Overal dode wespen op de vensterbanken.

Te dom gebleken om te begrijpen wat glas is.

Het kwijt zijn van de dingen
is een grootse vorm van zelfhaat.

Hoe hard alle andere dingen
ook roepen: ‘Maar wíj zijn er toch?’,

je zoekt en zoekt, steeds kleiner,
steeds dieper begraven

onder wat je vond, terwijl het buiten
langzaam donker wordt.

Ingmar Heytze, ‘Het kwijt zijn van de dingen’

SPIEGEL: Some 30 years ago, Philips employed more than 400,000 people — now it employs only about 160,000. Only 15,000 people are employed in the consumer electronics branch, the one with the highest turnover. Will this downward trend accelerate, with production being shifted to low-wage countries or outsourced?

Kleisterlee: Wait a moment. The comparison you’re drawing gives the wrong impression. Most of the jobs lost at Philips during the last 30 years weren’t in production. They were service-related. We had our own plant security, our own cafeterias, our own despatch department, an IT department and so on. These jobs haven’t disappeared — they’ve just been outsourced. They’ve moved to other companies, which have specialized on these services.

SPIEGEL: But at the same time more than 100 factories were shut down. Are other branches facing the same fate as your consumer electronics branch?

Kleisterlee: No. [...]

interview in Der Spiegel

Terwijl ik de afgelopen jaren bijna alles heb gelezen dat Herman de Coninck publiceerde, was ik er wel te laat mee. Het bleef een postuum eerbetoon, aan een schrijver die me tijdens zijn leven blijkbaar niet genoeg opviel om me in hem te verdiepen.

Goed, Vlaanderen is een heel ver buitenland, omdat alleen opvalt wat er anders is.

Maar daardoor had ik De Coninck ook vrijwel nooit horen spreken. En dat spreken is soms toch wel belangrijk. Bijvoorbeeld voor de waardering van iemands poëzie. Dictie, maar ook het tempo dat de dichter zelf aanhoudt bij de voordracht, kan mijn waardering ernstig beïnvloeden.

Eerder klaagde ik al eens hier dat zo veel Nederlandse dichters veel beschaafder blijken te praten dan mijn innerlijk oor verdragen kan.

Die ontdekking kon ik alleen doen, dankzij een TV-programma als ‘De Dode dichters almanak‘. Vannacht werd het hele afgelopen seizoen herhaald, en alleen daardoor zag ik vanochtend Herman De Coninck ‘Helemaal gelukkig’ voorlezen. En u kunt dat nu ook.

Het is vaak moeilijk te omschrijven wat zo’n onverwachte kennismaking doet, maar deze was geheel niet onprettig.

Meer Dode Dichters Almanak op eamelje.net

Terwijl de ene politieke partij na de andere zijn verkiezingsprogramma bekend maakt, weet ik nu al dat geen van die programma’s ooit zo zal worden uitgevoerd.

Dat kan namelijk niet, in een land waarin alleen coalities van partijen regeren. Het zou een historisch unicum zijn als er ook maar éen partij aan de macht kwam en daarbij meer dan 10% van zijn beginselprogramma uitvoerde. Maar het beeld dat opgeroepen wordt, is zoals zo dikwijls belangrijker dan de feiten. Even moet lippendienst bewezen worden aan het bestaan van de democratie hier, en dan bepaalt onze elite het allemaal zelf wel weer. Anders dan ze nu zeggen.

Zo, en na u de wereld verklaard te hebben, stap ik van mijn zeepkist om iets nog leukers doen. Dit karweitje moest even.

In nrc nix, of op de nrc-website.

Te vaak dezelfde grap dat het geen ramp zou zijn als stakers toch het licht uitdoen bij de interland van het Nederlands elftal, woensdagavond.

Fijn dat de publieke omroep steeds meer radio als MP3 beschikbaar stelt. Kan ik er naar luisteren op een moment dat mij uitkomt, en dat niet gedicteerd wordt door zenderprofielen of programmaraden.

Kan radio, of video on demand alstublieft nu meteen ingevoerd worden? En mogen de archieven dan helemaal open?

Zo beluisterde ik vandaag pas een herhaling uit 1996 van een gesprek dat Martin Simek had met Piet Vroon. Dat was alleen al fijn omdat Vroon door zijn stelligheid uitnodigt tot tegenspraak.

fragment, 48 seconden

Hé, kwam er daarom zo veel bezoek van de KB op mijn boeklog?

De link duikt ineens op meerdere plaatsen op, dus dan ook hier maar. Al is dat om een andere reden.

Mevrouw Lee neemt sinds 2001 iedere dag een foto van haar eigen gezicht, en achter elkaar gezet levert zo’n serie dan een film op [laadt na aanclicken daar op achtergrond in].

Pas als het beeld het hele scherm inneemt, valt op dat ze in het begin moeite heeft gedaan d’r ogen op dezelfde plek te krijgen. De linker- en rechterkaders verschuiven dan steeds.

En juist doordat die ogen steeds hetzelfde lijken, krijgt het beeld zo’n hypnotiserende werking.

Maar, waar het mij hier vooral om gaat. Mevrouw Lee demonstreert ook duidelijk hoe onzinnig sommige eisen zijn die aan de nieuwe pasfoto’s worden gesteld. Volgens de Fotomatrix model 2006 [ISO/IEC 19794-5:2005] moet de ooraanzet te zien zijn op de foto. Bij haar is dat geen een keer het geval.

En zo zijn er meer mensen. Blij dat ik mijn ID-kaart vorig jaar nog ververst heb.

Dubieuze zaken, binnenkort op boeklog.

Oral history on a wiki. Because, with time, any personal memory can become of value to historians.

Terwijl ik het zendvermogen van mijn getunede router in arren moede opvoer tot een waarde waarvoor een vergunning nodig is, weigert mijn laptop draadloos verbinding te maken.

Drie herinstallaties verder, kom ik erachter dat WiFi-ontvangst onmogelijk was omdat die geblokkeerd werd door zo’n handige sneltoetscombinatie.

Fn.

Fn F2. Duh.

De TV hier heeft geen enkel goed geschiedenisprogramma. De belangrijkste reden hiervoor mag bekend zijn. Wat mannetjes in Hilversum houdt krampachtig een onnozel versnipperd omroepsysteem in stand, omdat zij dan allemaal baasje mogen zijn. Maar daardoor is er nooit geld voor goede programma’s.

Buitenlandse zendgemachtigden als de ZDF en BBC besteden meer geld per uitzending van een beetje historisch programma dan een heel seizoen van dat schamele ‘Andere tijden‘ mag kosten.

Nee, ‘Andere tijden’ vind ik geen goed geschiedenisprogramma. Al was het maar omdat het alleen gebeurtenissen belicht waarover de betrokkenen nog geïnterviewd kunnen worden.

Als zij die er bij waren allemaal dood zijn, en verder geen plaatjes van bestaan, zal ‘Andere tijden’ het thema niet behandelen.

Dat is nog maar éen probleem.

Een veel belangrijker bezwaar werd vanavond duidelijk, in de uitzending die aan Pim Fortuyn was gewijd. Voor een historisch programma kwam dit onderwerp veel te vroeg. Het belang en de impact die Fortuyn had, zijn misschien over vijfentwintig jaar te schetsen, maar nu nog niet.

Behalve dan dat bijvoorbeeld de voorname positie van een Verdonk, en een Teeven, in de VVD niet goed te begrijpen zijn zonder Fortuyn.

Maar zo diep groef ‘Andere tijden’ helemaal niet. Het programma ging namelijk om de man Pim Fortuyn, en al nauwelijks waar die voor stond. Laat staan dat zijn denkbeelden ook maar een klein beetje in perspectief werden gezet.

Ook ontbraken Fortuyn’s tegenstanders in het programma. Of mensen die slecht over hem gepraat of geschreven hadden.

Daarmee zeg ik niet een wetenschappelijk verantwoord exposé te verlangen van een TV-uitzending. Maar wel dat een beetje met wat mensen babbelen, aangevuld met wat vrolijk archiefmateriaal, geen memorabel programma oplevert. En mij ergert.

Dat kan het vervolg, komende week, nooit rechtzetten.

Voor iemand die regelmatig beweert wel iets beter te doen te hebben dan TV-kijken, is het wat merkwaardig hier opnieuw aandacht aan een programma te wijden.

Maar het nieuwe TV-seizoen is begonnen, en dat levert een paar tragische veranderingen op. Ik bedoel daarmee niet dat Pauw en Witteman tegenwoordig ieder avond een talkshow hebben in een decor dat nog het meest heeft van de Hema anno 1990, met al dat rood. Of het verschrikkelijke nieuws dat God’s kleine helpertjes van de EO ineens nauwelijks kijkers meer trekken.

Neen, mijn grote wrevel is dat de ‘Dode Dichters Almanakken’ niet meer op zondagavond worden uitgezonden. Een goede traditie is verwoest. Sinds 1998 was iedere uitzending de perfecte afsluiting van het weekend, en het bevlogen begin van de nieuwe werkweek.

Waarom moest dat anders?

De dode dichters doen hun ding nu op donderdag, op Nederland 2.

Dus, voor iedereen die dit gemist heeft, hier de uitzending van gisteren. Waarin Gerard Reve de betekenis van ‘Nader tot u’ uitlegt.

The unique Gore Vidal has his own vision on the conspiracy theories that are ever so popular everywhere nowadays.

Q: What do you think of the conspiracy theories about September 11?

Vidal: I’m willing to believe practically any mischief on the part of the Bush people. No, I don’t think they did it, as some conspiracy people think. Why? Because it was too intelligently done. This is beyond the competence of Bush and Cheney and Rumsfeld. They couldn’t pull off a caper like 9/11. They are too clumsy.

interview in The Progressive

Mijn websites zouden vanaf dinsdag beter bereikbaar moeten zijn. Zo niet, dan gaan ze verhuizen. Ik heb het bijna gehad met deze host.

British comedians recreate a few classic images. So Johnny Vegas did a Demi.

Boeken&cetera is weer terug op TV, en biedt nog altijd niet meer dan radio met pratende hoofdjes. Niet dat daar iets mis mee is als er interessante opmerkingen uit die hoofdjes komen, maar het blijft merkwaardig dat een programma als dit niet ’s avonds laat wordt uitgezonden. Als de ergste drukte van de dag is weggestorven, en de geest wel open staat voor bedaarde kout.

Wordt het toch weer TV-on-demand voor mij…

Vandaag te gast was Midas Dekkers. Die heeft weer een nieuw boek uit, en mag dat terecht overal komen uitventen. Gaat het tenminste nog eens ergens over, al vrees ik dat talkshows hem met name willen vanwege zijn dwarsigheid, die men daar dan vooral grappig vindt.

Dekkers had vandaag dit te zeggen over de plotselinge belangstelling onder intellectuelen voor sport [fragment 1.24]:

meer over Midas Dekkers op boeklog

Al maanden word ik lastiggevallen door een domeinkaper die mij, geheel exclusief, het internetadres eamelje.com wil verkopen.

De prijs is inmiddels, geheel exclusief, gezakt tot $ 89,95.

Nu kost het registreren van een domeinnaam die eindigt op .com me normaal € 12,- inclusief BTW, misschien zelfs minder als ik wat zou shoppen, of het huren van de naam koppel aan het afnemen van hosting-diensten. De prijs was dus nooit een belemmering geweest om niet ook eamelje.com vast te leggen toen ik eamelje.net registreerde in april 2001.

Maar dat interesseerde me toen al niet. Eamelje.net vond ik leuk omdat ‘net eamelje’ iets betekent in het Fries.

Toch, hoe grappig is het om te weten dat iemand geld heeft willen investeren om mij, geheel exclusief, op te lichten. En dat dit nooit zal lukken.

Waarom ik niets over die lokale rel schreef met de blote poster, die zelfs een landelijk praat-maar-door-elkaar-programma haalde? Ach, ik veronderstel het bij mijn lezers bekend hoe ik oordeel over gristenen die maar niet kunnen aanvaarden dat de meeste mensen de frustraties in hun angstige wereldbeeld niet delen.

Neemt niet weg dat er sinds de rel bekend werd lokaal sprake is van een 21e-eeuwse beeldenstorm.

Dit ziet er toch anders uit dan het ongeschonden affiche waarover afanja donderdag nog schreef. [Of kijk bij de Vliegende Panters].

Toch ik vind het ergens nog wel schattig ook. Wat er in het donker bij het opbrengen ongetwijfeld uitzag als een dekkende laag verf, blijkt bij daglicht doorschijnend als een negligeetje te zijn. Elders zijn de affiches dan ook al ruw helemaal verwijderd.

Te prijzen is in elk geval dat de anonieme kladderaar zijn wereldbeeld voldoende duidelijk heeft gemaakt, door mevrouw een burqah van verf aan te doen.

[Waar waren de protesten van de ChristenUnie trouwens, toen een plaatselijk advocatenkantoor met een blote kerel adverteerde, die ook nog eens de handen voor het kruis geslagen had, ware hij als een paard geschapen daar?]

Eén van de grootste raadsels die mij op het moment kwellen, is waarom sommige videobestanden bij het met beleid comprimeren zo extreem veel groter of kleiner worden dan andere.

De gisteren vastgelegde documentaire Fahrenheit 9/11, nuttig voor als ik nog weer eens ergens mediatheorie geef, heeft een lengte van twee uur. En neemt na de bewerking om te worden bewaard evenveel ruimte in op schijf als een doorsnee programma over filosofie met Bas Haring, dat meestal net iets meer dan twintig minuten duurt.

Weggeschreven met dezelfde beeld- en geluidsinstellingen.

Toegegeven, Bas op TV is altijd goed voor grote bestanden. Waarschijnlijk omdat hij vaak van die nerveus bedrukte bloesjes aan heeft, en zelf ook nogal veel beweegt in beeld. Maar toch.

de Haring website

Wat er dan op die USB-stick staat, die altijd zo pontificaal naast dit soort stukjes prijkt?

Dat hangt er vanaf. Ik heb er verscheidene. Maar op de thumb-drive van 512 MB die ik meestal bij me heb, voor als ik op andermans computers moet werken, staat onder meer:

1. Pstart, om makkelijk alle programmaatjes aan te kunnen roepen die ik bij me heb;
2. CPU-Z, om even te kunnen kijken uit welke hardware de computer bestaat waarop ik werk. Ook handig om thuis te gebruiken om te zien wat er in een PC-kast zit, zonder die te hoeven openen. Meest verbazingwekkend aan deze software vind ik dat die bijvoorbeeld ook kan uitlezen op welke dag sommige componenten, als de bankjes RAM-geheugen, werden gefabriceerd;
3. Portable OpenOffice.org, inclusief mijn sjablonen voor brieven en zakelijk schrijfwerk, etc. Voor het schrijven van teksten, het bewerken van spreadsheets, en het aanmaken van pdf-bestanden;
4. FoxitReader, voor het lezen van pdf-bestanden;
5. Firefox, portable edition, inclusief extensions, passwords en bookmarks. Om elders net zo te kunnen surfen als thuis. En voor de webmail;
6. Portable WinSCP/PuTTy, voor alle SSH- en FTP-verkeer. Vergt nog wel nog enige aanpassingen na het installeren op de USB-drive;
7. UltraVNC Viewer, om ondanks alle vuurmuren en andere restricties toch van afstand mijn computer thuis te kunnen overnemen.
8. w.Bloggar. De firefox-versie, met Active-X element. Om van overal elders toch ook gewoon aan mijn weblogs te kunnen werken, met alle vertrouwde sneltoetsen, etc. Installatie op een USB-drive vergt wel enig tweaken.
9. 7-zip, om gecomprimeerde bestanden te openen, of zelf aan te maken.
10. IrfanView, om plaatjes te bekijken, zoals de foto’s op mijn telefoon.
11. En een hele verzameling nuttige bestanden, zoals scans van mijn ID-kaart en rijbewijs, bank- en verzekeringsgegevens. Telefoonnummers. Allemaal netjes versleuteld met Private Disk Light. Voor het geval het ding kwijt raakt. U weet wel.

Al de genoemde software is of gratis, of open source programmatuur.

Nog eens te installeren:

12. portable Skype. Maar daar heb ik dan ook zo’n USB-telefoon bij nodig;

En u?

Is het belangrijk dat knechten van Armstrong erkennen in 1999 bloeddoping gebruikt te hebben?

Te prijzen is dat Andreu aangedurfd heeft om de omerta te doorbreken, die het praten over dopinggebruik nog altijd onmogelijk maakt. Dat die andere renner anoniem wil blijven, zegt wat dat betreft genoeg. En dan was EPO-spuiten in 1999 volgens mij nog niet eens strafbaar, simpelweg omdat laboratoria het gebruik nog niet konden aantonen.

Bedrog erkennen, dat zal ook toen wel strafbaar zijn geweest.

Maar, Armstrong zal nooit iets bekennen dat ook maar iets aan zijn Tour-winsten afbreuk doet. Wat zijn voormalige knechten ook zeggen, hun woord alleen is nooit genoeg.

En eerlijk gezegd interesseert me de vraag niet eens of Armstrong doping gebruikt heeft of niet. Ook al besteedde ik eerder op deze site uitgebreid aandacht aan alle verdachtmakingen aan zijn adres. De hypocrisie rond dopinggebruik is wat me interesseert, maar ik ga er verder vanuit dat alle topsporters goede doktoren kunnen betalen voor hun medische verzorging.

Nee, Armstrong heeft voor mij een deel van het wielrennen vermoord, in zijn monomanie. Door zijn prestaties werd die vreselijk saaie Tour de France de belangrijkste wielerwedstrijd in de wereld, en doordat anderen zijn kil berekenende controledrang overnamen zijn alle rondekoersen veel minder leuk geworden om naar te kijken.

Hoe ik ook klagen kan over waar ik woon, waar elders kan een tochtje naar de buurtsuper stranden in een file schapen op de dijk?

Nauta was al bijna met emeritaat toen ik filosofie volgde aan de Aweg in Groningen. College heb ik nooit van hem gehad, en toch heeft hij persoonlijk invloed gehad op wat ik studeerde. Een minuut of tien hebben we ooit samen even gepraat over wat ik Groningen aan verdieping kon vinden in wat ik aan wetenschapsgeschiedenis wilde doen. En wat misschien elders beter te krijgen was.

Raar dat zijn aanmoedigingen toen zo veel indruk maakten. Vreemd ook dat het contact met hem in die paar minuten intenser was dan me overkwam met al die docenten die me wel college gaven, of hebben getentamineerd.

Zijn boeken kreeg ik toen niet uit. Tegenwoordig wel, wat me alleen maar in de overtuiging sterkt dat filosofie of geschiedenis eigenlijk geen vakken zijn voor jonge mensen.

En nu is Nauta dood.