Tom Boonen won zondag de Ronde van Vlaanderen, zoals verwacht. De wielerwedstrijd was dit jaar ook zo weinig spannend dat ik geen enkele aandrang voel er op terug te kijken.

Maar ja, wielrennen is in sommige opzichten weleens een sport. En een kenmerk van sport is dat de beste vaak wint. Kijk maar naar de uitslagen van de WK veldlopen atletiek. Die er wonnen, deden dat vorig jaar ook al.

Dat levert saaie wedstrijden op. Uiteindelijk.

En wielrennen kan nu juist zo leuk zijn, omdat er toch een spelelement inzit. De beste in de wedstrijd wint lang niet altijd. Zeker niet als de andere ploegen in het peloton daar gezamenlijk op tegen zijn.

Dit maakt prestaties als die van Lance Armstrong in de Tour, of die van Tom Boonen in de eendagswedstrijden extra knap. Wielerkampioenen zijn grote mijnheren. Maar saai.

Ondertussen blijft wielrenner Roberto Heras zijn schorsing wegens dopinggebruik aanvechten. Daardoor is de Ronde van Spanje van 2005 nog altijd niet officieel door Denis Menchov gewonnen.

Waar is de sport als de rechter achteraf de uitslag nog eens bepalen moet?