Edge’s question of the year: What are you optimistic about. Why?.

Previously mentioned here:
2006: What’s your dangerous idea?
2005: What do you believe is true even though you cannot prove it?
2004: What’s your law?

Het TV-programma Boekenetcetera ging gisteren over de Edge-vraag voor 2005: wat geloof u, ook als u dit niet kunt bewijzen? En het programma was niet eens een herhaling. De enige aanleiding om er nu aandacht aan te besteden, was omdat er een boek is verschenen met antwoorden; waaraan toevallig door een paar Nederlanders werd meegewerkt.

Hoe het ook zij, blij dat ik niet dat soort invalshoeken nodig heb om hier aandacht te schenken aan wat mij interesseert.

In navolging van mevrouw Soepboer sla ik de Tao-Teh-King op een willekeurige pagina open, om te kijken wat het nieuwe jaar mij zal brengen.

Ik lees:

Wanneer wij ernst maken met zulk een concentratie op de rechte gezindheid,
is er niets dat wij niet zouden kunnen volbrengen.
Wanneer er niets is, wat wij niet zouden kunnen volbrengen,
zijn er voor ons geen grenzen meer
aan onze mogelijkheden.
Als er voor ons geen grenzen meer zijn aan onze mogelijkheden,
staat niets onze heerschappij meer in de weg:
en wanneer wij dan nog vertrouwd zijn
met de fundamenten van het rijk,
is onze heerschappij een lang leven beschoren.

Mijn goede voornemen voor 2007 is dus: ernst maken met zulk een concentratie op de rechte gezindheid. Dat u het maar weet. En dan ga ik nu even kijken wat er ook weer voor sterke drank in mijn kerstpakket zat.

Nooit meer de afstandbediening van de TV in een zak van je ochtendjas stoppen. Je draagt dat ding lang niet elke morgen. En het is niet logisch ernaar te kijken, als je de afstandbediening mist.

Tweede kerstdag viel ik ’s ochtends midden in een lang radio-gesprek met Pieter Winsemius. Natuurlijk. Zoals de VPRO in augustus ‘Zomergasten’ uitzendt op TV, is december de tijd van de marathoninterviews op de radio.

Raar alleen wel dat ik op de website met de marathoninterviews niets kon terugvinden over dat gesprek met Winsemius. Een week later, toen mevrouw Barend werd geïnterviewd, kwam ik er pas achter dat ik de website van het radioprogramma ‘De Ochtenden’ had moeten bekijken.

Ondertussen was ik begonnen te luisteren naar wat klassieke interviews, zoals die afgelopen zomer waren uitgekozen. Goed was het, om H.J.A. Hofland nu eens rechtstreeks te horen praten over het niveau van journalistiek in Nederland [luier en minder scherp dan bij Amerikaanse kranten].

Maar helemaal blij werd ik van het gesprek met Johnny van Doorn. Dat had nog de ouderwetse lengte van vijf uur. Als ik het toendertijd al gehoord heb, is het niet goed voorstelbaar dat ik het luisteren zolang heb volgehouden.

Lang leve de wonderen van internet.

Johnny van Doorn is een held van mij. Zijn boek Gevecht tegen het zuur stond op de middelbare school al op mijn boekenlijst. Als zijn proza van iets een voorbeeld is, danwel hoe zeer redelijkheid, onafhankelijkheid en gezond verstand ook samen kan gaan met humor.

Dus stonden zijn boeken hoog op mijn lijstje om nog eens herlezen te worden. Lezen is voor mij nu eenmaal herlezen. De laatste keer dat ik Van Doorn las, was toen zijn boeken in verzameldbandjes uitkwamen, ruim tien jaar geleden.

Alleen bleek gaande het interview dat Johnny van Doorn bijna niets zei dat ik niet al eens van hem vernomen had. Dat was een wat merkwaardige ervaring. Mijn geheugen is veel beter dan ik dacht. Dus hoef ik hem nu niet meer te herlezen. En kan de goede herinnering aan hem ongewijzigd blijven voorleven.

Hedenochtend een gesprek met Maarten ‘t Hart.

Toegevoegd aan eamelje.net en aan boeklog: een print stylesheet [kijk maar, via 'print preview' in uw browser]. Nu nog de handigste manier uitvinden om die papieren pagina’s slim van een logootje te voorzien met een hoge resolutie.

Na Dirk-Jan gooit het AD ook de strip S1ngle eruit, in ruil voor onder meer een rebus.

Always too eager for the future, we
Pick up bad habits of expectancy.
Something is always approaching; every day
Till then we say,

Watching from a bluff the tiny, clear
Sparkling armada of promises draw near.
How slow they are! And how much time they waste,
Refusing to make haste!

Yet still they leave us holding wretched stalks
Of disappointment, for, though nothing balks
Each big approach, leaning with brasswork prinked,
Each rope distinct,

Flagged, and the figurehead with golden tits
Arching our way, it never anchors; it’s
No sooner present than it turns to past.
Right to the last

We think each one will heave to and unload
All good into our lives, all we are owed
For waiting so devoutly and so long.
But we are wrong:

Only one ship is seeking us, a black-
Sailed unfamiliar, towing at her back
A huge and birdless silence. In her wake
No waters breed or break.

Philip Larkin

Twee kilometer bij mij vandaan zitten ze dus nu. Er is ook geen ontkomen aan met die Haagse politiek. Logeren in Hotel Lauswolt is voor de politici van het CDA, de PvdA en de ChristenUnie het idee van ’splendid isolation’.

Kan ik ze nog niet eens ongelijk in geven ook. Het bijbehorende bos is altijd een drekboel in deze tijd van het jaar, en de golfbaan zal op plaatsen onder water staan. Bovendien is het restaurant van Lauswolt net zijn Michelin-ster kwijtgeraakt, dus de loop zal daar ook wat uit zijn.

Beetsterzwaag, vanouds een hersteloord en een plek om zwakzinnigen op te sluiten, heeft ook al geen nachtleven.

Ook hebben zij tussen de vergaderingen door gelegenheid om te ontspannen.

Dus blijft er ook weinig anders over dan praten, om elkaar dan in godsnaam maar bezig te houden.

Hoogstens kunnen de heren nog naar de inpandige beautyfarm.

Ik zie Rouvoet al schuivelen, in de badjas van het hotel. Volledig onherkenbaar, want hij heeft zijn bril af gedaan om de gratis gezichtsverzorging mogelijk te maken. Buiten is grauw en januari. Maar binnen staan de palmen gezellig in potten rond het minizwembadje.

de illustratie is overigens van een eerdere Europese topontmoeting in het hotel.

* update: Elsevier rept van ‘onderhandelingen in een afgelegen bos‘. Die moet ik onthouden, tot u webloggend vanuit het midden van niets.

* update 2: ook Bieslog weet ervan.

Theorietje: Rutger Hauer woont ernaast. En zo’n ster kan natuurlijk eisen stellen, dus gaan ze naar hem toe voor advies.

Er komt een kabinet dat geheel volgens de Hollywood-traditie ‘in de markt’ gezet zal worden. Verwacht de trailer binnenkort. Balkenende heeft alleen een wat te fijn geknepen stemgeluid om een goede ‘voice of god’ te doen ter begeleiding, daar zullen ze iets op moeten verzinnen.

* update 3: Martin Bril, die ik eigenlijk verwacht had even langs te komen voor de sfeervolle beschrijving van een nat Fries bos, vindt die afzondering maar niets.

Een voordeeltje bij alle kouwe drukte: waarschijnlijk zijn we voorlopig van dat monstrum ‘Beesterzwaag‘ af. Zeldzaam, hoe vaak een simpele plaatsnaam fout wordt gespeld.

Waar komt dit nu weer vandaan? Waarom doet mijn server net alsof het al zomertijd is?

Daarmee leest u per week maar een klein gedeelte van een boek en in totaal veel minder tekst dan in het verleden. Uw grootouders lazen misschien minstens een ochtendkrant en een avondkrant. USA Today speelt in op uw modernere leesgewoonten door de kopij kort te houden. Andere kranten speelden ze in de kaart door er mee op te houden.

James Gleick, Steeds sneller [Faster] 150.

Compliment aan de VPRO dat ze hun fout hebben goedgemaakt, en Michael Apted’s documentaire 49 Up nu wel helemaal compleet uitzenden. Deel twee volgt komende donderdag. Dat er eerder een ingekorte versie is uitgezonden, irriteerde me toen mateloos.

illustratie uit dit Guardian artikel

Nooit bezoek ik meer boekhandels dan in de eerste dagen van het jaar. Als de boeken worden afgedankt die voor de volle prijs geen kopers konden vinden; en nu liefdeloos in de uitverkoop staan. Gedegradeerd tot de vulling van oude dozen.

Toch koop ik zelden wat. Er worden heel veel boeken uitgegeven die zelfs ik niet wil hebben.

De koopjesjacht is voor mij, net als het bibliotheekbezoek, een manier om boeken te vinden waar ik anders niet gauw moeite voor had gedaan. Het toeval moet me helpen, omdat de boekenbijlagen van kranten en tijdschriften tekortschieten om mijn belangstelling te prikkelen.

Blij ben ik zeker met het bestaan van boekloggers en websites als de digitale vitrine van de UB Groningen. Maar toch schieten ook die initiatieven tekort, tegenover wat ik ben gaan missen nu tweedehands boekwinkels meestal alleen nog online worden geëxploiteerd. En dat is het contact met een belezen verkoper; die tips geven kan.

Dus kijk ik ook met wat gemengde gevoelens naar de antwoorden op de vraag van The Guardian waar in de wereld bijzondere boekhandels te vinden zijn. Ja, tuurlijk. Zo’n winkel in een oud theater in Buenos Aires is prachtig. En die pasgeopende boekhandel in de Maastrichter kerk mag er ook zijn.

Maar werkt daar iemand waarmee er over boeken te praten is?

Ik bedoel, om boeken te kopen hoef ik tegenwoordig echt de deur niet meer uit. Al zijn aan het kopen op internet dan weer andere risico’s verbonden.

applying contextual integrity to questions of privacy not only results in better handling of those questions, but also helps to pinpoint why new methods of gathering information provoke indignation. In a world where the ability to handle data is rapidly outpacing agreement about how that ability should be used, this alone is surely reason to study it.

The Economist, ‘A new way to think about computing and personal information‘

Tijdens mijn eerste fietsvakantie was het geen moment droog. Toch vermaakte ik me wel, door liedjes te zingen op de fiets. iPods zijn ook nergens voor nodig, al zou het reizen met het openbaar vervoer wat vermoeiend worden als iedereen zelf maar zong.

Naderhand bleek me dat ik vele liedteksten had voorzien van eigen vondsten. Echte mondegreens zaten daar niet tussen. Al had ik wel een liedje van Bram Vermeulen onherstelbaar verbeterd. ‘Wedstrijd tegen de tijd’ heette dat.

Wedstrijd tegen de tijd
Wedstrijd tegen de tijd
Wedstrijd tegen de tijd en de tijd staat voor

Zoveel te doen vandaag

In mijn versie incorporeerde ik de onverschilligheid van de tijd. Wat nou wedstrijd, daar zijn toch minsten twee kampen voor nodig?

Vechten tegen de tijd
Vechten tegen de tijd
Vechten tegen de tijd, maar de tijd loopt door

En dat kwam de afgelopen dagen weer boven, bij het lezen van Gleick’s en Achterhuis‘ beschouwingen over tijd. Merkwaardig hoe het geheugen werkt.

democratic politics is a very poor information-processing mechanism. The great mass of people form their political beliefs with little regard for facts or logic. However, the elites also have a strategy for avoiding truth. Elites form their political beliefs dogmatically, using their cleverness to organize facts to fit preconceived prejudices.

Arnold Kling, ‘Two Strategies for Avoiding Truth‘

Lang geleden, toen ik nog striptekenaar wilde worden, boden de Guust Flater-strips me meer dan alleen vermaak. Geen beter leermeester dan André Franquin om iets te leren begrijpen over dynamiek en expressie in tekeningen.

Hoe maak ik bijvoorbeeld in twee plaatjes iemands irritatie duidelijk?

De officiële website die aan ‘Gaston Lagaffe’ gewijd is, plaatst al sinds jaar en dag één gag uit het rijke oeuvre online. Tot voor kort was dat niet heel interessant, want alleen de oude grappen van een halve pagina werden daarvoor gebruikt.

Tegenwoordig kunnen afleveringen uit alle albums langskomen; enige logica lijkt er niet achter te zitten. Dus kijk ik iedere dag weer naar een stripverhaaltje dat ik al minstens 25 jaar ken, om zonder naar het Frans te kijken me meestal ook de tekst in het Nederlands te herinneren.

Dynamiek, zei ik. En expressie. Ai.

De kerstvakantie is voorbij. Records aan bezoekersaantallen voor mijn websites. Allemaal onder kantoortijd gebeurt.

Elders herinnerde Cockie zich het bestaan van de website ‘Momenten van verwarring’, die helaas veel te vroeg gestopt werd door de maker.

En ja, ik ben nu ineens bijna geneigd om zelf mijn harddiskrecorders maar flutseries te laten opnemen, om u bevreemdende ondertitels te kunnen tonen.

Deze zijn nog van toen, van de originele ‘Momenten van verwarring.’