Aardig aan het pamflet van Geert Mak is dat hij niet met name noemt wie hij als “handelaren in angst” ziet. Want, velen voelen zich namelijk desondanks aangesproken: een Sylvain Ephimenco, een Paul Cliteur, de partij-ideologen van de VVD…

Helaas dreig ik bij het recenseren van de bezwaren die de laatsten hebben tegen Mak in mijn eigen val te trappen. Om aan te tonen dat de argumenten van de VVD’ers Luuk van Middelaar en Kees Berghuis ietwat vreemd zijn, is het me onmogelijk niet ook even in te gaan op de crisis in hun partij. Ofwel, om aan te tonen dat zij onzuiver argumenteren in hun aanval op Mak, ontkom ik er niet aan hun beweegredenen verdacht te maken. Wat mij al even slecht maakt als hen, en de aangekondigde gedachtenexercitie om neutraal de gevoerde discussietactieken te bespreken onmogelijk maakt.

Toch zou het te proberen zijn. Ik heb tenslotte hier niets mee te winnen of te verliezen. Mijn inzet is neutraal. Ik hoef geen zieltjes te winnen door ineens even goedkoop de invoering van de doodstraf te bepleiten, of een vlaktaks te opperen. Ik kan geen kamerzetels verliezen. En Wiegel staat niet te brallen best deze kolommen over te willen nemen, na de verkiezingen.

Doe ik het toch…

Als ik het goed lees is het voornaamst bezwaar van de partij-ideologen tegen Mak dat hij politici schoffeert die juist erg goed werk doen. Ze spreken zelfs van karaktermoord. Terwijl de VVD juist zijn uiterste best alle groeperingen in de Nederlandse samenleving bij elkaar te houden, volgens van Middelaar en Berghuis.

Het was mij niet opgevallen. Maar goed, zo goed volg ik de proefbalonnetjes ook niet die politici telkens weer oplaten. Ik ga liever van de realiteit uit.

Maar hiermee reiken de ideologen mij wel een balans aan, waarmee voortaan de woorden van alle VVD-politici perfect te wegen zijn. Hun idee is dus oprecht dat de tegenstellingen tussen bevolkingsgroepen verminderen, als de hoge inkomens minder belasting betalen. Bijvoorbeeld.

Bah. Doe ik het weer.