Een TV-serie die ooit diepe indruk op mij maakte was ‘The Search for the Nile‘. Met daarin het verhaal over doctor Livingstone, en al die mannen meer. Volgens IMDB.com werd die in Nederland uitgezonden in 1973, en toen was ik zes. Maar misschien zag ik een herhaling, want in herinnering is de uitzendtijd gekoppeld aan het kinderuurtje.

Er zijn goede redenen om aan te nemen dat de serie in deze politiek correctere tijden wel nooit meer zal worden uitgezonden. En ach, het is ook maar beter niet te kijken naar wat als jong kind indruk maakte.

Toch komen er via internet ineens andere middelen beschikbaar om toch eens te controleren of die vroegere helden ook werkelijk helden waren. Zo staan er boeken van die koene ontdekkingsreizigers van toen online. Dezer dagen bekeek ik In Darkest Africa van Henry Morton Stanley. En toen de omvangrijke pdf-bestanden daarvan eindelijk binnen waren, gaven die mij al vlot daarop genoeg redenen om nooit meer naar die verhalen te verlangen.

Een dag heb ik nu kunnen nadenken over deze examenvraag aardrijkskunde VWO [jpg], en nog steeds heb ik het antwoord niet.

Terwijl ik toch regelmatig over de kwestie geschreven heb.

Maar volgens mij zijn er geen doorslaande argumenten te verzinnen waarom Drachten een betere halteplaats als Emmeloord zou zijn, of andersom, als de Zuiderzeespoorlijn maar in éen van beide stoppen mocht. Zal het dus wel om de wijze van argumenteren gaan bij de beoordeling van de vraag.

Goed, Drachten is de grootste plaats in West-Europa zonder treinstation. Maar Emmeloord zal meer ruimte hebben om te bouwen, dus hoeft Drachten niet de grootste te blijven.

En wordt zo’n beslissing op basis van de situatie nu genomen, of wat de ontwikkelingen kunnen worden?

Politici gaan ook maar van schattingen en prognoses uit als die een beslissing nemen. Hoe kan een eindexamenkandidaat het dan beter weten?

1. Nederlandse bevolking nog niet rijp om als individuen geregeerd te worden, aldus kabinet. [via]
2. Schrijver Martin Amis reisde mee met de afscheidstournee van Tony Blair. Wat naast een lange beschouwing, ook om de vorm heel aardige beeldessays opleverde.

Normaal hoort het statistiekenprogramma van m’n weblog mijn bezoekjes niet mee te tellen. Hem weer, moet het zuchten. Om me vervolgens meteen te negeren. Maar om éen of andere reden is het mijn visites wel gaan bijhouden, onder een ander etiket. Wat een volk komt er via bieslog bij mij binnen, dacht ik daarom. Maar dat was ik dus alleen zelf.

Erop betrapt dat eamelje.net ook een verzameling aantekeningen is.

what bloggers are rediscovering is that effective reporting entails a great deal more than direct observation. In fact, in this view, what has come to mean “reporting” over the past years isn’t real reporting at all, but merely the recording of events [...]

cited in a review by Carol White

In a brilliant chapter, “The Politics of Fear,” Gore cites brain research showing that moving images on television trigger primitive adaptive behaviors, inducing a trance-like state that “immobilizes viewers.” “It’s almost as though we have a receptor for television in our brains,” he writes. Into that receptor George W. Bush poured vials of fear.

Jack Beatty reviews Al Gore’s latest book

Goed, ik schreef daar ook al eens iets over.

Gerrit Komrij werkt in de KB aan een bloemlezing van poëzie voor kinderen, en bespreekt daarbij dagelijks een vers online.

Ik houd ervan naar professioneel wielrennen te kijken op de televisie, maar vraag me niet uit te leggen waarom. Het is makkelijker om van alles op de sport aan te merken. En dan gaat het me nog niet eens om de doping.

Een gruwel is me bijvoorbeeld de sponsoring, van de wielerploegen. Elke ploeg heet naar de belangrijkste geldschieter. De naam daarvan komt bovendien vele malen terug op steevast oerlelijke shirts en broeken. Om een of andere reden dalen de producten of diensten van zo’n bedrijf voor mij gigantisch in waarde zodra ze wielersponsor worden. Zo ze al kwaliteit bezaten, en niet al goedkoopte uitdroegen.

Misschien ligt dit aan het volkse karakter van de sport.

Nu rijdt er in België een profploeg rond met de naam ‘Chocolade Jacques’. Ik moet daar altijd om glimlachen. Helemaal als in de loop van een koers die naam zonder ironie gebruikt wordt.

‘Chocolade Jacques zet zich aan de kop van het peloton.’

‘Chocolade Jacques heeft zich goed laten zien vandaag.’

Maar toen bleek dat de firma ‘Jacques’ het chocolademerk Callebaut had overgenomen. Dat zei me al meer. En daarop was het zelfs zo dat de winkels hier deze chocolade gewoon in het assortiment hebben.

Dus, al waren mijn verwachtingen behoorlijk laag, deze pure chocolade is helemaal niet gek. Romig van nasmaak zelfs, als zoiets kan. Niet de lekkerste die ik ooit geproefd heb, maar ook absoluut niet vies.

De Belg is gestopt met zijn uitzendingen van ‘Man bijt hond’. Daardoor mis ik mijn dagelijkse gedicht, zoals vertolkt door Wim Helsen in zijn rubriek ‘Vrienden van de poëzie’.

Enig speuren online leert me dat mijn eigen weblog de beste bron is om toch nog eens een Helsen-filmpje te bekijken. Tja, dat is natuurlijk de bedoeling niet van dat internet. Gelukkig staat er ook wel wat op YouTube [wie immer, ohne Gewähr].

Dit weblog was even gehackt. Net als boeklog, en elk ander domein van mij bij deze host. Omdat die er in geslaagd is 3.500 passwords uit te laten lekken, maar verdomd om mee te delen hoe.

Gelukkig was het een domme hack. Alleen het kernbestand index.php bleek te zijn vervangen door eentje met allerlei verwijzingen voor zoekmachines. Ik kon die viezigheid gewoon weggooien, en een back-up terugzetten.

Want, ik heb back-ups. Een mens kan niet meer zonder.

Dit was ook de dag dat mijn bank zonder goede reden mijn kredietkaart blokkeerde, omdat ik wat boeken kocht online. Terwijl ik die kredietkaart nu juist heb om boeken te kopen online. Kan me niet schelen dat er daardoor iemand weleens op een vreemde plek in de wereld betaling verlangt. Een bank hoort te begrijpen dat anno 2007 er zoiets als e-commerce bestaat.

En verder werd éen van mijn domeinen weer eens misbruikt voor een spam-run. Zodat ik honderden mailtjes ontving die niet langs spamfilters waren gekomen. Retour naar de afzender die ik nooit ben geweest.

Dat internet, ik ben daar even heel vies van.

Ik heb het altijd vreemd gevonden dat iemand lachend kon zeggen de Tour te hebben gewonnen op doping, zonder dat dit consequenties had. Maar ja, Bernard Thévenet was een Fransman. Die zijn altijd heilig in de Tour de France.

Dus, zolang Henny Kuiper niet met terugwerkende kracht tot winnaar van de Tour van 1977 wordt uitgeroepen, noem ik de organisatie hypocriet om Riis ineens wel van de lijst te schrappen.

1. Het stinkt met vlagen altijd zo naar verschroeid vlees op de plaatselijke braderie, dat die beter braderij genoemd kan worden.
2. Deze slechte grap bedenk ik ieder jaar weer opnieuw. Tijd om die toch eens op te tekenen. Eenmaal publiekelijk vastgelegd verdwijnt de aandrang nog eens van zo’n idee gebruik van te maken. Mijn geheime reden om een weblog bij te houden.
3. Het belangrijkste dat ik mis nu ik niet meer school ga, is dat dit jaargetijde veel beter te verdragen valt in het besef dat zo meteen een lange vakantie aanbreekt.
4. Ik moet niet zo vaak ‘dat’ gebruiken bij het schrijven. Da’s lelijk.
5. Ik moet niet zo vaak ‘dat’ gebruiken bij het schrijven. Dat ziet er niet uit.
6. Ach.

Het logo van de Olympische Spelen in Londen riep nogal wat commentaar op, maar staat lang niet alleen. Grafisch vormgevers slagen er telkens weer in meer dan éen boodschap aan hun ontwerpen mee te geven.

Al vermoed ik toch echt dat de ontwerper van het logo hiernaast ontstellend veel lol heeft gehad meer dan twee dansende poppetjes alleen te tekenen.

[via]

Larissa MacFarquhar heeft principiële kritiek op Noam Chomsky, maar andere dan die ik de afgelopen dagen verwoordde. Er zit zeker iets in wat zij zegt, maar haar woorden hebben voor mij toch éen probleem. Het is al moeilijk genoeg om vast te stellen wat er precies gebeurt in de wereld. Handelingen dan van een motief voorzien, kleurt het beeld alleen maar in.

Als ik maar lang genoeg doorga met dit weblog, zal ik van al mijn helden een in memoriam moeten schrijven. Niet dat ik een onvoorwaardelijke bewonderaar van Rorty was, maar goed aan zijn werk is dat hij de filosofie een menselijke maat gaf.

Lees bijvoorbeeld: Against Bosses, Against Oligarchies:A Conversation with Richard Rorty [pdf]

Leven in een kapitalistisch systeem betekent dat producten een irritant korte omloopsnelheid hebben. Altijd weer wordt er geknutseld en gedaan, onder het mom van verbetering. Het meest rare voorbeeld vind ik nog wel handzeep. Altijd moet ik een nieuw duur flesje met pompje kopen, omdat het pompje van het oude flesje al niet meer op de navulverpakkingen past.

Kapitalisme betekent dat producten voortdurend worden geïnnoveerd, ook als dit niet hoeft.

Zo gebruik ik de hierboven afgebeelde plakstrookjes bij het lezen, om interessante passages aan te geven. Want lezen is voor mij iets anders dan aantekeningen maken. Met lezen stoppen om iets in het boek te schrijven, leidt te veel af. Bovendien ben ik tijdens het lezen altijd veel overtuigder van iemands argumenten dan later, als ik er nog eens naar kijk.

Heeft de firma Hema al voor de derde keer in een jaar de kleuren van deze plakstrookjes veranderd. En nu ook staat op elk strookje een lollig tekentje afgedrukt. Waarom toch? Wat een moeite voor iets dat tijdens het gebruik toch niet meer opvalt. Mij gaat het erom dat deze strookjes 12 millimeter breed zijn, en plakken maar ook weer verwijderd kunnen worden, anders niet.

Kapitalisme is ook &!”?@-verspilling, zonder dat dit opvalt.

There seemed to be a growing split between reality and mood, a conflict between what is actually happening in the world — what we are capable of, what we are committed to, what we are achieving — and our perception of how we’re doing.

Bruce Mau, on why the cynics are wrong

Is dit echt politiejargon, dat het normale taalgebruik binnengeraasd is?

Screenshot van boeklog in Safari. Merk op dat de titel boven
het logje ontbreekt, net als de publicatiedatum

Apple biedt nu ook de eigen browser Safari aan voor gebruikers van Windows-computers. Al is dat product nog niet af.

En het eerste dat ook opvalt bij het gebruik van Safari is dat de browser elementaire opmaak-tags niet kent. Websites, zoals mijn eigen, tonen ineens opvallende gaten waar de tekst schuin was gezet, of vet is gemaakt.

<em>, of <strong> zijn anders opmaakcodes die al een paar jaar normaal in gebruik zijn. Ik wil mijn browser niet speciaal hoeven tweaken om daar het gebruik van toe te staan.

An obituary by Jürgen Habermas. [auf Deutsch]