Bright Eyes, When The president Talks to God [free iTunes download]
[or download the MP3 temporarily here]

The protest song isn’t dead, since there’s enough to protest about in the world today. Especially with a president getting direct orders from God, allegedly.

From a Forbes interview [2004]:

You know, I was the first one to talk about leadership 50 years ago, but there is too much talk, too much emphasis on it today and not enough on effectiveness. The only thing you can say about a leader is that a leader is somebody who has followers. The most charismatic leaders of the last century were called Hitler, Stalin, Mao and Mussolini. They were mis-leaders! Charismatic leadership by itself certainly is greatly overstated. Look, one of the most effective American presidents of the last 100 years was Harry Truman. He didn’t have an ounce of charisma. Truman was as bland as a dead mackerel. Everybody who worked for him worshiped him because he was absolutely trustworthy. If Truman said no, it was no, and if he said yes, it was yes. And he didn’t say no to one person and yes to the next one on the same issue. The other effective president of the last 100 years was Ronald Reagan. His great strength was not charisma, as is commonly thought, but that he knew exactly what he could do and what he could not do.

wikipedia entry. Obituaries: Claremont Graduate University, NY Times, Wall Street Journal;

Alas, Friday saw the last episode of that amazingly designed TV series Space: Flying Visits. Which I thought of as mandatory viewing for its experiments in narration. Just watch this clip on the Seti-project, and see how the only thing you don’t learn about it is that your computer can help here.

Even terug haalde Joop Atsma uitgebreid de provinciale pers, toen in het boemeltreintje tussen Groningen en Leeuwarden voor het eerst in jaren weer koffie geschonken werd. Had hij zich ook even tegen aanbemoeid. Scoorde hij weer eens fijn even aandacht.

Want aandacht in de media vindt Joop Atsma heel fijn. En terend op zijn langdurige ervaring als journalist van het Surhuisterveenster huis-aan-huisblad weet hij ook precies hoe aandacht te krijgen is. Roep maar eens iets opvallend doms, dat net buiten het kenniskader van het verzamelde journaille valt, en kijk.

Nu weer is er dat ideetje van hem om iedereen die een beetje in sportscholen bezig is op doping te controleren. Waarom toch Joop? Wie doen die mensen kwaad?

En van welk geld zou dat moeten, Joop? Dopingonderzoek is razend duur. En hoe had u handhaving van een schorsing gedacht? Heeft de politie niets beters te doen…

Nee, laten we dan eens een activiteit als beroepswielrennen bekijken, die vergeven van de doping is.

Joop Atsma is voorzitter van de wielerunie KNWU, en in dier voege ook al jaren op kruistocht tegen doping. Dat zegt hij tenminste. Heel vaak. Tegen wie het maar horen wil. Maar geld voor de opsporing is een probleem, dus veel gebeurt er uiteindelijk niet. Publiceert het Vlaamse Gewest bijvoorbeeld ieder jaar cijfers over hoeveel wielrenners er gepakt zijn op doping, in Nederland wordt nooit eens iemand betrapt.

Koffie is ook een drug, maar toevallig wel maatschappelijk geaccepteerd [ook al zijn er nare bijverschijnselen aan het gebruik]. Maar in de trein koffie drinken is noodzaak voor Joop. Want, mensen kunnen ook werkelijk geen drie kwartier zonder.

Laat ik daarom nu maar eens bepleiten dat politici geen doping meer mogen gebruiken. Alcohol staat bijvoorbeeld ook op de verboden lijst. Vooral als Atsma zich weer eens aan de interruptiemicrofoon heeft gelaafd, zou ik graag zien dat hij na afloop even discreet een zijkamertje ingeleid wordt. Om daar met de broek op de enkels in een potje te piesen, onder toeziend oog van een controleur. Zodat steeds weer bewezen kan worden dat enkel domme ijdelheid hem tot zulke opvallende prestaties brengt. Dat het geen geestverruimde middelen zijn die hem zo vaak op onnozele ideeën brengen.

Francisco van Jole kijkt altijd al moeilijk sinds hij de presentatie mag doen van het Vara-programma De Wereld Draait door. Zelden iemand met zo veel paniek in de ogen gezien als hem, als hij weer eens een volgende vraag niet weet.

Ook niet eerder iemand in beeld zo stil aandachtig naar de regisseur zien zitten luisteren. Het is televisie die mij plaatsvervangende schaamte heeft bezorgd.

Maar na vanavond wordt alles anders. Van Jole heeft zijn bril er bij afgezet. Het wordt knokken. Nu alleen nog dat turen naar de autocue afleren.
 
 
 
 
 
 
 
 

Merkte ik vorige week op hoe veel prettiger het is om naar huis te fietsen dan per auto die reis te maken filegewijs, sloegen de weergoden natuurlijk terug. Het regende vandaag, en om mij dat nog eens te laten weten ook stond er wind tegen.

Gelukkig heb ik een fijne regenbroek, die met me meeademt. En waterdichte schoenen.

Het halve Franse wagenpark is inmiddels in de brand gestoken en afgefikt, en nu heeft Nederland eindelijk ook wat.

De Telegraaf relt dezer dagen dat de komende recordpoging domineestenen omgooien een mus fataal is geworden. Het vogeltje fladderde in de hal alvast wat steentjes om, en de scherpschutter van dienst executeerde het beestje daarom ter plaatse met de luchtbuks.

Nu wordt dat programma Domino Day uitgezonden op SBS6, en toevallig is De Telegraaf mede-eigenaar van die club, al willen ze daar wel vanaf om belangen in het moederbedrijf te kopen. Alle publiciteit voor SBS6 is goede publiciteit voor De Telegraaf. Ook al omdat er ieder half jaar zo’n recordpoging schijnt te zijn, en het moeilijk wordt de aandacht voor alweer zo’n TV-uitzending te trekken. En de reclame erin.

Typisch Nederlands is dan dat vervolgens iedereen in die hype mee gaat. Zes verschillende instanties hebben al gedreigd de dood van de mus te gaan wraken. Steller dezes zag op de regionale televisie éen van de hoogste mensen in de provincie omstandig uitleggen dat een mus doodschieten mag, onder omstandigheden.

Hype ik nu mee? Ik neem enkel maar waar.

Door jou verwachtte ik
verbinding met een andere wetmatigheid
die mij bevrijden zou
uit de gesleten paden
van de eigen tuin
zoiets als rijmdwang
maar dan ongeremd
meeslepend
als golven van zee

D. Hillenius, Verzamelde gedichten 278

Als iemand vraagt in wat voor straat of ik woon, leg ik meestal uit dat in een kwart van de huizen geestelijk gehandicapten leven, of psychiatrisch patiënten die weer voor zichzelf moeten leren zorgen.

Ofwel: die straat, daar gaat geen enkele prikkel vanuit. Rustig is misschien al te veel gezegd. Doods is misschien beter.

En ach, het enige dat ik verder van mijn buurtgenoten merk, is dat ze op vaste tijden met busjes opgehaald en weggebracht worden. Maar nu zag ik gisteren voor het eerst bij zo’n projectwoning de apotheker aanbellen, om geneesmiddelen te bezorgen.

Dat waren met elkaar vijf grote kartonnen dozen vol, en ik moest daar wat ongelovig om lachen. Geen wonder dat ik nooit wat van mijn buurtgenoten merk, als die zo onder de pillen zitten.

Tot ik me veel later bedacht: misschien zaten er wel luiers in die dozen. Luiers voor volwassenen. Valt vijf dozen misschien nog wel mee ook. In discrete verpakking thuisbezorgd, door uw kringapotheek.

Management theory has not evolved into the world’s most rigorous or enticing intellectual discipline. But in Peter Drucker it at least found a champion whom every educated person should take the trouble to read.

The Economist

The Guardian interview with Noam Chomsky I referred to previously has been removed from the site by the Reader’s editor:

He has found in favour of Professor Chomsky on three significant complaints.

Principal among these was a statement by Ms Brockes that in referring to atrocities committed at Srebrenica during the Bosnian war he had placed the word “massacre” in quotation marks. This suggested, particularly when taken with other comments by Ms Brockes, that Prof Chomsky considered the word inappropriate or that he had denied that there had been a massacre. Prof Chomsky has been obliged to point out that he has never said or believed any such thing. The Guardian has no evidence whatsoever to the contrary and retracts the statement with an unreserved apology to Prof Chomsky.

Read the original interview here [pdf]. The problem I have with it now, is that it’s not that difficult to argue with Chomsky on things he wrote or said. That’s why I don’t really understand the reason to misrepresent his opinions. Though, I already said before the journalist was showing off.

De laatste gulden die ooit in omloop werd gebracht, was gesierd met een ontwerp van Tim van Melis; toen een basisschoolleerling.

Ik had zo’n gulden, zoals deze scan bewijst. Maar waarom kan ik dat ding nu niet meer vinden?

Anthony and the Johnsons, Hope There’s Someone

While other MP3-sites seem to focus on Anthony’s duet with Boy George, I’d rather link to this miniature. With its 1.16 minute runtime probably the shortest song ever chosen by me for this weekly category. But, still long enough to intrigue.

Ik moet wat woorden van vorige week inslikken: die 100 credits om muziek te lenen zijn per week. Dat maakt het wel mogelijk vrij onbekommerd eens wat muziek op te halen. Ik bedoel, had ik anders moeite genomen om het Requiem van Oswaldas Balakauskas te beluisteren?

Alle podcasts van de Nederlandse publieke omroep in overzicht. En, er komen d’r nog meer.

[Podcasts zijn Mp3-bestanden van een radioprogramma, waarop internetgebruikers zich kunnen abonneren zodat die automatisch opgehaald worden, en de nieuwste uitzending op een zelfgekozen moment te beluisteren is. Mp3 is een populair bestandsformaat om geluidsopnamen via internet te verspreiden.]

Door alle commotie rond Domino Day deed SBS6 goede zaken. Er keken vrijdagavond gemiddeld 2,4 miljoen mensen naar de live-uitzending, ietsje meer dan vorig jaar.

AD: Record Domino Day omstreden

Voorspelling: volgende keer gebeurt er in de aanloop naar een nieuwe recordpoging iets dramatisch met het Frisian Expo Center in Leeuwarden. Omdat het altijd nog erger kan.

Myn detinsje begûn,
doe’t nei fleurich krûmpraat, de susters
har fan my ôfkearden, as hie ik har oantaast,
en har wite bazen
op de hoannepoaten fan har boarterstaal
my trochferwiisden.

Neat te rêden,
al krijt men jins nocht fan groufammen en feinten
dy’t jin oansprekke oft der gjin folwoeksen taal bestie.

Neat te rêden,
mar by de djipdollende hoaleman
besefte ik, ik wie in skierfoks,
in solitêr tusken keppels, ridels en clans.

Ik draach in hoal yn mysels, sei ik bluisterich,
mar hy begûn âlde spoaren te lêzen:
wêr wie dyn skûlplak op tritich maaie trije-en-fjirtich?
Datstoe doe libbest, solitêr,
wurdt as onfoech útlein en bliuwt dy belêsten.

Neat te rêden,
mar men wurdt sa wurch fan healwoeksen folk
dat âlde foksen bejaget as skealik wyld.

Neat te rêden:
de pipen fan it hoal fersegelje
en gjin sjoege jaan.

Jan Wybenga, út: De Foksejacht

Zie ook mijn recensie van de bundel hier.

Op de meeste vragen komt nooit een antwoord. Maar de meeste vragen graven zo diep ook niet, en dus is dat geen ramp.

En als er dan toch ineens een antwoord opduikt, is dat soms heel onverwachts anders dan verwacht. Toen ik me afvroeg waarom er in vredesnaam zo veel legervoertuigen de wegen verstopten, kwam het antwoord ’s middags al. Fryslân heeft zich onafhankelijk verklaard, afgescheiden van Nederland, en meteen ook al zijn er referenda ook.

Yn Noard-Nederlân is dizze dagen in
grutte militêre oefening. Oanlieding is
de sabeare ôfskieding fan Fryslân fan de
rest fan Nederlân. Militêren moatte de
Friezen begeliede by in referindum oer
de saak.

Op ferskate plakken koe stimd wurde, mar
guon Friezen wolle harren net ôfskiede
en fersteure de boel. De reboeljemanlju
wurde ek spile troch militêre akteurs.
Trijehûndert soldaten dogge oan de
oefening mei.

beluister de reportage op Omrop Fryslân

Benieuwd of we nog fijn wat etnische zuiveringen meemaken deze week.

als men talen spreken kan. Zou Karel de Grote gezegd hebben. Ooit. In elk geval is dit het motto van de eerste officiële beleidsmedeling van de Europese Commissie over meertaligheid. Al blijft het opvallend hoe krampachtig in Europese stukken altijd vermeden wordt om op te roepen meer Engels te leren, opdat de Fransen niet beledigd worden. [Dat was overigens een observatie van Abram de Swaan]

** O, ik zie nu pas dat het in het Nederlands politiek gecorrigeerd is tot: “Hoe meer talen je kent, hoe rijker je bent”. Wacht, ze zijn allemaal politiek correct gemaakt. Alleen de Denen doen nog een beetje moeite het de oude Charlemagne na te zeggen: “Hver gang du lærer et nyt sprog, bliver du et nyt menneske”. En de Spanjaarden ook trouwens: «cuantas más lenguas conozcas, más persona eres». Maar die rijmen weer niet.

By Keri Smith

via

Ik verwachtte verkeersproblemen vrijdag, vanwege het weer. Dus ging ik niet per auto op reis, maar met de trein. Er daarbij al bijna van uitgaand dat er vertragingen zouden volgen. Maar goed, wie met het openbaar vervoer reist, is ook niet meer dan een pakketje dat willoos van a naar b gebracht wordt. En om een goed pakketje te kunnen zijn, is bij voorbaat al berusting nodig.

Nu werden mijn reisplannen vrijdag nog alleen in de war gebracht door een blikseminslag ergens, en het gebruikelijke onvermogen bij de NS zijn klanten adequaat over zo’n storing te informeren.

Honderden anderen troffen het minder, zo werd mij vandaag wel ingepeperd. Al was ook ik er niet vanuit gegaan pas zaterdag naar huis te gaan. Maar mijn avond en nacht waren onder aanzienlijk prettiger omstandigheden verlopen dan ergens op een kil station, uren wachtend op een trein die nooit meer komen zou.

En, ook al was de trein terug overladen vol, en had die veel te weinig zitplaatsen; de sfeer was er gemoedelijk door de vele gestrande reizigers die alleen maar blij waren weer onderweg te zijn. Ervaringen werden uitgewisseld. De inhoud van de verstrekte Rode Kruis-hulppakketten vergeleken. De kwaliteit van de slaapplek, en de properheid der dekens bediscussieerd. Menu’s van het verstrekte voedsel op de opvangplek doorgebeld naar huis.

Tomatensoep met een draadje basilicum. Dit krijgen gestrande treinreizigers bij winterdag vooral. Dat u het maar weet.

Maar toen ging ook de trein waarin ik meereed stuk. De compressor viel uit, wat bijvoorbeeld afremmen nogal moeilijk maakt. Ineens werd de sneltrein een langzaam voortglijdende slee, waarover de machinist over de intercom meedeelde te hopen het volgende station nog te halen.

Daarna begon het lange wachten, opnieuw het wachten voor al diegenen die gehoopt hadden vrijdagmiddag al thuis te komen.

Betreed nooit de trein zonder uw valies vol geduld. En ga in Nederland niet op reis als er voor het eerst in tijden weer eens wat winter wordt voorspeld.

CocoRosie, Noah’s Ark

[As they have been in week 37 of 2004].

There’s just something in the way they collage sounds.

De eerste muziek die ik mij kan herinneren - en meer is dan een voor mij gezongen kinderliedje - moet wel het liedje “Máh-ná-mah-ná” zijn. Een beetje vreemd is dat wel, omdat dit nummer oorspronkelijk gecomponeerd werd voor een Italiaanse documentaire over het seksleven van de Zweden in 1968. De Scandinavische landen hadden als eerste de wetten op obsceniteit versoepeld, en dat was natuurlijk nieuws voor de rest van de wereld.

Maar in 1968 was ik er nog maar net.

De documentaire staat heel hoog op mijn lijstje van nog eens willen zien, al was het maar om de vraag onder wat voor beelden het liedje dan toch gebruikt is. De oerversie heeft wel iets gluiperigs lispelends; zoals Kees van Kooten ook kon zijn in zijn creatie van Vieze Man.

Het liedje van componist Piero Umiliani leverde me wel éen van mijn eerste frustraties op, als jongetje. Misschien dat ik me het bestaan daarom zo goed herinner. Zoals ik het onthouden heb, is het samengebald in éen oerscene. Mijn vader staat zich te scheren bij de geiser in de keuken, en ik ben in de woonkamer ernaast. De groene velours gordijnen zijn nog dicht.

En in het klassieke vraag en antwoordspel van het liedje deed mijn vader de máh-ná-mah-ná, maar daarop lukte mij het refreintje nog niet goed, en dat was erg. Het refrein was in die tijd trouwens nog veel meer bidi-bidibi dan tutu-tututuu. Vergis u daar niet in.

lês troch | lees door | continue reading »

De mussendoder had geen vergunning om binnen gebouwen op vogels te schieten, zo schrijft het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit [pdf] aan de Stichting Faunabescherming.

Maar er hoeft geen showprogramma meer verkocht te worden, dus is dat geen nieuws verder. Behalve voor wat Friese media, omdat het incident zich afspeelde in Leeuwarden.

zie: het hele dossier Blij met een dode mus

Ik zou nu rustig
het woord eenzaamheid kunnen noemen
zonder schaamte bij mijzelf of jou
er is weer landschap tussen mij en woorden
als ik de bron noem
is hij helder en ijskoud
zonder dat slik opwolkt
rondom mijn voeten

D. Hillenius, Verzamelde gedichten, 244.

Deze posters doen me erg denken aan het materiaal dat tijdens de tweede wereldoorlog verspreid werd, als waarschuwing tegen de vijfde colonne. Gelukkig helpen overheidscampagnes meestal pas na decennia, bedenk ik me ineens. Zeker als ze angst proberen te zaaien.

Maar goed, nog erger dan de posters was die Amsterdamse hoofdcommissaris van politie die, met hiep-hiep-hoera-pet op, volwassenen begon toe te spreken of het kleuters waren. Nee, dat schept vertrouwen in onze autoriteiten.

Een media opportunity, zo heet zo’n optreden waar camera’s bij mogen zijn dan.

Vervelend aan opinie-onderzoekjes in het nieuws is dat zo zelden erbij verteld wordt hoeveel mensen er ondervraagd zijn. Maar dat is wel belangrijk. Want, zelfs als er een representatieve steekproef onder zo’n duizend mensen gehouden wordt, leert de statistiek dat er nog een onzekerheidsmarge is. Bij een N = 1000 is voor 90% zeker dat het ene percentage dat in het nieuws komt, ook 2 - 2,5% hoger of lager kan zijn, en waarschijnlijk dus ergens binnen een gebied ligt.

Maar vooral in verkiezingstijd wordt er ontstellend vaak groot nieuws gemaakt van verschuivingen in kiezersgunst die kleiner zijn dan die onzekerheidsmarge.

Alleen stelt promovendus Yfke Ongena dat het nog veel erger is. Deelnemers worden in enquêtes naar antwoorden toegepraat door de interviewers, waardoor er een afwijking van 25% - 40% insluipt.

Het grootste probleem is dat ondervraagd publiek vaak antwoorden geeft die niet voorkomen in de antwoordalternatieven die de interviewers voor zich hebben. Interviewers komen daarop zelf vaak met een suggestie op de proppen. Respondenten zijn geneigd in te stemmen met dergelijke suggesties, en dat verstoort de onderzoeksresultaten aanzienlijk, aldus Ongena.

persbericht VU [.doc]

Fold your own. Instructions here. Or read the story behind it.

Auto’s interesseren me niet zo. Als het maar droog zit en met normale snelheid stil van A naar B wil rijden, is mij het wel best. Die hele merkenfetish is me vreemd, en status ontlenen aan een blikken doos op vier wieltjes lukt me ook al niet zonder in de lach te schieten.

Maar goed, ooit studeerde ik werktuigbouwkunde, en was daar omringd door serieuze autoliefhebbers. Het enige wat die jongens nog lazen waren autotijdschriften. Ze hadden zelfs een poolsysteem om de bladen met elkaar uit te wisselen.

Later een mooie auto rijden, dat was het hoogste doel in het leven, voor hen. Alleen kwam er nooit een antwoord op mijn verbaasde vraag: “waar wil je dan naar toe rijden in die auto?” Toch waren die eeuwige gesprekken over dat ene onderwerp ergens ook wel nuttig; ik heb er wel enig technisch verstand over auto’s, vrachtwagens en motoren aan overgehouden. Ach.

Na al deze disclaimers is misschien wat merkwaardig om nu te melden dat éen van mijn favoriete TV-programma’s toevallig wel over auto’s gaat. Het heet Top Gear, en wordt uitgezonden door de BBC [zondag BBC2 2100-2200 cet, herhaling op dinsdag 2000-2100]

De TV-programma’s die in Nederland gemaakt worden over auto’s zijn vreselijk. Nooit is er fundamentele kritiek op een type, nimmer wordt aankoop homerisch lachend afgeraden.

Top Gear is anders.

Het programma laat regelmatig zien hoe onzinnig sommige nieuwe auto’s zijn. Of dat nu de goedkoopste import uit Korea is, of de allerduurste Italiaanse sportwagen. Tenminste, ik kon het lange item uit de laatste aflevering niet anders zien dan als een vrolijke poging om jongetjes vooral toch te laten stoppen met dromen over veel te dure auto’s.

De drie presentatoren waagden zich in hun ’supercars’ Frankrijk in, en toonden daarmee aan dat zulke auto’s vrijwel alleen maar geschikt zijn om rechtuit te rijden op een lange brede weg. Bagage past er niet in, en normaal een parkeergarage uitrijden, wil ook al niet. Zoals onderstaand filmpje laat zien:

De getoonde auto is overigens een Pagani Zonda, en lelijker bestaat er haast niet in mijn ogen.