Vaak is enkel de heb al genoeg om van iets te kunnen genieten. Talloze boeken staan ongelezen in de kast, vele cd’s onbeluisterd naast de speler, en stapels aan videobanden bergen uren aan televisie die altijd nog eens bekeken zouden worden. Het bezit is er. Een weelde.

Maar nu maakt de digitale techniek het ineens mogelijk, al die schatten ook nog eens altijd bij je te hebben. MP3-spelers kunnen meer muziek bergen dan er in huis is, om maar niet van video te spreken.

Het is nog even wachten tot er een handige oplossing is om ook mijn boeken overal mee naar toe te nemen. Helaas zou die voor mij ook moeten komen met een betaalbare methode om de inhoud van mijn boekenkasten te digitaliseren.

Ik heb hier al eerder de wens uitgesproken hoe fijn het zou zijn al mijn boeken snel doorzoekbaar te hebben.

Dit weblog heeft ook opgeleverd dat ik me beter bewust ben geworden van de mogelijkheden om video te bewerken. Hier snel wat TV-beelden plaatsen, lukt al heel aardig. Maar de stap om mijn oude videobanden te digitaliseren had ik nog niet gezet.

Tot nu toe. Hebben mijn computers ook wat te doen, als ik niet thuis ben.

En toch. Het is niet eens technische kwaliteit van de nieuwe oude beelden. Die valt me heel erg mee. Alleen het geluid moet meestal nog wat worden bijgepoetst.

Maar de inhoud…

Zelfs van prachtprogramma’s als De Dode Dichters Almanak vraag ik me af wat het nut is om de opname tot DVD te bewerken. De videoband houdt het nog wel een tiental jaren vol. En het is niet dat ik die ooit bekeken heb sinds de opname, ergens in 2001.

Bovendien, zo in beeld zijn de meeste dichters veel elitairder dan ze op papier lijken. Larkin is natuurlijk prachtig naturel, en ook filmpjes als die met Robert Graves doen het goed. Maar verder?

Het is interessanter om de dichters even te zien praten en bewegen, dan om ze hun werk te horen voordragen. Bovendien heb ik het idee dat hun werk snel slijt door het vaak te bekijken.

Papier is veel geduldiger. En misschien verdraagt alleen muziek het wel om herhaald genoten te worden.

Ik vind dit wel een interessante ontdekking, om te zien dat wat kan, eigenlijk helemaal niet hoeft. De moeite om wat er toch al was nog eens te digitaliseren, zal er meestal net te veel aan zijn.

Wit bloesemblaadje
Waaide in mijn oog, zodat
Ik van de fiets viel

Geweldig toch, die heerlijk corrupte Hollandse handelsgeest.

SMS Kies 1020 naar 4999, voor steun aan Rita.
SMS Kies 1021 naar 4999, als Rita niet uw steun krijgt.

Tot pulp gelopen
Bloesem maakt de stoep glad of
Het nog winter is

De knackebrød wordt bij mij thuis in een rechthoekige blikken bus bewaard die ooit gratis met de Cruesli meekwam. Daarentegen is de Cruesli in de ronde beschuitbus te vinden.

Buddingh’ had daar vast een aardig versje over kunnen schrijven.

The day before a TV documentary about Ayaan Hirsi Ali would lead to news headlines in the whole world I linked to a piece by Cristopher Hitchens about her.

Somehow, it seems right to round the brouhaha off with another piece by him, on her.

The minister in the present case—a former prison warden named Rita Verdonk—comes off less as a Kafka figure than as a cross between Nurse Ratched and Capt. Renault in Casablanca, who was “shocked, shocked” to find out what was going on at Rick’s Cafe. A prisoner of her own rectitude, she has decided that now is the time to display zero tolerance for refugees who falsify their biographies.

And, while I am at it, let’s not forget Ian Buruma’s words in the NY Times:

Rita Verdonk was only a particularly extreme and unimaginative exponent of this new mood. One of her wildly impractical suggestions, mostly shot down in Parliament, was that only Dutch should be spoken in the streets. It was she who sent back vulnerable refugees to places like Syria and Congo. It was under her watch that asylum seekers were put in prison cells after a fire had consumed their temporary shelter and killed 11 at the Amsterdam airport. She was the one who decided to send a family back to Iraq because they had finessed their stories, even though human rights experts had warned that they would be in great danger. This was part of her vaunted “straight back.”

Toen ik de brieven las van Philip Larkin aan Kingsley Amis en omgekeerd, was ik geïntrigeerd door hun gezonde afkeer van het literaire proza van dat moment. Als zij al iets lazen, was het genre-fictie. Vooral de thrillers van Dick Francis waren favoriet.

Boeken hadden toen ook nog een grotere waarde voor mij. Ik schreef iets van Larkin’s afkeer toe aan zijn werk aan bibliothecaris.

click image to play
Goed, een mens wordt ouder. En ineens krijgt een gedicht als Larkin’s Reaging Habits steeds meer betekenis. Te veel boeken zijn slechts variaties op het overbekende. Grote emoties vallen me nog zelden ten deel, bij het lezen van fictie.

Maar, waarom lees ik dan zo veel?

De tekst van Reading Habits moest maar eens het motto van mijn boeklog worden, trouwens.

Problemenrubrieken mag ik graag lezen. Al was het maar omdat mensen zich soms vaak maken over zaken waar ik niets van begrijp. Zo maakte een Britse lezer van The Observer zich onlangs zorgen of hij wel milieuvriendelijk genoeg barbecuede.

Het antwoord was nog mooier: als mijnheer er maar voor zorgde dat hij in eigen land gebrande houtskool gebruikte, was het goed. Buitenlandse houtskool levert namelijk te veel milieuschade op, omdat die geïmporteerd moet worden.

Nu kan ik daar aan toevoegen dat het vlees op die barbecue waarschijnlijk ook van honderden kilometers ver is aangevoerd, omdat lokaal slachten niet meer uitkan vanwege de strenge EU-regels. Als het vlees al niet geïmporteerd is uit Afrika ofzo, en een paar jaar in een koelhuis heeft gelegen. Dat die zorgen over de houtskool me dus wat overtrokken lijken.

Nee.

Het wil er bij mij niet in dat enige barbecuër zich werkelijk zorgen maakt met het milieu, anders misschien dan om correct over te komen. Want, waarom gaan ze anders zonder waarschuwing altijd vlees cremeren als de wind zo staat dat de brandlucht mijn huis wel in moet waaien?

Het is niet eens opvallend dat Omrop Fryslân weleens totaal lege overzichtpagina’s aanbiedt op zijn teletekst, het is eerder andersom. Raar blijft het dat de kranten alle dagen even dik zijn, behalve in de zomer. Dat het TV-journaal alle dagen even lang duurt, terwijl het soms schrapen is en er op andere momenten nogal wat wereldnieuws wordt doorgedraaid.

Webloggers kunnen het tenminste nog weleens wagen een dag af wat niets te plaatsen. Dat lijkt mij alleen maar gezond.

Nu ik een driehonderd Dode Dichters Almanakken heb zien langskomen op mijn PC, durf ik daar wel een paar conclusies aan te verbinden.

Zo waren er maar weinig Nederlandstalige dichters die me door hun optreden overtuigden nog eens hun werk door te nemen. Integendeel. Veel van de poëten spraken met een onverwacht bekakte stem, of hadden zo’n überverzorgde dictie, dat ik van de weeromstuit hun gedichten ging wantrouwen.

Raar is dat.

Maar ook viel op dat het regiolect van sommige andere dichters zo veel sterker was als tegenwoordig nog te horen is. En dat was juist wel weer leuk.

Neem nu het fascinerende Groningse accent van Hendrik de Vries, als hij zijn gedicht Credo voorleest. Die alle klinkers wel duidelijk uit kan spreken, maar dat lang niet altijd doet. Met nogal opmerkelijke t’s en r’en praat, en er een Onnederlands tempo en ritme op nahoudt…

Juist zo’n gedicht als dit, lijkt ineens een sleutel tot zijn werk te bieden die ik tot nu steeds ontbeerde.

given that George W. Bush captured the White House by smearing two opponents — Ozone Man Gore and Swift Boat Kerry — and concocted phantom non-issues to frighten naïve voters (same sex marriage, gun control), it is somehow fitting that his Presidency has imploded.

from a panel discussion on how the American
media failed these past few years