Leuk aan zo’n richtingsloos weblog als dit, is dat er soms toch ineens drommen publiek langskomen met éen enkel doel. Zo bracht de maand oktober een ware invasie van nerds uit Noorwegen, die alleen maar dat ene filmpje wilde zien van een Fries die ronddavert met twee pulsjets op zijn trike.

“Coughs and Sneezes” is ook meteen al goed voor aardig wat hits.

En, alleen omdat ik ooit wat Balkan-klanken verkoos tot MP3 van de week en sindsdien als muzieksite wordt gezien, komt er iedere zondag weer nogal wat Oost-Europees volk langs.

Vanzelfsprekend waren doping+Museeuw weer de meest gebruikte zoekwoorden om deze site te vinden in oktober.

De referrerspam wordt steeds erger.

En ik moet nu eindelijk eens een statistiekenprogramma gebruiken dat niet alleen bijhoudt hoeveel unieke bezoekers er langskomen. Het is zo vervelend dat vaste bezoekers maar éen keer geteld worden, omdat het nu lijkt of er de eerste dagen van de maand tien keer meer bezoek is dan op het einde.

Forbes has a special report on communication. With among others Chomsky interviewed on language, and Jane Goodall as well. Cerf on the internet, and Kurt Vonnegut on telling a story:

[R]eading it is actually quite difficult–I mean it is as hard as learning to read music, and it’s a remarkable skill. And if you take ink on paper and make people respond to it, they themselves are going to have to be performers. It’s like arriving at a concert hall and being handed a violin, and you’re expected to play. That’s what we expect readers to do, perform themselves, because they’re half of the performance.

Thomas Ross beschrijft in een weekboek voor De Volkskrant hoe de animositeit tussen hem en Max Pam ontstond, die ik al eens signaleerde in mijn bespreking van Ross’ boek Take Care!:

Max, altijd al een zuigertje van formaat, vond het geestig mensen van achteren te benaderen en hen dan met zijn duim en wijsvinger knoerenhard tegen een oorlel te knallen. “Fléren”, noemde hij dat kraaiend van plezier. Die dag in 1968, gezeten in een bus op school-excursie, heb ik de vuistslag van mijn leven uitgedeeld. Stallone was er niets bij.

bij mijn boeklog

Over de Nederlandse schrijvers die in sommige kringen doorgaan voor de grote vier, blijk ik een uitgesproken mening te hebben.

Mulisch is een handige vakman, maar zijn boeken krijg ik vrijwillig niet uit. Bij hem heb ik altijd het idee naar een goochelvoorstelling te moeten kijken; de vertoonde trucs kunnen nog zo indrukwekkend zijn, echt wordt het nooit en besodemieterij blijft het.

Wolkers lijkt me het meest aards van de vier, en wat me aan zijn boeken opvalt, is dat ze maar éen keer gelezen kunnen te worden. Wat hij zoal beschrijft, wordt door mij blijkbaar erg goed onthouden. Herlezen verrast me nooit, terwijl ik nu net een enorme herkauwer ben.

Van Reve heb ik de meeste titels in huis, al heeft daaraan bijgedragen dat zijn hele oeuvre ooit verramsjt is. Bij hem beperkt mijn bewondering zich vooral tot zijn brieven, ook al omdat Op weg naar het einde en Nader tot u in briefvorm zijn geschreven. Reve herlees ik nog weleens om zijn stijl; om de achteloze manier waarop hij een bijna ambtelijk statig Nederlands vermengt met ironie en perversiteiten.

Maar geen van deze drie heeft me zo veel geleerd als Willem Frederik Hermans. En dan niet eens alleen omdat Hermans zich in zo veel meer genres geweerd heeft als de andere drie. Zijn essays brachten me niet alleen kennis bij, maar leerden me ook hoe te argumenteren. Of ze toonden me wat een verschrikkelijk wapen humor kan zijn, omdat er nauwelijks verdediging tegen mogelijk is. De romans Nooit meer slapen, en Ik heb altijd gelijk lieten me als tiener voor het eerst echt zien dat niet alles is wat me wel voorgehouden wordt.

Over zijn autobiografische verhalen, schreef ik hier al eens.

En toch ben ik geen onvoorwaardelijke liefhebber. Hij schreef te veel boeken waarmee ik niets kan. De donkere kamer van Damocles heeft niet alleen een vreselijke titel, maar is ook gebaseerd op éen van de meest misbruikte en overschatte themas uit al die millennia vertelcultuur. Daarmee doel ik op dat vreselijke doppelgangersmotief.

Ook veel zijn latere romans zijn voor mij niet te lezen. Het ware vuur is bij Hermans weg dan, en ik struikel erover dat hij bijvoorbeeld wel erg veel in zijn tekst herhaalt, en slecht formuleert.

Desalniettemin was ik zeer nieuwsgierig naar de tweedelige documentaire die Max Pam en Jan Bosdriesz over hem gemaakt hebben. Al was het maar om antwoord op de vraag te krijgen: is het mogelijk om de literatuurgeschiedenis die Hermans vertegenwoordigt interessant in beeld te krijgen?

Schrijven over muziek, zei Elvis Costello, is zoiets als dansen over architectuur. Televisiemaken over literatuur lijkt me net zo’n onmogelijke opgave. Al was het maar omdat iedereen zijn eigen voorstelling maakt bij het lezen van een roman. En een essayist interviewen op TV is zo iemand dwingen om hakkelend en veel te beknopt na te vertellen wat die geschreven heeft. Wat tot een ellendige vergroving leidt.

Het interessantst voor mij aan de documentaire waren toch de archiefbeelden van de schrijver zelf. Dat zegt veel, maar Hermans kon zeer amusant zijn als hij wilde. De rest van de uitzending was weinig meer dan Max Pam die eens een archief bezocht en daar niets mocht inzien. Of die wat mensen interviewde over hun opinie van de man. En dan was er ook nog een reis naar Finnmark in beeld, om te kijken waar een cruciale scène uit Nooit meer slapen zich had afgespeeld.

Ik had de uitzending opgenomen, maar heb delen vooruitgespoeld tijdens het kijken. Eenmaal dood is er ook maar alles met iemand uit te halen.

Deel twee wordt uitgezonden op dinsdag 8 november

Searchengine Google has begun a weblog to hightlight some of the videos uploaded to the Google Video service.

Terwijl inmiddels elkeen een grote vriend van Theo van Gogh is en altijd al was ook, volgt vanavond de uitzending op Nederland 2 van zijn laatste film: 06/05. Mijn recensie uit december 2004 staat hier. Enkele frasen daaruit: ‘plotwendingen die ik domweg niet begreep’, ‘het moest allemaal op een koopje’, ‘van tweeën niks’.

• Francis Fukuyama, on Van Gogh, Islam and the Dutch Identity;
• And a response to Fukuyama;
• Pieter Dorsman: Fear and Van Gogh;
• New York Times: Holland’s Year of Fear;
• Deutsche Welle: Europe Wakes up to Multicultural realities;

Hé, Google Print werkt. Ofwel: zoek nu online ook in de inhoud van boeken.

Als ik het programmablad bij het oud papier wil gooien, valt me ineens de datum op de omgeslagen pagina op.

11 november.

Heb ik de laatste dagen dus televisie gekeken met de gids van volgende week erbij. Het was me niet opgevallen. Veel verandert er blijkbaar niet, van week tot week.

foto uit Trouw vandaag

Viel ik er tijdens een radioprogramma over dat schrijver Jeroen Brouwers nogal nadrukkelijk naar lucht hapte, komt in een interview met Trouw terloops even langs dat hij een nieuwe luchtpijpprothese moet krijgen.

Is dit algemeen bekend ofzo? Nu schaam ik me over mijn eigen opmerkingsvermogen.

** update. Maar goed, ondertussen wel door blijven paffen

Brouwers is wel op dreef trouwens, in dat Trouw-interview:

We zitten er nu wel om te lachen, maar ik heb het altijd als een vloek ervaren, dat kunstenaarschap van mij. Geen spatje romantiek, meneer. Het is saai. Sáái! Ik zit hier en ik werk. Ik merk niet eens dat het zondag is. Je ziet het: ik woon diep in het bos. Er is hier geen enkele bekoring. Geen bordeel, geen kroeg, niks. Goed voor de kunst, maar je wordt er wel mensenschuw van.

Gravenhurst, The Diver; [click on listen, in the right colom]

Just a man and a guitar, and some hardly noticeable others as well:

and I am still swimming…

Zeker. Boeklog.info ligt eruit. Maar niets dat ik daaraan doen kan. De fout ligt bij de domeinhost, die moet tijdelijke bestanden wissen die de MySQL-database achter de website heeft aangemaakt, of zoiets.

Yes, I noticed. Boeklog.info doesn’t work like it should do. Nothing I can do about it. The domain host has to flush the temporary files made by the MySQL database that runs the whole site, or something like that.

De opdracht “repair table” via phpMyAdmin werkte ook, godezijdank. We zijn weer online.

En toen weer niet. Het wordt vervelend.

Adriaan Morriën’s boek Cryptogram staat geheel online. Aardigst aan dit boek is het gedeelte met verhaaltjes van toen zijn dochters Allissa en Adriënne nog klein waren, dat later als aparte uitgave verscheen.

Andere gedeelten uit Cryptogram zijn ook herdrukt. In een van die twee deeltjes Privé-domein, al weet ik uit mijn hoofd niet welke. En de gedichten staan vast in de Verzamelde Gedichten.

Merkwaardig eigenlijk, dat ik de bron niet kende maar wat daaruit weglekte weer wel.

Terwijl ik vandaag tevreden onder een nieuwe gebruikersnaam Windows XP gebruik - ineens zijn allemaal kleine maar vervelende storinkjes weg, doen printdrivers waarvoor ze geïnstalleerd zijn, en neemt alles veel minder RAM - blijk ik mijzelf toch pijnlijk te hebben geamputeerd.

Vernietiging van die oude gebruikersvoorkeuren belemmert me ook toegang tot de index van Copernic Desktop Search, mijn onmisbare externe geheugen. Ook al staan alle benodigde bestanden nog op harde schijf, buiten dat zo gevaarlijke C: Documents and settings. Moet toch alles opnieuw worden geïndexeerd. En dat duurt maar een halve dag.

Een plotselinge lobotomie.

A hilarious, but also disturbing plea for media education [QuickTime].

What are your kids learning?
 
 
 
 
 
 

Wer kennt ihn, diesen, welcher sein Gesicht
wegsenkte aus dem Sein zu einem zweiten,
das nur das schnelle Wenden voller Seiten
manchmal gewaltsam unterbricht?

Selbst seine Mutter wäre nicht gewiß,
ob er es ist, der da mit seinem Schatten
Getränktes liest. Und wir, die Stunden hatten,
was wissen wir, wieviel ihm hinschwand, bis

er mühsam aufsah: alles auf sich hebend,
was unten in dem Buche sich verhielt,
mit Augen, welche, statt zu nehmen, gebend
anstießen an die fertig-volle Welt:
wie stille Kinder, die allein gespielt,
auf einmal das Vorhandene erfahren;
doch seine Züge, die geordnet waren,
blieben für immer umgestellt.

Rainer Maria Rilke, aus: Neue Gedichte [1907-1908]

Merkwaardig toch, hoe de uitslagen van sportwedstrijden achteraf nog kunnen veranderen. Nu lijkt Roberta Heras betrapt te zijn op EPO-gebruik in de Ronde van Spanje. Dat zou dan Denis Menchov tot winnaar maken, waardoor een Nederlandse wielerploeg voor het eerst sinds 1980 weer eens een grote ronde pakt. Menchov rijdt voor de Rabobank-ploeg.

Merkwaardig toch, dat ik nu meteen denk: Heras kwam ook wel opvallend sterk terug na die eerste kwakkelweek.

Die omslagfoto waar schrijver Adriaan Morriën op staat alsof hij de schlagerzanger Heino was in een eerder leven, is duidelijk geposeerd. En ook Herman Brusselmans koos er ooit bewust voor met sigaret af te worden gebeeld. Maar rookt hij eigenlijk nog?

Bij Gerrit Komrij weet ik niet of op de voorkant van zijn boek een publiciteitsfoto kwam, of een spontaan genomen kiekje. Net als met Herman de Coninck. Maar ze roken geen peuken. De lengte van hun sigaretten suggereert toch dat ook hier weer over de pose is nagedacht.

Het viel me ineens op dat als schrijvers met portret op de voorkant van hun boeken verschijnen, dat nog opvallend vaak is met zo’n klein wit staafje in de hand. Opvallend vaak bij publicaties die ik op mijn boeklog bespreek dan.

Misschien dat komende generaties ooit nog eens gaan denken dat de witte staafjes nu die pennen zijn, waar vroeger zo onhandig langzaam mee geschreven werd.

Maar voor ons, als tijdgenoten van de auteurs, verandert er toch ook al iets. Roken wordt zo sterk afgeraden, dat een sigaret opsteken al bijna een verzetsdaad lijkt. Profiteren die schrijvers er dan ineens toch ook weer van, dat ze met terugwerkende kracht rebels lijken. In plaats van drugsverslaafden.

Heel aardig bij Nobelprijswinnares Szymborska is dan weer dat ze niet met sigaret staat afgebeeld op de omslag van haar boek. Maar dat de goede kijker toch een asbak op kan merken, op de tafel voor haar.

Door omstandigheden reed ik vanavond eens per auto de reis die ik normaal fiets. Merkwaardig genoeg kostte me dat meer tijd. Er was een kleine file bij de afrit de stad in, en daarna duurde het nog uren voor het bevrijdende stoplicht linksaf eens bereikt werd.

Bovendien raakt mijn hoofd altijd zo prettig leeg van het fietsen. Dat was nu niet.

Dit maar onthouden, de volgende keer dat het regent.

Last week’s Bookworm on radiostation KCRW had Jane Smiley discussing the merits of the novel.

Listen to a clip here [1.11 minute]

She’s right, of course. Movies are slow, television is slow. And since I am a trained journalist as well as a novel reader, especially news programs and shows on current affairs are boringly slow. Okay, sometimes one needs slow. But n o t a l l t h e f u c k i n g t i m e, p l e a s e.

Job horror chick lit.

Niet alles dat op mijn weblog aan techniek zou kunnen werken, doet het ook. Zo is er de Audio Player Wordpress-plugin, die het alleen doet op de nieuwste versies van het contentbeheersysteem. Maar, die hele plugin is eigenlijk alleen bedoeld om het flash spelertje op de pagina aan te zetten, en automatisch de hyperlink naar het gewenste muziekbestand aan te maken.

Flash-bestanden aanroepen hier, is inmiddels geen probleem meer. Gaat het alleen nog om de syntax van de code waarmee externe bestanden aangeroepen kunnen worden. En heel veel verschillende mogelijkheden zijn daar niet in. In dit geval heeft de maker van deze Audio Player het woord soundFile ingezet.

Dus wordt de code, roep op: “http://eamelje.net/audioplayer.swf?&soundFile=url”. Doe er voor het mooi nog wat hoogte en breedte bij, en nu kan iedereen hier beluisteren hoe een jong katje orgel speelt [1.03 minuut]:

Probleemeigenaar.

Waarom krijg ik spam die bestaat uit een drietalige out-of-office reply die ik zes jaar geleden eens schreef, maar nooit gebruikte?

Slate has a good essay on Calvis and Hobbes, disguised as an illustrated slideshow [click on the images to proceed].

Though the essay deals with the pending death of newspaper comics as a genre, it says something about culture as well.

There will always be mediocre comic strips,” Watterson said in a 1989 speech titled “The Cheapening of the Comics,” “but we have lost much of the potential for anything else.

see this previous entry on eamelje.net as well

Some people have created a computer generated Dylan Thomas that read its own poetry. The horror.
 
 
 

Just let me quote:

O Make Me A Mask

O make me a mask and a wall to shut from your spies
Of the sharp, enamelled eyes and the spectacled claws
Rape and rebellion in the nurseries of my face,
Gag of dumbstruck tree to block from bare enemies
The bayonet tongue in this undefended prayerpiece,
The present mouth, and the sweetly blown trumpet of lies,
Shaped in old armour and oak the countenance of a dunce
To shield the glistening brain and blunt the examiners,
And a tear-stained widower grief drooped from the lashes
To veil belladonna and let the dry eyes perceive
Others betray the lamenting lies of their losses
By the curve of the nude mouth or the laugh up the sleeve.

Bluesnarfing

[Volgens Kurt Vonnegut is een snarf trouwens iemand die aan andermans fietszadels ruikt. Een dweek is dan weer iemand die het leuk vindt om een kunstgebit tussen zijn billen te klemmen. Bijvoorbeeld om de knopen op banken af te bijten.]

Dezer dagen experimenteer ik wat met Digileen, een gratis muziekdienst van de Rotterdamse bibliotheek voor iedereen met een breedbandaansluiting. En met Windows XP op zijn computer. Dat wel. Anders werkt de kopieerbeveiliging waarschijnlijk niet.

Er moet ook software voor opgehaald en geïnstalleerd worden om in de catalogus te kunnen zoeken en de muziek af te spelen [zie illustratie].

Daarentegen: opgeven van naam en adres is genoeg. Lidmaatschap van een bibliotheek niet nodig.

Mijn conclusies tot dusver:

Voor:

• gratis dienst;
• muziek van veel verschillende klassieke componisten zo maar online beschikbaar;

Tegen:

• die afhankelijkheid van Windows XP;
• nog erg beperkte catalogi, maar éen uitvoering per klassiek stuk bijvoorbeeld;
• downloaden muziek stokt weleens;
• maar 100 credits om muziek op te halen, ieder stuk kost 1 credit;
• muziek kan maar éen week lang beluisterd worden;

Al met al: Digileen is meer een interessant voorproefje dan al een uitgebreid veelgangen-menu. Maar mooi dat het bestaat.

[En ach, dat digitaal rechtenbeheer. We weten allang dat wat door een geluidskaart afgespeeld wordt, ook daarvan af te tappen is.]

You ask. Philosophers answer.

Example:

Q: Can you give any instances of any philosophical problems that have been ‘nailed’ so to speak by philosophy - that is, solved?

A: by Jay L. Garfield: Yes. The question of whether the argument from design can prove the existence of the Christian, or any other, deity. That problem was nailed by Hume, and has been re-nailed in any number of recent articles. It can’t. That also shows that the fact that philosophers have nailed a problem does not convince everyone!