In de waarschijnlijk oneindige reeks van regeringsleiders die zich ter propaganda als Che Guevara laten afbeelden, heeft zich nu ook de vaderlandsche minister-president gevoegd.

De politieke jongerenorganisatie CDJA gaat voor hem cheerleaden, en zal daartoe T-shirts met zijn afbeelding verkopen.

meer CliChé’s op eamelje.net

In die drieënhalf jaar zijn de belangrijkste machtsbeslissingen genomen in achterkamertjes. Dat geldt voor het regeerakkoord, voor het besluit om de oorlog tegen Irak te steunen, voor de reparatie van het regeerakkoord in maart vorig jaar en bij het besluit om troepen naar Uruzgan te sturen begin dit jaar.

Voor alle belangrijke momenten geldt: de fractie weet tevoren van niets. “We kregen als fractieleden na het sluiten van het regeerakkoord alleen het onderhandelingsresultaat te zien. We konden geen verbeteringen aanbrengen. We praatten er wel over maar dat sloeg verder helemaal nergens op. Het was meer een vorm van groepstherapie.

Ayaan Hirsi Ali, interview in NRC-Handelsblad 30 ix 2006

Het is niet verrassend dat Ayaan Hirsi Ali het Nederlandse parlement ‘zwak en gewetenloos‘ noemt, en verwijt geen geheugen te hebben. Zulke constateringen sprak ze al eerder uit.

En toch stemt haar conclusie tot nadenken. Zeker nu dit weekend alle politieke partijen in aanloop naar de verkiezingen de borst zwellen om met verheven stem grootse beloftes te doen die geen van allen ooit zullen worden waargemaakt.

Hirsi Ali zal éen van de weinigen zijn geweest die op eigen kracht, door voorkeursstemmen, een zetel in de Kamer wist te veroveren. Het merendeel der Kamerleden glipt naar binnen op de jaspanden van de lijsttrekker. En gedraagt zich vervolgens opvallend serviel, als maar al te tam stemvee. Onopvallend binnengekomen, onopvallend binnengebleven. Goed, op al die kwaaiige mannen op de rechtervleugel na dan, die weliswaar opvielen, maar niet om hun geweldige bijdrage.

Eén van beide partijen die nu in de regering zit, keert daarin terug. Misschien wel allebeide. Inclusief al hun ja-knikkers in de Kamer. Maar de VVD regeert al ononderbroken sinds 1977, met een kleine onderbreking tussen november 1989 en mei 1994. En voor het CDA geldt zelfs dat de voorlopers daarvan kwamen al in 1848 aan de macht kwamen, en de partij amper 8 jaar in de oppositie heeft gezeten.

Overigens kan met reden ook het verwijt aan de PvdA gemaakt worden dat die partij maar beter niet regeren moest, vanwege al te lang aan de macht en te veel bestuurders overal.

Hier zal ik nog veel over na te denken hebben, de komende 53 dagen. Als de media niets anders doen dan de komende parlementsverkiezingen belangrijker te maken dan ze zijn.

Our honoured ally George W. Bush now has dictatorial powers to decide how ‘enemy combatants’ may be treated. Even if this includes a lot more torture than simply taking their freedom away from them.

Now, I already knew several detainees in Guantanamo Bay were only there because they happened to own the same kind of cheap wristwatch that was used elsewhere to set off bombs, in terrorist attacks.

Turns out, matters are even worse. Amnesty International alleges 85% of the detainees were brought in by the Afghan Northern Alliance and Pakistani mercenaries, who got paid up to $ 5,000 for anyone caught.

While them just saying someone was a terrorist, was enough reason for his detention.

Gisteren stonden de shirts nog niet online, vandaar een bis-nummer vandaag. Maar nu de CDA-jongeren het zo stellen, Balkenende’s merkwaardige haardos heeft inderdaad iets van een petje.

En vooral die stropdas is fantastisch revolutionair.

meer Cliché’s op eamelje.net

Toen een jaar geleden op de eerste maandag van oktober de alarmsirenes werden getest, stond ik buiten bij het crematorium in Groningen. Wachtend om naar binnen te mogen, zodat ik een oude vriend de laatste eer kon bewijzen.

Dat oude vriend is overigens wel een merkwaardige uitdrukking hier. Hij was pas zevenendertig. En de dood kwam zo onverwacht dat zijn nabestaanden stom verdoofd die laatste plechtigheid goeddeels aan professionals hadden overgelaten.

Nu werken professionals op routine met vaststaande draaiboeken, die nogal weinig ruimte bieden. En ik herinner me nog goed kwaad te zijn geweest over de fabrieksmatige kant van die hele crematie.

Het is ook zo veel makkelijker om onbestemde woede te richten op iets concreets, dan die kolk aan emoties in je rond te laten woelen.

Maar sindsdien heeft de maandelijkse test van de sirene’s dus een extra lading gekregen. In plaats van een alarm hoor ik even een klaagzang aanslaan. Zoals vroeger in de dierentuinen alle wolven meehuilden met de BB-sirenes, om die grote verre soortgenoot een groet te brengen.

Een jaar dood alweer. Verdomme.

Thanks to the Danes, there is a counter movement. Calling anyone ignorant who walks around with Che on his or her clothes.

more CliChés on eamelje.net

via Sargasso

Mijn leven is maar denken
en daden ken ik niet;
mijn leven is verlangen,
bezitten doe ik niet;
mijn leven is maar lijden,
maar klagen doe ik niet;
mijn leven is mijn leven,
maar leven doe ik niet.

J. Philip van Goethem [1885-1913]

Rhythmical music enhances performance, once the movement is synchronized to the beat. The slaves rowing in gallows already knew that one.

But, is it doping if one invisibly implants an MP3-player in an athlete’s ear?

Soms is iets zo normaal dat niemand er ooit aan denkt om daar een foto van te nemen. En dan verdwijnt het.

Misschien komt er verandering in die beeldarmoede nu het bijna onmogelijk is geworden om een telefoon te kopen zonder camera. Maar ook dit brengt nog dat verdwenen vroeger niet terug.

Een Amerikaan zette wat beelden van supermarktinterieurs online, uit de jaren vijftig en zestig. Ik keek daar lang naar en zie er alle supermarkten in terug waar ik ooit boodschappen deed, en ook weer helemaal niet. Er staan alleen mij onbekende merken op de plank daar.

Dus denk ik, hoe zag een schap met schrijfwaren in de Hema eruit, in pakweg 1973?

Wat stond er in de koeling van de zuivelafdeling bij De Spar, in laten we zeggen 1976? Glazen flessen, ongetwijfeld. Maar misschien was er wel niet eens een zuivelafdeling.

Kwam de melkboer al langs in een SRV-wagen, of was dat nog in dat karretje met die stinkende tweetaktmotor voorop? En heette zo’n ding niet een hondehok?

Ik vond oude Wehkamp-catalogi al leuk, maar die bieden toch lang niet alles.

Elders schreef ik al eens dat het voornaamste wat al die nieuwe media brachten hoogstens is dat precies dezelfde lullige ANP-berichtjes nu werkelijk overal in of op te lezen zijn.

Dus interesseert het me niet wezenlijk dat De Volkskrant nu nog meent geld te kunnen verdienen met een gratis krant. Ze zijn daar tien jaar te laat mee, en de inhoud zal toch ook grotendeels weer bestaan uit die eeuwige ANP-berichtjes.

Jan Blokker formuleert zijn afkeer over dit plan onder meer als volgt:

‘Het nieuwe blad zal zich niet richten op verdieping en achtergrond zoals de overige kranten van PCM dat doen’.

Nou, dan weet je het wel.

‘Verhalen uit Kannibalenland‘, in: nrc.next

Oud nieuws misschien, want Volkskrant-journaliste Marije Randewijk sprak deze woorden begin dit jaar al uit, toen ze bekroond werd in 2005 het beste sportverhaal te hebben geschreven. Maar toch, omdat ze naadloos bij Blokker’s tirade aansluiten:

Waarom schrijven tegenwoordig steeds meer journalisten een boek, wordt mij regelmatig gevraagd. Ja natuurlijk, allereerst omdat uitgeverijen ze de ruimte geven en de markt hebben ontdekt. Maar ook om af te zijn van het gezeur van hun chef dat het allemaal korter moet, dat de lezer bij een krant niet onthaast maar ontleest. Kan er geen kadertje bij het verhaal? Dat is overigens Volkskrant-taal, aan de overkant van de Wibautstraat, bij Trouw, noemen ze dat tegenwoordig boxjes.

Ze zullen het ontkennen, de leidinggevenden, zeggen dat het niet zo is bedoeld, dat ze slechts het beste met de lezer voor hebben en dat de cijfers voor zich spreken. Als je erop wijst dat de abonnees misschien weglopen omdat je juist kortere verhalen bent gaan plaatsen, heb je sowieso ongelijk. Het is een oneerlijke discussie.

“The upcoming war in Iraq,” wrote Abramoff casually, one year and two days before the invasion was undertaken. [...] How this criminal came to know war in Iraq was coming before the rest of the world did is something that deserves a great deal of intense scrutiny.

So, yeah, a few things have bubbled up in the last few days that, one would think, might bring a drop of sweat or two out on any number of Republican brows. Amazingly enough, however, it isn’t the war or the 9/11 lies and failures or even Abramoff that is inspiring the Republican perspiration.

No, it’s a sex scandal. Of course.

William Rivers Pitt, The Tipping Point

Groot chagrijn was er hier gisteren even, toen de server met mijn websites erop crashte, en die na een herstart nogal verminkt terugkeerden online.

De laatste twee maanden aan postjes waren ineens weg.

Dat zijn nogal veel woorden om uit Google te kopiëren en weer terug te plakken. Maar goed, van de database achter boeklog wordt iedere dag automatisch een backup gemaakt. Alleen kon ik daar niet bij, omdat al die backups op dezelfde ontoegankelijke server stonden als van waaraf de website gehost wordt.

Bovendien controleer ik nooit of die backups werkelijk wel alle tekst bevatten die ik op mijn weblogs had gezet.

Dus postte ik hier gisteren maar even deze woorden, in het speciale stijlkenmerk gereserveerd voor ernstige storingen:

Maar door die storingsmelding te plaatsen, ontdekte ik dat er misschien weleens minder aan de hand kon zijn dan gevreesd. Dat berichtje had dezelfde datum als het meest recente uit de schijnbaar verminkte database. Misschien stond ergens een server daar ineens op een verkeerde dag.

Dit bleek inderdaad zo te zijn. En de helpdesk van de host was me daar iets te gemakkelijk over. Als ik niets gemeld had, was het hen nooit iets opgevallen.

Enfin, inmiddels heb ik voorzieningen getroffen om dagelijks backups te maken van al mijn websites, en die dan naar mijn PC thuis toe te schrijven. De inhoud daarvan wordt al automatisch naar elders gekopieerd, vanuit het thans door mij gehuldigde principe dat elke harde schijf ieder moment kapot kan gaan.

Ik merkte toch wel even nogal zwaar gehecht te zijn aan mijn weblogs, als notitieblok.

In a recent New York Times column, David Brooks suggested that delayed gratification is the key to success in school, work, and life, and that it is a learned trait.

Chris Suellentrop, ‘Are Video Games Evil?‘

Zo’n dag waarop je telefoon per se wil dat je op Turks overgaat als bedieningstaal. En je het ding niet even aan en uit kunt zitten om die storing te verhelpen, omdat je vergeten bent welke pin-code ook alweer bij dit toestel hoort.

Modern ongemak.

Zo’n dag waarop het rustieke fietspad naar de buurtsuper veranderd was in ’sniper alley’, omdat de eikels aan de bomen er door de wind horizontaal afgeschoten werden, in plaats van zachtjes gewoon omlaag te vallen.

Critici en schrijvers noemen Coetzee’s Disgrace de beste roman uit het Britse gemenebest van de afgelopen 25 jaar.

Had ik mijn boeklog al bijgehouden toen ik dat boek las, had er ongetwijfeld iets gestaan als dat de eerste 75 pagina’s onovertroffen schrijven laten zien, maar de vertelling daarna wat onregelmatig van kwaliteit wordt. Maar misschien is het inderdaad wel de beste roman die mij de laatste jaren onder ogen kwam. Alleen interesseren me dergelijke kwalificaties of rangordes niet zo veel.

Boeiend aan zulke lijstjes is dan wel weer dat ze me wijzen op wat ik misschien ten onrechte nooit las. Uit de top tien van ‘The Observer’ heb ik vijf boeken gelezen, maar uit de tientallen overige nominaties maar zes. Ik denk alleen toch ook dat als er een vergelijkbare ranglijst over Nederlandstalige romans wordt opgesteld, ik daarvan minder las.

Binnen een paar dagen krijg ik zowel een groot stuk van Joost Zwagerman onder ogen over de Amsterdams-Friese dichter Pieter Boskma, als een TV-documentaire bij Omrop Fryslân. Twee heel vriendelijke introducties tot een werk waar ik tot nu toe amper kennis van had genomen.

En toch, zijn poëzie heeft steeds van die gezochte beelden, vind ik. Niks stroomt er zonder dat het niet ook even schuurt. Hoe aardig het dan ook weer is dat hij schrijft over het grote leger Friezen dat traditioneel naar de hoofdstad emigreert.

Google koopt Youtube, en overal heerst vrees dat die videowebsite nu netjes gaat worden. Netjes, in de zin dat auteursrechtelijk beschermd werk er niet meer te zien zal zijn. De filmpjes van tienerjongetjes die krijsend van de lach elkaars scheten in de brand steken, zullen wel blijven.

Dus, neem ik dezer dagen vaak nog snel maar even een fix. En kijk ik bijvoorbeeld naar Nabokov, die me ook leert dat het Frans zoals hij het uitspreekt ineens voor 90% te volgen is door mij.

En nog wel meer.

Sinds kort houd ik de bezoekersstatistieken van mijn boeklog bij met Google Analytics. Niet dat ik er nu zo blij mee ben dat Google die informatie ook krijgt te lezen, maar simpelweg omdat veel bezoek via die zoekmachine binnenkomt. En Google Analytics toont me als geen andere software welke zoektermen daarvoor gebruikt werden.

Momenteel is erg populair: “wehkamp + woekerrente”.

Het zelfgemaakte script dat ik gebruikte, gaf lang niet alle zoekwoorden door, maar plaatste Google wel dik bovenaan als belangrijkste referentie.

En ach, Google Analytics is optimistischer over de bezoekersaantallen dan mijn eigen script. Al blijft het wat irritant dat overal bijstaat dat ik niets verdiend heb aan een bezoek, omdat ik nu eenmaal geen advertenties plaats.

SPIEGEL: “State of Denial” is a powerful accusation. Does the president truly deny reality?

Woodward: Yes, it is a strong title and my editors at Simon and Schuster and at the Washington Post were concerned about it. Then they read the book and said it proves it.

Der Spiegel interviews Bob Woodward

Zo’n dag die begon met enige duizenden e-mailtjes in mijn mailbox. Ergens had iemand een domeinadres van mij gebruikt om spam te versturen, en als dank ontving ik alle mails die door de ontvanger geweigerd waren.

Catch all maar uit, daarom.

[...] Can written narratives represent this world? Can they convey what it feels like to inhabit it? The movies, of course, have given up trying. The best they can do in order to travel the hidden channels through which fate conducts itself these days is cut back and forth between shots of people on phones or show someone typing on a keyboard and then display what’s appearing on the monitor. Novelists, with their access to the invisible, ought to be positioned to do better. How, though? [...]

a conversation between Waltern Kern and Gary Shteyngart

Marktplaats boekwinkeltjes.nl brengt voortaan een eigen blad uit. Helaas is daarbij voor een nogal onhandig formaat gekozen.

Kies je voor digitale publicatie, maakt dat in principe alles mogelijk, kopieer je nog de opmaak van de doorsnee papieren reclamefolder. Zulks heet een kans gemist.

Om hier maar even Amerikaanse uitspraak over reclame te parafraseren:

Slechte ideeën verdwijnen niet, ze komen altijd weer terug als slogan van een politieke partij

Of anders wel als ludiek dingsigheidje, om het stemvolk tot interesse te bewegen.

Leende dezer dagen Femke Halsema haar stem al aan de FemFem, kan het niet op met TomTom-parodieën.

Ook Marijnissen en z’n club laten zich lenen voor een grap met een routeplanner, net als wat collega lijsttrekkers van hem.

Maar eerder al stuntte de VVD afdeling Leeuwarden met een TomTom-video [wmv], waarin tijdens een komisch versnelde rit door de stad almaar de route rechtsaf wordt gekozen. Dit had nog wel iets, tot uitkwam dat kunstenaar Anne Feddema geen toestemming had gegeven voor het gebruik van zijn route-aanwijzingen in het Liwwadders.

Al kan ook dat een verkiezingsstunt zijn geweest om aandacht, omdat de TomTom-teksten van Feddema wel op de VVD-site te downloaden zijn.

Ter illustratie van het onderwerp dat veel Pabo-studenten niet kunnen rekenen, toonde het NOS-Journaal ons gisteravond een som.

Iedereen die ook maar een beetje getalinzicht heeft, ziet daarvan meteen de oplossing. Die 8 en de 12,5 hebben als product 100. Dat is direct duidelijk en hoeft niet berekend te worden. En 100 maal 1,5 is natuurlijk 150.

Wordt aan het eind van de reportage de oplossing van de som gegeven, door een docent die de opgave helemaal als een onnozele rekencomputer gaat uitrekenen. Eerst moet dat 8 x 1,5, en de uitkomst daarvan moet dan nog maal die 12,5 die er ook nog stond, och arm.

Volgens mij leert niemand op school nog rekenen. Die lessen houden blijkbaar op bij het dom toepassen van trucjes en formules, die op zichzelf niets aan enig getalinzicht leren. Niets.

En het ergste was nog wel dat die Pabo-studenten op bijspijkercursus voor deze oplossing klapten.