Dacht het kabinet nu werkelijk met een campagne van enkele weken van de bevolking te kunnen bewegen voor de Europese Grondwet te stemmen, terwijl achtereenvolgende kabinetten hier al jarenlang impopulaire maatregelen doordrukken met het holle excuus dat Brussel dit oplegt?

En dachten al die kranten nu werkelijk dat hun hoofdredactionele adviezen om voor te stemmen geloofwaardig waren, terwijl elk van hen zich telkens weer bezondigt aan smalende berichtgeving over zaken als de afschaffing van de wipkip, maar echt structurele ontwikkelingen nimmer aandacht krijgen?

Als de uitsleg van het referendum van 1 juni 2005 iets aantoont, is het een crisis in de geloofwaardigheid van hen die zich boven de bevolking gesteld voelen.

Anders niet.

Maar dat probleem is ernstig genoeg. Omdat het nauwelijks beseft wordt.

Here was someone at the center of the secret world I was only glimpsing in my Navy assignment, so I peppered him with questions about his job and his world. As I think back on this accidental but crucial encounter - one of the most important in my life - I see that my patter probably verged on the adolescent. Since he wasn’t saying much about himself, I turned it into a career-counseling session.

Bob Woodward

The Frames, Dream Awake

there’s a point in all your dreaming,
to every time mean has just deserves,
and every time i caught you leaving..

i had to dream awake..

Dat is dus internet, op donderdag naar een stuk van Woodward verwijzen dat een krant hier zaterdag nog helemaal gaat afdrukken in vertaling.

Ach, de verwarring bij de Amerikanen dat ene Tiny Kox woordvoerder voor het Nee-kamp in Nederland was, dat bleef aardig.

Alleen de naam noemen al zou de zendgemachtigden hun vergunning hebben kunnen kosten. Laat staan hem interviewen, en zijn naam in beeld brengen.

Life, friends, is boring. We must not say so.
After all, the sky flashes, the great sea yearns,
we ourselves flash and yearn,
and moreover my mother told me as a boy
(repeatedly) ‘Ever to confess you’re bored
means you have no

Inner Resources.’ I conclude now I have no
inner resources, because I am heavy bored.
Peoples bore me,
literature bores me, especially great literature,
Henry bores me, with his plights & gripes
as bad as achilles,

Who loves people and valiant art, which bores me.
And the tranquil hills, & gin, look like a drag
and somehow a dog
has taken itself & its tail considerably away
into mountains or sea or sky, leaving
behind: me, wag.

John Berryman, out of his Dream Songs

Desert town Las Vegas 1978 - 2005

On the eve of the World Environment Day the UN launched an atlas with satellite pictures mainly showing how cities have grown, everywhere in the world.

I don’t operate often. When I do,
persons take note.
Nurses look amazed. They pale.
The patient is brought back to life, or so.
The reason I don’t do this more (I quote)
is: I have a living to fail–

because of my wife & son–to keep from earning.
–Mr Bones, I sees that.
They for these operations thanks you, what?
not pays you. –Right.
You have seldom been so understanding.
Now there is further a difficulty with the light:

I am obliged to perform in complete darkness
operations of great delicacy
on my self.
–Mr Bones, you terrifies me.
No wonder they don’t pay you. Will you die?
–My
friend, I succeeded. Later.

John Berryman, out of his Dream Songs

Tennis kan me niets schelen, maar die sportbroekjes van tegenwoordig. Daar moet ik toch even naar kijken.

Enfin. Alle vrouwen leken in hetzelfde blauwe Adidas-outfitje te spelen, met verticale strepen over hun kont. Dat was nog erger.

I am, outside. Incredible panic rules.
People are blowing and beating each other without mercy.
Drinks are boiling. Iced
drinks are boiling. The worse anyone feels, the worse
treated he is. Fools elect fools.
A harmless man at an intersection said, under his breath: “Christ!”

That word, so spoken, affected the vision
of, when they trod to work the next day, shopkeepers
who went & were fitted for glasses.
Enjoyed they then an appearance of love & law.
Millenia whift & waft–one, one–er, er . . .
Their glasses were taken from them, & they saw.

Man has undertaken the top job of all,
son fin. Good luck.
I myself walked at the funeral of tenderness.
Followed other deaths. Among the last,
like the memory of a lovely fuck,
was: Do, ut des.

John Berryman, out of his Dream Songs

Veel boeken heb ik gelezen. Maar wonderbaarlijk genoeg is nauwelijks verband tussen de kwaliteit en of ik ervan genoten heb met hoe ze in mijn herinnering blijven hangen.

Ik heb altijd onthouden ooit een vreemd antiek Nederlands science fiction boek gelezen te hebben, waarin iedereen het vliegtuig gebruikte om zich te verplaatsen. Alleen heette het nog geen vliegtuig, zo nieuw was die uitvinding toen. Meer is me er niet van bijgebleven.

Maar ziet, het boek bestaat echt. De onvolprezen Digitale Bibliotheek der Nederlandse letteren heeft het zelfs online gezet. Kees Valkenstein schreef het in 1910, en het heet De Aeroplaan van m’nheer Vliegenthert.

Zelfs de science fiction was toen nog nieuw, zoals aan de nu wat knullig ogende inleiding is af te lezen.

In 2010 zijn we met z’n allen al lang dood, wat bepaald jammer is voor ons allemaal. (Want de menschen gaan zoo verbazend hard vooruit tegenwoordig, dat ‘t werkelijk ‘n genoegen moet zijn over honderd jaar te leven.) Maar daar is nu eenmaal niets aan te veranderen. We zijn dood tegen die tijd en ‘t niet vertellen van Jan Dries vliegavonturen zou dus groote gekheid zijn.

Het is waar. Lezen over 2010 vanuit de ideeën van 1910, dat alleen is aardig. Automatieken, wereldtaal, eenheidsmunt. Maar met tweehonderd kilometer per uur vliegen was enorm snel, zeker omdat iedereen in de open lucht zat.

Prachtige lezing online van Willem Wilmink over Poëzie voor kinderen en volwassenen.

Naast aangenaam voor mij ook nog nuttig door de introductie van het begrip ‘ruis’; een term gemund door Annie M.G. Schmidt om aan te geven dat tekst soms delen met een bewust lege inhoud moet hebben, om het begrijpelijk te houden. Daarbij geldt: hoe groter het publiek, hoe meer ruis de schrijver moet produceren.

Ik was me hier wel enigszins bewust van, maar nooit zo helder als nu.

Citaat Wilmink:

Vandaar dat ik voor de Amnesty International-bijeenkomst in Carré een liedje schreef met herhalingen erin, en met een cliché:

Ze schuifelen door het journaal
geef hun een teken, een signaal:
dat geen enkele deur eeuwig dicht zal zijn,
dat aan ‘t eind van de tunnel weer licht zal zijn.

Dat licht aan het eind van een tunnel is wat iedereen die bijna verdronken is of anderszins bijna doodgegaan, heeft waargenomen en steeds weer vertelt. ‘t Is een cliché, maar een wáár cliché, niet zoiets als ‘waar rook is is vuur’, waar de veelvuldige herhaling van een lasterlijke leugen een waarheid schijnt te maken. De poëet en recensent Hans Warren heeft van mijn Verzamelde liedjes en gedichten gezegd dat ze boordevol clichés staan. Dat deze ‘ruis’ geen onmacht is, maar opzet, is deze Zeeuwse Nachtegaal ontgaan.

Er staat een hele verzameling prettige kritische columns online, bij de verenigde wetenschapsjournalisten. Salpeter.

Met onder meer, het signalement dat materiaal in populair wetenschappelijke boeken en artikelen ridicuul vaak gerecycled wordt.

God dobbelt niet, zei Einstein, Schrodingers kat is dood noch levend, de ontdekkers van de kosmische achtergrondstraling dachten aanvankelijk dat het duivenpoep op hun telescoopschotel was, het twee-spletenexperiment toont aan dat een deeltje ook een golf is en omgekeerd - eventueel was het de eerste keer fascinerend, maar echt niet als je het allemaal al tig keer eerder gelezen hebt.

Of, waarom Wikipedia altijd onbetrouwbaar zal zijn:

Wikipedia berust volgens mij op een ernstig misverstand. Dat kennis bestaat uit, en ontstaat uit, het tomeloos op elkaar mieteren van meningen waar half ingevoerde, goed bedoelende medewerkers chocola van proberen te bakken. Accuratesse is geen optelsom van meningen.

Danwel, over het eeuwige onvermogen van journalisten, maar zij niet alleen, om iets van cijfers te begrijpen:

Windturbines zijn dingen die –af en toe- vermogen leveren, net als de motor van een auto. Als je dan toch eenheden dicht bij de burger wilt gebruiken, had Nuon beter op dat bord kunnen zetten: deze windmolens leveren nu evenveel vermogen als [94] middenklasse auto’s die 120 kilometer per uur rijden.

Op momenten dat het niet al te hard waait en niet al te stil is op de weg, zal het energieverbruik van de auto’s alleen al op dat stukje A6 hoger zijn dan de opbrengst van al die turbines.

En ook, economie zou verboden moeten worden:

Het vak zou verboden moeten worden, al was het maar om er voor te zorgen dat politici én ondernemers eens écht naar argumenten moeten zoeken om hun besluiten en hun (stem)gedrag te motiveren en om te voorkomen dat ze roepen: dat is goed voor ‘de economie’.

schetsen en kleuraanwijzingen op de officiële website

Zo’n dag waarop je thuiskomt met een tas vol boodschappen die zichzelf alvast uit het pak hebben geholpen. Alles gemarineerd in de yoghurt met vruchtjes is.

The Cocteau Twins, Violaine

I can’t help it, the music of the 1980s was the music of my youth and always will be. What made an impact then, will never disappointment me now.

This week’s episode of Dr Who brought us The Weakest Link, presented by a red topped droid. Contestants who were voted off never could finish their walk of shame.

At the risk of sounding depressed:

• US Federal government spends 68 cents of each budgeted dollar on defense
• Chalmers Johnson looks at the signs, and predicts: the conversion of the USA to a military empire looms
• and to balance this all, Thomas P.M. Barnett, stating: the US hasn’t fought a war on it own behalf since WWII

When it is breaking news that a formerly talented popular artist is driving to court, to hear a verdict.

But, who are the hyenas here?

The very dynamism of megatechnics, its seemingly endless resourcefulness in concocting technocratic answers to human problems, has blinded its governors tot the nature of these contrary reactions. Hence the orthodox remedy for discontent - the Welfare State’s variants of ‘bread and circuses’ - only aggravates the disease. Unfortunately, just as in the body there is no tissue that shows a more extraordinary capacity for rapid growth than cancer cells, so in the body politic, the disintegration and destruction that has been going on with cumulative force for halve a century now threaten to outpace the productive mechanism and even undermine the principles of cosmic order and rational cooperation upon which its genuine constructive achievements have in fact been based.

Lewis Mumford, The Pentagon of Power, 347.

De belangrijkste vraag over Wimbledon volgende week is niet wie de favorieten voor de titels zijn, maar wat mevrouw Sharapova/ Sjarapova/ Scharapowa voor jurkje aan zal trekken.

Dat van vorig jaar is nog altijd leverbaar als kussen, in Japan. Daar ontstond bovendien een enorme fascinatie voor de tepels die zij zichtbaar onder haar jurkje droeg. Bronnen op de internetten reppen er zelfs van dat daardoor de handel in geprononceerde plastic neptepels zo’n boom doormaakte, dat ze speciaal uit Canada geïmporteerd moesten worden.

Ach ja, nieuwtjes op de internetten. Rages in Japan die nooit iemand controleert. Toch lijkt de gelinkte website me wel van een echte winkel.

The Electronic Frontier Foundation [EFF] has put a legal guide for webloggers online.

With among other things useful tidbits about liability issues, intellectual property rights, and [American] libel laws.

This website is hosted in the US, I suddenly realize.

“op dertig graden wassen…”

Wat hier nu weer van te denken?

Een techniekje dat ik tijdens het websurfen vaak gebruik, is om een woord of frase in een tekst te selecteren, om die vervolgens via de rechtermuisknop meteen als zoekopdracht te laten dienen.

Werkt lekker snel.

Probleem was alleen altijd dat in mijn favoriete browser Opera die pagina waar ik eerst op stond, vervangen werd door Google.

Maar nu ineens, zonder dat ik ook maar een instelling heb veranderd, opent Google wel in een nieuw venster. En ik haat het als technologie ineens magische eigenschapen krijgt, hoe prettig de gevolgen dan misschien ook zijn.

Beste anonieme e-mailer,

u noemt mijn stelselmatige kritiek op de sportjournalistiek nogal ongefundeerd, dus krijgt u bij deze argumenten. Hieronder staat een willekeurig bericht over een sportwedstrijd, toevallig geplukt van de Sporza website.

Omdat ik niet vervelend wil doen, blijft de foto gehandhaafd, waardoor het bericht ineens nog tamelijk herkenbaar over wielrennen gaat. Maar die elementaire informatie wordt nergens genoemd, iets dat opvallend vaak voor sportberichten opgaat.

Nee, zelfs een tamelijk fundamentele vraag als om welke wedstrijd het hier ging, wordt genegeerd. Laat staan dat duidelijk is in welk land of op welk werelddeel die competitie zich afspeelde.

Dus stel ik u de vraag: waarom denkt iedere sportjournalist toch dat zijn lezers de wedstrijd die hij beschrijft zelf al op televisie hebben gezien?

Isobel Campbell, Amorino

I like the kitschy trumpet, and the whole TV-series sound of this song.

That so many people adopted such strong views against the EU Constitution is no bad thing. It is certainly preferable to the scourge of voter apathy and political disengagement. And it certainly provides an opportunity for dialogue and democratic renewal. Unfortunately, the political class, which normally worries about the decline of voting in General Elections, takes the view that this phenomenon is preferable to losing a referendum over the EU Constitution. Such a technocratic response may help limit the damage, but it will not make populism go away.

Frank Furedi, ‘they all expressed a sense of estrangement
from their political institutions’

Dromen navertellen is vaak alleen boeiend voor de verteller. Alleen heb ik herhaaldelijk ’s nachts een droom waar wel iets algemeners over te zeggen valt.

Op zich is het niet eens heel boeiend wat er gebeurt. Ik stap gewoon ergens in een stadsbus, zoals al zo vaak. Ga ergens achterin zitten, en suf zelfs in mijn eigen droom nog weer wat weg. Alleen ontpopt de chauffeur zich dan ineens tot een bezeten coureur, die rotondes linskom neemt, bij kruisingen in volle vaart tussen de wachtende auto’s doorslingert. Van alles niet genoeg. Passieve deelnemer in racespelletjes lijk ik ineens, willoos hard heen en weer gebeukt achter in die stadsbus.

Maar dan stopt de bus bij een halte, waar een vrijend paartje wacht. Een man in chauffeursuniform ontvouwt zich uit de omhelzende armen van een verder niet zichtbare vrouw. En mij is onmiddellijk duidelijk: dit is de echte chauffeur. Zo groot en blond, en met die snor.

En inderdaad neemt deze man onder dankzegging het stuur van de beunhaas over, om kalm de rit te vervolgen.

Omdat deze droom herhaaldelijk terugkeert, neem ik aan dat mijn onderbewuste me vertelt dat ik me bekeren moet. Zoals het tot nu toe ging, was het tegen de natuurlijke orde. En ach, als er inderdaad ergens een godsdienst is met een god die van vrijen houdt, hoeft het allemaal niet zo erg te zijn ook. Alleen zal dat wel een Vikinggod zijn, vanwege dat blonde. Of iets dat de Friezen vroeger aanbaden.

Zolang dat maar niet betekent dat ik weer christenevangelisten moet gaan vermoorden. Dat is toch wat uit de tijd, lijkt me.

Weet ik veel hoe poëzie eruit
moet zien. Niet dat statische,
dat uniforme. Daar hou ik niet
zo van. Dezelfde toon herhaald
tot in den treure, en dat dan
‘vormvastheid’ noemen, of ‘een
eigen stem’, dat soort gelul.
Nee, daar hou ik niet zo van.

Geef mij dan maar het favoriete
snoepgoed uit mijn jeugd. De
toverbal. Je zuigt en zuigt
maar, telkens komen er andere
kleuren te voorschijn en voor
je ‘t weet, heb je helemaal
niets meer. Dát is het, vind
ik. Zoiets. Ongeveer.

Tom Lanoye