The Russian Spy and I | ii

vervolg van The Russian Spy and I

Wanneer leerde ik het werk van Izzy Stone kennen? Dat is me niet helemaal duidelijk. Het kan goed zijn dat de progressieve bladen die ik las uitgebreid bij zijn dood hebben stilgestaan, in 1989. Misschien is toen mijn belangstelling voor de man en zijn werk begonnen.

Wel herinner ik me — nogal pijnlijk — tijdens mijn vakken journalistiek de docent te hebben gecorrigeerd in wat hij zei over I.F. Stone. Dit moet in het eerste jaar van die cursus zijn geweest. Later hield ik namelijk mijn mond, omdat de mores onder Nederlandse studenten nu eenmaal is dat je niet toont iets te weten.

En net als bij mij medestudenten zag ik wat later ook onder collegajournalisten nogal wat kuddegedrag, waardoor het fenomeen me helemaal begon te interesseren; om de verregaande consequenties. Is dan werkelijk alleen nieuws wat iedereen tot nieuws maakt?

Dat eeuwige naar-elkaar-kijken van kranten en actualiteitenrubrieken heb ik nooit begrepen. Tenzij ik Chomsky ga volgen en in de media een samenzwering ga zien om het volk dom te houden. Terwijl me ook wel duidelijk is dat het positieve beeld in de massacultuur van de journalist als eenzame strijder voor het goede nooit waar is geweest. Kan de onverschrokken reporter Kuifje nog zo populair blijven, kunnen nog zo veel films en spannende boeken een journalist als hoofdpersoon hebben.

Was er toch altijd wel die ene eenzame strijder. I.F Stone. Die zijn eigen weekblad begon toen geen ander medium hem nog werk wilde geven, en daar desondanks succes mee had.

Misschien wilde ik wel zo innig dat Stone onkreukbaar was, omdat mijn teleurstelling over de rest van de beroepsgroep zo groot is. Terwijl ik toch ook weet hoe makkelijk een mens zich aanpast, aan de ongeschreven normen van het clubje waarin hij acteren moet.


[x]#5849 fan dinsdag 5 mei 2009 @ 14:38:06