Iedere eerste dag de nieuwe maand om negen uur ’s ochtends haal ik de database met de statistieken achter deze website helemaal leeg. Die database is na een maand opgezwollen tot zo’n 15 MegaByte grootte. Raadplegen begint dan problemen op te leveren.

Al sinds het bezoekersaantallen van mijn weblog ergens begin 2004 in de duizenden per maand gingen lopen, interesseren de kijkcijfers me niet meer zo. Belangrijker zijn twee dingen: de zoekwoorden waarmee mensen deze website vinden, en uit welke landen ze allemaal komen.

Normaal zijn dat zo’n tachtig verschillende landen per maand, plus dan nog bezoekers die van een .net, .com., .org of een .info-adres afkomen, dat zich overal kan bevinden.

Dat vind ik leuk; dat in september bijvoorbeeld ergens iemand in Kyrgyzië hier terecht kwam. Ook al zal die er waarschijnlijk niet veel aan gevonden hebben.

Maar een mens blijft hoop houden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

The shortest TV-programs bring the most, very often. Tomorrow evening, at 22.50 cet BBC2 will broadcast another episode from the “Space: Flying Visits” series. Hard science made visible in a beautiful way.

Like this clip of a black hole taking a sun apart, as if was just a pizza with sticky cheese.

“It’s a deadly embrace, that will last millions of years”.

Wat blijkt Paul Verhoeven’s Turks Fruit dan toch een ongelooflijk gedateerde, matig geacteerde, veel te vet aangezette draak van een film te zijn. Komt misschien ook omdat ik het boek net had herlezen.

Serboplov, Stani, stani lbar vodo!

A timeless instrumental, with a clarinet trying to overcome the sadness once in a while, without succeeding.

Merkwaardig toch, hoe makkelijk informatie over dopingzaken aan de pers wordt gelekt. Nu publiceert Het Laatste Nieuws in België weer allerlei vertrouwelijke informatie uit gerechtelijke dossiers over mogelijke dopinggebruikers.

Anderzijds, 2.000 eenheden epo thuis in de koelkast hebben liggen, is wel een hoop.

Ook, klassiek in bijna iedere dopingzaak zijn de prachtige excuses die worden aangevoerd. Mario De Clercq schreef in een notitieboekje over dopinggebruik, naar zijn zeggen als aantekeningen voor een roman waar hij mee bezig is.

eerder over Museeuw op deze website

lês troch | lees door | continue reading »

research these websites and online media on quality:

• Political Theory Daily Review;
• Podcasts on Naxos Classical Music Spotlight;
• Music weblog The rest is Noise;
• Music weblog PostClassic;
• Language log;

Ter ere van dierendag, Melle (6) die over palings wil praten. Alleen is dit niet het filmpje waarin hij ook werkelijk vertelt hoe hij palings vangt met zijn vader en daarna rookt, maar het filmpje daar nog voor.

Gewoon, omdat ik er vrolijk van word.

Puur geript trouwens van de stream op deze website, om te kijken of dat kon.

Daar [in de Tweede Kamer, PV] zitten de dikke oomes nu bij malkaar, 58 in getal…. Daar zitten zij nu op hun gemak, met hunne mooye pruiken, dikke buiken en dunnen beenen! Daar zitten zij nu,die lieve, mooye, dure oomes….Zij zullen weer gevraagd worden, of er maar weer opcenten op de noodzakelijke levendsbehoeften zullen worden gelegd. De Koning laat zulks, nota bene, nog wel beleefdheidshalve vragen; net of hij het meent. Even alsof die oomes nog op eene cordate wijze neen durven zeggen, dáár, waar de regering wil, dat zij ja zullen uitspreken! Even alsof hun geprevel nog zoo vele waarde had! Die dure rommelzoo!

P.J. Vinken, De kranten van Eillert Meeter
republikeins journalist

Jakob Nielsen’s Top Ten Web Design Mistakes of 2005

Displayed on a page without any design, typically enough.

Ooit, toen ik tijdens een slapeloze nacht tweederde van de Google interface in het Fries overzette, kon ik niet vermoeden dat mijn vrije vertaling van “I’m Feeling Lucky” nog eens in een Italiaans gedicht gebruikt zou worden.

Al is het meer een readymade dan een echt gedicht, natuurlijk.

Nach buidhe dhomh-sa? (accapo)
Kansvatterkortpad (accapo)
Ndiehem me fat (accapo)
Baietz lehenengoan (accapo)
Bhaggoban Mone Korchhi (accapo)
Мне шанцуе (accapo)
Върви ми! (accapo)
Jeg Føler Mig Heldig (accapo)
Ehk mul veab (accapo)
Eg kenni meg hepnan (accapo)
Kokeilen onneani (accapo)
Lok wat jouste (accapo)
Αισθάνομαι Τυχερός (accapo)
Aku Rumangsa Beja (accapo)
jIDo’ (accapo)
Busca direta (accapo)
Favente Fortuna! (accapo)
Palaweniya! (accapo)
Bahati Nasibu (accapo)
Rumaos Untung (accapo)
Maganda Ang Kutob Ko (accapo)
Adhirshtam En Pakkam (accapo)
Omadim Borga O’xshaydi (accapo)
Naa modati prayatnam (accapo)
…E MI HO SBAGLIATO ASSAJE! (accapo)

finita

àbé£àrdà àll’àddìàççìò

Frits Bolkestein veegt het paadje achter zich schoon in een interview over de EU met het blad van werkgeversorganisatie VNO-NCW. Dat geloof ik allemaal wel. Treffender vond ik zijn bevestiging dat de blik bij de meeste Nederlandse media nogal naar binnen is gericht.

De pers had weinig aandacht voor zijn werk in Brussel. Dat ervoer Bolkestein als een verademing, maar er zijn ook verwijten: “De NOS-tv-man in Brussel heb ik vijf jaar lang niet gezien, op twee keer na. Eén keer toen ze met een hengelmicrofoon hadden opgevangen dat ik tegen mijn medewerkster zei dat ik eindelijk verlost was van het gezeik van de media, en één keer toen ik zelf, buiten de bureaucratische molens om, tapijt had gekocht voor in mijn werkkamer. [...]
Toch waren er ook journalisten waar de Eurocommissaris wel mee door een deur kon: “Ik had een goede verhouding met Het Financieele Dagblad, de economisch correspondenten van NRC en De Volkskrant en met Libération, Le Monde en de Financial Times.” Juist in die buitenlandse kranten gaf Bolkestein zijn commentaar op het wegstemmen van de Europese Grondwet. Voor de goede verstaander.

Heel interessant leek het niet dat de Franse sportkrant L’Équipe opnieuw een oud-verzorger US Postal vond, die wel iets over het dopinggebruik in deze wielerploeg te zeggen had. Deze Prentice Steffen werkte al niet meer voor het team toen Lance Armstrong erbij kwam.

En toch. Deze Steffen legt uit hoe met epo verdikt bloed naar keuze afgetapt en ingebracht bij de coureurs ingebracht werd, als waren ze fietsbanden die voor de wedstrijd even op spanning werden gepompt.

Dat verklaart in elk geval waarom er maar zo weinig renners niet mogen starten in wielerwedstrijden, terwijl volgens de geruchten het epo-gebruik nog altijd immens is.

Jello Biafra and NoMeansNo, Jesus Was A Terrorist

The former frontman of The Dead Kennedys proofs punk was at least still alive and kicking in 1991.

[From the Album: The Sky Is Falling And I Want My Mommy]

Beeldt u zich even in dat het hiernaast afgebeelde voorwerp zo groot is als een waxinelichtje, in houdertjes past waar ook waxinelichtjes in passen, en een lichtgevend spitsje met verschillende led-jes heeft die onregelmatig flikkeren. Alles gedaan om een wakkelend kaarsje te imiteren.

Alleen zit er aan de onderkant van dit dingetje een aan- en uitknopje, plus twee polen om het accuutje erin op te laden.

Even dacht ik dat waxinelichtjes verboden waren in het hotel waar ik overnachtte, vanwege de brandvoorschriften of zoiets. Maar nee, in andere houders zaten wel van die echte brandende minikaarsjes.

En ik dacht ook even terug naar mijn studie werktuigbouwkunde, en beeldde me de vergaderingen in waarop tevreden besloten werd dat er een goede markt zou zijn voor elektrische nepkaarsjes. High fives.

[Ik heb nog even geprobeerd hier een animated GIFje van te maken om het flikkereffect beter te tonen, maar daarvan werd de beeldkwaliteit te laag]

verscheen ook op mijn boeklog

Anneke Brassinga heeft de Anna Bijns Prijs 2005 gewonnen voor haar dichtbundel Timiditeiten. Dit boek is ook opgenomen in de verzamelbundel Wachtwoorden, die ik onlangs las. Dat was een onbedoeld toeval. Meestal kom ik jaren achter de literaire actualiteit aan, zodat het ruim aanwezige kaf hopelijk van de gouden korrels is weggewaaid.

Maar nu kan ik dus mijn persoonlijke mening toetsen aan die van een literaire jury.

Die jury meldde:

Onder haar handen wordt taal verf, wordt taal slagwerk, een troep koperblazers, snaren, wordt taal de beitel die een gezicht uit marmer bevrijdt… Haar letters, woorden, zinnen spreken alle zintuigen aan.

Mijn ervaring was compleet het tegenovergestelde. Juist in de bundel Timiditeiten probeerde mevrouw Brassinga voor mij zo overduidelijk kunst te maken dat er geen enkele emotie bij mij opwelde. Laat staan dat mijn zintuigen aangesproken werden. Er staat geen normale zin in de gedichten, en de paar regels die me dan nog wel wisten te raken zijn variaties op gouden woorden van andere Nederlandse dichters.

Juist Timiditeiten toonde mij dat aan hoe vervelend het spelen met taal is als dit vooral gedaan wordt om niet te communiceren. Gelukkig maar dat er nog tal van intrigerende foto’s van Freddy Rikken in dat boek staan. De waarde van Wachtwoorden zit in die oudere bundels.

The Indian writer Arundhati Roy lectured on the stupidity of power, and talked to historian Howard Zinn afterwards on 18 September 2002. And even though the US hadn’t attacked Iraq yet then, much of what she says rings true,

Soviet-style communism failed, not because it was intrinsically evil but because it was flawed. It allowed too few people to usurp too much power. Twenty-first century market-capitalism, American style, will fail for the same reasons. Both are edifices constructed by the human intelligence, undone by human nature.

A transcript of that meeting can be read here. But there’s also a cd

My favorite Calvin and Hobbes episode

The Collected Calvin and Hobbes has been brought out in hardcover, which has lead to much praise for this strip, again.

Read The Tiger Strikes Again.

Or 25 Great Calvin & Hobbes Strips. [via]

Fans interview Bill Watterson

Over

de wanhoop van het vele
overvolle onverklaarde -
dwalingen van het onvindbaar
dwingende, zich in altijd
overdane nooit te ronden
reikingen verhullende, het
onvervuld beschamende
als water in zee,

alleen te dragen als
handvol, een gave
die wegebt, verdrinkt
in getij: duizelend staan
onder helle lucht, de armen
vol aandoening, wassende
wee - te veel, spoorloos,
nooit af, nooit over.

Anneke Brassinga, uit: Aurora

Bij vrij veel gedichten van mevrouw Brassinga dringt weinig meer dan wat geruis door bij mij, met hier en daar een helder opklinkend woord. Maar soms rijgen woorden zich aaneen tot zinnen, die dan ook nog emotie weten over te brengen.

Ik vind dat een raadsel.

Gelukkig dat er regionale media zijn. Eindelijk wordt me iets van het raadsel verklaard van die enge poppen, die zo stil tegen huizen aanleunen. Alsof er een kindje niet goed is geworden.

Omrop Fryslân liet een maakster aan het woord. Al het hele jaar maakt die schortjes en kieltjes, want boertjes en boerinnetjes zijn nogal populair.

Ach, zie zelf ook maar.

Raar is het niet dat Harold Pinter vandaag de Nobelprijs voor literatuur won. Wie bijvoorbeeld ooit zijn toneelstukken The Birthday Party, of The Caretaker heeft gezien, weet dat daarin iets speciaals gebeurt.

Volgens de Amerikaanse toneelauteur en regisseur David Mamet haalde Pinter de geschiedenis, en daarmee de vertelling uit het verhaal weg. En juist in die omissie zat het genie. Dat verdient gewaardeerd te worden.

Vreemd alleen dat er toch weer controverse rond de prijsuitreiking schijnt te zijn ontstaan. Dat kan te maken hebben met Pinter’s activisme in de politiek. Hij is een uitgesproken tegenstander van de Amerikaanse invasie van Irak.

Maar dat zijn maar woorden.

Merkwaardig trouwens dat politieke retoriek niet bekritiseerd zou mogen worden als leugen of platte propaganda. Merkwaardig dat het hebben van kritiek op zo veel kritiek stuit. We leven in tijden waarin 60% van de Amerikaanse bevolking nog altijd gelooft dat Sadam Hussein achter de vernietiging van de Twin Towers zat.

Ondertussen concludeert het Open Society Institute dat we in Europa 4.000 TV-kanalen hebben, en dat daarop nauwelijks iets van kwaliteit te vinden is.

Protesten tegen Pinter leggen ook iets anders bloot.

BBC profile, The Guardian

Meerdere keren kreeg ik deze week een mailtje met de vraag wat mijn gedachten zijn over het interview met Frank Ankersmit in NRC Handelsblad vorige week [pdf].

Iedereen die in Groningen geschiedenis doet legt tentamen over de theorie van de geschiedenis af bij Ankersmit. De meesten zelfs meerdere keren. Hetzelfde tentamen dan. Blijkbaar maakt dat zo veel indruk dat Ankersmit altijd in onze gedachten blijft.

De mailtjes gingen natuurlijk over de laatste alinea van het interview, waarin hij ons groot leed aanzegt:

Ik vraag mezelf wel eens in alle ernst af of de alpha-disciplines over honderd jaar nog wel bestaan. Misschien zijn mijn collega’s en ik wel de laatste exemplaren van een traditie van kennisvergaarders die afstammen van de Middeleeuwse monniken. Het verlies zou enorm zijn.

Voor een historicus is dat een merkwaardige uitspraak, al was het maar omdat de universiteit er bijvoorbeeld honderd jaar geleden nogal wat anders uitzag dan nu. Gesteld mag zelfs worden dat er toen, gode zij dank, nauwelijks aandacht was voor ‘alpha-disciplines’ en alle prietpraat en hol getheoretiseer daarmee annex.

Het kennisbedrijf, zoals dat in de twintigste eeuw ontstaan is, leidt er inderdaad toe dat de zo veel geprezen academische vrijheid om onderzoek te doen kleiner is geworden, en op sommige gebieden zelfs nauwelijks meer bestaat.

Dat zal best. Maar als wetenschapshistoricus wil ik ook opgemerkt hebben dat maar zeer weinigen in de geschiedenis de vrijheid durfden nemen, die hen zo was toegedacht.

En er zit nog een andere kant aan de ontwikkeling. Onze samenleving is zo rijk geworden dat meer mensen dan ooit universitair onderwijs kunnen volgen. In de wetenschap is geen werk voor de meesten van hen. Al die mensen moeten na hun studie iets anders doen.

Dat maakt ze niet minder.

Toch zijn ze dat wel, in de ogen van Ankersmit, omdat ze de traditie van het kennisvergaren niet doorzetten.

Om dat tentamen geschiedtheorie van Ankersmit te halen, was het nodig uit te leggen waarom het werk van historici als Simon Schama oninteressant is.

Ik vind het werk van Simon Schama juist zeer interessant, en vond dat toen ook al. Omdat er altijd meer is dan inhoud alleen. Ankersmit’s kritiek op Schama is dat zijn werk zo weinig nieuwe inzichten over het verleden oplevert. Maar daar gaat het niet om, van belang is juist dat Schama vormen zoekt om kennis over het verleden naar een breder publiek te vertalen.

Daarom huppelt die man ook zo vaak wat vreemd door Britse landschappen in een of andere BBC-uitzending.

Maar goed. Wie bang is dat zijn ivoren toren verdwijnt, zou zich ook mogen afvragen waarom die toren geen brede toegangsbrug kent, maar enkel een diepe slotgracht eromheen, en hoogstens een wankel touwladdertje om binnen te komen. Alles ook nog, om nooit meer naar buiten te hoeven. Kennis die alleen bestaat uit wederzijdse bewondering van een kliekje over elkaars inzichten is niets.

zie ook de besprekingen op mijn boeklog van Ankersmit’s boeken:
- Macht door representatie
- Spiegel van het verleden

• Alicublog: finally a nobel prize winner I have read. With many links to people whom do not seem to agree Pinter can write;
• Haroldpinter.org: politics [site seems not to have been updated since 2001]
• Winner questions Nobel glory;
• Acephalous: So now you care;

Nothing I can say can have any effect, except to say to somebody else, ‘You’re not alone.’ That’s as far as it goes,” he says. “No political effect whatsoever.”

interview in The Globe and Mail

Goed twintig jaar geleden heb ik nog eens wat hand- en spandiensten verricht bij het bouwen van een pulsjet.

Voor wie dit niets zegt. Een pulsjet is een primitief soort straalmotor. Eigenlijk volstaat het om te weten dat ze eenvoudig en goedkoop te bouwen zijn, nauwelijks presteren, onbetrouwbaar zijn, gulzig brandstof opslurpen en een enorm kabaal maken.

Maar leuk dat het is om zo’n ding te bouwen.

Die waaraan ik meehielp, werd drie keer getest. De eerste keer gebeurde er weinig, behalve dat het metaal van de uitlaat zo heet werd dat die smolt.

De tweede keer blakerde de muur meters achter de pulsjet zwart. Toen werden de proefnemingen maar naar buiten verplaatst.

Bij de derde proef was ik niet aanwezig. Daarbij steeg er iets pijlsnel horizontaal op, om nog voor of uiteindelijk toch tijdens de landing kapot te gaan.

Maar leuk dat het was.

De regionale televisie, die soms opzienbarend nieuws heeft, toonde laatst ene Sietse Kooistra. Die repareert motoren voor zijn werk, en bouwt in zijn vrije tijd pulsjets.

Twee heeft hij op een trike gemonteerd. En hij is best bereid eens te demonsteren dat de buren daar niet zo blij mee zijn.

Mooiste opmerking voor mij nog wel: zijn vermoeden dat hij er wel geen kentekenbewijs bij krijgen kan.

We are in a terrible dip at the moment, a kind of abyss, because the assumption is that politics are all over. That’s what the propaganda says. But I don’t believe the propaganda. I believe that politics, our political consciousness and our political intelligence are not all over, because if they are, we are really doomed. I can’t myself live like this. I’ve been told so often that I live in a free country, I’m damn well going to be free. By which I mean I’m going to retain my independence of mind and spirit, and I think that’s what’s obligatory upon all of us. Most political systems talk in such vague language, and it’s our responsibility and our duty as citizens of our various countries to exercise acts of critical scruntiny upon that use of language. Of course, that means that one does tend to become rather unpopular. But to hell with that.

Harold Pinter, as quoted by John Pilger

Mata Hari, alias Hata Marie, geboren Margaretha Geertruida Zelle, is pinup van de week op The Heritage of the Great War.

Because our brain evolved during a time of ice, flood and famine, we have a catastrophic brain. The way the brain works is looking for what’s wrong. The problem is, that worked in the Pleistocene era. It favoured you, but it doesn’t work in the modern world.

Martin Seligman, authentic happiness explained

Chris Breemer, Grieg: John Wästafä’s Springtanz, from Slåtter (Norwegian Peasant Dances) op. 72.

From the Piano Society website.

I have been studying the difference
between solitude and loneliness,
telling the story of my life
to the clean white towels taken warm from the dryer.
I carry them through the house
as though they were my children
asleep in my arms.

Richard Jones
[via The Writer's Almanac]

I don’t remember where I read it, but someone complained American poems are often too long. Mostly, because they’re telling anecdotes, instead of aiming for compact poetic power.

I agree with that. However, when the poem tells some good anecdotes it can never be too long. Richard Jones’s ‘Letter Of Recommendation From My Father to My Future Wife‘ happens to be such a poem, I reckon.

Historian Simon Schama on his arrival in Oxford, in today’s Observer:

After I was hired at Oxford, I discovered all the historians in the college had voted against me. I once got up at a faculty meeting and proposed a course on family history and it was as though I’d farted. It was pretty much impossible to teach your enthusiasms.

Terwijl ik vergeefs aan een heidelandschapje pruts, valt me opnieuw op hoeveel beeldinformatie zo’n digitale foto toch bevat. Zelfs al is die terloops genomen. Zonder te kijken. Tegen de zon in.

Meldt de RSS-lezer dat Ars Technica zijn tweede les foto’s retoucheren met Photoshop online heeft gezet. [De eerste aflevering staat hier]

En ziet, daar leer ik toch weer iets van. Ondanks dat ik al met Photoshop werk vanaf versie 1 op de Apple Macintosh. Waarschijnlijk omdat ik nog altijd dezelfde dingen doe zoals met versie 1.

Maar ook die nieuwe kennis redt mijn heidelandschapje niet.