What have you changed your mind about, and why?

previously, The Edge Questions of the Years 2004, 2005, 2006, and 2007

De meeste bezochte pagina’s op eamelje.net in 2007 waren:

1. Opruiming [alleen om de foto van Claudia de Breij, en de schaamhaarmode van 2005]
2. MP3 van week 44 | 2006, omdat daar een link opstond naar dat liedje van de reclame met die parapluzwevers;
3. De borsten van Franka, uit mei 2004 alweer;

runners-up: het filmpje met de palings van Achterwerk in de kast, Katja Schuurman bij Zomergasten.

Conclusie: sex sells. En niets van wat ik in 2007 wrochtte kon het publiek massaal bekoren.

De meest bezochte besprekinkjes op boeklog waren in 2007:

1. De literaire kring, van Marjolijn Februari;
2. Het zijn net mensen, van Joris Luyendijk;
3. Prisma Woordenboek Fries;

Conclusies: een boek dat besproken werd in april 2007 voert de ranglijst aan, voor een boek waarover ik in juli 2006 al schreef. Maar had ik eerder over het Prisma Woordenboek Fries geschreven, had dit waarschijnlijk de lijst aangevoerd.

Gelukkig heeft een gedienstige geest bij de publiek omroep alsnog links naar dat gesprek met de historicus Van Rossem online gezet. Ik moest het laatste deel missen.

meer Van Rossem op boeklog

De bel gaat. Aan de deur staat een jonge man die mij, in de hoop op een fooi, de beste wensen doet, als bezorger van het NRC-Handelsblad.

Nu lees ik die krant inderdaad, maar dit doe ik al jaren online. Er komt geen papieren exemplaar meer het huis in. “Hard werk zeker, al die elektronen door die koperen draadjes duwen”, zeg ik daarom.

En het zij hem geprezen, mijn persoonlijke bezorger van het NRC-Handelsblad lachte. Maar waarschijnlijk uit schrik.

Een paar dagen later. De bel gaat. Aan de deur staat een andere jonge man die mij de beste wensen doet, als bezorger van mijn huis-aan-huisblad.

Ik vraag hem welk daarvan.

Hij noemt een titel die me niets zegt. De Actief?

Ik vraag hem of het niet frustrerend is om kranten te moeten bezorgen als analfabeet. Hij doet meteen een stap achteruit.

Er is al heel lang een sticker op mijn brievenbus geplakt, om ongewenst drukwerk te weren. En de jonge man tuurt om te lezen wat daar toch precies op staat. Alleen gaat mijn voordeur naar binnen toe open, en ontneemt mijn heup hem het zicht op de tekst.

Goed, ik blufte. De sticker op de brievenbus zegt niets over huis-aan-huisbladen. Misschien moet daar maar eens verandering in komen, die krantjes gaan nu toch altijd ongelezen op de stapel. Maar de jonge man weet genoeg.

Midden jaren negentig was er geen week dat ik Nick Lowe niet beluisterde. Zijn Cd’s The Impossible Bird en Dig My Mood lagen altijd op of naast de speler. Ik kon vooral waarderen hoe ontstellend laid back hij sommige van zijn liedjes bracht. Dat maakte ze erg prettig om mee te zingen, als het me tenminste lukte de tekst te onthouden.

Vannacht bracht BBC4 een sessie met hem, en het eerste wat ik daarvan zag, was dat Lowe oud is geworden. Maar goed, dat valt bij een ander op. Mijn spiegelbeeld slijt van dag tot dag maar een onzichtbaar klein beetje.

De hele sessie was me bij eerste beluistering wat te veel up beat; er hadden van mij wel wat meer slepend gezongen nummers in gemogen. En ik miste het jengelende orgeltje ook.

Op de YouTube’s zijn hele reeksen met Lowe-nummers te zien. En wie dat wil kan de man van een kwieke twintiger zien veranderen in een bijna zestiger.

Ik heb nog even gezocht naar éen van mijn favoriete nummers. Maar van ‘The Beast in Me’ staat eigenlijk alleen een boeiende versie van Johnny Cash online — ooit de schoonvader van Nick Lowe.

Er worden tienduizenden boeken uitgegeven die ik nog niet eens zou willen aanraken. Ware het niet dat aan het begin van elk jaar deze boeken massaal in dozen in de uitverkoop gaan, en mogelijk de titels bedekken die me wel interesseren. Dan moet ik wel.

Elk jaar is er minder van mijn gading te vinden in de uitverkoop. Misschien moet ik er blij om zijn blijkbaar alle boeken al te bezitten die me interesseren.

Maar toch heeft het iets triest om niet eens wat leesbaars af te kunnen rekenen als compensatie van al die tijd die het kostte om de boeken te verzetten.

The worst-case scenario for many readers is that, by some circumstance, their favorite writer is fired for some weird reason. Let’s just hope the reason is valid and is not influenced by a cynical view of the world and an endless popularity contest judged only by page hits. Otherwise, all I’m going to be writing about is Britney Spears and how she grew her hair so long so fast.

John C. Dvorak, ‘Page-View Syndrome’

Jarenlang ging het goed, maar ineens werd ik weer opvallend vaak geplaagd door hoofdpijn. Voorheen was me meestal wel duidelijk waarvan die hoofdpijn kwam. Stress, en dus een hoge bloeddruk, bleek vaak een oorzaak. Maar mijn bloeddruk is nu juist aan de lage kant.

Toen ik er langer over nadacht, bleek er maar éen factor te zijn die alle keren aanwezig was als ik hoofdpijn kreeg.

Mijn kleding.

Telkens als ik hoofdpijn kreeg, had ik een coltrui gedragen. Lekker warm. Maar blijkbaar is mijn nek inmiddels te dik geworden om er nog iets omheen te kunnen velen. Een hypothese die makkelijk te toetsen is door mijn kledingkeuze er om aan te passen.

Overhemden dragen, met een goeie stropdas, staat natuurlijk ook mooi.

One of the severe side effects of imperialism in its advanced stages seems to be that it rots the brains of the imperialists. They start believing that they are the bearers of civilization, the bringers of light to “primitives” and “savages” (largely so identified because of their resistance to being “liberated” by us), the carriers of science and modernity to backward peoples, beacons and guides for citizens of the “underdeveloped world.”

Chalmers Johnson, ‘An Imperialist Comedy’

Meer Johnson op eamelje.net

Larkin dus, is volgens The Times de grootste Britse auteur van na de Tweede Wereldoorlog; in weer eens zo’n willekeurige ranglijst.

Nu was Philip Larkin, die zure bibliothecaris uit Hull, geen aangenaam mens. Zijn status onder de Britten is ook weleens een behoorlijk stuk lager geweest. Toen de biografie door Andrew Motion uitkwam, bijvoorbeeld, en hem racisme werd aangewreven. Terwijl Larkin volgens mij gewoon aan vrijwel iedereen een hekel had, politiek correcte types zeker daarbij niet uitgezonderd.

Toevallig is Larkin ook een literaire held van mij. Hij is zeker de meest gebloemleesde dichter op eamelje.net. Maar of hem dat ook de beste schrijver maakt van iets?

Waarom zou ik me voor dat soort ranglijsten beperken tot Britse schrijvers die na de Tweede Wereldoorlog publiceerden? Uit dat cohort is trouwens niemand die me meer plezier heeft gegeven bij het lezen dan Sue Townsend; en dat nu al meer dan 25 jaar.

Larkin is natuurlijk wel ontstellend Brits, en van zijn werk blijft in vertaling weinig over. Als de vertaling al deugt. Merk bijvoorbeeld op hoe onnozel in bovenstaand filmpje ‘yellow’ vertaald is met ‘geel’, terwijl er ‘laf’ wordt bedoeld. Geel als babypoep, zo laf.

Misschien is bij The Times gedacht: Larkin is zo Brits, die exporteert zo slecht, dan hebben we tenminste een held die we voor onzelf kunnen houden. Ik sluit dit niet uit.

meer Larkin op boeklog

De herhalingen van Adriaan van Dis’ talkshow op Cultura hebben ook iets morbide. Een hele optocht aan ondertussen dode schrijvers trekt langs. Toch heeft dit soms zijn voordelen. Hoewel ik de uitzendingen begin jaren tachtig heb gezien, had ik toen vrijwel nooit de auteurs gelezen die er aan het woord kwamen. Inmiddels is dit anders.

Zo was ik blij het gesprek met Renate Rubinstein nog eens te kunnen zien. Ook al valt daar nogal wat over op te merken. Allereerst is het opvallend dat de originele opnameband van dat interview verdwenen schijnt te zijn, en wat er nu getoond wordt van een VHS-je komt.

En verder miste Van Dis in zijn nieuwe vooraankondiging éen van de aardigste aspecten van dat gesprek. Ja, het was zeker zo dat Renate Rubinstein zich voor het eerst publiekelijk uitsprak een ziekte te hebben. Al noemt ze de naam daarvan niet. Maar direct na van het interview met Van Dis, en de ook genoemde problemen bij Vrij Nederland, zou zij even de luwte opzoeken. Toen zou zij het boek schrijven over haar ervaringen met multiple sclerose. Nee heb je.

meer Renate Rubinstein op boeklog

Het gedrag van Windows ergerde me weer eens; ik vind het onnozel dat files altijd aan maar éen softwaretoepassing gekoppeld worden. Dus stelde ik terloops een vraag daarover op AskMetafilter, of dit niet anders kon. Dat leverde een aardig discussietje op, en ook een kleine verbetering aan de situatie daarvoor. En dat wordt dan weer opgepikt door Lifehacker, die het gegeven aardig genoeg vindt om de hele wereld te melden.

Zo houden we elkaar bezig, op de interwebs. En soms is het grappig om te zien hoe éen simpele handeling van alles in beweging zet.

Als op een product staat dat het 0% vet bevat, is met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te zeggen dat het voor 80% uit suiker bestaat.

Goed, alle aandacht voor de presidentsverkiezingen in de VS is ergens nog wel te rechtvaardigen. Maar ergerlijk is nu al dat de media zo ontstellend dom bericht doen van wat er gebeurt daar.

Het maakt namelijk niet zo veel uit welk percentage de presidentskandidaten aan kiezers binnenhalen, van belang is alleen hoeveel afgevaardigden [pledged delegates] ze winnen. Omdat die, en die alleen, uiteindelijk gaan bepalen wie er de kandidaat wordt in de landelijke verkiezingen.

Dus wint mevrouw Clinton percentagegewijs misschien wel ruim van mijnheer Obama in New Hampshire, maar beide krijgen er even veel pledged delegates, namelijk 9. Dat lijkt me een gelijk spel. En dus geen overwinning van mevrouw Clinton.

Dus won mijnheer Obama misschien eerder wel Iowa, maar verloor mevrouw Clinton daar lang niet zo erg als de media ons wilden doen geloven. Obama won 16 afgevaardigden, Clinton 15.

Maar goed, zou ik alle media diskwalificeren die dit elementaire gegeven niet schijnen te beseffen, blijft er wel een heel klein beetje aan nieuwsorganisaties over.

The story of a Swiss graphic designer, who brought a whole company down. Or did he?

Geachte mijnheer de televisieredacteur,
 

dank voor uw uitnodiging. Ik ben zeer vereerd. Medewerking aan uw TV-programma zou ik ook wel kunnen toezeggen, ware het niet dat ik vermoed tot een ander lezerspubliek te behoren dan u zoekt.

De boeken die op mij een bepalende invloed hadden, oefenden vooral een grote invloed uit op mijn intellectuele ontwikkeling — vergeef me deze onbescheiden omschrijving.

Een wat extreem voorbeeld, dat ook uitgebreid op mijn boeklog beschreven staat, is de impact die het boek Dubieuze zaken had. Dit voedde mijn onrust over de Nederlandse rechtstaat zo, dat ik ophield met mijn bijverdienste als rechtbankverslaggever.

Aan dit boek kleeft dus zeker een persoonlijke herinnering, ik heb er verder ook een duidelijke mening over, alleen zullen de vragen die het opriep dieper gaan dan in een TV-programma even tussendoor aan de orde zijn te stellen.

Bovendien hoort er geen verhaal bij dat voor u prettig te verbeelden is, met aangenaam veel vaseline op de lens.

Tuurlijk, ik ben heel wel in staat om te beschrijven wat bijvoorbeeld het lezen van de verhalen van Mavis Gallant me op het moment doet, of uit te leggen welke leeservaring Pessoa’s Boek der Rusteloosheid me bracht.

Maar het is voor mij een grote vraag of ik daartoe een hele werkdag moet opofferen, want zo veel tijd kosten TV-opnames uiteindelijk altijd wel. En er zijn grenzen aan mijn ijdelheid.

vriendelijke groet,

Andara Kandore — Kandore mandore

Japanse folk-muziek, uit het einde van de jaren zestig. Wat overigens alleen uit de tekst blijkt. Maar wie luistert er nu naar de tekst van liedjes?

Andara Kandore was eventjes de artiestennaam van Inoue Yousui, toen hij doorbrak met juist dit liedje. En ach, het klinkt ook alsof het er altijd al was — alsof door het beluisteren nu, alleen maar de mist oplost tussen vroeger en dit moment. Kandore mandore is als alle folksliedjes die je ooit gehoord hebt, en tegelijk ook weer helemaal niet.

The New Humanist asked several scientific commentators what they would talk about with Darwin, provided there was a chance to meet him.

New Humanist: What would he think of the fact that his ideas and personality are under attack from Intelligent Design and creationism?

Steve Jones: He would probably not be interested. At the time his theories were widely accepted – even by the church. What is surprising is the way they have been dis-accepted recently. He’d find the way people argue about him frightfully vulgar.

meer Steve Jones op boeklog