Wat ik zoal vroeg aan Google vandaag, en de antwoorden daarop.

Q hoe noemde Jorge Luis Borges de oorlog om de Falklands ook alweer?
A een strijd van twee kale mannen om een kam.

Q is er al een ODF-plugin voor Microsoft Word?
A Alleen een proefversie voor de beta van Word 2007, verder niet. Dat duurt nog wel even dus.

Q is het opstarten van OpenOffice.org’s Writer te versnellen?
A Ja. Het inladen van java is onnodig, als je geen databases draait. Schakel java uit via Tools -> Options -> OpenOffice.org
A Ja. Ken het programma meer geheugen toe. 30 MB bijvoorbeeld, in plaats van 2.0. Weer via Tools -> Options -> OpenOffice.org

Q waarom werkt Real VNC bij mij niet in de service mode van Windows XP, maar wel in de user mode?
A ??

Q waarom ziet TightVNC maar éen van de twee beeldschermen die ik in gebruik heb, en nu net dat met het minste nut voor beheer op afstand?
A ??

Sometimes experts are even more dangerous than soldiers. They say, “You cannot. The market is irritated. The market may be angry.” It is as if the market is an unknown but very active and cruel god punishing us because we are trying to commit the cardinal sin of changing reality.

interview op In These Times

Over Galeano op boeklog.info.

• Welke man durft er nog met een laptop op schoot te werken?
• Te koop in de beter gesorteerde babywinkel. En ja, zo kan het natuurlijk ook.
  

Het maakt me niet veel uit welke hardware ik gebruiken moet. Zolang het beeldscherm maar rustig aan de ogen is, en het toetsenbord niet plakt.

Ook het besturingssysteem van de computer waarop ik werk, kan me niet schelen. Geef me wat opslagruimte die ik naar eigen inzicht kan inrichten, en het is mij wel goed.

Des te kritischer ben ik over de programmatuur die ik gebruiken wil. Software is mijn gereedschap, en dat gereedschap moet zo goed mo­gelijk van kwaliteit zijn.

Alleen bestaat er geen perfecte programmatuur. Dus gebeurt altijd het omgekeerde van wat eigenlijk zou moeten. Niet ik leg mijn wil op aan de software, maar de software gaat mijn gedrag in grote mate beheersen.

Werken met een nieuw programma kost tijd, om te leren. Dat speelt helemaal als die nieuwe software iets kan wat je al gewend bent te doen met andere programmatuur. Mensen houden daarom graag vast aan wat ze al kennen. Dus maakt het zelfs niet uit dat een browser als Firefox aanmerkelijk veiliger in gebruik is als Internet Explorer. Nieuw is in dit geval te vreemd. De grote meute van gebruikers zal daarom niet overstappen.

Ik houd van software die mij een grote mate een keuzevrijheid laat, hoe ik mijn dingen wil doen, maar ben net zo’n gewoontedier.

Om een voorbeeld te geven: mijn browser opent met een zelfgemaakte homepage, waarop links staan naar alle webadressen die voor mij belangrijk zijn. Dat vind ik handig werken. Maar die keuze vereist wel dat ik snel die homepage kan oproepen.

Opera biedt me zo al vier mogelijkheden om dat te doen:

1. ik kan CTRL-spatiebalk intypen;
2. ik kan Alt-Home intypen;
3. ik kan het icoontje homepage aanclicken in de menubalk [dat ik daar wel zelf heb neergezet, overigens];
4. ik kan een zogeheten mousegesture maken. Dat is met mijn muis snel twee simpele handelingen doen. De eerste daarvan is een nieuwe pagina te openen, door de muis met de rechtermuisknop ingedrukt omlaag te bewegen. Ten tweede dubbel-click ik dan links in lege pagina.

Hoewel de laatste handeling verreweg de meeste woorden kostte om uit te leggen, is die erg simpel in gebruik. Maar ik merk toch meestal links commando’s in te typen, omdat ik rechts de muis al gebruik.

Dat CTRL-spatiebalk is een commando dat ik erg vaak gebruik. Maar dit valt pas op in browsers die niet begrijpen wat ik daar mee aanwil. Firefox, of Internet Explorer, zijn alleen daarom al minder prettig in gebruik.

Wat ik met dit onnozele voorbeeld maar wil aangeven, is dat het langdurig gebruik van dezelfde software iemands gedrag conditioneert. Dat hoeft op zich niet nadelig te zijn. Wie eenmaal geleerd heeft iets kan kopiëren via het toetsenbord-commando CTRL-C, zal diezelfde truc kunnen toepassen in de meeste andere software met een grafische gebruikersinterface.

Helaas zijn zelfs standaardcommando’s niet universeel. Zo is het in veel programma’s mogelijk het actieve venster te sluiten via CTRL-W, maar lang niet in alle. Ik heb fotosoftware die het plaatje dat ik niet langer wil bekijken prompt tot achtergrond van mijn bureaublad promoveert na CTRL-W.

Honderden keren is dit al mis gegaan.

En omdat ik me deze mechanismen zo goed bewust ben, moet software wel heel veel meer kunnen, wil ik overstappen. Maar nu sta ik voor zo’n bijna fundamentele keuze, toch.

Al die tijd dat ik serieus schrijf, heb ik maar twee verschillende tekstverwerkers gebruikt:

• 1991-1998: MacWrite ii
• 1997-2006: Word 97/2000

Ook al dwongen studie, werk of opdrachtgevers me om andere software te gebruiken, met bovengenoemde programmaatjes schreef ik alles. Desgewenst converteerde ik op het laatst nog weleens wat naar een ander bestandsformaat. Of alfabet.

Het wordt nu evenwel steeds logischer om volledig over te stappen op Writer van OpenOffice.org. Al hik ik nogal tegen die keuze aan. Dat programma heeft namelijk twee enorme voordelen.

1. De software is volledig draagbaar. Dus kan ik, behalve mijn teksten, ook mijn tekstverwerker overal mee naar toenemen. Heb ik altijd dezelfde woordenboeken, sjablonen, en macro’s en andere handigheidjes onder bereik.
2. Het Open Document Format (ODF).

Maar goed, bestandsformaten, dat is weer een heel ander verhaal.

Dit is het tweede deel van een zomerserie op eamelje.net: wordt vervolgd.
Deel éen staat hier.

Toen ik mij nog hardloper noemde, had ik eigenlijk nooit last van steken in mijn zij. En mochten die al opkomen, waren er wel trucjes voor om er snel weer af te raken. Bijvoorbeeld door een tijdje flink stevig de vuisten te ballen.

Maar het kan nog simpeler. Volgens doktoren volstaat het om iedere landing links uit te ademen, in plaats van iedere stap rechts, zoals iedereen automatisch schijnt te doen.

En het lijf kent nog meer van zulke programmeerbare instellingen, zo blijkt.

via

Volkskrantjournalist Bert Wagendorp verwoordt in het radioprogramma Kunststof precies mijn houding tegenover doping. Natuurlijk wordt er geslikt. Interessanter is de hypocrisie van de dopingbestijders.

Ook oud-verzorger Willy Voet weet het. Na zijn arrestatie in 1998, met een auto vol EPO, heeft het hem altijd verbaasd dat er nooit meer mensen aangehouden zijn.

Het olijke duo dat zo fraai The Lion Sleeps Tonight zong, heet Pat & Stanley.

Pat is de rhinoceros.

Er staan hele series met filmpjes van hen online, waarin beide ineens Frans blijken te spreken. De animaties zijn dan ook gemaakt voor het Franse TV-kanaal tf 1 jeunesse., door het bedrijf Mac Guff.

Zo geniaal als die eerste kennismaking liet hopen, zijn die filmpjes niet. De grappen zijn duidelijk op kinderen gericht en hebben een onbeschaamd hoog poep- en piesgehalte. Maar enfin, daar is op zijn tijd niets mis mee.

Mijn websites waren steeds slecht bereikbaar, waardoor ik toch maar eens een mailtje richting host stuurde. Als gevolg daarvan is er iets in de server herzet, en heeft die het volgens de statistieken nu al februari 2007.

Het blijft toch altijd ook maar prutsen, met die computers.

Twee verschillende top-100’s van muziekvideo’s kwamen er online de laatste tijd. En hoewel er prachtmuziek bij zit, stellen ze mij toch wat teleur ook. Stylus Magazine presenteert een nogal Amerikaanse gekleurde voorkeur, en Pitchfork kwam met een vrij alternatieve lijst.

Met hulp van Youtube ben ik daarom bezig geweest mijn eigen top-20 van favoriete video’s samen te stellen. Maar, dat valt nog niet mee. Enerzijds zijn die videowebsites rijker dan gedacht, toch missen ze ook video’s die ik mij ook met plezier herinner.

En dan is er nog het probleem dat mijn favoriete artiesten vaak zo weinig commercieel werken dat ze zelden of nooit video’s uitbrengen. Dus, tellen opnames die toevallig ergens gemaakt zijn ook mee? Zoals van Will Oldham hier?

De EO pakt uit deze zomer met de TV-serie Galileo over de rol die wetenschap in ons leven gaat spelen. Of ook weer helemaal niet. Want weerman Reinier van den Berg wil vooral laten zien dat geloof en wetenschap heel goed bij elkaar passen.

Volgende week dinsdag al komt mijn grote inspirator Cees Dekker bij hem in het programma. TV wordt werkelijk te vaak gemaakt vanuit het misverstand dat iemand die toevallig goed is in het ene, ook verstandige dingen zegt over al het andere.

Van een EO-uitzending is te verwachten dat er kritiekloos getracht wordt ideeën uit de bronstijd aannemelijk te maken. Ditmaal werd daarbij gekozen om met het onderzoek naar celveroudering te illusteren hoe die mannen in dat bijbelboek Genesis toch zo oud konden worden.

De exegese van dit moment is dus blijkbaar dat Adam [950 jaar] of Methusalem [969 jaar] vegetariërs waren, die veel vrije antioxidanten nuttigden tegen het roesten van hun cellen.

Arme Abel trouwens. Het hoeden van een kudde schapen wordt wel een erg overbodige bezigheid als iedereen verder strikt vegetarisch eet. Of moesten ze toen ook al aan landschapsbeheer doen? Hopelijk komt de EO daar nog op terug. Losse eindjes moeten worden afgewerkt.

Vaste bezoekers aan dit weblog weten dat ik een zwak voor wielrennen heb. Al gaat mijn voorkeur veel meer naar klassiekers uit dan naar rondes. Ik vind de Tour de France al jaren niet zo boeiend meer, vanwege het gecalculeerde rijden van de mogelijke winnaars.

Toch schreef ik vorige week niets over de overwinning van Floyd Landis in de 17e etappe. Toen er voor de verandering wel eens werd aangevallen. En ondanks dat Landis’ solovlucht tot de meest indrukwekkende sportprestaties behoorde die ik ooit heb gezien in de dertig jaar dat het fietsen me nu interesseert.

Ik was namelijk chagrijnig.

Een winnaar is zo goed als de tegenstand toelaat, en tegenstand was er nauwelijks geweest die donderdag. Het peloton liet hem begaan. Landis mocht zelfs 9 minuten voorsprong nemen van zijn concurrenten. Dus zag ik veel minder strijd dan me lief was.

En goed, dan komt vandaag uit dat Landis mogelijk doping gebruikt heeft, om beter te herstellen van zijn grote inzinking op de dag ervoor. Dat kan me op zich niet zo veel schelen, de anderen in koers doen ook van alles. Al is nu misschien wel verklaard waarom er die dag maar twee renners die laatste helling sneller beklommen dan hij.

Nee, het was die bijna willoze overgave van de anderen - dat gebrek aan strijd - dat me nog altijd ergert. Wedstrijden moeten niet gewonnen worden doordat de tegenstand zich misrekent, zo wil de romanticus in mij.

Terwijl de VPRO zondag weer begint met een reeks van zes, speel ik de laatste weken allang zelf voor ‘Zomergasten’ via Youtube en de andere videowebsites.

Zo heb ik eindelijk het eloquente optreden gezien van Frank Zappa in het discussieprogramma Crossfire. Het gebeurt me toch zelden dat ik hardop lachen moet om een pratend hoofdje op TV.

eerder over ‘Zomergasten’ op deze website

Landis ontkent iets genomen te hebben.

Natuurlijk, dat is de geconditioneerde reflex onder verdachte renners. Nieuws zou het pas zijn als iemand ruiterlijk bekend wel doping gebruikt te hebben, om het niveau van zijn sport aan te kunnen.

Toch, zou het niet kunnen dat hij werkelijk niets gebruikt heeft? Er wordt gespeculeerd dat er renners geofferd worden, in de machtsstrijd van de wielerbond UCI tegen de organisatoren van de drie grote rondes.

Onwaarschijnlijk, in dit geval dan. De UCI heeft juist enorme klachten over dat Franse dopinglab dat Landis nu heeft betrapt. Ik vind het een te vergezocht idee dat de vijand van het ene moment ineens de corrupte medestander van het volgende moment is, om weer een derde te kunnen pesten.

Maar zou Landis werkelijk niet geofferd kunnen zijn, als een soort waarschuwing aan andere sporters? Hij neemt medicijnen voor zijn heup, er is daarom wellicht altijd wel wat te vinden bij hem?

Het kan. Alles kan.

Je schreef eerder al eens dat Armstrong nooit zou worden betrapt op doping, omdat er te veel instanties een te groot belang hadden bij het ideaalbeeld van een man die kanker overwon. Geen mooier verhaal om publiek, en dus sponsors, te winnen dan dat. Landis is geen Armstrong.

De strijd tegen doping gaat om het ophouden van een schijnwerkelijkheid, zo veel is wel zeker. En ik heb het idee dat wie betrapt is, eerder een te slechte begeleiding heeft ingekocht dan iets anders. Maar wat zijn werkelijk de causale verbanden hier? Ik weet dat niet.

Landis zei vandaag dat hij al zijn hele leven een verstoorde balans heeft tussen de testosteron en de epitestosteron in zijn lichaam.

Dat zei Theunisse ook, herinner je je die nog? Toegelaten was 7 op 1, en bij hem was het 200 op 1 toen hij op doping betrapt werd, of zoiets krankzinnigs. Het antwoord daarop is simpel: als er een verstoring is dan moet die altijd gelijk zijn bij de dopingtesten.

Maar, de vier glazen whisky die hij die woensdag op zijn kamer dronk, na zijn enorme inzinking, heeft de balans wel degelijk verder verstoord, zo zegt hij.

Ai, dat tekent zijn wanhoop. De smoesjes komen nu. Eerst was het een biertje, nu al een halve fles whisky. Vast alleen omdat er ooit ergens een onderzoek is geweest dat heeft aangetoond dat door alcoholgebruik de verhouding tussen het testosteronniveau en dat afvalproduct kan verschuiven.

Maar dit is wel een goeie uitvlucht. Eentje om te onthouden. Sproeide hij zich die donderdag tijdens zijn solovlucht zeker steeds zo nat vanwege de nadorst?

Zo meteen is het 25 jaar geleden dat de IBM 5150 op de markt werd gebracht. Dat was de rechtstreekse voorvader van de PC waarop deze woorden getypt worden; het begin van een tijdperk.

Toch was die IBM 5150 geen geweldige machine. Er waren zelfs aanmerkelijk betere op de markt. Dat het ding met een Intel-chip werkte, was op zich al opvallend. Geen beroerder processor om in assembly voor te programmeren dan die Intel 8086, zou ik een paar jaar later leren.

Nee, de PC van het moment hebben we eigenlijk te danken aan een fout van IBM. Die gaven de ontwikkelaars van het besturingssysteem PC-DOS toestemming die software met enige vertraging ook onder eigen naam op de markt te brengen. Dat besturingssysteem ging MS-DOS heten. De maker was Microsoft. En vooral dankzij Taiwaneze bedrijven kwamen er snel goedkopere PC’s op de markt die meer konden dan die van IBM, en een heel stuk goedkoper waren. Dus wonnen MS-DOS-systemen vlot aan populariteit.

Dat ging ten koste van al die computerfabrikanten, met kwalitatief betere spullen, die eraan vasthielden om alleen het eigen besturingsysteem te ondersteunen. Vandaag wordt hun naam hoogstens nog in nostalgie uitgesproken.

Justin Gatlin dus ook al. De snelste man ter wereld, en de winnaar van de meest slopende etappekoers, allebei betrapt op verboden testosterongebruik.

Geen betere reclame voor doping dan de wetenschap dat die gebruikt wordt door kampioenen. Stanozolol werd nauwelijks als doping gebruikt, totdat Ben Johnson betrapt werd op het gebruik ervan. Vanaf heden is testosteron dus het nieuwe wondermiddel.

Eerder zei je al over Gatlin’s wereldtitel: er zijn geen helden. Hij is al eens eerder betrapt.

Ja, prachtige smoes trouwens weer waarmee verklaard werd waarom hij toen de afvalproducten van anabolica in zijn bloed kon hebben. Dat kwam door de medicatie tegen zijn ADHD.

Bijna zo mooi als klagen dat je vuile plas aan je zucht naar whisky lag.

Het is allemaal PR. Onhandige PR, maar gewoon wel een poging om de goegemeente te laten geloven dat ze volkomen kosher zijn.

Gatlin’s trainer zegt nu wel dat iemand hem geflikt heeft.

Precies. En misschien is dat zo. Die Trevor Graham heeft nogal wat vijanden, omdat hij het bestaan van de designerdoping THG wereldkundig heeft gemaakt. Ik vermoedde toen dat hij dat deed om de concurrenten van zijn pupillen het racen te beletten.

Maar die slachtofferverhalen staan me zo tegen. Want, eigenlijk zegt die trainer hiermee: ik had geen overzicht op de begeleiding van mijn pupil. Iedereen kon maar wat aanrotzooien. Dat alleen al maakt zoiets een laffe rotsmoes.

Enfin.

Aan de titels te zien die de handelaren meebrachten naar de jaarlijkse boekenmarkt, woon ik in een bijna analfabeet gebied.

Vraag blijft wel waarom werkelijk iedereen Pinkeltje meehad, en een aanbod uitstalde dat nauwelijks van de andere kramen afweek.

One thing that never ceases to amaze me, is the huge attention given to the weather in news programs.

Long are the days gone that one simply walked outside to see how the weather was and what it was going to be. No, nowadays only professionals can tell us that. Though most stick to telling us what we’ve already experienced earlier that day.

Last year, the BBC gave in to popular demand, and added a weather forecast to Newsnight. Anchorman Jeremy Paxman wasn’t too happy about that, as was registered by the people from Have I Got News For You;