Kapellekensbaan | 189 t/m 259
Louis Paul Boon

Bij het relatief korte tweede hoofdstuk sloeg dan toch de verveling toe. De vaart gaat ineens uit het boek. De Kapellekensbaan maakt een pas op de plaats, en ik las weinig dat ik nog niet wist, of niet al had kunnen vermoeden.

Zelfs de levensgeschiedenis van Ondineke stokt vrij abrupt. Ze is nu gesetteld als maîtresse van een rijk iemand. Die heeft een heel huis voor haar ingericht. En prompt ook leert de jonge vrouw niets meer. Behalve dan dat anderen haar gauw eens voor hoer aanzien. En ook dat het moeilijk is voor wie nooit geld heeft bezeten om dan normaal met enige welstand om te gaan.

Hoe Ondineke ontdekte dat de wereld in elkaar stak was tot dan nu net wat haar verhaal zo interessant maakte.

Dus waren er blijkbaar een kleine tweehonderd bladzijden nodig om te wennen aan Boon’s aanpak en toon. Om daar de constanten in te leren zien en daarmee de voorspelbaarheden.

[ volg al mijn gedachten over De Kapellekensbaan | Zomer te Ter-Muren hier ]


[x]#9877 fan zaterdag 3 maart 2012 @ 09:36:07