En ook, terwijl ik met mijn rechterhand zo krachtig als maar kon die rotterige klemmetjes van de processorkoeler op hun plaats probeerde te wurmen, hield mijn lichaam me op hetzelfde moment tegen. Tenslotte was ik met fragiele elektronica bezig, rechtstreeks op het moederbord van mijn computer prutsend. Beter om dat allemaal niet met brute kracht kapot te maken.

Als gevolg daarvan spande mijn lijf zich zo in, dat de knopen waaraan mijn bretels achter vastzaten aan mijn broek spontaan losscheurden. Ondanks dat ze met ekstra sterk garen waren aangenaaid.

Dat is pas ingehouden woede.

Misschien, zo bedacht ik me gisteren, is dat wel de beste beschrijving voor het leven: steeds weer al die moeite doen voor alles normaal is.