Vorig jaar duurde het tot in de derde week van de Tour de France tot er eindelijk eens iets gebeurde. Lance Armstrong maakte het verschil in amper vijf kilometer beklimming; de Tourmalet moest zelfs nog beginnen. Vijf kilometer klimmen duurt zelfs als het erg steil is amper een kwartier. Maar om dat ene kwartiertje mee te kunnen maken stond wel drie weken lang de televisie aan.

Dus is de vraag gerechtigd, ga ik opnieuw vele uren uit mijn leven besteden aan iets dat me zo weinig unieke momenten oplevert?

Fietsen is prachtig, wielrennen is mooi, maar de overspannen waardering voor de Tour de France staat me tegen. Helemaal als ieder jaar dezelfde man wint, en de rest van het peloton daar al bij voorbaat mee instemt.

Naaste concurrenten reden de afgelopen jaren alleen voor hem uit tijdens de tijdritten, als Armstrong als laatste over het parcours moest.

Misschien moest ik dit jaar maar eens proberen over te slaan.