Klassieke muziek vond ik altijd de merkwaardigste onder de kunsten. Immers, het kunstwerk zelf leer ik nooit kennen. Ondanks al die CD’s, ondanks alle concerten. Wat ik te horen krijg, zijn interpretaties; de uitleg van vele anderen van wat toch maar éen iemand heeft bedacht.

Maar, ineens begrijp ik veel vaker met zo’n kunst te maken te hebben. Vertalingen van literatuur zijn altijd ook maar interpretaties van het origineel. Dat niet zelden ook alleen daardoor maar bereikbaar is.

Fernando Pessoa’s meesterwerk Livro dos Desassossego is in het Portugees geschreven, en dat zal altijd een vreemde taal voor mij blijven. Zelfs al zou ik de rest van mijn leven aan de studie besteden. Dus moet ik het met de interpretaties doen die vertalers mij kunnen bieden.

Over de verschillen tussen die interpretaties schreef ik vandaag enige woorden op mijn boeklog. Na al twee maal eerder deze zomer stil te hebben gestaan bij dit boek.

boeklog 459: The Book of Disquiet.
boeklog 435: Het boek der rusteloosheid | 1990
boeklog 422: Het boek der rusteloosheid | 2006