Normaal is elke politieke oprisping in het TV-programma Buitenhof groot nieuws voor Teletekst op zondag. Vandaag blijft het opvallend stil. Was er geen uitzending, soms?

Het schiet niet hard op met mijn onderzoek naar wat de lekkerste pure chocolade is. Mijn uitgangspunt, om te kijken welke het best smaakt bij het koffiedrinken, staat haastigheid in de weg. Ben ik door de week veel weg overdag, zijn er zo veertien dagen om voor éen reep op is.

Chocolade simpelweg testen op of ik na een stukje door wil vreten, zou de onderzoekprocedures drastisch bekorten. Maar dan wordt chocolade tot snoep. Ook lekker, maar niet waar het mij om te doen is. Dan worden toevoegingen ook ineens te belangrijk. Het hierbij afgebeelde merk Ritter heeft vreselijk lekkere chocolade met marsepein. Die kan ik echt niet meetellen in mijn test.

Afgelopen maand nog meldde de BBC opnieuw welke gezonde stoffen er wel niet in chocolade zitten. Weer eens ging het daarbij om het zuivere spul. Pure chocolade. Bittere chocolade.

Onder de chocoholics die online bijeen klitten, telt spul met minder dan 70% zuivere cacaobestanddelen al niet eens mee. Wel heb ik van hen geleerd dat een beetje suiker erin toch nuttig is, voor de smeuiigheid. Netzo zit er bijna altijd iets van vanille in voor de smaak. Hoe puur de chocolade verder ook zijn mag.

Mijn verkenningen online hebben me wel het besef bijgebracht dat de speurtocht naar de puurste chocolade een levenswerk wordt. Waarbij ik mijn creditcard nog nodig zal hebben voor de nodige import.

De queeste lijkt me trouwens niet vervelend.

Maar voor de voortgang van dit onderzoeksproject is het ondertussen misschien aardig om een tweede categorie in te voeren, en ook te speuren naar de beste algemeen in Nederland verkrijgbare chocolade voor bij de koffie. Want, die onderzoeksparameter moet er wel bij.

Voorlopig scoort in deze categorie de Ritter Sport Noir Supérieur namelijk het hoogst in smaak. Terwijl ik die uit zichzelf wat bitter vind. Maar de bitterheid van de koffie compenseert heel opvallend die van de chocolade, waardoor deze bij het eten aanmerkelijk voller en rijker van smaak wordt. Verder telt mee in mijn waardering dat zo’n Ritter-reep goed in partjes breekt.

Omgekeerd is de pure chocolade van Verkade bij de koffie veel te zoet, en op zichzelf weer best te eten. Maar zonder daarbij nadrukkelijk naar iets te smaken. Dus scoort deze chocolade in mijn waardering lager dan alle andere, tot nu toe.

eerder in deze reeks

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/
of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie,
microfilm, rooksignalen, cd-rom, dvd, blu-ray disc, i-mode,
sms, MP3, MPEG-4, vodcast, podcast, memory sticks,
gebarentaal, internet of door welke andere digitale of
analoge wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke
toestemming van de uitgever. [...]

Alle rechten voorbehouden, bij de gratis boeken met reclame van uitgeverij OnLibri.nl.

in the logo of His Master’s Voice

And 9 other stories that seem too strange to be true, but aren’t pranks at all.

Dit lijkt me het eerste overtuigende bewijs uit Spanje, van de affaire Fuentes. Ja, het verrijkte bloed in de zakken die voor Ullrich bedoeld leken, was van Jan Ullrich. Opdat bij een transfusie niets zou opvallen.

Maar Ullrich fietst niet meer.

Dus zal alle aandacht zich nu waarschijnlijk op de wielrenner Basso richten, die verkast is naar Lance Armstrong’s oude ploeg. Discovery. Die man racet nog gewoon rond. Benieuwd of dat op dat onwaarschijnlijk hoge niveau blijft gebeuren.

zie ook eerder hier

Het is ruim anderhalve week na de laatste uitzending op BBC2. Heeft het zin om nu nog iets van mijn gedachten over Adam Curtis’ documentairereeks The Trap te schrijven?

Ja, want ik ga er vanuit dat The Trap ook wel weer ergens online zal worden gezet. Net als de reeksen The Century of the Self, en The Power of Nightmares. Bij die gelegenheid is altijd weer terug naar hier te verwijzen. Nu heb ik er inhoudelijk tenminste nog iets over mee te delen.

Punt is dat ik vrij lang over gedaan heb om die drie delen te bekijken. Dit komt door wat ik als de grote kracht, en tegelijk als de zwakte van Curtis’ werk ervaar. Hij maakt beeldessays, en gebruikt daarbij altijd drie verschillende vertellijnen tegelijk, die maar heel zelden samenvallen; eigenlijk alleen in de korte soundbytes die geïnterviewden geven.

Curtis heeft altijd:

1. Een directe verhaallijn, vaak geaccentueerd door een voice-over;
2. Illustraties in beelden van die hoofdvertellijn, die door de snelle afwisseling daar ook weleens van afleiden;
3. Ondersteuning door geluid en muziek, die weer niet altijd synchroon loopt met het beeld, of de hoofdvertellijn.

Om de documentairemaker op zijn gangen te volgen, is nogal wat concentratie vereist. Meer dan bij normale TV-programma’s. En ik kan die totale hypnose meestal niet altijd langer dan een kwartiertje opbrengen. Uiteindelijk zal ik ook meer dan zes uur aan die drie uitzendingen besteed hebben, en dat maakt het beeldessay dan weer een weinig efficiënte vorm van informatie-overdracht.

Maar het gaat er natuurlijk om dat Curtis op TV in de gelegenheid is om een groot publiek te bereiken met onderwerpen waarin anders maar een select groepje mensen interesse heeft. Hoe weinig mensen maar volgen actualiteitsuitzendingen, of lezen de opiniepagina’s? En hoe veel minder nog zijn benieuwd naar de abstracte politieke en economische theorieën daarachter. De vragen die op die podia niet eens aan bod komen?

De Nova’s en Netwerk’en van deze wereld hebben nog niet eens door dat het weinig informatief is om altijd maar weer politici zelf aan het woord te laten. Dat leidt maar tot beschamende propaganda. Tonen wat beleid uithaalt, zou de enige manier moeten zijn om over politiek te berichten. Maar goed, dat vraagt werk.

Curtis kijkt nu net wel wat de effecten van beleidskeuzes zijn — wat een weinig positief verhaal oplevert — en legt ook op bewonderenswaardige wijze bloot wat de motivatie achter politieke keuzes kan zijn geweest.

Tegelijk kwam hij er in The Trap niet aan toe de vragen te beantwoorden die misschien op nog een stap meer afstand te stellen zijn. Waarom tonen beleidsmakers zich keer op keer weer zo gevoelig voor modes? Modes omarmen is toch ook een leegte vullen. En is die leegte bijvoorbeeld het besef dat in een verzorgingsstaat de overheid wel steeds nieuw beleid moet presenteren om zijn zo dwingende aanwezigheid te rechtvaardigen?

En staat de cultuur hier in Europa werkelijk zo open voor Amerikaanse invloeden dat werkelijk alles wat daar en vogue raakt ook hier invloed krijgt? Enfin.

Meer blauw op straat. De lokale politiek heeft die belofte waargemaakt. Het schijnt ook kunst te zijn, trouwens. Wel vriendelijk dat het zebrapad gespaard werd.

Ook rook de pas opgebrachte verf naar voor schilders verboden oplosmiddelen.

lês troch | lees door | continue reading »

Hoera, we hebben er weer éen. Het oecumenisch opinieblad VolZin heeft ook een geschiedeniscanon opgesteld. En nog duidelijker dan bij die talloze andere canons wordt duidelijk wat de opstellers daarmee willen. De geschiedenis is dus een theater, waarop eenieder naar believen anderen van het podium afduwt om zelf aandacht te krijgen.

Opvallend aan deze religieuze canon is onder meer dat die pas in 384 na Christus begint. Toen woonden er toch al enige duizenden jaren mensen in de lage landen. Maar nee, religie hier is dus een importproduct aangereikt van buitenaf, door missionarissen. Simpel.

Verder is er over tal van uitverkoren punten heel wat op te merken, maar laat ik me beperken tot de keuze voor het jaartal 1942.

Nogal onderbelicht blijft altijd dat die Tweede Wereldoorlog door Hitler ook als religieuze oorlog is gemotiveerd. De Duitse Wehrmacht droeg “Gott mit uns” op de koppel, legervoertuigen en vliegtuigen waren ruim beschilderd met kruizen. De vervolging van Joden, en Jehova’s Getuigen, kan ook zo worden bekeken. Net als de vriendelijke medewerking van de katholieke kerk en de paus, de eerste jaren.

Is dan de dood van een verzet biedend priester het belangrijkste wat religieus over dit tijdperk is op te merken? Het beste symbool?

Welk een eng wereldbeeld moet je dan wel niet hebben.

Ik formuleerde al in 2004 mijn eerste gedachten over het nut van een geschiedeniscanon, zie het dossier in de rechterkolom

Door het mirakel van de elektronische handel is het:

• goedkoper om boeken in te laten vliegen uit de VS, in plaats ze hier in de boekhandel te kopen. Zeker nu de dollar nog maar iets van drie euro-kwartjes waard is;
• mogelijk geworden om een pakje te krijgen met een brief, waarin de boekhandel excuses vraagt dat een gewenste titel niet meer geleverd kan worden. Alleen zit dat boek dan gewoon in het pakje. Dit is me nu al zeker vier keer overkomen;
• niet vreemd geworden om meermaals dezelfde bestelling binnen te krijgen. Waarbij de boekhandel vaak desgevraagd meedeelt de doublure niet per se terug te hoeven hebben, waarschijnlijk omdat verwerking te duur is;

Enige nadeel van de elektronische handel voor mij tot nu toe: bestellingen worden altijd bezorgd als ik niet thuis ben.

Ron Hogan was onder de indruk van de Tao Te Ching, maar vond de vertalingen daarvan altijd veel te esoterisch. Natuurlijk is poëzie prachtig, maar minstens zo belangrijk is dat de Tao nuttige levenswenken biedt. En die heeft Hogan geprobeerd te accentueren. Daarom staan er in zijn versie ineens zinnen als:

Don’t spend too much time thinking about stupid shit.

‘The Guardian’ wijdt een hele special aan chocolade.

Er is een hele website gewijd aan de boekenreeks Privé-domein van De Arbeiderspers, zo leerde ik uit NRC-Handelsblad. En het bestaan van zo’n site geeft wel iets aan over het prestige van de reeks.

Maar over jongensboeken als de Bob Evers-serie is online nog veel meer te vinden, dus laat ik niet overdrijven.

Bovendien is de tijd allang voorbij dat een koper de bladzijden nog open moest snijden, of dat een verkoopargument was dat de tekst echt uit lood werd gezet. Tegenwoordig zit het prestige van Privé-domein hem vooral nog in de immer hoge prijs. Toegegeven, het papier waarop de tekst gedrukt wordt, is prachtig. Maar verder blijven de boeken gewoon paperbacks, met een nogal kwetsbaar papieren omslag. Dat verkleurt snel.

Daarnaast vind ik de serie ook om andere redenen minder prestigieus dan vroeger. Dit komt omdat er betrekkelijk weinig Nederlandstalige auteurs in verschijnen met autobiografische teksten. Van heel wat vertalingen uit de reeks Privé-domein heb ik voor aanmerkelijk minder geld mooi gebonden uitgaven in de originele taal kunnen kopen.

Privé-domein was een kwaliteitsmerk in de tijd dat ik nog ontdekken moest wat de moeite waard was, om te lezen. In die zin had de serie zeker een tijd nut. Maar die periode is voorbij. Tegenwoordig bevreemdt het me dat sommige autobiografische boeken die aan het prestige van de reeks kunnen bijdragen nooit in het Nederlands zijn uitgegeven.

Terwijl er nogal wat onleesbare boeken onder de vlag Privé-domein zijn uitgebracht. Hiervan is de schrijver dan weliswaar beroemd, maar zijn net de dagboeken of brievenbundels uitgekozen waar helemaal niets bijzonders in staat. Dat maakt zulke boeken dan een dure miskoop. Al heb ik nooit blind nieuw een deeltje gekocht.

Op die website is een hele afdeling ingericht met informatie voor verzamelaars. Daar staan gegevens zoals welke deeltjes zeldzaam zijn, en voor welke prijzen ze doorgaans worden verhandeld hier.

Daaruit blijkt dat ik nog aardig wat schaars goed bezit. Ook al zijn dat dan vaak afgeschreven bibliotheekboeken in mijn geval. Ooit kocht ik namelijk voor een paar dubbeltjes het stuk in een muffe kelder alle deeltjes Privé-domein op uit een streekbibliotheek die alleen nog uit dozen bestond. Verzamelaars moeten die boeken niet, omdat het originele kaft er is afgehaald.

Maar ik ben dan ook slechts een lezer, geen blinde verzamelaar.

deze deeltjes uit de reeks Privé-domein zijn besproken op boeklog

when he stated that the ‘only thing we have to fear is fear itself’[...] Roosevelt was trying to assure the public that it is both possible and necessary to minimise the impact of fear. His was a positive vision of a future where fear would be put in its place by a society that believed in itself. Today, politicians are far more likely to advise the public to fear everything, including fear itself.

Frank Furedi, ‘How human thought and action are
being stifled by a regime of uncertainty‘.

Zie ook hier.

Robert Fisk, éen van de weinig correspondenten in het Midden-Oosten die ik wel vertrouw, werd vorig jaar geïnterviewd voor het project ‘Conversations with history’. Uit dat gesprek is me éen ding vooral bijgebleven.

Fisk citeerde daarvoor een oudere collega:

He said, “Bob, a lot of people will tell you the Israelis are right, or the Syrians are right, or Palestinians are right, or the Christians are right, or the Muslims are right in Lebanon.” He said, “Believe me, they’re all bastards.”

Het fundamentele probleem van alle journalistiek is dat problemen versimpeld moeten worden, om ze voor een groot publiek begrijpbaar te maken. En wat mij opvalt aan die versimpeling is dat daarvoor vaak klassieke sjablonen uit de vertelkunst worden ingezet.

Goed tegenover fout zetten, is éen zo’n sjabloon. Het vertelt veel makkelijker als het publiek voor tenminste éen partij sympathie krijgt.

Zij tegenover wij zetten, is ook een makkelijke keuze. Hele religies zijn op dat simpele onderscheid gebaseerd.

Hoor tegenover wederhoor plaatsen, is zo’n zelfde schematische aanpak gebruiken. Journalisten wanen zich onpartijdig, en vinden daarom dat zij zich altijd aan hoor en wederhoor moeten houden. Maar wat dan als beide ondervraagde partijen liegen? Of als éen partij zeer ervaren is in het bespelen van de media, en de andere totaal niet?

En dat zijn nog maar de vragen die spelen als er twee duidelijk te onderscheiden partijen te interviewen zijn.

Ik schreef eerder over deze problematiek, onder meer hier. Daarom viel het boeklogje wat kort uit dat ik maakte over Joris Luyendijk’s boek Het zijn net mensen. Maar de titel was me wel meteen opgevallen, ruim voor het een bestseller werd.

Gisteravond toonde VPRO’s documentairereeks Tegenlicht de film bij dit boek. Die bracht op zich geen nieuwe inzichten, al was het fijn nu ook beelden te hebben bij Luyendijk’s kritiek op de verslaggeving over het Midden-Oosten.

Maar toch. Hoe vertel je mensen via de media dat het nieuws dat zij iedere avond om acht uur bekijken, niet deugt? Dat een gerespecteerd instituut een enge en vertekende blik op de werkelijkheid geeft?

Zie ook:
boeklog 266: Het journaal
boeklog 567: Journaaljaren

Maarten ‘t Hart reageert op de onthulling dat mevrouw Thieme van de Partij voor de Dieren (PvdD) aan relikul gelooft.

ik wil alles doen wat in mijn vermogen ligt, om de bio-industrie te bestrijden, want die beschouw ik als een schandvlek van de beschaving. Met mijn steun voor de partij hoop ik daar een kleine bijdrage aan te leveren. Maar wat heeft mijn geduw opgeleverd? Twee zevendedagsadventisten in de twee Kamers van onze volksvertegenwoordiging. Zevendedagsadventisten houden er lugubere opvattingen op na.

What to say about Ezra Pound? A fascist he was. Broadcasting his anti-semitic views to the world on the Italian radio, when Mussolini still reigned.

Yet, a poet he was as well before all this. And an influential one for that. It took me years to acknowledge great poems doesn’t necessarily have to be written by great men. But, there you have it.

All the recordings of his work can be found here. Like that hypnotic 45th Canto.

lês troch | lees door | continue reading »

The Internet: a never-ending nightmare where the same tortured poem of talking points is read endlessly by a mob of brain-dead zombies.

Andrew Leonard

ik zie levensbeschouwing als een privé-aangelegenheid en het opkomen voor de rechten van dieren als een overstijgend belang.

Marianne Thieme antwoordt op Maarten ‘t Hart