Interessantste in memoriam is eigenlijk het marathoninterview met Willemsen zelf, uit 1999 alweer.

Nooit gedacht, maar achter het TV-programma QI steekt een kleine industrie, bovendien zijn er tal van weblogs en krantencolumns aan gewijd.

Leest bijvoorbeeld:

• een interview met de bedenkers, John Lloyd en John Mitchinson;
• het archief in The Daily Telegraph, met een jaar aan wekelijkse columns
• mijn boeklogje over het Book of General Ignorance

POËSIE

Van volgbare resep geen sweem,
tog word dit só — en anders nie —
gestook: uit pyn en afstandneem,
uit liefde en ironie —

uit sintuigsente, weggestop,
valutaloos, ’n droom geknel
onder ’n feite-storthoop tot
dit ligwaarts wel.

uit de Versamelde Gedigte

meer Eybers op boeklog

Nee, het Engels van Adriano Celentano is niet te verstaan — dat was de bedoeling ook niet.

En misschien is het dom dit met filmpje te tonen, omdat de beelden de muziek wel dateren. Maar ik hoor die trompetjes dus steeds in mijn hoofd, de laatste dagen.

Goed, de laatste seconden van dit clipje zijn dan wel weer mooi.

Al een week staan de filters om commentspam weg te vangen zo goed afgesteld dat ik niets meer heb zien binnenkomen.

En in plaats me daarover te verheugen, is er toch een beetje zorg. Als zelfs die blinde spammers dit weblog al niet meer interessant vinden…

Altijd aardig, als éen van mijn websites gelinkt wordt uit het buitenland. Ditmaal mocht boeklog zich in de belangstelling verheugen van een Koreaanse boekensite. Alwaar Norbert Elias’ boek over Mozart het koopje van de dag was, of zoiets.

Mijn begrip van het Koreaans is niet meer wat was.

Grappig wel ook om te zien dat alleen de Nederlandse uitgave Elias prominent op het kaft zet, maar in alle andere buitenlanden Mozart belangrijker wordt geacht. De Koreanen geven een aardig overzicht.

[screendump
screendump 2]

De oogst van december aan nieuw gedigitaliseerde boeken bij de Digitale Bibliotheek valt me wat tegen. Leuk dat de verzamelde dagboeken van Isaac Beeckman online staan, maar die lijken me toch echt voor een heel select groepje liefhebbers te zijn. Klaas van Berkel onderzocht ooit of Descartes Beeckman geplagieerd heeft; en zelfs die dissertatie is iets voor vakbroeders.

Ook de interviews die Ischa Meijer had met schrijvers konden me nooit zo heel erg boeien. Die zijn hoogstens interessant als eerste kennismaking. Meijer heeft bijvoorbeeld de pas overleden August Willemsen geïnterviewd, maar niets uit dat gesprek leverde een aardig citaat op bij wijze van in memoriam.

Goed, dat het verzamelde dichtwerk van Leopold nu online staat, is noodzakelijk.

En ja, Zorg en de staat heb ik op boeklog eerder bejubeld.

Are you saying that Germany got the idea of fascism from Italy?
Oh, certainly. According to what the historians say, it is so.

Maybe just the Italian historians.
If you don’t like it, don’t tell it. I am indifferent.

Umberto Eco on Media Studies

Nee, geachte mailschrijver. Ik ben absoluut diegene niet die links naar boeklogjes plaatst onder aan wikipedia-artikelen. Hoewel het in zekere zin vleiend is dat anderen boeklog blijkbaar als betrouwbare bron zien, ben ik de eerste die daar om lachen moet. Persoonlijke oordelen gevat in een paar honderd besprekinkjes zijn hoogstens een bron over hoe ik denk, anders niet.

Writers are often asked: “How do you write? With a word processor? an electric typewriter? a quill? longhand?” But the essential question is: “Have you found a space, that empty space, which should surround you when you write? Into that space, which is like a form of listening, of attention, will come the words, the words your characters will speak, ideas - inspiration.” If a writer cannot find this space, then poems and stories may be stillborn. When writers talk to each other, what they discuss is always to do with this imaginative space, this other time. “Have you found it? Are you holding it fast?”

Doris Lessing’s acceptance speech for the Nobel Prize

meer over Doris Lessing op boeklog [op 9 xii online].

The theory: the incredible complexity of life on Earth, the myriad of forms and forms and functions, owes its existence to poop.

“The mind is much more like a muscle than we’ve ever realized,” Flynn said. “It needs to get cognitive exercise. It’s not some piece of clay on which you put an indelible mark.” The lesson to be drawn from black and white differences was the same as the lesson from the Netherlands years ago: I.Q. measures not just the quality of a person’s mind but the quality of the world that person lives in.

Malcom Gladwell on: James Flynn’s What is Intelligence

Maks visie op de Europese geschiedenis [getuigt] van een totale minachting voor onze voorouders. Mak beschouwt de vorige generaties Europeanen als een soort wilden. Naïef zijn ze, want ze springen in een vogelpak van de Eiffeltoren. En onberekenbaar, want ze beginnen zomaar oorlogen. En dom zijn ze ook. Mak zegt het aan het einde van de eerste uitzending wanneer hij terugblikt op de hele eeuw zelf: ‘Hoe konden de mensen toch zo stom zijn?’ Door deze aanpak blijven de Europeanen schimmen in een rariteitenkabinet.

Willem Melching: Geert Maks tv-serie ‘In Europa’ barst van de fouten

Spanning zal er altijd blijven, tussen de beroepshistorici en de amateurs. En ja, Geert Mak is een amateur. Ook al heeft hij meer geschiedenisboeken verkocht de afgelopen jaren dan alle beroepsmensen samen.

Niet dat ik het bij deze voor Geert Mak wil opnemen. Op mijn boeklog worden ook genoeg kritische noten over zijn werk gekraakt. En van die TV-serie heb ik alleen de historische opnamen bekeken. Ome Geert die een trein instapt, en er een beeldwisseling later weer uitgaat, dat is me allemaal te truttig traag.

Tegelijk zijn de Nederlandse beroepshistorici ook niet beter dan een stel postzegelverzamelaars, met allemaal hun eigen specialiteitje. Kritiek leveren op Mak is erg makkelijk, maar meer dan langdradige artikelen schrijven over onderwerpen waarvan alleen zijzelf het nut zien, gebeurt hier doorgaans niet. Wie het populariseren van zijn vak uitbesteedt aan een ander, heeft niet veel recht van klagen.

Grappig dat de teletrapper, die de firma Wehkamp in 1990 al jaren verkocht, een terugkomst beleeft als cadeautip voor hippe Amerikanen.

En teletrapper klinkt ook nog eens beter dan “Under-the-Desk Pedal Exerciser”.
 
 
eerder dit jaar

De adresgegevens, ook de geheime, van alle Nederlanders zijn voor kwaadwillenden heel eenvoudig te achterhalen. Ze staan in een centrale databank voor de zorg waartoe bijna 80.000 gebruikers toegang hebben.

uit Trouw van vandaag

Zie ook Medische geheimen op boeklog.

Hoewel het dagblad Trouw tegenwoordig wekelijks op woensdag mooi geschreven in memoriams brengt, ontbrak in deze krant toch wel wat de aandacht voor de drie grote schrijvers die er binnen een week overleden. Van Leeuwen, Willemsen, en Eybers. Over August Willemsen heb ik trouwens tot nu toe nergens een persoonlijk herdenkwoord gelezen. Al komt Hans van Wetering een eind, op De ContraBas.

Eén van de problemen met de evolutieleer is dat daarmee lang niet alles verklaard kan worden. Zo bestaat al heel lang de vraag hoe homosexualiteit bij mensen evolutionair dan te duiden is.

Al geldt hierbij ook dat de meeste bestrijders van de evolutieleer zo homofoob zijn, dat ze niet kunnen zien hoe leuk het is om eens subtiel kritiek te leveren op iets waar zij tegen zijn.

Desmond Morris heeft opnieuw een boek uitgebracht met “Naakt” in de titel, waarin hij nu eens een poging doet homosexualiteit te verklaren. En, hoewel ik normaal weinig tegen heb op het populariseren van wetenschap, kan het toch te vaak echt niet wat hij schrijft.

Waarom melden de media toch allemaal klakkeloos dat boeren in Bommelerwaard door de stroomuitval problemen hebben met de koeling van hun melk? Het is 3 à 4 graden Celsius buiten. Dat het een toer is in de industriële veehouderij om honderden koeien met de hand te melken, terwijl die beesten dat bovendien niet gewoon zijn, lijkt me iets anders. Maar problemen met de koeling, nee.

Veel aandacht had ik hier begin dit jaar voor de Vlaamse cabaretier Wim Helsen, en diens dagelijkse voordracht van een gedicht op TV. Zo zeer beviel me zijn ‘Vrienden van de poëzie’ dat ik later verzuchtte dat programma deerlijk te missen.

Maar Wim Helsen is weer terug. In hetzelfde ‘Man bijt hond‘.

Ditmaal heeft hij een dagelijkse serie die ‘Vrienden van het stripverhaal’ heet. En die is werkelijk te vervelend voor woorden.

Alles wat ‘Vrienden van de poëzie’ leuk maakte, ontbreekt in ‘Vrienden van het stripverhaal’. Helsen’s optreden buiten, in een herfstig park. Zijn gedartel door het beeld. Zijn vrije interpretatie van de poëzie, zijn reacties op de tekst daarna. Allemaal verdwenen. In plaats daarvan zit hij nu met een vriendje in een donkere studio dom Suske en Wiske voor te lezen.
 

Gelukkig hebben we de filmpjes nog…