Wielrenner Frank Vandenbroucke is in hoger beroep tot € 250.000,- boete veroordeeld wegens het bezit van doping. En als oud-rechtbankverslaggever ben ik nu enorm benieuwd naar het vonnis, dat naar gevreesd mag worden nergens online te vinden zal zijn.

Weliswaar ken ik het Belgische recht niet, maar dit lijkt me toch een merkwaardige vorm van klassejustitie.

Even terug in de geschiedenis. In 2002 werden bij een inval in Vandenbroucke’s huis testosteron, groeihormonen, morfine en clenbuterol aangetroffen. Zijn excuus daarvoor is klassiek: zijn trouwe hond was wat ziekjes en had medicijnen nodig.

Mij verbaast dat de rechter die merkwaardige verzameling producten zo makkelijk tot doping en daarmee drugs kan benoemen. En ook dat er geen verschil lijkt te zijn tussen het aangetoonde gebruik van het spul, wat competitievervalsing zou kunnen veroorzaken, en het bezit ervan.

Heeft Vandenbroucke ooit positief getest na dopingonderzoek? Anderszijds weten we van Willy Voet dat dopingonderzoek te misleiden is.

lês troch | lees door | continue reading »

Casiotone for the Painfully Alone, Rice DreamGirl;

Awful sound quality, and sung by someone who sounds a bit drunk. But, what big music from that tiny Casio.

Het boeklog gaat op 1 juli even op zomerreces, zal wel terugkomen maar misschien niet in de huidige vorm. Ik moet daar over nadenken.

Duidelijk is al wel dat ik zoals het nu gaat dagelijks twee weblogs heb bij te houden, waarbij op deze pagina’s alles kan en daartegenover het boeklog een wel heel strikte vorm heeft. In periodes dat ik meer lees dan recenseren kan, bouwt zich snel een enorme achterstand op. Zoals nu. En dan wordt het allemaal ineens werk.

Dan wreekt zich ook dat ik weleens boeken besproken heb waar niets over te zeggen was. Ik moet in elk geval van het idee af verplicht te zijn over alles iets te zeggen.

Het experiment heeft zo meteen zes maanden gelopen. Nu is het aan mij om even op een rij te zetten wat er goed aan was, en wat het de moeite waard maakt om het voort te zetten.

You might think these ideas are so simple that no patent office would have issued them. We programmers are often amazed by the simplicity of the ideas that real software patents cover - for instance, the European Patent Office has issued a patent on the progress bar, and one on accepting payment via credit cards. These would be laughable if they were not so dangerous.

Richard Stallman, Patent parasite companies are growing larger

Als ik een krantenartikel over angst inscan, valt me op dat het OCR-programma steeds samenbeving leest waar samenleving staat.

Het wordt nog weleens wat met dat machinelezen.

Okay, Pim Fortuyn won the Dutch version, and won’t be remembered in fifty years time. But now the Americans have chosen Ronald Reagan as their champion. A mediocre president, who probably already suffered from Alzheimer’s during his time in office.

A man who leaned on astrologers when important decisions had to be made.

The man who tought up the ‘Star Wars’ defense system, because he had played in a movie once, in which lasers were effectively used against evil from outer space.

Ronald Reagan. The great communicator.

Het verleden en de jeugd
nu eindelijk afgelegd.
De toekomst evenredig
bijgesteld. Zal ik dan maar
beginnen
te leven? Je haalt je een verhaal
in je hoofd waarin geloofd wordt, en dat
in de tegenwoordige tijd verteld.
Ten slotte is het allemaal
net echt.
Inademen, uitademen,
hinderlijk eenvoudig, een autonome
zenuwtrek. Dat heb ik toch maar
geleerd. Als je het laat
ben je gek.

Maarten Doorman

Mij bereikte het verzoek, gezien mijn eerdere meditaties over de media, om iets te zeggen over de plannen van het kabinet met de publieke omroep. En dan in het bijzonder over de dreigende verdwijning van de ledenloze omroep NPS, en de prachtprogramma’s van deze zendgemachtigde.

Ik aarzel.

Het is tenslotte maar een wat raar besluit van de Ministerraad. De hele Kamer gaat daar zo meteen nog uitgebreid overheen, en bovendien wordt het maatschappelijk protest inmiddels gemobiliseerd. We krijgen er nog genoeg over te horen.

Paul Witteman kreeg vandaag al in het NPS-programma tv3 uitgebreid gelegenheid om te vertellen hoe erg het wel niet was dat het actualiteitenprogramma Nova verdwijnt. Vanzelfsprekend werd hem daarbij niets in de weg gelegd.

Nu is Witteman iemand die ik verregaand moreel corrupt acht, en geenszins een betrouwbaar journalist. Zo heeft hij zijn publieke bekendheid jarenlang met succes uitgevent door zich voor grof geld als dagvoorzitter van fora te verhuren. Daarbij is hij ook betaald door instanties die hij geacht wordt kritisch te volgen.

Van zo’n opportunist te moeten vernemen hoe zuiver Nova wel niet is, en hoe kritisch tegenover de autoriteiten, was toch iets als een kwakzalver horen prijzen hoe gezond het drinken van pis ’s ochtends is. Zijn pis wel te verstaan. Nova is niet zo’n heel bijzonder TV-programma; zo doet het bijvoorbeeld net alsof Nederland een democratie is. Het helpt mee een schijnwerkelijkheid in stand te houden. Journalisten die van iedere overheidsmaatregel zouden nagaan of die de democratie bevordert, maken ander werk.

En dan verdwijnt Nova, of Sesamstraat even. Wat dondert het. Over tien jaar is er een heel Sesamstraat-kanaal. Het Nederlandse nieuws- en actualiteitennet is zelfs voorzichtig al begonnen, via internet.

Ruimte te over voor jonge programmamakers om iets te beginnen. Al zullen ze daar nooit het salaris mee verdienen van mijnheer Witteman, of zo’n publiek figuur kunnen worden als hij.

Nee, waar ik wel wat over wil zeggen, is hoe dit voorstel over de publieke omroep weer eens blootlegt wat macht is in Nederland. We worden bestuurd door politieke partijen die pretenderen een achterban te hebben, maar uiteindelijk niemand meer vertegenwoordigen. Geen van de partijen kan de macht alleen krijgen, dus regeert een coalitie, en is elk kabinetsbesluit een miezerig compromis dat de bestaande structuren zo veel mogelijk in tact laat. Omdat de huidige macht mede steunt op die verkalkte structuren.

Alleen in de politieke partijen, de vakbeweging, en de publieke omroep bestaat de verzuiling nog, zoals die aan het begin van de twintigste eeuw ontstond.

Dat heeft allemaal niets meer met rationaliteit te maken. Het is het kwalijke geloof dat wat er is daardoor ook kwaliteit bezit; een collectieve verstandsverbijstering die door programma’s als Nova mede in stand wordt gehouden.

Hoe kan een minister nu doen alsof zij eigenaar is van de argumenten van haar ambtenaren? Wat is dat voor een onzin? Daar betalen wij toch voor als burgers: dat ambtenaren zelf nadenken? Dus mogen wij misschien even weten wat de feiten zijn? Mogen we misschien even horen wat de argumenten waren?

De politieke elite zal wel bepalen wat wij mogen horen. Dat vind ik echt verkeerd. En dan denken ze dat de niet-elite dat niet doorheeft. [...]

Arthur Doctors van Leeuwen, ‘De politiek is bang’