Ineens drong zich de vraag op of ’schreeuwt’ het langste woord in de Nederlandse taal is van maar éen lettergreep.

Opperlans! geeft ’schraaldst’. Dat is een letter meer, maar dat woord begrijp ik niet, omdat me onduidelijk is waar die ‘d’ weg zou moeten komen.

* En it Frysk dan? Komt dy taal sûnt de herstavering van ‘78 net fierder as ’skriemt’ en ’skriuwt’ en dat soarte fan wurden?

Look at yourself on the day that you graduated from college, then look at yourself today. I did that recently, and it was, like, “What the hell happened?”

The answer, of course, is life.

David Sedaris, warns Princeton students

Merkwaardig aan dezer dagen vol van de WK is dat er op TV-kanalen zonder voetbal terloops hele series aan documentaires worden doorgejast, zonder dat dit ergens iemand opvalt. Gisteren was het toevallig de beurt aan een portret van dichter Jean Pierre Rawie. En ik keek dat programma vooral omdat ik heel wat bundels van de man gelezen heb, zonder dat daaruit ooit een regel bij me wist te beklijven.

Dat zijn van die dingen.

De vormvastheid en de inhoud van zijn gedichten zijn me sympathiek; en het maakt me niet uit dat veel van wat hij vroeger schreef onder de light verse schijn te vallen. Ook dat hij veel verkoopt, vergroot het raadsel enkel meer. Tienduizenden mensen snappen het blijkbaar allemaal wel.

Ik zie altijd iets moeizaams in de gedichten, alsof ze met heel veel zweet door iemand bij elkaar verzonnen zijn.

Toegegeven, zo voorgelezen loopt een gedicht al heel wat vanzelfsprekender.

Misschien schrijft Rawie wel meer op het oor dan op het oog, en moet dat dan de conclusie maar zijn.

Het bonnetje van de bibliotheek waaide weg toen ik buiten mijn tas inpakte.

Ik zag het einden omhoog dwarrelen en tientallen meters ver gaan. De stormwind speelde met een enkel blad, en al mijn pogingen om papieren vliegtuigjes ver te laten zweven werden met terugwerkende kracht gedegradeerd tot niets.

Toen besefte ik er wel achteraan te moeten, omdat mijn naam op het bonnetje is afgedrukt. De politie bekeurt tegenwoordig maar alles wat nog net binnen het machteloze begrip daar past.

Ik rammel de besprekinkjes op mijn boeklog er doorgaans in enkele minuten uit. Daarom zijn het eigenlijk ook geen recensies, maar op zijn best aanzetten tot zoiets groters.

Toch valt het me op dat ik later zelden de neiging heb om oude boeklogjes aan te vullen. Er even van afgezien dat ik inderhaast wel eens wat te vaak zondig tegen spelling, grammatica en stijl. Mijn besprekinkjes hebben altijd wel een kern ergens die mijn gedachten adequaat weergeeft.

Maar nu, een dag na de bespreking van Wouter Bos’ autobiografische boek Dit land kan zoveel beter, knaagt er ontevredenheid. Niet om wat ik heb geschreven, maar om wat er werd weggelaten.

Ergens beschrijft Bos namelijk hoe het hem niet lukt de normale holle retoriek uit zijn toespraken te handhaven als hij dat in het Engels moet doen. Ineen valt de totale leegheid op van wat hij doorgaans zegt. Alleen trekt Bos er in zijn boek geen conclusies uit, en dat had ik eigenlijk wel moeten doen.

Wouter Bos had willen zeggen: ‘Solidariteit gedijt op een stevige ondergrond van saamhorigheid en lotsverbondenheid’. Hij noemt dit een mooi zinnetje.

Maar met het woordenboek erbij komt hij niet verder dan de vertaling ‘Solidarity thrives on solidarity and solidarity’.

En vervolgens lukt het hem niet om los te komen van die woorden, daarmee illustrerend niet goed te weten waar die eigenlijk voor staan.

Harold Pinter hates mobile phones. And he has expressed his discontent in the short play performed in the clip above, from yesterday’s Newsnight Review on BBC2.

It says a lot to me that he doesn’t hold a phone while speaking his lines. And even in many other ways clips like these seem to be the perfect introduction to his work.

The lines are so simple.

And, of course, they’re not about what’s being said.

More on Pinter on this weblog.

Het dagblad Trouw bracht gisteren de ontstellende onthulling dat éen van mijn uitvindingen inmiddels commercieel geëxploiteerd wordt. Door een ander. De Bikybiky is een hesje met een handvat achterop, zodat ouders hun kindjes veilig kunnen vastpakken als die leren fietsen zonder zijwieltjes.

Ik bedacht mijn kinderjasje met handvat al begin jaren negentig. En hoewel ik alles bewaar, is het me nog niet gelukt dat studentenblaadje terug te vinden waarin die tekeningen werden afgedrukt.

Mijn handvat zat ook hoger, nog meer tussen de schouderbladen. En mijn jasje was rond de benen aan te sluiten, zodat kindjes veilig aan het handvat op te tillen waren. Bijvoorbeeld om ze veilig de straat over te tillen, als ze treuzelen.

Maar de toepassing waar ik toendertijd het meest in zag, was om kindjes te kunnen laten zweven. Met papa in het middenpunt, als spil van een altijd beschikbare draaimolen.

A former LAPD officer turned sociologist (Cooper 1991) observed that the overwhelming majority of those beaten by police turn out not to be guilty of any crime. “Cops don’t beat up burglars”, he observed. The reason, he explained, is simple: the one thing most guaranteed to evoke a violent reaction from police is to challenge their right to “define the situation.” If what I’ve been saying is true this is just what we’d expect. The police truncheon is precisely the point where the state’s bureaucratic imperative for imposing simple administrative schema, and its monopoly of coercive force, come together. It only makes sense then that bureaucratic violence should consist first and foremost of attacks on those who insist on alternative schemas or interpretations. At the same time, if one accepts Piaget’s famous definition of mature intelligence as the ability to coordinate between multiple perspectives (or possible perspectives) one can see, here, precisely how bureaucratic power, at the moment it turns to violence, becomes literally a form of infantile stupidity.

David Graeber, Malinowski Memorial Lecture 2006 [pdf]

Meteen nadat het Nederland elftal zijn achtstefinalepartij verloren had, spraken de commentatoren over de voetballers als “zij”. Daarmee duidelijk verloochenend het al maanden niet anders dan over “wij” en “ons” te hebben gehad.

I know so much
about things, I accept
so much, it’s like
vomiting. And I am
nourished by the
shabbiness of my
knowing so much
about others and what
they do, and accepting
so much that I hate
as if I didn’t know
what it is, to me.
And what it is to
them I know, and hate.

Frank O’Hara (1926 - 1966)

Who had his birthday today.

Er is nogal wat dopingnieuws de laatste week. Om een paar redenen heb ik niet zo heel veel zin dat hier allemaal te gaan uitkauwen. Click de links maar voor de verhalen achter Tyler Hamilton, Kostas Kenteris, Dwayne Chambers, Operation Puerto, Lemond contra Armstrong, of de Franse pers in zijn eeuwige strijd tegen Armstrong. Vergeet ik nog de rechtzaak tegen de dealers van de Pot Belge.

Maar mede door alle theater en matennaaierij op de WK Voetbal heb ik het idee toch nog eens een diepgravend stuk te moeten schrijven over eerlijkheid en sport. Doping is maar een onderdeeltje in prestaties, dus is het wat simpel om altijd alleen maar de aandacht te richten op die illegale versterkende middelen.

Neemt niet weg dat de effecten van bloeddoping indrukwekkend kunnen zijn, zoals hier ook al eens beschreven.

Dit clipje uit een Belgische documentaire over EPO toont in een paar beelden de overmacht van het Italiaanse wielrennen begin jaren negentig. Toen er werkelijk een peloton was dat op twee verschillende snelheden rondreed.

Uit datzelfde programma kwam naar voren dat EPO-gebruik een matig getrainde hardloper 6 seconden sneller maakte per kilometer. Voor toppers was het effect 3 à 4 seconden snelheidswinst.

Ik geef toe dat ik toen wel even heb nagedacht over wat dat betekende voor mijn persoonlijke records op de 1.500 meter of de 3.000 steeple.

Maar de conclusie moet daarom simpelweg ook zijn: als zo’n wondermiddel bestaat, zullen sporters het gebruiken.

[W]e are in fact in a global energy crisis. That instability has certainly added $20-$30 to the price of oil.

George Soros: U.S agenda endangers world

Op deze dag gaan mijn gedachten uit naar de heer Bruno Bruins [VVD], die vandaag als staatssecretaris van onderwijs beëdigd had zullen worden.

Ik zie hem daar dapper stappen. Even extra naar de kapper geweest, het nette pak van de stomerij gehaald, de hele familie gewaarschuwd voor dit heuglijke moment. Bestaat het kabinet ineens niet meer waarvan hij deel uit had zullen maken.

Ach.

Het is altijd een verheugend moment als de traditionele bordestekening van Siegfried Woldhek in de krant verschijnt na de parlementsverkiezingen. Is eindelijk dat geneuzel over de altijd slepende kabinetsformatie afgelopen. Kunnen we gewoon weer eens over tot de orde van de dag.

Maar, ieder nieuw kabinet kent vertrouwde gezichten en totaal onbekende nieuwkomers. En om die nieuwelingen meteen al smoel te geven, is vreselijk moeilijk voor een tekenaar.

Want, is dat werkelijk Verdonk? Die met dat donkere haar, daar bij dat zootje van de VVD? Alle andere vrouwelijke ministers in Balkenende II waren wit, of blond.

Had Woldhek haar portret later toch aanmerkelijk beter in zijn vingers.

Goed. Punt van dit postje is eigenlijk dat, ook al komen er dan nieuwe verkiezingen, er maar in beperkte mate iets zal veranderen. Dat vreselijke stuk Donner komt waarschijnlijk gewoon terug. Eén van de huidige regeringspartijen komt straks gewoon weer aan de macht.

Dat heet dan democratie, in Nederland.

Jack van Gelder moet iets vreselijks weten van een paar omroepbazen en ze daarmee chanteren. Anders kan ik niet verklaren waarom die man zo vaak in beeld mag zijn. Zo onjournalistiek, zo ouwejongenskrentebrood klef is hij.

Gelukkig komt er nu een eind aan zijn TV-carrière. Het strafrecht zegt immers dat ongewenste intimiteiten strafbaar zijn; helemaal als die schade aan de ogen opleveren, want dan is het nog mishandeling ook.

De gedachten gaan deze ochtend onder meer uit naar iedereen die een Tour-toto heeft georganiseerd op kantoor, en nu ter elfder ure alle lijstjes met voorspellingen opnieuw moet invoeren. Nogal wat favorieten gaan niet van start.

Team T-Mobile heeft Ullrich en Sevilla zelf al geschorst. En volgens dit lijstje in de Spaanse pers komen daar nog wel wat mensen bij, gezien de code onder ploegen in de ProTour om verdachte renners onmiddellijk op non-actief te zetten.

Basso.

Jaksche.

Mancebo.

Maar Denis Mentsjov wordt niet genoemd, zoals de Rabobank-ploeg met enorme opluchting zal constateren.