Hallo, altijd weer een plezier u te zien hier.

Goed goed, het was me eerlijk gezegd ontgaan dat 1 maart 2006 net als vorig jaar nationale complimentendag is. Het was dat er ineens mensen in mijn statistieken voorkwamen die via hetr zoekwoord complimentendag op deze website belandden.

Maar vorig jaar vond ik het idee nog wel aardig, voor een eenmalige actie. Nu al is het me allemaal wat te opgelegd. Vooral omdat er een wat dubieuze organisatie achter blijkt te zitten, waar posters besteld kunnen worden om de dag te vieren. Ze hebben zelfs een fijn motto vastgelegd:

Momentje voor een Complimentje ®

Vooral dat registrated trademark is aardig, omdat iedereen die dat wil overal zo’n rapestaartje® achter kan zetten®. Nee, ik val vooral over die postertekst. Die slagzin daarop. Die van iedereen een kille rekende burger maakt, die beloofd wordt almaar meer te kunnen krijgen. Wat is er toch mis met spontaniteit?

Er verschenen links van deze merkwaardige website in mijn statistieken. Een raadsel. Ik zag enkel een scrabblebord, waarop dit weblog gerepresenteerd wordt door een groen vakje met een daarin een grote pijl omlaag.

Gelukkig herkende ik de naam Steeph van Sargasso.nl, en daar was al meteen antwoord op mijn vragen te vinden. Het blijkt om een wedstrjd te gaan. Groen vakje betekent vaak genoeg bijgewerkt, pijl omlaag zegt iets over het niveau.

Het peil hier is dalende, aldus de jury. Dat u het maar weet.

En ach, daar kan ik wel iets over zeggen ook. Op het moment dat ik iets wil posten hier, herinner ik me vaak daar al eens iets over gezegd te hebben. Dus schrijf ik niets. Noem het slijtage, na vijf jaar.

Nu komen er desondanks steeds meer lezers bij hier, en zou ik vrij straffeloos van alles kunnen herhalen. Alleen kan ik dat slecht. Als mijn eigen woorden me al vervelen, heeft een ander daar al helemaal niets aan.

En anderen herhalen, daar begin ik al liever helemaal niet aan.

Ik moet iets terugnemen. Het klopt wel dat ik me herinner al van alles gezegd te hebben op internet, maar ik overschat de betekenis van dit weblog daarbij nogal. Dat komt omdat ik al bijna twintig jaar online ga. Eerst via BBS-en, later via Sara. SurfNet. Er zijn beschamende usenet-postjes uit 1992 van mij terug te vinden in de Google archieven.

Het is mij niet vreemd elektronisch met anderen te communiceren, in woord en beeld. En dat communiceren gebeurt lang niet altijd alleen maar hier.

Maar nu lopen er dus in mijn herinnering dingen door elkaar. Zo wist ik zeker jaren geleden al ooit gelogd te hebben over de abstracte patronen in de landschappen nabij mijn huis, zoals die te zien waren op de digitale landkaart van Nederland van TerraDesk.

Merkwaardig dat ik me zo goed herinner hier van alles over te hebben opgemerkt.

Net zo weet ik zeker ooit opmerkingen te hebben geplaatst over een vergelijkbare luchtfoto met allemaal huisjes, van een Mexicaanse helicopterpiloot:

Maar dat is dus ook al niet zo. Misschien moet ik voortaan wat minder op mijn geheugen vertrouwen.

Zeker is wel dat ik nooit gelinkt heb naar deze merkwaardige luchtfoto’s:

Overigens is een dergelijk effect ook te bereiken zonder daarvoor in een vliegtuig of helicopter plaats te nemen, en foto’s te maken met geavanceerde apparatuur. Namaak-modelfotografie is ook gewoon met hulp van Photoshop te bedrijven.

En nu ik toch met het thema bezig ben. Ooit zal Google Earth ook Nederland gedetailleerd in beeld brengen. Daar zullen dan vele webloggers postjes aan wijden. Ik doe dat daarom nu alvast maar, bijvoorbeeld door u te wijzen op het bestaan weblogs als Ogle Earth, die nauwgezet melden wat er allemaal via Google van boven is te zien.

Gedachtenflarden in de rij, bij de kassa:

Wat heb ik toch een hekel aan het gebruik van het woord kids in het Nederlands.

En wat is toetenvegers toch een bedacht woord. Dat lievige toet gekoppeld aan dat praktische vegen klopt niet. Marketingmensen gebruiken nu juist het werkwoord vegen niet om wc-papier aan te prijzen. Dit hier komt vast van ‘wipe’.

Blijkbaar zijn er tegenwoordig geen moeders meer die behulpzaam met wat spuug en de punt van een zakdoek de gezichtjes van hun kroost schoonboenen.

Prachtig werkzame stof was dat anders toch, die moederspuug. Daar zat tenminste liefde in.

Nice fast live performance of Hocus Pocus by Focus [video]

via

Vorige week was die enge man weer op televisie. Moleculair bioloog Cees Dekker was opnieuw te gast in een programma dat Paul Witteman presenteerde, en bijna had ik er weer over geschreven.

Terwijl ik eigenlijk alles hem gezegd heb dat er over hem te zeggen is. ik heb toen zelfs een fragment uit dat programma online gezet, dat zonder commentaar toont waarom Dekker ergernis opwekt.

Dus postte ik niets.

Maar toen kwam dat oordeel van een buitenstaander dat het niveau hier op de website daalt. En mede daardoor begon ik wat dieper na te denken over verrassing en voorspelbaarheid. En tegelijkertijd ook groeide mijn besef hoezeer de Nederlandse televisiecultuur aan elkaar hangt van herhaling.

Kijk, Dekker misbruikt het prestige dat hij verworven heeft met zijn wetenschappelijke werk om andere zaken te promoten. En blijkbaar is het zo interessant dat een gelauwerd wetenschapper ook relikitsch kan aanhangen de man overal over zijn geloof mag komen kleppen.

Maar waarom verbaast me dat toch? Het zou me niet mogen verbazen.

Het is namelijk uitzonderlijk als mensen hier op televisie eens praten over hun dagelijkse bezigheden. Er is zelfs een uitgesproken terreur dat bekende vaderlanders in alle programma’s voor alles op komen draven. Of dat nu domme spelletjes zijn, of dat ze nu gevraagd wordt hun inwisselbare herinneringen te vertellen. Goed, dit sjabloondenken levert vast heel gezellige televisie op. Alleen betrek ik mijn gezelligheid liever niet van de TV.

Maar ook de zo hoog geprezen politieke praatprogramma’s bieden goed beschouwd niets. Onze meest geliefde interviewers weten uit zichzelf maar heel weinig, dus kunnen ze nooit inhoudelijk doorvragen. Om maar éen aspect te noemen dat mij mateloos ergeren kan.

Nu is het gebrek aan kennis bij de ondervragers niet eens zo’n ramp, omdat de bewindslieden waar ze mee praten ook al niet bijster veel vakkennis hebben, en al evenmin op enige visie te betrappen zijn.

Dus toont een programma als Buitenhof vooral gezellige toneelstukjes. Waarin de interviewer net mag doen of die scherpe vragen stelt [terwijl dit nooit zo is, anders zou geen politicus zich daar meer laten ondervragen].

En politici laten zich dat schijnvertoon graag aanleunen. Want zij winnen er altijd bij zo’n schijnbaar scherp interview doorstaan te hebben.

Dat weet ik allemaal wel. Maar waarom moet ik me dat zo vaak nog weer opnieuw beseffen dan? Omdat zo velen die TV-uitzendingen wel serieus lijken te nemen?

Is the country too polarized to listen?

They’re not used to hearing anything. The only art form that the United States ever developed is the TV commercial. That’s our Sistine Chapel. That’s our masterpiece. That’s a very rare art form, but it’s not very informative. Now you’ve got to get away from advertising. Just through sheer repetition, which is the secret of advertising, these two fools in office have convinced the American people, these 60, 70 percent, that [Saddam Hussein] was responsible for 9/11. He didn’t have anything to do with 9/11. No, I don’t think he was a nice man and I don’t care – he’s an Iraqi and I’m an American. We Americans should not worry about Iraqi leaders.

Gore Vidal, interviewed in the LA CityBeat

De mogelijkheden van de technologie schrijden voort. Maar niet altijd tot mijn genoegen. Zo kocht ik een weegschaal die te slim voor mij is, ’s ochtends vroeg, amper wakker.

De crux van dit luxe apparaat is dat ik het ding eerst aan moet zetten, door er moet de punt van de voet speels een tikje op te geven. Dan groet die me: Hi. Vervolgens ijkt het apparaat zichzelf, wat enige tellen duurt, en dan verschijnt op het display 0.0 ten teken dat ik mij kan laten wegen.

Maar dat duurt me blijkbaar te lang. Ik ga er altijd al op staan als de weegschaal zich nog aan het ijken is, met als gevolg dat het ding zich regelt naar mijn gewicht. Dus toont die altijd 0.0 kilo met mij erop.

Gewogen, en te licht bevonden. Inderdaad. Elke ochtend weer.

Eerlijk gezegd schrikt de openlijke achterdocht op DaanSpeak mij wat af. Kijk maar eens onder het lemma ‘Metafysiek’, bijvoorbeeld. Maar toch heeft de paranoïa bij de maker[s] mij wel aan het denken gezet.

Zo wordt op die website ene Peter Knoppers van de TU Delft geïnterviewd over de mogelijke fraude met stemmachines in Nederland. En alleen daarom overweeg ik morgen na de stemgang toch een briefje aan de voorzitter van het bureau te overhandigen, met een protesttekst als deze:

Bij papieren stembiljetten kan ik zelf zorgen dat mijn biljet in de stembus valt en na het sluiten van de stemming kan ik zien dat alle biljetten die in de bus zitten geteld worden. Bij deze stemmachine kan ik niet zien dat mijn stem correct in het geheugen wordt geschreven en daar blijft staan totdat er geteld wordt. Ik ben er daarom niet gerust op dat mijn stem correct in de uitslag zal meetellen.

Al was het maar om te kijken of daar überhaupt ooit een reactie op volgt. Het gaat me slechts om het principe, maar daar is zo’n democratie als de onze voor uitgevonden ook.

Martin Bril kwam even buurten

De Nieuwe Vaart ligt tussen Gorredijk en Oldeboorn, in Friesland. Hij werd in de jaren zestig van de negentiende eeuw gegraven, ten behoeve van de turfwinning. Een strakke, smalle vaart is het, in een kaal, grimmig landschap.

Wie weleens les in geschiedenis heeft gegeven, weet dat het de meeste moeite kost om leerlingen te laten inzien dat niet alles altijd al zo was als het nu is. Mensen gaan van jongs af aan uit van wat ze kennen. Ze vinden al het onbekende gauw vreemd, en daarmee ook heel makkelijk onaantrekkelijk.

Maar de vis kent het water niet, waarin die rondzwemt.

Misschien als iemand oud wordt, dat die ineens uit zichzelf beseft dat het vroeger toch echt anders ging. Misschien als men eens ver weg gaat en daar de wateren heeft verkend dat opvalt wat daar verschilt. Kennis is niet enkel voorbehouden aan hen die studeerden.

Maar laat ik het deel dat ons water hier plezierig leefbaar houdt nu eens democratie noemen.

En laat me dan opmerken dat het lijkt of media en politiek een huwelijk zijn aangegaan om burgers nog eens extra dom te houden. Om ons zo weinig mogelijk als kan mee te delen over de eigenschappen van het water waarin we leven.

Toevallig verschenen er dezer dagen twee onderzoeken waarin er dieper op dit onderwerp wordt ingegaan.

Maar laat ik dit thema eerst toch nog even een andere kant benaderen. Gisteren werd weer eens een hoogmis opgedragen aan onze parlementaire democratie. Er waren in de meeste gemeenten verkiezingen voor de raad, en 58,2% van de bevolking was op komen dagen op te stemmen. Of had iemand gemachtigd dat voor hen te doen.

Dus 41,8% van de Nederlanders heeft het niet de moeite waard gevonden om te stemmen. Of niet?

Het staat politici slecht om al in de verkiezingstijd te klagen over de kloof die er tussen de burgers en de politiek zou zijn. Over de apathie van de burger te lamenteren. Maar als het stof dat deze verkiezingen opwierp gedaald is, zal er ongetwijfeld weer geklaagd worden. Alleen is de vraag of er zo’n kloof bestaat, en zo ja of die niet kunstmatig gecreëerd wordt. Door de dames en heren politici.

Kiezers hebben namelijk niet het idee dat stemmen ook maar enige invloed heeft op de politieke beslissingen die rechtstreeks hun leven raken. Dat is tenminste éen conclusie die naar voren komt uit het Britse onderzoek Power to the People van Power Inquiry. Deze organisatie doet daarom talrijke voorstellen om het kiesstelsel te hervormen. Daaronder is het idee om bij lokale verkiezingen iedere stemgerechtigde de macht te geven £ 3,- toe te wijzen aan de partij van hun voorkeur.

Er is echt geen apathie onder kiezers als die maar het idee hebben dat hun handelen enig effect heeft, aldus Power Inquiry. Integendeel.

Ook historicus Arjan van Dixhoorn wijst er in het SCP-essay De stem des volks [pdf] op dat kiezers hier tegenwoordig over een behoorlijk politiek temperament beschikken. Alleen blijft dat verborgen, in de opiniepeilingen waar bijvoorbeeld politici zich op baseren. Zo is er in die enquêtes merkwaardig genoeg nooit ruimte voor twijfelaars.

De bevolking wordt te zeer als eenheid gezien, en een getalsmatige meerderheid heet te snel de wil van het volk.

Politici, maar ook wetenschappers, en commentatoren, zouden er meer oog voor moeten hebben dat zij een apart publiek vormen in de samenleving. Hun vaak internationale oriëntering laat hen in een andere wereld leven dan de meer lokale leefwereld van andere groepen in Nederland, zo schrijft Van Dixhoorn.

De vis kent het water niet, waarin die als vanzelfsprekend rondzwemt.

• Hans Magnus Enzensberger: The Radical Loser:

  Neither poverty nor the experience of political repression alone seem to provide a satisfactory explanation for why young people actively seek out death in a grand bloody finale and aim to take as many people with them as possible. Is there a phenotype that displays the same characteristics down the ages and across all classes and cultures?

• Ian Buruma: Extremism: The Loser’s Revenge:
  

  The only thing missing in Enzensberger’s analysis is the sexual factor, the psychology of the great masturbator, the murderous gay thug, the drooping despot. Perhaps this element is best explained by recalling a very recent story: the murder in Amsterdam of the Dutch filmmaker Theo van Gogh. His killer, Mohammed Bouyeri, was born in Holland, though his parents were from Morocco. As a teenager he tried to conform to the culture of his native city. He got drunk, smoked dope, and tried to seduce Dutch girls.

This is Ruby, the anti-Barbie. A poster of her provoked outrage. Mattel sent The Body Shop a cease-and-desist order, because this image was insulting to the real Barbie.

There are more banned ads on that site. Though most of the examples shown there just illustrate how people take offense to the weirdest things.

Me, I personally take offense from any badly dubbed washing powder ad. Or that Calgon one that warns water can be so hard, it will ruin your washing machine. If only, because Dutch tapwater just doesn’t contain that much calcium oxide or other minerals, especially compared to Germany.
 
 

Zo, in alle rust op een webpagina, valt de tekst hiernaast moeilijk verkeerd te lezen. Maar buiten, waar deze advertenties als billboard aangeplakt zijn, lees ik steevast:

stront
vlieg
weken

Misschien omdat het vliegende figuurtje op de poster voor mij die associatie met strontvlieg versterkt. Misschien omdat ik wel de woordcombinatie stuntvliegen ken, maar daar nooit eerder een tijd aan verbonden zag.

Enfin, het woord stuntvlieg gebruiken om verre vakantiereisjes aan te prijzen, is ook een wonderlijk idee.
 

Via diverse media bereikt mij het verzoek te stemmen op het mooiste, het fraaiste, nee het prachtigste dat Nederland heeft voortgebracht.

NRC-Handelsblad wil dat ik uit het beste Nederlandse design kies.

Van Trouw moet ik het mooiste schilderij van Nederland benoemen.

En ArtStart wenst te vernemen wat ik verkies tot het Nederlandse kunstwerk van de laatste vijftig jaar.

Me dunkt dat hier sprake is van enige overkill. Toegegeven, via dit soort verkiezingen komt er misschien kunst onder mijn aandacht die me anders was ontgaan. Al valt dat bij de nominaties die ik zag nogal tegen.

En ik vraag me af of dit soort initiatieven toch niet voortkomen uit de trivialisering van de cultuur waar de televisie zo goed in is. Te vaak wordt wetenschap of cultuur daar gebracht in de vorm van een quizje, of een nogal willekeurig bij elkaar geklauwd top-tientje.

Maar, het mooiste schilderij of kunstwerk bestaat niet. Gelukkig ook maar. Het kromme idee dat kunst blijkbaar spannender gemaakt moet worden door schilderijen met elkaar te laten strijden om de hoogste eer bestaat helaas wel.

Het is zo’n verkleutering van alles, om sensatie toe te voegen om cultuur verteerbaarder te maken.

Geen fatsoenlijk programma meer over literatuur op televisie, en als er dan eens aandacht voor is, gebeurt dat natuurlijk in de vorm van een langdradig quizje.

[Ja, ik weet het. Boeken&cetera is wel goed. Maar dat gaat over non-fictie]

Natuurlijk zijn er mogelijkheden om het dragen van burqa’s te verbieden, mevrouw Verdonk. Zeg bijvoorbeeld dat de camerabewaking in de steden niet meer werkt als iedereen maar burqa’s zou gaan dragen. Het is slechts een ideetje.

Dik anderhalf jaar na de uitzending bij de BBC bekijk ik de documentaire The New Shock of the New van kunstcriticus Robert Hughes opnieuw. Bij de NPS. En gelukkig is de publieke omroep zo slim geweest de boel te ondertitelen, en niet de onvermijdelijke Cees van Ede zelf nog eens de voice-over te laten inspreken.

Menig prachtige documentaire wordt namelijk wel zo vernaggeld.

Gelukkig is de uitzending ditmaal evenmin ingekort, want daar heeft diezelfde publieke omroep ook al zo’n ongelukkig handje van.

Maar zelfs Van Ede moet hebben begrepen dat de kracht van dit beeldessay zit in de persoonlijke toon en aanpak van Robert Hughes. Die nu eenmaal stellige ideeën heeft over kunst, en die ook goed weet te brengen.

En ik denk ook dat daar mijn bezwaar in zit tegen die wedstrijdjes wat de mooiste kunst zou zijn, waar ik even terug over logde. Is wat de meeste stemmen krijgt werkelijk ook het meest de moeite waard? Of bewijst zo’n stuk enkel wat de grootste gemene deler is op een bepaald moment? Welke kunst misschien wel het minst krachtig, want het allerbreedst omarmt?

Het punt is natuurlijk ook dat maar erg weinig mensen kunst door hun uitleg rijker maken.

Max Pam neemt Theodor Holman een boekenquiz af [RealAudio] in het radioprogramma 747live.

Prijs die Holman winnen kan: een abonnement op NRC.nijntje, de gisteren zo feestelijk geïntroduceerde krant voor mensen die niet meer lezen.

Een lezer wijst mij erop dat Italië inmiddels het dragen van burqa’s heeft verboden, als middel in de strijd tegen terrorisme. Zij die in het openbaar hun gelaat verbergen, krijgen er straf.

Tegenover zo’n werkelijkheid staat zelfs mijn cynisme machteloos.

verscheen ook op mijn boeklog

Gisterochtend schijnt een eerste editie van deze krant gratis rond te zijn gedeeld op de stations, aan reizigers die toch liever de Metro hadden. Mij lukte het toen niet zo’n exemplaar te bemachtigen. Maar omdat op de krant van vandaag toch nog Jaargang 1. nummero 1 staat, schrijf ik er nu alsnog over.

Het gebeurt namelijk niet alle dagen dat er een geheel nieuwe krant uitkomt. Laat staan dat er een krant verschijnt die zich speciaal richt op de jongere hoogopgeleide professional, die geen abonnement meer op een papieren dagblad heeft.

Als ik ooit tot een doelgroep heb gehoord waarvoor een nieuw product op de markt is gebracht, danwel nu voor nrc.next.

Alleen heb ik blijkbaar andere redenen om geen papieren kranten meer te lezen dan de uitgever denkt. Mij zijn bijvoorbeeld de pagina’s van de meeste kranten te onoverzichtelijk geworden. Er staat te veel op.

Maar ziet, nrc.next heeft het gepresteerd om de krantenpagina nog onoverzichtelijker te maken, door ineens wel heel veel verschillende elementen op de pagina’s te proppen. Grafisch vind ik de gekozen bladindelingen niet sterk. Steeds komen van die korte gelijkvormige blokjes tekst terug, waarvan mij niet duidelijk is waarom ik die lezen moet.

Nu wordt deze krant in sommige kringen al nrc.nijntje genoemd, vanwege de doelgroep aan lezers. Maar als dit nrc.nijntje is, dan moet de avondeditie van deze krant zich hernoemen tot nrc-halfomhalf. Sommige artikelen uit deze ochtendeditie komen namelijk gewoon ’s avonds terug.

Ook de grap van Fokke & Sukke is in ochtend- en avondkrant identiek.

Het meest stoorde deze overlap me vandaag bij het grote opiniestuk uit nrc.next. Dat is een zeldzaam onnozel artikel van een mevrouw Myrthe Hilkes. Zij wenst onder meer voor twaalf uur ’s nachts geen bloot meer te zien op de clipzender MTV. De schrijfster stelt gespecialiseerd te zijn in jongerencultuur, en ontleent daaraan het gezag op schrille toon te waarschuwen dat tegenwoordig alle tienermeisjes zich in ruil voor een breezertje laten nemen, omdat die stakkers van kinderen dat leren van de TV.

Mevrouw heeft duidelijk de laatste dertig jaar geen les gegeven op een LBO- of VMBO-school. Mevrouw is blijkbaar plots door signalen uit de werkelijkheid overvallen. En zelfs voor een opiniërend artikel bevat haar werkstukje wel heel weinig cijfers en feiten.

NRC Handelsblad bracht dit oerdomme artikel ook al zo prominent. Zij het dat die krant nog wat andere opiniestukken had.

Nu moet ik een krant niet afrekenen op mijn ergernis over éen artikel, dat ook nog van een buitenstaander komt. Maar het punt is dat ik verder niet zo heel veel voor nrc.next vindt spreken. Ja, het lijkt me een volwaardige krant, met alle rubrieken die van een goede krant te verwachten zijn. Zelfs die extra Intermediair-achtige pagina Loopbaan is te begrijpen als een concessie aan de doelgroep.

Maar nrc.next blijft gewoon een krant. En het nut van een krant is me niet duidelijk meer, met zijn gewoonte om van alles wat te brengen en van niets eens diepte.

Goed, geen keuze maken, is ook een keuze. Maar niet éen voor unieke kwaliteit.

kranten die eerder besproken zijn op mijn boeklog:
- Het Parool van zaterdag 4 maart 2006
- Algemeen Dagblad DNL van zaterdag 3 september 2005
- Volkskrant, weekend 26 en 27 februari 2005
- Trouw, zaterdag 5 februari 2005

nrc.next jaargang 1 no. 1
36 pagina’s
PCM Uitgevers © 2006

Zeldzaam vals is het beeld dat wordt opgeroepen in die twist tussen de staatssecretaris van Cultuur en de Tweede Kamer. Zij wil meer reclame, de parlementariërs geen. Maar volgens mij verdienen de publieke omroepen al lang aan reclame voor anderen buiten de blokken met commercials om. En zal dat zelfs bij het afschaffen van de STER zo blijven.

Kijk maar eens bij het Commissariaat voor de Media, en zie dat die dit jaar al drie keer de omroepen gewaarschuwd heeft dat ze aan sluikreclame doen. Jammer genoeg heeft het Commissariaat nooit kunnen aantonen waarom organisaties als het Wereld Natuurfonds, of Natuurmonumenten en anderen toch zulke innige verhoudingen hebben met sommige omroepen.

Die vreselijke boekenquiz maandag kwam toch tot stand in samenwerking met NRC Handelsblad? En het zou mij verbazen als niet ook de CPNB een bijdrage had geleverd. Ergens.

De mogelijkheden om reclame te maken in de programma’s zelf uitbreiden in de Mediawet, is alleen maar het legaal maken van een toestand die al decennia bestaat, lijkt mij.

Pretend you’d like to appear in the news. Imagine that there might be a way for you to write a story — a story about anything, any topic under the sun — and have your tale appear in a news archive.

It turns out that you can. It’s trivial. Just type your story into one of the Internet-based “PR agencies” that Google News includes in its index, and poof, your story is part of the news.

You’ll have to read the story to learn how this works.

Richard Wiggins

10. Zo bezit ik een antieke nog prima werkende scanner. Het was éen van de eerste usb-scanners op de markt, waarvan de fabrikant helaas al in 2001 de ondersteuning stopte. Onder Windows XP schijnt het ding al niet meer te werken.

    Natuurlijk heb ik er weleens aan gedacht een nieuwe te kopen. Maar zo veel scan ik nu ook weer niet. En dan komt er een nieuwe, die misschien iets sneller werkt, en wat minder geluid maakt. Wat dan nog? Het gaat tegen mijn natuur in om iets af te danken dat nog prima werkt. Een aankoop is ook niet vreselijk leuk als het nieuwe maar een ietsje beter is als mijn oude spul.

    Ergens zou ik geloof ik enorm graag over high-tech willen schrijven vanaf een tien jaar oude computer. Of zo. Om de onzin van alle gedwongen opwaarderen te laten zien.

    Of, zoals de mop ging bij de presentatie van een harddisk-systeem met 1 terabyte aan opslagruimte: wie of wat heeft er in vredesnaam zo veel capaciteit nodig?

    Antwoord: Microsoft Office 2007.

11. Merkwaardig aan mijn scanner is dan ook weer dat die tegenwoordig onder Linux beter werkt dan onder Windows. De jongens en meisjes die Linux-toepassingen maken, lukt het beter om de capaciteiten van de scanner te benutten dan de fabrikant ooit kon. Het ding werkt sneller, het grafische oog kan meer aan. Het is alsof Linux aan oude apparatuur een drastische verjongingskuur geeft.

    Als de randapparatuur werkend te krijgen is, dat dan weer wel.

Eerdere holle stemmen

SBS6 zendt enige weken op zaterdag het programma Groeten terug uit, waarin een prachtig programma-idee nogal knullig te gronde wordt gericht.

Groeten terug is het antwoord op het eerdere programma Groeten uit de rimboe, waarin drie gezinnen uit Nederland en België op vakantie gingen bij drie verschillende primitieve stammen in de tropen. Dat was, in al zijn beperktheid ook weer, een niet onaardig programma. Immers, niet dat die stammen primitief leefden was leuk, maar hoe die verwende westerlingen daarop reageerden bracht vermaak.

Door nu enkele stamleden op tegenbezoek te laten gaan in Nederland en België treedt een ander effect op. Ineens is de kijker niet langer de medeplichtige meer van de beschaafde westerling die terug naar de natuur moest. Ineens is die apies aan het kijken; is het lachen geblazen om wat anderen vreemd aan ons vinden.

Nu is apies laten zien een reden achter heel wat televisie, of literatuur zelfs. Maar ergens is in dat tonen toch een grens.

Er zijn redenen te bedenken waarom er tegenwoordig geen freakshows meer met kermissen rondreizen.

Misschien moet ik de vergelijking niet maken. Maar er bestaat een heel TV-programma dat enkel toont wat een treinmachinist ziet als die van A naar B reist. Die Schönsten Bahnstrecken Deutschlands/Europas/der Welt. Het programma duurt zo lang als de rit. Hoogstens dat lange stukken in een tunnel ingekort worden, om dat die toch enkel een zwart beeld opleveren.

Dat is een zeldzaam rustgevend programma, zij het dat het altijd toch al werd uitgezonden op een tijdstip dat iedereen ligt te slapen. ’s Ochtends erg vroeg.

Een machinist van NoordNet schoot laatst ook beelden uit zijn cabine van een reisje van en naar Groningen, door de sneeuw [GoogleVideo]. Jammer daarvan is dat het filmpje te veel abrupte cuts kent, waardoor dat prettig hypnotiserende effect van Die Schönsten Bahnstrecken niet bereikt wordt. [En ook dat er muziek van de Bee Gees meespeelt].

Maar toch…

via Gelkinghe

What is fair use? And other serious questions like that on copyright are answered in this comic book online.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Chalmer Johnson again, as several times before on this weblog, interviewed on Tom’s Dispatch:

Yes, the Cold War was not the clean-cut conflict between totalitarian and democratic values that we had claimed it to be. You can make something of a claim for that in Western Europe at certain points in the 1950s, but once you bring it into the global context, once you include China and our two East Asian wars, Korea and Vietnam, the whole thing breaks down badly and this caused me to realize that I had some rethinking to do.

Part 1

Tommy Franks, the general in charge of the attack on Baghdad, did say that if there were another terrorist attack in the United States comparable to 9/11, the military might have no choice but to take over. In other words: If we’re going to do the work, why listen to incompetents like George Bush? Why take orders from an outdated character like Donald Rumsfeld? Why listen to a Congress in which, other than John McCain, virtually no Republican has served in the armed forces?

Part 2

Het was geen nieuws gisteren dat Nederland schokte. Google meldt dat alleen AT5 er aandacht voor had. Maar toch.

Raymond ‘Hallelujah’ Joval zal voorlopig niet tegen Arthur Abraham boksen om zijn wereldtitel te verdedigen, wegens een blessure. Zo zonde.

Daarom, exclusief voor de lezers van eamelje.net nogmaals het filmpje dat illustreert welke tergende psychologische oorlogsvoering Abraham inzet vlak voor de wedstrijd. Hij schrijdt altijd in processie naar de ring toe onder de daverende klanken van ‘Het Smurfenlied’.

Dit lopen we dus mis.

oorspronkelijke post op eamelje.net

Dan Brown’s witness statement in the Da Vinci Code case [he's being sued for copyright infringement]. Revealing the secrets of a pulp novelist.

Altijd heb ik een camera bij mij, buiten de deur. Zelden neem ik een foto. Maar het idee dat het kan, telt.

Nooit zie ik onderweg zo veel fotogenieke onderwerpen als de schaarse keren dat mijn camera thuis heb gelaten.

Dat leert me iets. Maar wat?