The Thousand Autumns of Jacob de Zoet | 426 t/m 546
David Mitchell

Deze roman zit effectief in elkaar. David Mitchell rondt op het laatst van het eigenlijke verhaal handig verschillende verhaallijnen af. Waarop een soort epiloog volgt.

Zijn hoofdpersoon zou namelijk nog een tijd in Japan blijven. Er is dan ineens ook sprake van een zoon. Dus zou er eveneens een moeder moeten zijn, of een bedpartner, maar daarover gaat het niet.

Uiteindelijk reist De Zoet ook weer terug naar Zeeland, om daar te rentenieren.

Tegelijk liet al dit me volkomen onverschillig. Ik kon namelijk te goed zien wat David Mitchell gedaan heeft. Hoe hij naar willekeur wat elementen uit de geschiedenis heeft geplukt die hem goed uitkwamen voor zijn verhaal, om daar dan een boek van te kleien.

Dat opent alleen een heel andere discussie. Die niet over de merites van het boek gaat. Maar hoe ver een schrijver mag gaan om zijn eigen geschiedenis te verzinnen, als er al een geschiedenis ligt, die mensen kunnen kennen?

In Nederland hebben onder meer Rudy Kousbroek en Jeroen Brouwers daarover gepolemiseerd. Omdat de laatste in een roman een Jappenkamp ineens had voorzien van wachttorens — naar een verkeerde analogie met de Nazi-concentratiekampen.

En goed, als het compromis dan is dat je de werkelijkheid niet al te zeer geweld aan mag doen — om je geloofwaardigheid niet te verliezen bij lezers met kennis van zaken — als het compromis is dat je wel de personages mag verzinnen die in een waarachtige wereld functioneren. Mag je dan als schrijver ook mensen weglaten die toch wel degelijk echt hebben bestaan?

Boeklogje volgt volgende week.

[ lees al mijn ideeën bij The Thousand Autumns of Jacob de Zoet hier ]


[x]#9429 fan vrijdag 11 november 2011 @ 14:51:40