De Pareto/Zipf-distributie, ofwel de 80/20 wet.

Deze ervaringswet stelt dat tachtig procent van de gevolgen ontstaat uit twintig procent van de oorzaken. Bedrijven halen 80% van hun omzet uit 20% van hun klanten. Of, bedrijven halen 80% van hum omzet uit 20% van hun producten.

Of, 20% van mijn tijd is goed voor 80% van mijn productie.

Of, noem elke vergelijking maar op waarbij de betekenis van een klein percentage van iets disproportioneel groot is.

Ik was wat haastig in mijn bespreking van Chris Anderson’s boek The Long Tail, door de 80/20 wet alvast maar dood te verklaren door de invloed van internet. Hits en andere grote verkoopsuccessen blijven bestaan. Maar dat iemand het belang onderkent van zo veel mogelijk diversiteit, dat is interessant.

Wel was mijn gedachte juist om het voorbeeld van Aldi mee te nemen.

De supermarkt Aldi haalde zijn succes door te stellen: als 20% van onze producten goed is voor 80% van de omzet, dan voeren wij alleen die 20% artikelen nog maar.

En de vergelijking is verder door te voeren, bijvoorbeeld naar de commerciële radio- en TV-omroepen, die vooral bewezen kwaliteit uitzenden, waar geen toeschouwer zich aan storen kan. Het is geen ramp als éen station dit doet, maar levert stagnatie en kaalslag op als iedereen deze strategie hanteert.

Dus ja, ik ben blij dat hier online die wetten van de schaarste niet langer opgaan. Dat ik dagelijks een aantrekkelijker nieuwsaanbod onder ogen kan krijgen dan de Nederlandse media mij bieden. Zelfs al maakt dit het steeds moeilijker tevreden te zijn met wat landgenoten me brengen.