I’m against this poetry as craft business… Poetry (at any rate in my case) is like trying to remember a tune you’ve forgotten. All corrections are attemps to get nearer the forgotten tune. A poem is written because the poet gets a sudden vision — lasting one second or less — and he attempts to express the whole of which the vision is a part. Or he attemps to express the vision. Blake was lucky: ‘I dare not pretend to be other than the secretary: the authors are in eternity.’ And: ‘I have written this poem from immediate dictation… even against my will.’ He was constantly in contact with the vision. Shelley is his Defence of Poetry points out that even the greatest poetry is only one-tenth or less as good as what the poet originally conceived, or felt. Lawrence had his ‘daemon’ which spoke through him.

Philip Larkin in: Andrew Motion, Philip Larkin. A Writer’s Life, 72.

156. Op de Pruus ging het over orkaan ‘Emma’, de Nederlandse media hielden het op harde tot stormachtige wind;
157. Pas later heette het hier ’storm’;
      
158. Vannacht had ik weer eens de meest enge nachtmerrie die me in mijn slaap overkomen kan;
159. Ik droom dan heel primitief in assembly te moeten programmeren, alleen levert het compileren van de code altijd de verkeerde resultaten;
160. Dat is op zich niet eng;
161. De nachtmerrie begint, in het besef dat ik vervolgens alles in het werk stel om die code toch kloppend te krijgen;
162. MIjn hersenen raken dan in een loop, waaruit geen ontsnapping meer mogelijk is. De assembly moet kloppen, daar hangt alles van af, maar de code klopt nooit;
163. Da capo;
164. En griezelig echt;
      
165. Tegelijk is zo’n droom ook als metafoor te zien, voor wat nogal wat mensen nastreven in hun leven;
      
166. Douwe Draaisma had gisteren wel wat aardige dingen te zeggen over het geheugen, in Desmet Live;
167. Of beter, over de verschillende soorten geheugen, die er zijn;
168. Toch geloof ik hem niet zonder meer, omdat hij mij geheugen toch te zeer koppelt aan taal, en talige vermogens;
169. Mijn geheugen werkt wel degelijk met beelden, en sferen. In mijn experiment om herinneringen op te tekenen uit de tijd voor ik lezen kon, werd het product weliswaar taal, maar was veel van wat aan de basis lag absoluut niet talig;
170. En mijn spiergeheugen heeft ook al niets met taal te maken;

The Velvet Underground, I’m not a young man anymore;

Het nummer duurt me een paar minuten te lang, maar ik kende het nog niet. Niemand kende het trouwens. Het is pas veertien dagen terug gevonden.

De opname staat op een bootleg van een concert uit 1967, en zal dus wel niet lang online staan. De hele bootleg is te downloaden trouwens, voor de liefhebbers die een 19 minuten lang durende versie van ‘Sister Ray’ aardig vinden. Mij gaf het vooral een aanleiding de reguliere Velvet Underground LP’s nog eens te draaien.

171. De miljoenste die het meldt, zal ik zijn. Maar de stripreeks Garfield zonder Garfield is inderdaad aanzienlijk leuker dan het origineel;
172. Ook al doet het idee me dan wel meteen denken aan het enorme kassucces van The Sound of Music in Zuid-Korea. Waar de distributeur de film te lang vond duren, en daarom al die vervelende liedjes er maar uit knipte;
      
173. Het enige dat nog mist aan de opening van het wielerseizoen is het stukje van Remco Campert, in De Volkskrant morgen;
174. En dat zal er ook niet komen. Omdat CaMu als columnistenduo is gestopt;
175. Tot tweemaal toe heb ik trouwens bij de Bezige Bij beleefd geïnformeerd of er nog een bundeling kwam van het halve jaar aan columns uit 2006. Om mijn verzameling te complementeren. Nooit een antwoord op gekregen;
176. Kijk je voortaan toch met andere ogen naar zo’n uitgeefbedrijf;
      
177. Achille van den Branden, de man die alles al gelezen heeft, zegt een paar ware woorden over het gewenste taalgevoel bij een boekenrecensent;
178. Tegelijk is het een oud verhaal, want bijvoorbeeld op boeklog ook al eens uitgelegd bij Hans Goedkoop, of Karel van het Reve;
179. Maar het is een oud verhaal dat immer weer opnieuw verteld moet worden
      
180. En nee, ik ben niet beledigd, noch geïrriteerd door de nominatie van derecensie.web-log.nl in de categorie ‘Literatuur’ op de Dutch Bloggies;
181. Men doet maar. Mij interesseert dat geen seconde;
182. Bloggies, of hoe die prijzen ook heten mogen, hebben werkelijk niets met kwaliteit of interessante trends online te maken. Gelieve mij daarom niet meer hierover te mailen;

183. Een vraag waarop wel nooit een antwoord zal komen — maar waarom duiken in de statistieken van mijn weblogs soms in korte tijd heel veel van dezelfde, zeer typerende zoekopdrachten op?
184. In heel 2007 zocht niemand op boeklog om ‘”joris moens” bor’, afgelopen weekend alleen al kwamen er twintig bezoekers op die manier binnen;
185. Hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor ‘”jeroen brouwers” luchtpijpprothese’, hier op eamelje.net;
186. Of ‘hand in eigen boezem bijbel’: vandaag hier al tien keer goed voor visite, met letterlijk die vijf woorden, in deze volgorde;
      
187. Freak accident: bij het instellen van een spamfilter op éen van mijn domeinen, blijk ik éen van mijn belangrijkste e-mailadressen te hebben uitgeschakeld;
188. Ofwel, dat adres heeft nooit werkelijk bestaan, al heb ik er jaren mail vandaan gestuurd, en kwam alle post er naartoe gezonden aan;
189. Catch-all heette dat mirakel, maar de overlast door spam die daardoor ontstond, bleek uiteindelijk onverdraagbaar;
      
190. Heeft het ook een naam, als je geen enkel teken van verkoudheid vertoont, maar toch een hoofd vol snot hebt?;

191. Afgelopen weekend heb ik de software achter deze website bijgewerkt tot de nieuwste versie — iets dat lang niet altijd probleemloos gaat. Ditmaal leek alleen wel alles geslaagd;
192. Alleen valt me nu op dat de nummering van de berichten hier hikt. Er wordt weleens een getal overgeslagen;
193. Toevallig genoeg altijd als er ook iets anders online is gezet, zoals het plaatje van een boekenkaft;
194. Maar omdat het nu alleen bij tekst blijft, zou dit postje #3418 moeten zijn;
      
195. **en update, dat klopt;

196. Dus op te kijken of er logica in de krankzinnigheid zit, zou ik nu een plaatje moeten plaatsen, via de XML-RPC;
197. 
198. En alleen door dat extra toegevoegde element zou dit volgens de database dus ineens postje #3420 zijn?
      
199. ** update: gvd;

Thans elektronisch online beschikbaar, onder meer:

Abram de Swaan’s De mens is de mens een zorg [pas nog hier geboeklogd];

** Misschien moet ik maar eens een categorie gratis elektronisch beschikbare boeken invoeren daar.

Gerrit Komrij’s Papieren tijgers; voor mij indertijd misschien wel de eerste kennismaking met Komrij. Zeker éen van de eerste boeken waardoor ik besefte dat er meer bestaat aan schrijverij dan alleen maar leuke verhaaltjes;

Gerrit Komrij’s Stankbel van de Nieuwezijds. Het pamflet tegen Scientology;

Jan Swammerdam’s Bijbel der nature, deel 1 en deel 2. Nuttige natuurkennis uit de 18e eeuw, uit eigen observatie voortkomend:

De Visschers, als sy deese Wurmen om te hengelen gebruyken, soo hechten sy haar angel in ‘t hooft van deselve, alsoo de wurm daar het hartste ende sterkste is. En naademaal dat hy lang-levent is, soo dient hy door de beweging, die hy geduurig in ‘t water veroorsaakt, tot een bequaam Aas, om de bedriegelyken angelboek de Visschen te doen inslokken.

Hoe sterk van leeven dit Aas is, kan hier uyt afgenomen worden, dat, als ik kem eens om te dooden, ende dan te droogen, met een spelt doorboorde, hy echter des anderen daags nog leefde, niet tegenstaande hy den heelen nacht over in een kopje met pis, om hem te doen sterven, was gewurpen geweest.

200. Iets meer licht op die rare reeksen zoekwoorden. Als iemand nog eens op mijn log terugkeert ná eerst een keer binnen te zijn gekomen via een zoekmachine, dan telt zulks als twee bezoeken via die reeks zoekwoorden;
201. Onhandig;
202. Onnozel;
203. En vervelend ook dat ik, om deze these te testen, mijn eigen bezoeken weer moest laten registeren — wat nog onhandig moeilijk bleek;
      
204. De telling van de postjes verloopt weer normaal, en ik heb het probleem opgelost door gewoon alle oude troep terug te plaatsen. Wat nog als bij-effect had dat ik de gemiste postnummers nu handmatig moest overslaan;
205. Om de geschiedenis goed te kunnen bewaren, moest die worden vervalst;
206. What else is new?;

207. De laatste keer dat ik het postkantoor binnenstapte, hoefde ik niet eens op mijn beurt te wachten;
208. Aan het eind van de middag, nota bene. Een tijdstip waarop het anders stervensdruk was;
209. Vervolgens mocht ik weliswaar mijn brief nog laten wegen, maar kon ik er al niet meer de juiste frankering voor kopen. Postzegels worden alleen nog verkocht in setjes van tien;
210. Dat vond ik niet slim van het postkantoor;
211. En ook niet aardig;
212. Dus verbaast het me niet dat deze instelling nu op het punt staat geheel te verdwijnen;
      
213. Internet Explorer 8 gaat zich geheel aan de webstandaarden houden, zo belooft Microsoft;
214. Dat zou ook eens tijd worden. Duh;
215. Tegelijk komt 30% van de bezoekers hier nog altijd met Internet Explorer 6 binnen — dus schat ik in dat het over een jaar of acht misschien weer eens leuk wordt om websites te ontwerpen;
      
216. Alle software is troep. Trouwens;
217. Dat alleenrecht kan Microsoft niet claimen, al doet dit bedrijf nog zo zijn best;

In het Verenigd Koninkrijk, en Ierland, wordt het lezen elk jaar gepromoot met een Wereldboekendag. Die dag valt vandaag.

In Nederland viert de boekhandel elk jaar in maart ruim tien dagen de wat misleidend benaamde boekenweek, met altijd weer éen of ander saai thema, en een immer weer tegenvallend boekenweekgeschenk. Dat feest begint komende week.

Ondertussen woeden in Friesland de boekewiken al hevig. Naar het schijnt. Hier duurt de promotie van het lezen twee hele weken lang.

Ik heb nooit begrepen waarom maart, als het donker van de winter eindelijk weer voorbij is, zo geschikt zou zijn om het lezen te bevorderen. Voor mij breken nu juist de maanden aan dat ik minder gauw een boek pak.

Vorig jaar doken er ineens onbekende geluidsopnamen op van de dichter Philip Larkin, met poëzie. Ze werden gemaakt in de tot studio omgebouwde garage van een bevriende geluidstechnicus, en waren bedoeld voor een lp, uit te geven in Amerika. Maar dat project ging niet door. De opnamen bleven op de plank liggen.

Dat Larkin een paar jaar later stierf, maakte de teruggevonden geluidsbanden extra bijzonder. Ineens zijn ze een testament, een testament van wat hij nu zelf zijn beste gedichten vond. Door allerlei vervelende rechtenkwesties lukte het namelijk tijdens zijn leven nooit een bloemlezing samen te stellen uit eigen werk.

Het verhaal kwam hier vorig jaar al eens eerder langs, als YouTube-je. Maar de BBC besteedde er vorige week nog weer uitgebreid aandacht, en haast u om deze uitzending te beluisteren. Die brengt radio zoals radio altijd zou moeten zijn.

En dat is toch, omdat het bij de lezer moet gebeuren. De dichter moet zich verder niet aanstellen, in zijn voordracht, of in de zinnen die hij schrijft.

Maar merkwaardig toch hoeveel uitingen van kunst, of populaire cultuur, alleen te diskwalificeren zijn omdat de artiest zichzelf belangrijker vindt dan wat hij of zij overbrengen wil.
 
 
Larkin op boeklog
Larkin op eamelje.net

218. Jack de Vries — uit Lemmer, zoals Friese media er dan altijd bij melden — Jack de Vries zou graag meer militaire uniformen zien [pdf] op straat;
219. Wat een eigenaardig en sinister idee;
220. De staatssecretaris van Defensie meent dat het leger popualir is onder de Nederlandse bevolking, nu onze jongens zo veel goed werk doen in den vreemde;
221. Zo’n goed werk is bijvoorbeeld om als bezettingsmacht te dienen in landen die illegaal werden binnengevallen door de VS, als daar zijn Afghanistan en Irak;
222. Enfin, de Nederlanders zijn weg uit dat laatste land. Maar dit neemt niet weg dat hun aanwezigheid in Afghanistan ons door de regerende politici nog altijd verkocht wordt als zijnde heel erg nuttig;
223. Wij weten beter, wij vertrouwen Nederlandse politici niet op hun woord;
224. Jack de Vries — uit Lemmer — kan zijn oude beroep van spindoctor maar niet opgeven. Heeft hij toch weer het idée fixe in de media gebracht dat Nederlandse soldaten overal vrede brengen;
      
225. Ondertussen is er dezer dagen eindelijk weer eens media-aandacht voor het schandaal Fred Spijkers — de maatschappelijk werker die onthulde dat er mensen stierven omdat Defensie hen met ondeugdelijke landmijnen werken liet;
226. Toevallig is ook dit een zaak waar defensiebeleid en politiek gedraai samenkomen, al scheelt het misschien dat er ditmaal maar éen mens meer door kapot werd gemaakt;
227. Arme Fred Spijkers;
228. Nu acht ik zaken als deze tekenender voor de aard van een overheid dan welk succes ook behaald. De UvA mag dan nu wetenschappelijk hebben aangetoond [pdf] dat politiek benoemde bestuurders de bescherming van de rechtsstaat niet vreselijk belangrijk vinden. Wie een beetje oplet, had die conclusie zelf ook al kunnen trekken;
229. En wie beschermt ons tegen onze zogeheten beschermers?

230. Sue Townsend heeft niet alleen satirisch geschreven over het huidige Engeland. Een boek zoals Adrian Mole and the Weapons of Mass Destruction voorspelt ook aan welke verwarringen Nederland nog ten prooi zal vallen. De privatisering van vroegere staatsdiensten is in het Verenigd Koninkrijk net een paar stapjes verder dan hier;
231. Onduidelijk is wie de post bezorgd;
232. En de kredietcrisis zit ook al in dat boek uit 2005;
233. Mijn antwoord op de vraag waarom graag humoristische boeken lees: daardoor leer je beter naar de werkelijkheid te kijken;
234. Als het goed is;
235. Overigens waarschuwt Paul Krugman dat de kredietcrisis in de VS nog ernstiger kan zijn dan nu wordt vermoed;
      
236. Marc Chavannes betreurt vandaag in NRC Handelsblad het verscheiden van de Raad van Economisch Adviseurs [REA];
237. Ik schreef daar eerder over hier;
238. Het onderwerp was zelfs reden voor deze voor mij nieuwe vorm van webloggen. Ik heb ook alles al eens gezegd hier, of op boeklog. Hoogstens komt er af en toe nog eens een pregnant zinnetje;
239. Chavannes signaleert weer eens hoe grenzeloos dom de Tweede Kamer is, om zich immer volledig blind te staren op details, en nooit te willen inzien dat er ook hoofdlijnen bestaan;
240. De kleur van het fietsenhok, denk ik tegenwoordig;
241. Of om mijzelf te citeren:
     

     Overleg over beslissingen wordt tot in het eindeloze gerekt als iedereen die meent verstand te hebben van een deelonderwerp, die opinie ook per se uiten wil. Omdat dit zo veel makkelijker is dan een visie te formuleren over het geheel aan gewenste veranderingen.

242. Het punt is, ik moet me niet ergeren aan wat ik zie, het is veel eerder noodzakelijk om een vorm te vinden voor die ergernis;
243. En in genummerde zinnetjes gaat zulks ook niet;

Surfing the internet makes about as much sense as for, say, a biologist to read all the biology journals. You will never learn anything that way. No serious scientist does that. The literature is massive. You get flooded by it. A good scientist is one who knows what to look for, so you disregard tons of stuff and you see a little something somewhere else. The same is true of a good newspaper reader. Whether it’s in print or on the Internet, you have to know what to look for. That requires a knowledge of history , an understanding of the backgrounds, a conception of the way the media functions as filters and interpreters of the world. Then you know what to look for. And the same is true on the Internet.

Noam Chomsky, in: What We Say Goes 152-153.

Chomksy op boeklog

244. Dit schaatsweekend werkte aardig als training voor de Olympische Spelen later dit jaar. Ook TV-kijkers moeten oefenen;
245. In dit geval keek mijn digitale videorecorder al die uren ’s ochtends vroeg, om mij in staat te stellen op een moment dat mij beter uit kwam de wedstrijden te zien, zoals ik dat wilde;
246. Integraal dus, wanneer ik verkoos. Omdat een belangrijke factor bij het kijken naar sport het meebeleven is;
247. De onzekerheid van het moment, als de prestatie nog geleverd moet worden, is in een samenvatting nooit te imiteren;
248. Zoals waarschijnlijk voor alles in het leven geldt;
249. Integraal als ik verkies, maar dus wel met de mogelijkheid om de saaie stukken over te slaan;
250. Bij rechtstreekse sportuitzendingen zijn er oneindig veel saaie stukken;
251. Dus keek ik vanochtend vijf uur sport in veertig minuten, maar met het idee toch alles meegemaakt te hebben;
252. En ik kon uitslapen;

Elvis Perkins, While You Were Sleeping

Perkins liedje klonk bij de eerste beluistering alsof ik het altijd al gekend had — en dat bedoel ik positief. Erg effectief ook, hoe dat simpele gitaartje na een minuut of twee wordt aangevuld met een drummer, en nog eens door meer instrumenten in de eindsprint.

Maar eigenlijk was dit gewoon de meest effectieve oorwurm deze week.

of zie anders het YouTube-je van de video »»

253. Maakt het me iets uit of ik de samenvattingen van het voetbal niet bekijk bij RTL, of toch liever niet bij de NOS?
      
254. Te kiezen: het beste buitenlands boek;
255. Die lijst bekijkend, bekruipt me hetzelfde gevoel als in een winkel zaterdag laat, als alle lekkers uitverkocht is, en er toch nog iets te eten meegenomen moet worden;
256. Uitslag, hedenavond in een TV-programma;
257. Maar televisie en boeken, dat gaat even goed samen als radio en mime;
      
258. Te kiezen: het beste boek uit 40 jaar aan Booker Prize-winnaars;
259. De Guardian lost die vraag wel op een aardige manier op, door elk boek nog eens te bekijken;

The trees are coming into leaf
Like something almost being said;
The recent buds relax and spread,
Their greenness is a kind of grief.

Is it that they are born again
And we grow old? No, they die too.
Their yearly trick of looking new
Is written down in rings of grain.

Yet still the unresting castles thresh
In fullgrown thickness every May.
Last year is dead, they seem to say,
Begin afresh, afresh, afresh.

Philip Larkin - from High Windows

Lezen vind ik op zich wel aardig om te doen, maar het lezen voor de lijst was een crime. Met terugwerkende kracht begrijp ik dat dit kwam door het stuitende egoïsme van mijn docenten. Lezen voor dé lijst was bij hen: lezen van hún lijst. En hoewel daarop vast alle scholierentoppers zullen hebben gestaan — waarvan de voornaamste kwaliteit het geringe aantal pagina’s was — deugde die lijst domweg niet. Alleen al niet, omdat die bestond. Het wilde er bij mij ook niet als een auteur meerdere boeken had geschreven, daarvan er maar éen goed genoeg zou zijn om gelezen te mogen worden.

Met terugwerkende kracht begrijp ik wel iets van de poging van mijn docenten om hun werk overzichtelijk te houden. En dat ik ze tot werk aanzette, door titels te willen lezen waarvan niet eens uittreksels bestonden.

Heb ik achteraf bekeken nog ongekend hoge cijfers voor de mondelinge overhoringen gekregen.

Ik weet niet of deze ervaring meeweegt, maar ik heb een hekel aan het lezen voor of van een lijst. Anderen moeten mij niet gaan aangeven wat goed voor mij zou zijn; waaraan ik nu werkelijk iets mis.

Toch zijn er nogal wat lijsten met boeken. Het lijkt wel of er niets anders met boeken te doen is, dan ze te verzamelen op een lijst.

Dus of het nu om Max Pam’s ranglijst gaat van de 100 beste Nederlandse boeken van de 20e eeuw, of Joost Zwagerman’s keuze uit anderhalve eeuw kortverhalen — om maar twee voorbeelden te noemen — ik geloof daarvan nooit dat zij uit een totaaloverzicht hebben kunnen kiezen.

Lijsten die zijn opgesteld in commissie kunnen al helemaal niet deugen. Daar zit altijd het element in van een populariteitspoll te zijn. En wat in het algemeen als goed bevonden wordt, zegt niets over de intrinsieke kwaliteit van een boek. Er zijn weinig schrijvers die zowel een publiek hebben onder de mensen die alles lezen, als de mensen die niets meer lezen dan hem of haar.

Gisteravond bleken vijfduizend Nederlanders gestemd te hebben op het beste buitenlandse boek. The Lord of the Rings won. En dat was dan nog wel aardige straf voor de pretentie bij de organisatoren.

Neemt niet weg dat ik Marc van Oostendorp bewonder, om diens plan voor zijn lol de ‘honderd invloedrijkste boeken aller tijden’ te lezen. Ik zou dat niet kunnen. Behalve dan misschien door vijfduizend boeken naast die honderd te lezen.