Deutschgründlich mit dem Münz-Generator.

En ja, eigenlijk vind ik mijn motto beter dan wat er nu op de zijkanten van de grote euro-stukken staat.

Vanochtend werd ik wakker uit een droom waarin ik een oude vriend had ontmoet. Hij zag er goed uit, ondanks dat hij al bijna twee jaar dood is. Bruinverbrand. En merkwaardig was dat ik meteen wist niet te mogen vragen over waar hij geweest was al die tijd. Ook leek me taboe om hem te vertellen dat zijn weduwe al betrekkelijk snel weer een ander had gevonden.

Ik werd wakker uit ergernis me zelfs in mijn droom net zo correct te gedragen als in werkelijkheid gebeurt. Door de immens saaie beleefdheid van mijn onderbewuste. Terwijl de vreugde daarvoor nog zo groot geweest was.

Because it’s accessible and affordable, the Web does allow for the truly independent reviewer; the individual who sets up a personal Web site for his reviews is, in a literal sense, self-employed and can say precisely what he wants, though whether we can call it ‘employment’ is dubious [she means "doubtful'].

Jerome Weeks on Faint Praise: The Plight of Book Reviewing in America

if ‘t Hooft’s theory is true, then people’s ability to make instantaneous, unpredictable choices on a whim is similarly constrained — we don’t have free will (New Scientist, 4 May 2006, p 8).

Free will - is our understanding wrong?

Zo’n discussie waarin het bevredigend blijft om Geert Wilders liever “Gilt Weer ‘ns” te noemen.

Geen jeukbult meer krijgen van een muggenbeet betekent twee dingen. Te vaak al gebeten weer. Antistoffen in het bloed.

Het is een wat onnozel besef, maar mijn bestellingen online leveren ook nogal wat vergelijkingsmateriaal op over wat ik nu de beste manier vind om boeken te versturen.

Nederlandse winkels kunnen het niet, die gebruiken allemaal een overmaat aan golfkarton. De pakjes staan nooit in redelijke verhouding tot de inhoud.

Nee, dan het pakje dat ik vandaag ontving, dat bij mij erg hoog scoort op efficiëntie. De verpakking bestaat uit niet meer dan twee dunne velletjes karton, vacuüm getrokken om een boek. Dat het onmogelijk is deze verpakking makkelijk te openen, doet er daarbij niet eens zo veel toe.

Het kan dus wel simpel.

Van alle filmpjes die The Observer jubelend aanbeveelt, kon alleen dat van Neil Young als straatmuzikant me wat schelen.

Ook wel meer dan wat, trouwens.

De Pruus pakte gisteravond nog maar eens uit, in de morele kruistocht tegen doping. De ARD bracht het eerste deel van een tweeluik over doping in de sport, en focuste daarbij nogal op de situatie in de VS. Dat was in zekere zin opvallend, omdat ook werd ingegaan op zaken die al speelden toen Oost-Duitsland het nog een staatseer achtte zijn sporters zo goed mogelijk te prepareren. Of deze het daar nu mee eens waren of niet.

Aan ‘Vergangenheitsbewältigung’ werd niet gedaan, de vinger werd liever naar buitenlanders gewezen. Dat is ook wel zo makkelijk. Maar wat is er eigenlijk met al die Oost-Duitse dopingcoaches, en hun kennis, gebeurt?

Enfin, interessant was dan wel dat het gerucht bevestigd werd dat Ben Johnson indertijd bij de Spelen in Seoul geofferd is, als dopinggebruiker. Ook onder de Amerikaanse winnaars zijn er toen minstens drie betrapt op gebruik van verboden stimulerende middelen. Maar dat werd verzwegen, de officials hadden geen belang bij een nog grotere rel. En namen werden natuurlijk niet genoemd, er mochten eens rechtszaken volgen.

Net zo gingen vijf positief geteste Amerikaanse atleten gewoon naar de Spelen van Barcelona in 1992.

Opvallend vind ik steeds in discussies over doping is hoe de morele verontwaardiging alles verkleurt. Dat maakt de argumenten van de dopinghaters nogal een-dimensionaal. Terwijl ik juist graag wil weten wat er precies speelt. Propaganda interesseert me niet, inhoudelijk althans.

In de documentaire gisteravond kwam bijvoorbeeld Kelli White aan het woord. Een spijtoptante die haar wereldtitels op de sprint teruggaf, omdat ze doping gebruikt had. Tegelijk beweerde deze atlete dat ze door de dope in een maand hup 40 pond aan spieren erbij had gewonnen. Moet ik dat werkelijk geloven?

Nee, het valt me op hoe veel aandacht er steeds is voor atleten die doping gebruiken. Waarbij dan altijd het oordeel wordt uitgesproken: oe, bah, slecht. Terwijl de systeemfouten die oneerlijkheid in de sport bevorderen nauwelijks aandacht krijgen. Zoals die officials die liever geen schandalen hebben, zoals de fabrikanten van stimulantia die designerdrugs maken.

Zolang er mensen, bedrijven, of staten eer kunnen behalen aan de prestaties van sporters zal er oneerlijkheid zijn. Doping is daar maar éen facetje in. Maar waarom vindt iedereen het toch zo interessant vooral die sporters te veroordelen?

Op je HDTV in breedbeeld kijken naar het zoveelste programma waarin vage YouTube-filmpjes voorkomen, uitgekozen door de zoveelste luie programmaredactie. Vage YouTube-filmpjes die je al weken kende bovendien.

Huiswerkopgave van vandaag. Hoeveel te vermijden frasen of cliché’s heeft het ANP gebruikt in het bericht dat hieronder is geplaatst?

Paste de betreffende journalist dit taalgebruik met opzet toe, of niet? Licht toe.

My first heresy says that all the fuss about global warming is grossly exaggerated. Here I am opposing the holy brotherhood of climate model experts and the crowd of deluded citizens who believe the numbers predicted by the computer models. Of course, they say, I have no degree in meteorology and I am therefore not qualified to speak. But I have studied the climate models and I know what they can do. The models solve the equations of fluid dynamics, and they do a very good job of describing the fluid motions of the atmosphere and the oceans. They do a very poor job of describing the clouds, the dust, the chemistry and the biology of fields and farms and forests.

Freeman Dyson, on Edge.org

Mata Hari, alias Hata Marie, geboren Margaretha Geertruida Zelle, was onschuldig aan spionage.

The Guardian hosts a summer special, with short stories by John Burnside, AM Homes, Nick Hornby, Yiyun Li, Jay McInerney, Rose Tremain, and Jeanette Winterson.

Der nicht mehr beschrittene, der
umgangene Thymianteppich.
Eine Leerzeile, quer
durch die Glockenheide gelegt.
Nichts in den Windbruch getragen.

Wieder Begegnungen mit
vereinzelten Worten wie:
Steinschlag, Hartgräser, Zeit.

Paul Celan

Sturgeon’s Law:

Ninety percent of everything is crud

Negentig procent van alles is rotzooi. [Kan ook vertaald worden als: negentig procent van alles is opgedroogd sperma.]

De Pareto/Zipf-distributie, ofwel de 80/20 wet.

Deze ervaringswet stelt dat tachtig procent van de gevolgen ontstaat uit twintig procent van de oorzaken. Bedrijven halen 80% van hun omzet uit 20% van hun klanten. Of, bedrijven halen 80% van hum omzet uit 20% van hun producten.

Of, 20% van mijn tijd is goed voor 80% van mijn productie.

Of, noem elke vergelijking maar op waarbij de betekenis van een klein percentage van iets disproportioneel groot is.

Ik was wat haastig in mijn bespreking van Chris Anderson’s boek The Long Tail, door de 80/20 wet alvast maar dood te verklaren door de invloed van internet. Hits en andere grote verkoopsuccessen blijven bestaan. Maar dat iemand het belang onderkent van zo veel mogelijk diversiteit, dat is interessant.

Wel was mijn gedachte juist om het voorbeeld van Aldi mee te nemen.

De supermarkt Aldi haalde zijn succes door te stellen: als 20% van onze producten goed is voor 80% van de omzet, dan voeren wij alleen die 20% artikelen nog maar.

En de vergelijking is verder door te voeren, bijvoorbeeld naar de commerciële radio- en TV-omroepen, die vooral bewezen kwaliteit uitzenden, waar geen toeschouwer zich aan storen kan. Het is geen ramp als éen station dit doet, maar levert stagnatie en kaalslag op als iedereen deze strategie hanteert.

Dus ja, ik ben blij dat hier online die wetten van de schaarste niet langer opgaan. Dat ik dagelijks een aantrekkelijker nieuwsaanbod onder ogen kan krijgen dan de Nederlandse media mij bieden. Zelfs al maakt dit het steeds moeilijker tevreden te zijn met wat landgenoten me brengen.

Die Elvis Presley moet wel een heel matige zanger zijn geweest, dat zo veel mensen hem probleemloos kunnen imiteren.

De Tweede hoofdwet van de thermodynamica:

De verliezen aan nuttig bruikbaar energie in een geïsoleerd gesloten systeem nemen toe met de tijd tot een evenwicht bereikt is.

Ofwel: chaos vergroot zich immer tot het niet verder kan.

Meestal uitgelegd als: de entropie van een systeem stijgt altijd [tot die niet meer stijgt].

Nu zijn er vier hoofdwetten van de thermodynamica, en geen van die vier is vreselijk interessant om in detail te kennen, voor wie geen werktuigbouwkunde studeert tenminste. Alleen is er met die Tweede hoofdwet iets aan de hand. Die is een sjibbolet geworden in een merkwaardig soort cultuurstrijd. Net zoals er snobs zijn die het niet kunnen uitstaan dat mensen geen literatuur lezen — of wat zij dan onder literatuur verstaan — zijn er mensen die het raar vinden dat anderen heel snobistisch op hun kennis over een toevallig deelgebiedje pochen, maar niets van harde wetenschap afweten. En daarmee niets van de wereld kennen.

Deze strijd heeft weer als gevolg dat sommigen nu wel de Tweede hoofdwet van de thermodynamica kennen, maar niet de Eerste. Of de Nulde.

Misschien wordt het tijd voor een andere sjibbolet.