Misschien is dit de enige 1-aprilgrap waar ik dit jaar ingetuind ben, simpelweg omdat ik de moeite nam toch even mijn WiFi-metertje mee te nemen om te zien of er echt draadloze internettoegang was langs de rivier, bij de fietsbrug.

De stickers zijn tenslotte echt.

Tuurlijk, er is helemaal geen plek om ergens met een notebook te gaan zitten computeren daar. Hoogstens op het talud van de dijkjes, als een visserman tussen het riet.

Is er eigenlijk iets online speciaal voor de pleziervissers?

America’s Air Force Brass Quintet playing J.S. Bach’s Wachet Auf!

Make music, not war.

[Though this website has a page with MP3's of some vehemental patriotic music as well]

Conclusie na een paar minuten kijken: nooit aandacht aan een ledenbijeenkomst besteden als de clubliefde ontbreekt.

Luik-Bastenaken-Luik over drie weken is de mooiste wielerklassieker. Vind ik dan. Van de Ronde van Vlaanderen die vandaag verreden werd, vind ik eigenlijk alleen de beleving van de Vlamingen mooi. De al weken durende besprekingen in de media wie tot de favorieten behoort. En op de dag zelf de drukte van iedereen die zijn best doet de koers meerdere keren langs te zien komen. Wat kan omdat de route op het laatst nogal kronkelt.

Er moeten zo veel mogelijk heuvels meegenomen worden, om het zwaar te maken.

Maar de meeste van die hellingen zeggen mij niet zo veel, ook al hebben ze dan prachtige namen. Oude Kwaremont, Koppenberg, of Berendries. Ik ben die bergjes allemaal opgefietst, zij het zeer op het gemak. Maar ze zijn gewoon te kort. Alleen de Muur van Geraadsbergen dan niet. Daar ben ik nog eens overheen gerammeld toen het oude wegdek er nog lag, met die half gekantelde kinderkopjes. Die maakte wel degelijk indruk.

Op het parcours van Luik-Bastenaken waren er alleen meer hellingen die me hard in de kuiten beten.

Die parcourskennis maakt overigens het televisiekijken dezer weken extra leuk. En omdat ik zelf wel wat gefietst heb, is er ook onbewust herkenning. Mijn lichaam denkt mee te moeten doen, waardoor mijn ademhaling versnelt en mijn pols kan gaan jagen. Daardoor komt de finish van een wielerwedstrijd op TV niet zelden als een verlossing, waarna het soms nog een tijd duurt tot het herstel er is. Zeker als het wedstrijdverloop spannend was.

Vandaag won de Belg Tom Boonen. Indrukwekkend. Maar indrukwekkend is iets anders dan spannend. Vijf minuten na de finish was ik de wedstrijd alweer vergeten.

[...] Kijk, ik heb altijd sterk het idee dat mensen, in de gewone omgang, als ze met elkaar praten, nooit het achterste van hun tong laten zien, altijd iets achterhouden. Door boeken leer je meer over het innerlijk van alle mensen in je omgeving kennen dan door gesprekken, omdat je elkaar toch een klein beetje beïnvloedt als je praat, ook een beetje naar de mond praat. Op het moment dat je aan het praten bent weet je soms ook niet eens dat je er anders over denkt dan je gesprekspartner. En in de literatuur, althans wanneer het goed is, wanneer iemand het echt aandurft om iets over zichzelf te schrijven wat waar is, wat toch ook betrekkelijk zeldzaam is, laat je wél het achterste van je tong zien, durf je het wél aan om zoveel mogelijk over jezelf mee te delen, en dan ook nog in een geconcentreerde vorm. En dat vind ik zo mooi van literatuur.

Maarten ‘t Hart in discussie met Frans Kellendonk

Uit de DBNL-reeks de 20e eeuw in honderd artikelen.

Agnes Sorel, de blonde minnares van de Franse koning Karel VII; de mooiste vrouwe die tot dan ooit geleefd had; zij die de ontblote borst aan het Franse hof als mode introduceerde, blijkt dan waarschijnlijk toch te zijn vergiftigd.

Haar graf is na ruim vijfhonderd jaar geopend, heur haar met moderne middelen geanalyseerd. En ziet, er zat te veel kwik in. Tienduizend maal de hoeveelheid die in de toenmalige geneeskunde werd ingezet als wondermiddel tegen kwaaltjes.

Citaat van de lijkschouwer over het kwik: “je sterft je van alles bewust. Je voelt jezelf wegrotten.”

Ander nieuws: vrouwen schoren hun okselhaar nog niet toen.

Vorig jaar haalde ik het nog min of meer lekschooiend aan. Amerikaanse jongeren nemen geen krantenabonnementen meer omdat oud papier zo veel rotzooi geeft in huis. Onder andere.

Maar nu ik alles wat ik digitaal kan ontvangen naar digitaal heb omgezet…

Verdomd. Door die Nee-sticker op mijn brievenbus erbij moet ik straks nog elders oud papier gaan kopen als er eens een verfklusje te doen is thuis.

I will say this for my choice: there are many professions that one may follow without enthusiasm, but though there may be as many unenthusiastic novelists, proportionately, as there are unenthusiastic engineers or dentists, they must consider themselves infidels and they feel their unbelief and treason keenly. Vividness is what they must desire most and so they must value human existence or be unfaithful to their calling.

Saul Bellow

Obituaries: The Guardian, Times Online UK, NY Times, Reuters

on or by Bellow on this weblog

Zoals voorspeld, had het Openbaar ministerie gewoon te weinig tegen Samir A. om een veroordeling te rechtvaardigen wegens het voorbereiden van terreurhandelingen. Hij is inmiddels weer vrij.

Jammer genoeg staat het vonnis nog niet online. De rechtbank in Rotterdam is daar nooit zo snel mee. Tot die tijd onthoud ik me ook van verder commentaar.

Blijft staan dat het een merkwaardig heerschap is. Maar de reacties die dat gegeven uitlokt zijn ook niet normaal.

This is an odd moment in human history and much of modern thought is dead thought, repulsively and oppressively dead. The need now is for thinking that is so passionate it becomes vivid. I don’t blame people for not wanting to be bothered and if they’d rather have antics or copulation in the novel, well, the world’s so abundantly supplied with these things I can’t see why they’d object if I come up with something different. They’re welcome to their cakes. and if they’re willing to eat flat cakes and drink stale ale, there’s plenty around. But why should these people be affronted by a new kind of book?

Saul Bellow, interview 1982

Het vonnis tegen Samir A. staat online. Cruciale passages daarin zijn de opsomming van de spullen die in zijn huis werden aangetroffen, en de conclusies die daarover getrokken moeten worden. Ofwel, hoe simpel het is om verbanden te suggeren als er maar een wil bestaat alles zo negatief mogelijk te bekijken.

de rechtbank [is] tot het oordeel gekomen, dat de plattegronden, foto’s, tekeningen en aantekeningen als bedoeld achter de eerste drie gedachtestreepjes in de tenlastelegging en de in de tenlastelegging genoemde patroonhouders, geluiddemper, gesoldeerde elektrische circuitjes, kogelwerend vest en nachtkijker kennelijk bestemd zijn tot het plegen van enig misdrijf.

Voornoemde bestemming kan naar het oordeel van de rechtbank echter niet toegekend worden aan de overige in de tenlastelegging opgenomen voorwerpen, stoffen en informatiedragers, hoe men ook over de inhoud van de bij verdachte aangetroffen geschriften, adressen, video- en diskettebestanden moge denken. Met betrekking tot de bij verdachte aangetroffen ammoniak en het aangetroffen zoutzuur moet worden opgemerkt dat deze stoffen, gelet op hun geringe hoeveelheid, tot de uitrusting van menig huishouden in Nederland behoren.

Ondertussen werden in Hoogezand-Sappemeer 108 woningen ontruimd, omdat in éen daarvan explosieven opgeslagen zijn. Iemand had een hobby, heet dat dan.

en ander verfoeilijk taalgebruik op deze website:

“eigenlijk”: komt 50 maal voor, citaten niet meegeteld;
“gegarandeerd”: 1 maal, maar in een citaat. Van Komrij nota bene;
“[heb] zoiets van”: o
“een stukje …”: o
“echt[e]“: 24 maal

aanleiding: Bieslog

Some questions on books, that have making their rounds in the blogosphere, handed to me by Ronald. The first and the last time I will take part in such a relay, only because the questions are on books.

You’re stuck inside Fahrenheit 451. Which book do you want to be?
As I understand it, the question posed here is which book am I willing to learn by heart, in order to become it in the living library that cannot by burned by government. Let’s be ambitious here and say Gerrit Komrij’s anthology of contemporary Dutch poetry: De Nederlandse poëzie van de negentiende en twintigste eeuw in 1000 en enige gedichten. This’ll give me some head start as well, as I seem to know quite a lot of poetry by heart already.

Have you ever had a crush on a fictional character?
In movies and TV series yes, but never in books. I’ve been moved by them, have wept over some; however, the women in words never became real enough for me to fancy them.

The last book you bought was…?
David Sedaris, Dress Your Family in Corduroy and Denim

The last book you read was…?
David Sedaris, Dress Your Family in Corduroy and Denim [my review will appear here]

What are you currently reading?
I am always busy with several books at the same time. At the moment:
H.J.A. Hofland, Tegels lichten
Douwe Draaisma, Het verborgen raderwerk
Tomas Ross, Take Care! Omzien naar Van Gogh
S. Vestdijk, De glanzende kiemcel
Philip Larkin, Collected Poems
Saul Bellow, The Actual

Five books you would take to a desert island…
I do not really get this question; to me books are either paper escape capsules, or treasuries of knowledge. On a desert island there’s no escape needed because the world is elsewhere, and there’s probably not much to know about such an island.

So, in the spirit of this ridiculous question: probably five songbooks with lots of lyrics to give me something new to sing.

I think it’s much more interesting to ask which books I would have taken with me to prison, or the loony bin.

Whom are you passing this stick on to and why?
I drop it here and now. Nevertheless, people willing to continue this relay, are cordially invited to take it up, and say so in the comments box.

Eagle-Eye Cherry, To Love Somebody

from the Mexican film Y Tu Mamà Tambièn.

Dit is zo’n hoog gereformeerd herenrijwiel neem ik aan. Maar wel éen met kinderzitje. En toch heb ik nog geen betere karakterisering gezien. Len Munik weer.

Terwijl in Liverpool de Grand National verreden wordt, waarbij vervreemdende beelden komen van de camera op de helm van een meerijdende jockey, bedenk ik me iets anders. Wielrennen op televisie is ook zo boeiend omdat de camera voortdurend met de deelnemers meerijdt. Wij krijgen te zien wat die ook zien onderweg, en nog iets meer, in plaats enkel achter de lijn te moeten blijven.

Alleen bij het marathonlopen is dat ook zo. Andere sport wordt verslagen met aan de grond genagelde camera’s, die hoogstens wat heen en weer kunnen zwaaien.

Tijdens het verslag van een wielerkoers is het trouwens ook heel goed mogelijk naar de omgeving te kijken, en daarbij af te wegen of het de moeite waard zou zijn in zo’n streek te gaan wonen. Nu ja, morgen bij Parijs Roubaix geldt dat dan niet, daarvoor is Noord-Frankrijk toch een streepje te troosteloos.

”We have created a unique identifier on everybody in the United States. Data that belongs together is already linked together.” Soon after 9/11, having seen the system that was to become the public-private surveillance engine called Matrix (in computer naming, life follows film art), Michael Mullaney, a counterterrorism official at the Justice Department, told O’Harrow: ”I sat down and said, ‘These guys have the computer that every American is afraid of.’ ”

William Safire, Goodbye to Privacy

Beste Vlaamse bezoekers, ik heb toch nooit ontkend dat Tom Boonen indrukwekkend koerst? Of dat hij zeldzaam veel kwaliteit toont door op 24-jarige leeftijd al twee klassiekers te winnen in goed een week?

Maar geef toe dat deze aflevering van Parijs-Roubaix aan de saaie kant was. Voor de neutrale toeschouwer. Die van strijd houdt, en van kansen die plotseling keren.

Op een uur van de finish was duidelijk dat Boonen alleen nog door een verrassing of pech zou kunnen verliezen. Toch?

I like to feel that novelists are seriously dedicated to their art, which means doing a lot of reading and thinking about the novel. Sometimes it seems like writing novels has become a contemporary form of expression, expression of self. Much like being a Renaissance gentleman writing a sonnet. It’s seen as a thing that anyone with a reasonable amount of education can do, and it’s your duty as a citizen to write a half-dozen novels.

Do you think a lot of people see it that way?

Yes, I think self-hood, expression of the self, me, is what it’s about. Now, when you’re reading a master, when you’re reading James, you do feel you’re in the hands of someone who’s given his life to this, and a colossal intelligence, and a highly informed intelligence. That’s true of Conrad, too.

I read a lot of the beginnings of contemporary novels. I get sent hundreds of them. I always read the first 10 or 20 pages. Well, sometimes not 10, sometimes one and a half. It’s rare that I feel that sense of being in good hands. It’s almost impossible to find.

Ian McEwan, Salon interview

De tekst van Geert Mak’s pamflet Gedoemd tot kwetsbaarheid is nu ook online te vinden.

Helaas valt in dit formaat wel de paginanummering weg. Toch is het nuttig de tekst te lezen met de vijftig vragen van AD-redacteur Carel Brendel ernaast.

zie het hele Dossier Gedoemd tot kwetsbaarheid

via Sargasso

AC Milan’s goalkeeper Dida gets hit on the shoulder by a flare. Game abandoned

Van alle woorden waarmee mensen deze website vinden via Google ben ik het trotst op scabreus.

Vorig week werd ik er wakker mee. De radio sloeg aan met het bericht dat de Amerikaanse schrijver Saul Bellow overleden was. Automatisch volgde daar de melding bij dat hij de Nobelprijs voor literatuur gewonnen had.

Merkwaardig toch, die eerbied voor lintjes en dergelijke versierselen.

Toen al wist ik iets over mijn eerbied voor Bellow te moeten schrijven, me daarbij meteen realiserend hoe moeilijk dat zou zijn.

Er staan veel van zijn boeken in de kast, en éen van mijn exen pestte me zelfs met mijn liefde voor “Paul Cello”. Daar ligt het niet aan. Ook vind ik het erg in hem te waarderen hoe zeer hij met gewichtigheid spot; vooral de blaséje eigenwaan van academici blootlegt. Bovendien schrijft de man dikwijls zo ongelooflijk goed dat ik zijn boeken soms al na een halve pagina lezen weg moet leggen.

En toch.

Vraag me niet om hem uit mijn hoofd te citeren. Of om een van zijn boeken even kort samen te vatten, ondanks dat ik sommige meermalen gelezen heb. Ondanks al mijn bewondering blijft er toch ook duidelijke afstand tot het werk; het is niet mogelijk me aan Bellow over te geven.

Soms denk ik dat het komt omdat hij uit een andere, taliger tijd komt. Dat er tegenwoordig zo veel slecht en vaag taalgebruik om ons heen is, dat de kwaliteit van zijn woordkeuze en beelden me verwart.

Soms ook weet ik heel zeker dat de brugklas al te laat in iemands leven komt om nog voldoende Engels te kunnen leren.

Anderzijds is het prettig om te weten voorlopig nog niet klaar te zijn met een schrijver. Zelfs na zijn dood.

Het Nederlandse weblogwereldje toont zich op het moment uitermate vruchtbaar. Het Beatmeisje verbrak de stilte om te melden dat ze zwanger is, mevrouw Louterlog staat op het punt, en mijnheer Bijzinnen spreekt af en toe licht verwonderd de amoebe in de buik van zijn toekomstige bruid toe.

Maar geen van hen laat hun vrucht zelf aan het woord.

Daarvoor moeten we dan toch weer in de VS zijn. Het ongeboren kind van zangeresje Britney Spears laat van zich horen op The official Fetus Spears weblog.

Fetus out!

For to put the matter at its baldest, we live in a thought world, and the thinking has gone very bad indeed. Therefore the artist, whether or not he views himself as an intellectual, is involved in thought struggles. Thinking alone will never cure what ails him, and any artist should be grateful for a naive grace which puts him beyond the need to reason elaborately.

Bellow’s foreword to Bloom’s Closing of the American Mind

Mijn mening is nogal onbelangrijk, simpelweg omdat ik me meestal heel goed realiseer te weinig feiten te kennen. Wat dat betreft heb ik zowel op dit weblog als in mijn werk nogal de neiging aan anderen te vertellen dat hun opinies ook op niets gebaseerd zijn.

Dit is een tamelijk filosofische benadering van zaken, waar maar weinig mensen op zitten te wachten. Enfin.

Helemaal onbelangrijk is mijn meninkje als die gepoold wordt met honderden anderen. Daarvoor wijkt die meestal te veel af. Goed, ik stem dan nog wel omdat het mijn burgerplicht is, maar aan alle andere enquêtes weiger ik altijd beleefd om mee te doen.

Tenzij.

Deze week informeerde NRC-Handelsblad eens naar mijn mening over de krant en de bijbehorende website. En toen leek het me ineens wel gepast om wat standpunten in te nemen. Alleen al omdat de vraagstelling van deze enquête me veel zou kunnen vertellen over het denkraam dat het dagblad heeft.

Maar, dat viel nog niet mee. Bij de meeste vragen bleek het mij onmogelijk antwoord te geven. De onderzoekers hadden namelijk niet bedacht dat er weleens mensen zouden kunnen zijn die de Nederlandse kranten alleen nog erbij hebben, maar hun nieuws allang elders halen.

Zelfs Teletekst werd niet eens als mogelijk nieuwsbron genoemd.

Waaruit ik dus prompt afleid dat het enorm slecht met de Nederlandse dagbladwereld gaat, omdat ze daar geen idee lijken te hebben wat er allemaal verandert op het moment.

De titel van dit bericht is geen bevel, maar een aanwijzing. Het dagblad Trouw gaat er ook toe over een geheel digitaal abonnement in te voeren, en tot die tijd is dit product voor iedereen gratis online in te zien.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Rammstein, Keine Lust

and almost 600 other videoclips, though not every hyperlink will deliver.

Laf als de pils in de naam, zo smaakt mij de enige Nederlandse voorjaarsklassieker altijd. De wedstrijd ontbeert gewoon iets.

Noem het gebrek aan geschiedenis.

En ook helpt niet mee dat het parcours eens in de zo veel jaar compleet verandert, waardoor een geïnformeerde leek zoals ik ineens niets meer aan zijn terreinkennis heeft.

Tegenwoordig ligt de finish bovenop de Cauberg in Valkenburg. Maar, die helling is tijdens de wedstrijd al twee keer eerder beklommen. Vandaag kwam er tijdens de rechtstreekse uitzending niet meer in beeld dan de eindsprint op de Cauberg, omdat er vanwege de mist geen helicopters de lucht in konden.

Ineens waren de hoofdrolspelers in beeld, zonder dat er gelegenheid was geweest om hun kracht even te monsteren. En toen was het afgelopen. Een rechtstreeks verslag met even weinig emotie als een ingekorte samenvatting was alweer voorbij.

Veel aandacht trok de speech hier niet die Rupert Murdoch vorige week hield tot de American Society of Newspaper Editors. Belangrijker voor het Nederlandse journaille was de uitreiking van het Gouden Pennetje, en de toespraak van Pieter Broertjes namens het Genootschap van Hoofdredacteuren.

Broertjes wil dat er wetten uit de weg genomen worden, en praktische bezwaren. Zodat de kranten kunnen samenwerken met [commerciële] omroepen, want daarvan loopt het publiek ook al terug, en samen staan ze sterker. Eerder al eisten de dagbladen een nul-tarief aan BTW op hun producten; wat ook zo’n kansloze exercitie was.

Nee, aan ideetjes heeft het de Nederlandse hoofdredacteuren nooit ontbroken. Wel aan het besef dat hun product gewoon weleens gebreken kan hebben. Of het inzicht dat hun journalisten vooral voor elkaar schrijven, en zich daarbij ver boven hun publiek verheven voelen.

Murdoch presenteerde tenminste nog iets aan visie, en signaleert dat er een generatie opgroeit die zelf wel bepaalt waar ze het nieuws haalt. En zolang kranten maar eenmaal per dag verschijnen, of hun websites enkel op een vast moment bijwerken, lopen zij dat nieuwe publiek simpelweg mis.

Nu heb ik wel mijn bedenkingen bij de wens van Murdoch tot een grotere publieksgerichtheid bij journalisten. Zijn idee van klantvriendelijkheid is bijvoorbeeld overal in Nederland hoorbaar via Sky radio.

lês troch | lees door | continue reading »