Lila; Part I a
Robert M. Pirsig

Zes weken kon het weleens duren voor deze roman uit is — want het eerste boekdeel neemt de helft van het totale tal pagina’s in beslag, en daar doe ik zeker drie weken over.

Het eerste dat me bij het lezen opvieI: de roman Lila staat in de derde persoon. Terwijl Zen and the Art of Motorcycle Maintenance door een ik verteld werd; behalve op de momenten dat deze over zijn verleden sprak en die derde persoon er ook was. En heeft zo’n perspectiefkeuze nu dan een vergelijkbare betekenis?

In zijn debuutroman noemde Pirsig de vroegere versie van zijn hoofdpersoon Phaedrus — de wolf. In Lila heet deze man meteen al zo.

Lila is overigens een vrouw die door de hoofdpersoon is opgepikt in een kroeg. Ze ging vrijwillig met hem mee naar zijn boot. Gevaren werd er nog niet, de kanalen richting de Amerikaanse oostkust zijn gestremd.

En wellicht zit er nog betekenis achter het gegeven dat die motorreis in Zen and the Art of Motorcycle Maintenance naar het westen ging, terug naar de normaliteit, en de bootreis in Lila naar het oosten.

Pirsig doet meteen in de eerste hoofdstukken van het vervolgboek namelijk al uitgebreid moeite om gebreken aan te tonen in het Westerse denken. Zo heeft de invloed van de Native Americans op de latere VS, zoals in de manier van spreken, of zelfs de democratie, nooit enige erkenning gekregen. Zelfs niet, of juist niet, van antropologen.

Is er ook nogal vlug een erg uitgebreide verdediging van Pirsig’s idee dat er een metafysica moet kunnen bestaan van het begrip kwaliteit. Waarbij meteen maar afscheid genomen wordt van de strikt wetenschappelijke manier van denken — het logisch-positivisme.

Dat lokt nog niet aan tot vlotjes verder lezen.

[ Lees al mijn gedachten over Lila van Robert Pirsig hier ]


[x]#13353 fan dinsdag 10 oktober 2017 @ 11:58:38