Trinus Riemersma bliuwt syn wyklikse kollums gewoan trochskriuwe, ek al docht de Ljouwerter krekt oft der yn ‘e simmer gjin ferlet fan is.

De hele maand augustus op radio 747, maar ook geheel online na te luisteren, de beste Nederlandse radioprogramma’s ooit. Verzoekjes indienen kan nog.

Met vandaag in het tweede uur een hele uitzending van het onvergetelijke Raad een lied, of niet, met Willy Walden en Aase Rasmussen, en natuurlijk de hond Doeschka. Waaraan allemaal mensen aan meededen die intussen allang dood zijn.

Commerciële omroepen zouden er tegenwoordig een belspel van hebben gemaakt, om overdag bejaarden te plukken en iets anders dan een testbeeld uit te zenden. Toen luisterden er hele volksstammen er naar. Onbegrijpelijk maar waar.

Eerder verwees ik al eens naar een artikel waarin uitgelegd wordt waarom de Wikipedia als collectieve encyclopedie zijn beperkingen heeft. Want, zodra een onderwerp omstreden is, krijgt de bewerker met de grootste bek vanzelf de meeste ruimte voor zijn interpretatie.

Maar ook bij de meer feitelijke onderwerpen kan het weleens fout gaan.

Zo bekeek ik de op zich aardige uitwerking van het onderwerp standaardfrasen in verschillende talen. Ofwel, hoe zeg ik dankjewel in het Yoruba. Dat werk.

Daaruit leerde ik dat goed Fries voor het Engelse woord ’sorry’ pardon is. Dat lijkt me een wat overdreven hypercorrectie. Een Engels woord of wat in het Fries mag best.

En natuurlijk vragen Friezen volgens die lijst nog altijd waar het huisje is, alsof een Frans woord als toilet ten koste van alles vermeden moet worden. Ik geef toe, vragen als ‘waar kan ik de aardappels even afgieten’ of dat soort lolligheid zijn erger.

Al gaat het me daar niet ons om.

Wat ik zeggen wou is dat Wiki’s zoals de Wikipedia ook uitnodigen om onzin neer te schrijven, als er toch niemand is die corrigeren zal. Een spreker van het Plattdüütsch heeft behoorlijk veel lol gehad om diens versies van de standaardfrasen online te zetten.

where’s the bathroom? Woneem is hier de Tante Meyer?

generic toast Nich lang snacken! Kopp in’n Nacken!

Maar goed, wel weer aardig van Wikipedia is dan dat die leert dat er nauwelijks nationaliteiten zijn met meer negatieve connotaties dan de Dutch hebben.

I don’t understand why an astronaut removing some loose fibre insulation is called a hero, when Nasa doesn’t even know if protruding strips like that are a danger.

Why this is called “a landmark repair job”.

Why the stupid space shuttle Discovery is in the news every day it is up there, because a previous one exploded returning into the earth’s atmosphere.

I just don’t care.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Betrapt. Al twee keer is me vandaag verweten niets over het wielercriterium in Surhuisterveen te hebben geschreven. Hoewel ik daar toch even rondgekeken heb dinsdagavond.

Maar wat valt er over te schrijven? Een criterium is geen wedstrijd; veeleer een soort feestelijk toneelspel van wielrenners in de openlucht, waarin van degene met het hoogste startgeld verwacht wordt dat die flink zijn best doet aanvallen op te zetten.

Van de drie duurste renners had er éen niet eens een fiets bij zich, waarop de plaatselijke wielerhandel uitkomst moest bieden.

En natuurlijk won de plaatselijke favoriet Pieter Weening, omdat hij sinds zijn winst in een touretappe een held is en daarom voor iedereen goed zichtbaar moest zijn.

Kijk, andere jaren was er ook dat criterium. Toen was er nog wel iets beschouwends te schrijven over de gewone straten in een dorp die ineens tot wedstrijdparcours promoveren. Over die bijbehorende kermis en de jonge meisjes die speciaal daarvoor hun mooiste nieuwe borsten hadden aangetrokken.

Nu kwamen er 35.000 mensen op die Weening af. Daartussen verdampte iedere gedachte al voor die in me op kwam.

Boris Johnson, Tory MP and editor of the Spectator, stays in character and nominates William Hogarth’s A Rake’s Progress iii: ‘The Orgy’ as the greatest picture in Britain.

Listen to his explanation here [RealMedia]

For those of you who don’t know who Boris Johnson is, I set up a crash course about him last year.

See the other nominated pictures here. I like the Ucello a lot, for its attempt at perspective when that was still something new.

The hard truth is that the atomic bombings were unnecessary.

The Myths of Hiroshima

See also: The Power of Nighmares.

The excellent series of Conversations with History are now accompanied by a weblog as well. Which makes these interviews even more useful for their background information on current affairs.

Figli di Madre Ignota, Turkish Coffee

Because there’s no typical summer hit this summer, but every one needs fluff, some macaroni swing.

Jump.

En toch, hoe goedkoop het ook is om iets te zeggen over de presentatrice van het VPRO programma Zomergasten, zelfs ik heb nog wat op te merken.

Zoals huisdieren op hun baasje gaan lijken en omgekeerd, is mevrouw Palmen inmiddels een beetje Hans van Mierlo geworden.

Vind ik. Zonder op die wallen te doelen.

Voetbalwedstrijden op televisie zitten mij nooit aan tot nadenken. Hoogstens stel ik mijzelf nog weleens de vraag waarom zo’n wedstrijd niet alleen met het geluid uit het stadion kan worden uitgezonden; waarom er verplicht altijd iemand doorheen neuzelt met irrelevante informatie. Zo’n vent die een doelpunt meldt, als dat al gescoord is.

Vooral de BBC heeft een prachtig stadiongeluid, mits in stereo beluisterd.

Wielrennen op televisie daarentegen zet mij tot de raarste associaties aan. En als er dan eens een Protour-wedstrijd door eigen land fietst, kunnen mijn gedachten ineens over ruimtelijke ordening gaan, of stedenbouw. Of dat in het beeld erg goed duidelijk wordt hoe zeer weggebruikers in Nederland gepest worden met vluchtheuvels, verdrijvingvlakken en andere wegversmallingen.

Om te voorkomen dat auto’s gaan racen in bebouwd gebied hebben wegbeheerders ook bereikt dat geen wielerwedstrijd meer zonder valpartijen eindigt.

Zondag voerde de Eneco Tour over delen van het parcours van Luik – Bastenaken – Luik, wat mijn favoriete klassieker is. Daar reed het hele peloton verkeerd de berg de Wanne af, waardoor ze einden moesten omfietsen om weer op het parcours terecht te komen.

Eigenlijk had toen dat hele pak renners gediskwalificeerd moeten worden, omdat ze zich niet aan de route hielden.

Maar nu gebeurde iets heel anders. Een groepje koplopers, dat de Wanne wel goed afgedaald was, kreeg door het verkeerd rijden van het peloton ineens een enorme voorsprong. Dus besloot de wedstrijdleiding heel onsportief die koplopers stil te zetten, tot de hele groep bij zou zijn. Om ze dan weer met een sterk geslonken voorsprong te laten vertrekken.

Prachtige verwarring in de rechtstreekse uitzending toen de koplopers de dwars over de weg geparkeerde auto van de wedstrijdleiding negeerden, en gewoon doorfietsten. Alleen werd daarop de Nederlandse motorpolitie, buiten hun jurisdictie, ingeschakeld om de koplopers te beletten verder te gaan.

Ging het commentaar op de Belg diep in op de vraag of dit nu wedstrijdvervalsing was, of niet. Waarbij prachtige frasen langskwamen als ‘accident de course’ om het jury-ingrijpen goed te praten.

Ik bedoel maar, dit blijft me nog wel even bij.

Ik wil toch even opmerken hoe vlot de organisatie van de wereldkampioenschappen atletiek de resultaten online zet. Met fotofinish en al, als het om de loopnummers gaat.

Mijn boeklog wordt inmiddels weer regelmatig bijgewerkt. Al heb ik, in tegenstelling tot de meeste vakantiegangers mijn logpauze niet gebruikt om nog eens lekker bij te lezen.

Verder heeft het boeklog een rss-feed gekregen, op verzoek. Mocht uw reader of webbased rss-verzamelaar geen der aangeboden feeds kunnen traceren, gelieve dat dan hier te melden.

Ook ik zou nog even wat over webloggen schrijven, mede gezien de nogal beperkte uitleg van het begrip door het Journaal vorige week ^{1, 2}. Een doorwrochte beschouwing zou het worden, om te illustreren met welke problemen de massamedia op het moment kampen.

Maar goed, toen was er dat incident in de VS. Waar het woordenboek dat Apple in licentie uitbrengt het webloggen omschrijft als iets:

uitgebaat door Amerikaanse twintigers met op zijn minst een ongezonde belangstelling voor computers.

bron

Dat lemma deed me meteen denken aan een andere woordenboekmaker. De grote dr. C. Kruyskamp, die jaren de inhoud van de Dikke Van Dale persoonlijk wat bijkleurde:

III. pop (Am.), verkorting van popular in samenst. als pop-art, en verv. ook in Nederl. samenst. als popmuziek, -concert, -groep, -zanger, ben. voor zekere, oorspr. op de rock-’n'-roll gebaseerde, bij jeugdige en onrijpe personen in de smaak vallende hedendaagse amusementsmuziek enz. Vervolgens wordt pop ook weer als verkorting van pop-art en popmuziek gebezigd: hoe subtiel, gevarieerd en subversief pop ook geworden is, het blijft toch in wezen de “Proletkult” van het kapitalisme (R. van der Veen).

[...]

popcultuur, v., subcultuur van de aan pop (III) verslaafden.

ziet ook hier

En dus mijmerde ik wat weg over de eigenschappen van taal, en het misbruik van woorden. Natuurlijk, bij menig vergadering spelen tallozen al het bullshit-bingospel om niet bij alle gewauwel in slaap te vallen. Maar het moet toch ook mogelijk zijn een woordenboek op te stellen dat het taalgebruik van het doorsnee parlementslid volkomen belachelijk maakt.

Het Groot verklarend woordenboek van de nietszeggendheid en loze kreten™.

Mmnn, moet dat uitputtende betoog over het wegloggen nog maar even wachten. Ik zie een projectje.

ziet ook:
1: Komma Punt Log
2: Verbal Jam

I am writing you with much concern after having read of your hearing to decide whether the alternative theory of Intelligent Design should be taught along with the theory of Evolution. I think we can all agree that it is important for students to hear multiple viewpoints so they can choose for themselves the theory that makes the most sense to them. I am concerned, however, that students will only hear one theory of Intelligent Design.

Let us remember that there are multiple theories of Intelligent Design. I and many others around the world are of the strong belief that the universe was created by a Flying Spaghetti Monster. It was He who created all that we see and all that we feel [...]

Open letter to the Kansas School Board

Vreemd hoe emotieloos het verloop van een wedstrijd eruit ziet in schema. Rens Blom wint het polshoog op de wereldkampioenschappen atletiek. De eerste wereldtitel atletiek voor een Nederlander ooit, afgezien van wat indoortitels van Cooman en Van Hulst. En zonder iets aan de prestatie af te willen doen, komt die winst ook omdat de anderen minder goed met het beroerde herfstweer in Helsinki omgingen als hij.

Zie voor een portret van Rens Blom, de TV-uitzending die Martin Simek met hem maakte in aanloop naar de Olympische spelen vorig jaar.

Er is ook nog een radio-interview met dezelfde Simek.

Tim Berners-Lee, de uitvinder van het wereldwijde web, verwoordt het dan toch het best uiteindelijk. Alle gezeur over weblogs of over wat webloggen is, doet er niet toe. Veel belangrijker is dat die digitale revolutie het voor iedereen mogelijk maakt een wereldwijd publiek te krijgen voor zijn of haar gedachten. En niet de massamedia alleen. De manier waarop dat gebeurt, doet er niet toe.

Het oude adagium van Mencken is tanende. Begin nooit een polemiek met iemand die zijn inkt per vat koopt, zei hij. Maar in de VS lukte het webloggers slechte journalistiek bij de massamedia inmiddels enkele malen zo af te straffen dat de verantwoordelijken daar terugtraden.

Tegelijk gebruiken wat Nederlanders die totale vrijheid online om zoiets smakeloos rascistisch als Housewitz te bedenken. Zul je net zien.

Tips om het leven eenvoudig te verbeteren. In Wiki-vorm, dus met ruimte voor eigen aanvullingen.

Zelf was ik er nogal beduusd van dat er betere manieren zijn om mijn veters te strikken dan mij als kleuter werden aangeleerd.

Koufax, Why bother at all

Still in search for a summer hit. Something with some energy this time, be it with rather nihilistic lyrics.

Pas op het eind van dit interview [real] stipt schrijver Jeroen Brouwers aan weleens lucht tekort te komen. En dat hij daarom weleens denkt nog eens in een ochtendwandeling te blijven door een gebrek aan adem.

Tot dat moment had deze luisteraar al meermalen gevreesd dat mijnheer Brouwers het interview niet zou overleven. Zijn ademhaling is tijdens het gesprek zo duidelijk hoorbaar dat alle wisselingen daarin opvielen. De door mij zo bewonderde schrijver hijgde zo dat ik amper nog luisteren kon naar wat hij zei.

Gelukkig vroeg de interviewer vooral naar de bekende weg, al bleek die dan een marathon voor zijn gesprekspartner. Maar dan nog. Een zegen toch dat Jeroen Brouwers zonder haperen schrijft.

radioprogramma Knetterende Letteren, uitzending 13 augustus 2005

Dit is een miniem verhaaltje, maar het leek geen sportverslaggevers op de verschillende netten te zijn opgevallen. Dus zie ik het bijna als taak het hier toch te vereeuwigen, als illustratie dat topsport weinig met sportiviteit te maken heeft.

Tijdens de halve finales van de 4 x 400 meter estafette voor vrouwen verliep de laatste wissel voor het Jamaicaanse team rampzalig. Het stokje viel. De derde loopster Ronetta Smith draaide zich daarop paniekerig om, en wist het ding uiteindelijk dan toch met enorm tijdsverlies te door te geven aan de laatste loopster. Jamaica bevond zich op dat moment op schijnbaar kansloze achterstand. Toch wist Lorraine Fenton uiteindelijk nog als vijfde te eindigen.

Nu plaatsten de eerste drie teams uit elke loop zich automatisch voor de finale op zondag. Daarin vergezeld door de twee teams met de daarna snelste tijden uit beide halve finales.

De vijfde plaats van Jamaica bleek nog goed genoeg om als de tweede tijdsnelste naar de finale te gaan. De mislukte wissel leek zonder gevolgen te blijven. Maar, dat was tegen de zin van de Duitsers. Die hadden in de andere halve finale negen-honderdste van een seconde langzamer gelopen dan Jamaica, zonder val of andere problemen. In plaats te erkennen dat die anderen duidelijk sterker waren, werden de reglementen erbij gepakt om te kijken of het Jamaicaanse team niet gediskwalificeerd kon worden. En verdomd, in een subparagraaf stond ergens dat die derde loopster het stokje niet had op mogen rapen omdat de vierde loopster het al aangeraakt had.

Gelukkig mislukte deze putsch, maar helaas was dit omdat het Amerikaanse team zich eerder onreglementair had opgesteld in de wisselzone en daarvoor gediskwalificeerd werd. Hierdoor mogen zowel Jamaica als Duitsland in de finale lopen.

Het zal duidelijk zijn bij welk team vanavond mijn sympathie ligt.
 
 
 

Zilver, inderdaad. Had het verhaaltje nog een mooi eind ook.

Geen tel van hun eigen programma’s gezien, en toch al geïrriteerd door dat Talpa. Omdat ze van de conventie in Nederland afwijken om informatie over het TV-aanbod die avond via de 200-pagina’s op Teletekst te brengen. Bij hen moet dat daartoe de 300-reeks bezocht worden, als bij de Duitsers.

Ik sla een hoek om.
Zo bijt een beitel.

Ik tref een hand aan.
Zo verschrompelt een roos.

Ik leer jagen op liefde.
Zo hijgt een zaag

en ik zie de zee.
Zo word ik oud.

Houd ik mijn hart vast?
Denk ik aan wierook?

Zo huivert een hamer,
kantelt een stad.

Hans Faverey (1933-1990)

Gedachten over mijn ervaringen met de pols, naar aanleiding van de winst van polshoogspringer Rens Blom op het WK

Ik herinner mij het loden gewicht van de gladhouten polsstok op mijn schouder. En dat ik ooit dacht dat het een eer was om het ding te mogen dragen. Terwijl het een gesleep was. Een pols die niet gebruikt wordt om over een sloot te springen, is vooral onhandig groot en zwaar.
    Hoe lang zou die stok geweest zijn? Bij dat schoolvriendje stond de polsstok rechtop tegen het huis aan als niemand hem nodig had, leunend tegen een regenpijp. Een meter of vier?

Ik herinner het zorgvuldig plaatsen van de pols, in de sloot. En dan het kijken of er nog wel beweging in te krijgen was. Of het ding wel over zijn dode punt heen wilde zo meteen, als het erom ging.

Ik herinner me hoe ik altijd met mijn benen rechts van de pols over de slootjes sprong, zonder daar ooit moeite mee te hebben gehad. Maar dit gold niet voor iedereen. Het Fries heeft zelfs een werkwoord voor het polsspringen met de stok tussen de benen. ‘Kultsjebrekke’ heet dat, voor het lulbrekendgewijs de sloot over gaan.

Ik herinner me vele natsprongen, maar geen van mijn.

Ik herinner me blauwe modder. Stinksloten. Maar ik ben het doel kwijt waarom we in het land waren. Eieren zocht niemand van ons.

Ik herinner me vele natte voeten. De kletspoot. En hoe sokken sneller droog werden als je ze een paar keer uitsloeg tegen een muur.

Ik herinner me ook hoe de training in het polshoogspringen begon als vroeger het slootjespringen. Hoe het ook daar de opdracht was om langs een niet buigende stok met twee benen naar voren een eind weg te zien te komen. Maar dit was dan in een zandbak, en daarmee werd het regulier verspringen. Bovendien landde ik ineens achterstevoren.

Ik herinner me hoe moeilijk het was om met enige snelheid te komen aanlopen, de pols dan op het juiste moment te laten zakken en in de afzetbak te plaatsen, en dan ook nog eens te moeten springen.
    Ook die eerste handeling wordt weleens kernachtig beschreven. Hardlopend proberen te neuken met een stijve van vier meter is het.

Ik herinner me hoe het voelde om gelanceerd te worden. En hoe eenvoudig het was om toch al snel redelijk hoog te springen. Hoog, vergeleken met de gewone hoogspringers dan. Met de polshoogspecialisten was geen vergelijking mogelijk.
    Later mochten ook vrouwen aan wedstrijden polshoog meedoen. En doordat zij het in het begin toch moeilijk bleken te hebben om over de vier meter te komen, stelden mijn bescheiden prestaties met terugwerkende kracht nog wel iets voor.

Maar ik herinner me vooral hoe het polshoogspringen me deed realiseren een lichaam te hebben. Een lichaam dat ongeschikt was om over een hooggelegen lat te vliegen, omdat het niet meer dan een krampachtig fladderen kon. De opluchting weer heel op de mat geland te zijn, was groter dan de trots een hoogte te hebben bedwongen.

Tuurlijk, bij het polsspringen over de sloot was er ook angst. De wens om niet af te willen gaan tegenover de anderen, en de vrees wat mijn moeder zou zeggen als ik thuiskwam met natte en stinkende kleren. Polshoogspringen confronteerde me met een veel fundamenteler en diepliggender faalangst. Omdat elke mislukking een harde val zou veroorzaken, en mijn angst daarbij de kans op mislukking vergrootte. Ik gaf de discipline daarom redelijk snel op.

Toen wist ik nog niet eens dat er regelmatig doden zijn gevallen bij het polshoogspringen. Vooral bij trainingen en wedstrijden op accomodaties als waar ik trainde, met een relatief kleine stugge valmat.

Daarom is mijn bewondering voor de polshoogspringers immens, helemaal als het makkelijk lijkt wat ze doen.

Windows is shutting down, and grammar are
On their last leg. So what am we to do?
A letter of complaint go just so far,
Proving the only one in step are you.

Better, perhaps, to simply let it goes.
A sentence have to be screwed pretty bad
Before they gets to where you doesnt knows
The meaning what it must of meant to had.

The meteor have hit. Extinction spread,
But evolution do not stop for that.
A mutant languages rise from the dead
And all them rules is suddenly old hat.

Too bad for we, us what has had so long
The best seat from the only game in town.
But there it am, and whom can say its wrong?
Those are the break. Windows is shutting down.

Clive James [Guardian, April 27, 2005]

Niets ergerlijker dan de blik van iemand op televisie die me wel lijkt aan te kijken, maar daarvoor toch te veel focus mist. Tekst oplezen van een autocue maakt mensen lillijk. Hun gezicht communiceert niet, terwijl de camera wel zo gericht staat dat het is alsof ze informatie overdragen.

Mart Smeets werkte altijd zonder autocue, en dat alleen al maakte hem een prettige uitzondering op TV. Maar helaas, ook hij is slaaf geworden van de technologie. Hulpeloos zwommen zijn ogen achter zijn bril heen en weer, terwijl hij nog steeds net deed alsof hij ons aankeek tijdens het Sportjournaal.

Mensen die hun blik zo laten dwalen tijdens een normaal gesprek liegen meestal. Dat kan mijn hekel ook verklaren.

• The Iceberg Cometh: Krugman, Hubbard and Peterson on the American deficit;
• John Llewellyn: 10 useful lessons from a sixty year old economist, looking back on his career;
• Tyler Cowen: most of the criticisms of neoclassical economics are correct, but the alternatives are worse.

Augustus J.C. Hare toured the Netherlands, Denmark, Sweden and Norway in 1884, and sketched what he saw.

It was more the desire of seeing something of the whole country than anything else, [...] which took us up from Zwolle, through Friesland, the cow-paradise, to Leeuwarden, its ancient capital. Sad and gloomy as most other towns of Holland are, Leeuwarden is sadder and gloomier still. Its streets are wide and not otherwise than handsome, but they are almost deserted, and there are no objects of interest to see unless a leaning tower can be called so, with a top, like that at Pisa, inclined the other way, to keep it from toppling over.

In de jaren 50 had Spanje ineens een paar opvallend goede speerwerpers, hoewel het land geen enkele traditie kende op dit nummer. Niemand begreep het waarom van die resultaten tot een der werpers zijn techniek demonsteerde op een internationale wedstrijd. In plaats de speer na een aanloop en een kruispas weg te gooien, zoals nog steeds gewoonte is, zwiepte de man rond als een discuswerper. De staart van de speer was gedienstig extra glad gemaakt met zeep om het loslaten te vergemakkelijken.

Haastig werd deze techniek verboden, omdat de werper daarmee wel erg weinig controle had over de afworp. Het publiek en de officials kwamen zo in levensgevaar.

Maar verbod of niet, die Spaanse speerwerpers hadden wel gelijk met hun uitgangspunt. Door die rotatie werd hun afwerpsnelheid veel groter.

Hetzelfde principe wordt tegenwoordig wel legaal toegepast door kogelstoters. Rutger Smith won zilver op de afgelopen WK op het onderdeel kogel met zijn rotatietechniek.

En toch, als ik naar de radslag van Jannicke IJdens tijdens het kogelstoten kijk [wmv], vind ik dat toch de mooiste illustratie hoeveel voordeel rotatie boven translatie oplevert.

via

I believe that the mass media’s ability to set a common agenda for the community has been merely a side effect that arose from the technological limitation of mass media. This limitation is that the analog production technologies of mass media required that a common edition (or common program in broadcast) be produced for all readers (or all listeners and viewers).

In other words, because an editor could produce only a single edition at a time for all readers, he had to choose stories according to the greatest common interests of all readers until all the space in that edition (or time in that broadcast program) was filled. A side effect of this production limitation was that his choices set a common reading agenda for the community.

During the past four centuries of the mass media’s influence, media executives have grown so used to seeing this side effect that they’ve come to believe it is the mass media’s original purpose, rather than an incidental result of technological limitations.

Vin Crosbie