The Independent breaks a story on how American TV channels broadcasted so called news stories, cooked up by the Bush Administration.

Interestingly enough, it doesn’t matter that those stories were wrong, what worries the FCC is that broadcasting them might have been an illegal kind of sponsorship.

lees de hele voorgeschiedenis hier

Hoe zat het ook alweer? Vorig jaar augustus meldde de Franse L’Équipe dat testen op urine uit 1999 bewezen dat Lance Armstrong toen bloeddoping gebruikt had. Deed er niet toe dat zulke testen helemaal geen rechtsgeldigheid hebben.

Niet geheel toevallig was L’Équipe toen al in juridische strijd verwikkeld met de oud-wielrenner. De krant had een voorpublicatie gebracht van het boek LA Confidentiel. Daarin beweren vroegere medewerkers van Armstrong dat hij doping gebruikte, wat smaad zou kunnen zijn.

De holdingmaatschappij van L’Équipe organiseert de Tour De France. Dit is een wielerspektakel dat al jaren geen spektakel meer wilde worden, omdat Armstrong altijd won. Dat zal vast enorm in de belangstelling hebben gescheeld, en dus in de inkomsten.

Het internationale dopingagentschap WADA eiste meteen stappen van de wielerbond UCI, toen L’Équipe die merkwaardige dopingvondst meldde. De UCI weigerde, en wilde een onafhankelijke onderzoek.

Dat onafhankelijk onderzoek werd verricht door de Nederlandse sportadvocaat Emiel Vrijman, en zijn rapport telt een hele hoop bladzijden [pdf].

Veel staat er evenwel niet in.

Ja, er staat in dat het Franse dopinglab heel erg fout zat met dat onderzoek van die oude urinestalen. En dat dit lab al vaker blijk eeft gegeven van dubieuze praktijken; onder meer door regelmatig al uitslagen van dopingonderzoeken naar buiten te brengen, zonder dat de betreffende sporter of zijn bond daar van weet. Toevallig duikt dat nieuws dan altijd als eerste in L’Équipe op. En WADA vindt dat allemaal goed.

Maar dat wist ik ook zonder objectief onderzoek wel.

Nee, wat ik nog steeds niet begrijp, is de rol van WADA. Uit Vrijman’s rapport blijkt dat kritiek op dat dopingagentschap onmogelijk is, omdat dit de kritikasters geld kost. Alleen. Welk belang heeft WADA er dan weer bij om sporters via de media te beschadigen?

Omdat dit de angst voor de dopingbestrijding zo prettig voedt? Zodat er minder van die dure tests hoeven plaats te vinden?

Enfin, Armstrong denkt dat Vrijman’s rapport zijn onschuld bewijst. Eén iemand vindt het wel de moeite waard.

Binnengekomen mededelingen vandaag:

Er is mij een kroontje verleend in de Sargasso Battle of the Blogs voor de kwaliteit van dit weblog.

Plus, er geviel mij een vermelding te beurt bij Elsevier’s Beste Blogs door lezers aangedragen voor mijn Boeklog.

En gaat over tot de orde van de dag.

Fijn aan het boekenprogramma van Adriaan van Dis is dat het niet meer wordt uitgezonden. Nu kan de herinnering onbezoedeld blijven. Ik was er van onder de indruk als jongetje in de provincie. Tegenwoordig kost het me veel meer moeite enthousiasme op te brengen voor een boekenprogramma op de TV.

Ik lees liever.

Maar door Adriaan van Dis merkte ik wel wat bewondering doet. Ik vond hem een goed interviewer, en meende alleen daarom al dat hij ook een interessant schrijver was. Het kostte enige boeken om in te zien dat zijn werk mij niets te bieden heeft.

Door die teleurstelling daalde de man aanzienlijk in mijn achting. Ik ergerde me ineens aan zijn manier van spreken. En ook toen Van Dis ‘Zomergasten’ presenteerde, vond ik het bijvoorbeeld vervelend als hij met enig dedain blijk van gaf niets van sport te weten.

Dan spreek ik nog niet eens over die plagiaataffaire.

Maar goed, toen werd hij ineens zelf geïnterviewd, en maakte hij mij zo aan het lachen, dat hij zijn eer herstelde, voor mij.

Zolang ik hem maar niet hoef te lezen.

Pinksteren. Koffie drinken in een donker café omdat de wind buiten toch nog te fris is. Prutsen met mijn telefoon die ook voor camera kan spelen. En dan per ongeluk een foto maken met een korrel zo grof als een tekening in kleurpotlood.

Mislukt heet zoiets dan.
 
 
 

Wat nou mislukt?

Voetbal is wel een aardig spelletje, maar dan vooral om met wat vrienden te spelen op een lange zomeravond. Tot het donker wordt. Voetbal is wel een aardig spelletje, maar de mannen die er speciale schoenen met noppen voor aantrekken overdrijven al te zeer.

Enfin, dat ik het spel niet serieus kan nemen, maakt niemand in de hele wereld iets uit. En ach, zolang het me maar lukt alle oranjejool buiten de deur te houden, gaat het ook allemaal best de komende weken.

Moeten ze me alleen niet ongevraagd rotzooi gaan opsturen.

Mijn telecomaanbieder dacht dus echt mij een plezier te doen met bovenstaande pluusjen leeuwenkop, voorzien van een elastisch kaakgewricht. Het schijnt de bedoeling te zijn om mijn foon tussen die leeuwentanden te plaatsen.

Mijn krimpt van ellende ineen als ik denk aan de vergaderingen die hieraan gewijd zullen zijn, de nutteloze manuren besteed aan iets waar ik niet echt op zit te wachten. Laat staan de kinderarbeid misbruikt om toch betaalbaar ergens een container met die troep weg te kunnen halen.

Misschien moet ik dit geschenk dan maar overdrachtelijk zien, en eraan overhouden dat T-Mobile vindt dat het Nederlands elftal speelt als een leeuw zonder hoofd, die weliswaar een enorme bek bezit, maar daarin nog net wat krachteloze vilten tanden over heeft.

Of zo.

Op dit kaartje uit de laatste ‘Nota ruimte‘ staat ie gewoon ingetekend, al is het dan met stippeltjes. De Zuiderzeespoorlijn. Die lijn door de polder van Amsterdam naar Groningen. Dat onderwerp van eeuwig debat.

Mij zult u er niet meer over horen. Al heb ik vanalles aan die Zuiderzeespoorlijn te danken. Geld bijvoorbeeld. Zo heb ik hetzelfde verhaal over de wenselijkheid van deze lijn meermalen kunnen verkopen, met tussenpozen van enige jaren. Al blijkt me nu dat het verhaal in essentie misschien wel hetzelfde was, maar de poppetjes die sprekend werden opgevoerd iedere keer weer andere waren.

De ene keer ging het ook om een Stichting Zuiderzeespoorlijn. Dan weer om een Maatschappij voor de aanleg van Zuiderzeespoorlijn. Etcetera. Maar, kansloze lobby’s bleven het, hoe de naam ook luidde.

Die Maatschappij leverde me trouwens nog een ander nuttig inzicht op. Bij de oprichting daarvan besloten namelijk wat Commissarisen der Koningin alvast zelf maar de aanleg van de Zuiderzeespoorlijn ter hand te nemen. Als de toestemming niet uit Den Haag kwam, dan maar eigen initiatief.

We spreken nu over januari 1993. Ik was toen nog jong en onbedorven, een journalistje in opleiding, en had nog verwachtingen over perspresentaties. Vooral dat rails leggen, leek me behoorlijk spectaculair. Rails zijn namelijk aan elkaar verbonden met een gietlas. Daartoe wordt een mal om de rails geklemd, en daarin gaat dan vloeibaar staal.

Ik zag Vonhoff al opzij springen voor een onverwachte vonkenregen.

Maar goed, niets van dat alles gebeurde natuurlijk. De bestuurderen hadden voor de gelegenheid nog net een reflecterend vest aangetrokken en een helmpje opgezet, maar veel meer dan dat met een zogeheten stopmachine rails aan bielzen werd vastgeschroefd gebeurde er niet.

Daarna marcheerde het hele gezelschap richting feesttent, voor de borrel, de hapjes, en het gebabbel dat voor netwerken doorgaat. En ik, achtergebleven bij die ene rail, zag hoe werklui van de NS meteen weer ontmantelden wat net was aangelegd.

Dat heb ik altijd opgevat als een diepsymbolisch commentaar.

Mijn buurman klinkt altijd verongelijkt; alsof het leven hem net nog even heel geniepig heeft geknepen. Dit valt vooral op als hij niet te verstaan is, maar wel nog te horen. Zoals nu. De man heeft een autootje te koop staan, en probeert vrijwel dagelijks mogelijke klanten tot een aanschaf te interesseren.

Met wie heeft hij nu weer ruzie, schrik ik dan op.

In elk geval heeft hij nog niemand tot aankoop kunnen intimideren. Maar het erge is: dat zal nog wel gebeuren.

Misschien moet ik wat A4tjes uitprinten om op mijn ramen te hangen, met de tekst: ‘doe het niet!’

14. Bestaat er eigenlijk een taxonomie van slechte software? Tuurlijk, er is programmatuur die badware heet, of malware. Maar tekenend daarvan is dat iemand die niet vrijwillig op zijn computer zal zetten. Dat gebeurt.

    En evenmin bedoel ik dat het met Linux nog altijd zo veel moeite kost randapparatuur aan te sluiten, of dependencies op te lossen om favoriete software werkend te krijgen. Wie Linux gebruikt op zijn bureaucomputer is meestal maar een hobbyist. En met wat meer hobbyisten zouden veel van de huidige problemen wel opgelost worden.

    Nee, ik bedoel software die werkelijk slecht is, maar verkocht wordt als revolutionair.

    Windows ME bijvoorbeeld. Al was die versie van het besturingssysteem Windows veeleer overbodig dan werkelijk slecht.

15. Ik herinner me ook wat Wysiwyg-versies van WordPerfect, die niet overweg konden met de grafische machine van Windows. Daardoor spatieerde de tekst op het scherm niet goed uit, wat een nogal onrustig beeld gaf.

    Maar daar viel desondanks nog wel mee te werken.

16. En ik bedoel ook bloatware niet; die merkwaardige neiging van programmeurs tegenwoordig om nergens meer op te letten, en software te laten opzwellen tot gargantueske proporties. 69 MegaByte om een webcammetjes aan te sturen, lijkt me rijkelijk veel. Maar blijkbaar kan het niet anders.
     

17. Nee, slechte software is programmatuur zoals bij de kaartlezer hoort, die hierboven op de foto staat. Omdat de Sim-kaartjes in telefoons alleen al 38 MByte aan informatie kunnen opslaan, leek het me raadzaam te kijken of er ook back-ups van te maken zijn. 38 MB is een hoop adressen, en telefoonnummers. En SMS-jes.

    Nu bood mijn telefoonbedrijf gratis een kaartlezer aan. En weliswaar is het ding roze, maar ach. Tevredenheid overheerste, tot ik de bijbehorende drivers installeerde en in een softwarehel belandde.

    Kort gezegd, als ik met het kaartleesprogrammaatje wilde werken, startte er iets heel anders op. In dit geval een proces om Microsoft Word bij te werken naar Servicepack 1.

    Daar viel de computer niet vanaf te brengen. Ook al staat Servicepack er allang op. Zette ik het proces hardhandig stil, begon het een tel later meteen weer opnieuw.

    Enfin. Wat ik mijzelf alleen nu wel moet verwijten, is dat ik daarna toch nog installatie probeerde op een andere PC.

The beauty of the Internet is that it connects people. The value is in the other people. If we start to believe that the Internet itself is an entity that has something to say, we’re devaluing those people and making ourselves into idiots.

Jaron Lanier, The Hazards of Online Collectivism

via

clip taken from BBC’s The Culture Show

I sincerely thought I had linked them here before, but turned out not to be true. I linked to Linton Weeks’ recipe for writing a bestseller.

Elmore Leonard’s writing tips can be found here, all you people in weblogland with a novel on your harddisk.

Being a good author is a disappearing act.

Ik voelde plots een groot gemis bij het opruimen. Het peilloos diepe gevoel van ellende dat de verzamelaar overvalt als die ontdekt dat zijn collectie niet zo compleet is als gedacht.

Er blijkt ook een Asterix deel 32 te zijn. En dat heb ik niet.

Enig speuren leerde me dat er inderdaad een Asterix: Het pretpakket is uitgebracht; een verzameling van 14 losse verhaaltjes. Meestal in opdracht getekend, dus flauwe reclamemakerij. Nauwelijks de moeite van het hebben waard.

Maar toch.

Er zit ook oud spul bij, dus het is mogelijk niet alleen de zut die Uderzo al zo lang op de markt brengt. En aanschaf zou mijn verzameling weer compleet maken, jadah jadah.

Gelukkig is een verzamelaar ook geduldig als het verstand eenmaal ingrijpt. Zo’n boekje komt wel een keer.

Ruim een jaar geleden hield tycoon Rupert Murdoch een toespraak over de media die in Nederland nauwelijks werd opgemerkt. Ten onrechte. En nog in maart dit jaar herhaalde Murdoch dat de reguliere media macht aan het verliezen zijn om het nieuws te controleren.

Mathias Döpfner, hoofd van Axel Springer media, reageert. Het valt wel mee, maar:

I believe that the newspaper of the future can only captivate its readers if it is backed up by confident, charismatic (although not necessarily divine) figures who provide leadership, who are capable of explaining in interesting terms what they themselves are passionate about. The standards of design, language and content expected by young people today are higher than they were twenty years ago. They have had enough trash. What is called for is substance – in different ways in broadsheet and tabloid formats.

De roep is dus om meer kwaliteit. En omdat ik nooit anders beweerd heb op dit weblog kan ik het daarmee moeilijk oneens zijn. Maar ik zie het niet gebeuren hier.

Probleem is dat de Nederlandse mediamarkt gedomineerd wordt door bedrijven als Wegener. Dat, omdat het alleen maar mensen ontslaat en titels opheft, in vakkringen al heel lang Weiniger heet. Het is allemaal zo fantasieloos en dor.

En noch nrc.nix of Volkskrant 16:00 kan ik een aanwinst vinden.

Een veelvoorkomende achternaam dragen, heeft soms zijn voordelen. Niemand die je er scheef op aankijkt als oom René ervan verdacht wordt miljoenen te hebben verduisterd. Geen mens heeft mij gevraagd of hij familie is, dus de naam lijkt onbesmet.

Maar nadelen zijn er ook. Zo dossen reclamemakers hun personages meestal uit met een veelvoorkomende achternaam. Dan lijken die niet anoniem, en zijn ze dat ergens toch weer wel.

Dat maakt mij verder niet uit, maar dan moeten ze zo’n achternaam wel goed spellen. Volgens de 19e-eeuwse grammatica is de vervoeging ‘Van den Berg’; alle andere vormen deugen niet. Punt.

Maar door zo’n Centraal Beheer-reclame wordt mijn achternaam de komende jaren als vanzelf weer altijd verkeerd geschreven. En dat ergert mij. Schrale troost dat die man al in de commercial gedwongen is van naam te veranderen.

Tieners gebruiken in de klas tegenwoordig ringtones op hun foontjes die leerkrachten niet horen omdat hun oren te oud zijn.

Helaas leverden de media die dit nieuws brachten dat hoogfrequente geluid er nooit bij. Maar ziet, gelukkig is er ‘t internet. Daar is het geluid wel te vinden [onderaan artikel, bij het vetgedrukte: if you're under 20].

Het was overigens een pijnlijke ontdekking om te merken dat ik nog altijd jong van gehoor ben. Wat een rotgeluid.

Het is de NS eindelijk gelukt een aflevering van het blad Rails te publiceren die niemand uit de trein meeneemt.

Ik denk dat dit aan de verschrikkelijke omslag ligt. Daar erger ik me nu dus al drie weken aan, want omdat niemand het blad meejat, zie ik het iedere treinreis deze maand weer.

Er staat een bratwurst op, overigens. Vanwege het thema Duitsland.

Een van de meest treurige zinnetjes die ik ken in de Nederlandse taal is: hij had vroeger een winkel in feestartikelen.

Dit zinnetje staat altijd wel een keer in artikelen over Joop van den Ende, met wie het later allemaal nog is goedgekomen. Maar toch.

Hij had vroeger een winkel in feestartikelen.