelfs in de bios kijken lukt niet, ook dan gaat alles al gauw op tilt.

Dan lukt het me toch even om te zien dat de temperatuur van de processor meer dan 120 graden Celsius is. Dat lijkt me wat overdreven.

Merkwaardig genoeg stelt deze constatering me dan toch ook wel weer gerust. Er lijkt een directe oorzaak te zijn voor alle problemen. Ook al weet ik nu dan niet of de processor al overleden is aan de hitteslag, of na afkoeling weer gewoon zal werken.

En, hoewel ik meerdere computers heb, en het hopelijk maar tijdelijk uitvallen van mijn favoriet geen directe gevolgen heeft, ben ik er toch door onthand. Mijn andere PC’s zijn van die werkstations.

Nina Hynes, Universal.

• The US invaded Iraq without a comprehensive plan in place to secure and rebuild the country.
• What it means that Bush’s presidency is based on faith.
• Andrew Sullivan debates with Christopher Hitchens:
  

  “John Kerry For President - He’ll Do”. And that’s the rallying cry of the Democrats: he’ll do.

somewhere i have never travelled, gladly beyond
any experience,your eyes have their silence:
in your most frail gesture are things which enclose me,
or which i cannot touch because they are too near

your slightest look will easily unclose me
though i have closed myself as fingers,
you open always petal by petal myself as Spring opens
(touching skilfully,mysteriously)her first rose

or if your wish be to close me, i and
my life will shut very beautifully ,suddenly,
as when the heart of this flower imagines
the snow carefully everywhere descending;
nothing which we are to perceive in this world equals
the power of your intense fragility:whose texture
compels me with the color of its countries,
rendering death and forever with each breathing

(i do not know what it is about you that closes
and opens;only something in me understands
the voice of your eyes is deeper than all roses)
nobody,not even the rain,has such small hands

ee cummings, somewhere i have never travelled, gladly beyond

There’s a new biography of Cummings available.

Het heeft iets wreeds afstandelijks. Naar de bios van mijn computer kijken terwijl die aangeeft hoe de microprocessor binnen een kwart minuut oververhit raakt. De cijfertjes die neutraal op het scherm de temperatuur aangeven stijgen snel, met drie vier graden Celsius per seconde. Verder gebeurt er niets. Tot de boel helemaal vastloopt.

When the junction temperature reaches 135 °C, the Pentium III processor will stop executing all instructions. This is signaled to the system with the THERMTRIP# (Thermal trip) signal. The processor will remain stopped until RESET# goes active via Restart or Reset-Switch.

The goal of every thermal design must be to dissipate TDPmax and avoid reaching T_junction with a safe margin.

Heb ik natuurlijk weer een speciaal moederbord, waarvoor een nieuwe processorkoeling besteld moet worden. Kan even duren, mijnheer.

Wat mis ik daardoor echt? De extra grafische mogelijkheden van die machine vooral. De mogelijkheid om TV-programma’s op te slaan, en voor onderweg op schijf te branden.

Enkele gigabytes aan MP3s.

Photoshop acties.

Maar waarschijnlijk vooral om te kunnen doen wat zo mijn gewoonte was.

“Koart pleit”, dat is de term die Omrop Fryslân gebruikt voor kort geding; zo’n spoedeisende civiele procedure waarin advocaten ineens procureurs heten, en een rechter als scheidsrechter tussen twee strijdende partijen optreedt.

“Koart geding” kan net zo goed. En is zelfs aanmerkelijk beter. Want achter dat woordje geding zit een hele geschiedenis die in het Fries onbelicht blijft.

Ding/thing/ting had ooit de betekenis van vergadering, waar dan ook rechtgesproken kon worden. En zo wordt het woord ook nu nog gebruikt, in verscheidene talen. Het IJslandse parlement heet Alþingi. Het Noorse dan weer Storting, ofwel grote vergadering. Het gerechtsgebouw in Oslo heet Tinghus.

Ook in het Nederlands leeft de juridische achtergrond van de term in afgeleide betekenis voort, in een werkwoord als “bedingen” of constructies als “dingen naar.” Beide vormen bestaan ook gewoon in het Fries.

Dit maakt het waarschijnlijk dat alleen omdat het Fries eind 15e eeuw ophield de taal van het gezag te zijn, en de wetboeken in het Nederlands zijn opgesteld, dat woordje geding nooit in de taal opgenomen. Alle woordvormen met ge- worden bijna steevast als vreemde smet gezien.

Ook het Woordenboek der Friese taal wijst door naar “pleit”; al kan het niet om een vermelding van geding heen, omdat Fedde Schurer het woord ooit zo gaaf in een gedicht gebruikte:

Grif wurdt ien dei de lêste
Yn dit koart geding

Wat ik met dit alles zeggen wil, is dat het moderne geschreven Fries bij nadere beschouwing zo vaak een kunstmatig bedachte taal blijkt te zijn. Omdat invloedrijke instellingen een duidelijke angst hebben om woorden te gebruiken die ook al zo in het Nederlands bestaan.