Er zijn 38 manieren om gelijk te krijgen, zelfs als de ander dat eigenlijk heeft, zo zei Schopenhauer. Maar meer in het algemeen zie ik zelf drie lagen waarop opinies aangevallen kunnen worden.

Zo zijn iemands conclusies aan te vallen. En opvallend genoeg gebeurt dit bijna nooit. Het is blijkbaar makkelijker het gestelde te negeren.

Ook is de methode waarop die conclusies bereikt worden onderuit te halen. En zie, polemiek werkt meestal zo.

Tenslotte kan gepoogd worden de ander uit te schakelen via een persoonlijke aanval; door zijn of haar motieven in twijfel te trekken, iemands intellectuele capaciteiten te bagatelliseren, of door kwaadaardige roddel uit te spreken die niets met onderwerp zelf van doen heeft, maar wel helpt om een negatief breed te creëren. In Nederland zijn dit allemaal opvallend prominente elementen in de meeste publieke discussies, en daarom vind ik het publieke debat hier op een bedenkelijk laag peil staan.

Enfin. Nu is de tijd aangebroken om Geert Mak te pakken, zo meldt Elsevier. Vandaag schreef huisfilosoof Luuk van Middelaar van de VVD een opinie-artikel in De Volkskrant tegen het pamflet Gedoemd tot kwetsbaarheid.

Dat gaat dan weer over die vergelijking met Goebbels [ = aanval op methode om tot conclusies te komen]. Maar blijkens Elsevier schrijft Van Middelaar ook dat Mak karaktermoord pleegt op politici die zich telkens weer haasten om het volk gerust te stellen, door het angst aan te jagen [ = in twijfel trekken motieven]

Ik moet Die Volkskrant even te pakken krijgen voor het hele stuk, maar heb nu al zin het volgens mijn drietrapsmodel te ontleden.

* update: dom, het staat gewoon online