Bernh. Joh. Blume

[via Marcel van Eeden / Cioran]

All you girls standing with your hands stuck through the bars.

(Het geheim dat je deelt met Sandeman.)

Fire in the Hole. 3 Dimensional alphabet created from melted plastic army figures.

Cartoons drawn on the back of business cards. And musings about the media.

Niet vergeten eieren te schilderen, voor Pasen…

Een uitgebreid overzicht van de frenologie, ofwel de wetenschap die alle menselijke eigenschappen verklaarde uit de schedelvorm.

The German public channel ARD showed the Italian movie Allegro on troppo last night. It is hailed by the critics as a spoof on Disney’s Fantasia, but there’s another reason why I had my computer capture this film. I was curious to know if this was indeed the movie shown on a Christmas day somewhere in the seventies, that had made a lasting impact on me. Just the notion of classical music illustrated by very good animation never has led me to this title before.

And indeed, I remembered the animation of Ravel’s Bolero with all the dinosaurs as clearly as if I had seen it just a fortnight ago. Strange how this thing called memory works.

[...] leuker als Gilliam ze maakte, zie ik toch zelden of nooit, aan filmpjes. [...]
 
 
 

boeklog 991

zie wat voorbeelden hier »»»

Wolf Erlbruch names Tenniel’s illustrations of Alice in Wonderland as an influence on his website. I happen to like Arthur Rackham’s paintings better.

Even though Rackham clearly has been a major influence on Dutch illustrator Anton Pieck, who abused the same drawing style to make everything nauseatingly sweet.

© Diane Arbus 1970
Their numbers were picked out of a hat.

Five artists from the colection of the IISG. Shown here is a drawing by Alb. Hahn.

These are two identical pictures of the Tower of Pisa, yet the one on the right seems to lean more. An explanation why is given here.

Other optical illusions from this contest.

I have checked it in the album, but this strip was originally published on July 27 1993. The text wasn’t altered for its republication on the website yesterday. So, either the people at EndeMol knew Calvin and Hobbes. Or Bill Watterson is an even greater genius than I already knew he was.

De buurtkapper heeft twee vazen met dode takken onder deze poster in zijn vitrine geplaatst. Onbedoeld versterken die voor mij slechts de associatie. Wie noemt een haarverzorgingsmiddel nu iets met ‘dor’? Hoe blond moet iemand zijn om dat in Nederland te kopen?

Niet blond van nature in elk geval, want het is om highlights aan te brengen, zo leert ‘t internet me. Waarop verder de oer-Nederlandse betutteling prijkt:

Blondor Lightening Powder is stuifvrij en heeft een veilige doseerdop volgens de voorschriften ARBO-convenant kappers.

Het is dus nog niet veilig ook niet, dat chemische spul. Gif is het, om dode hoornstof wit te bleken. Gif, maar gouden handel met een indrukwekkende naam. Het ontbladeringsmiddel Agent Orange had misschien beter Blondor kunnen heten, dat was afschrikwekkender geweest. Blondor, de witte dood.

En dan zeg ik nog niets over dat ‘lente gevoel’.

Grote voordeel van mijn boeklog boven dit weblog is dat het gericht over éen ding gaat. Ik heb weer eens een boek gelezen, en geef daar mijn impressies over weer. Zolang ik maar regelmatig blijf lezen, is daar nooit gebrek aan stof om over te schrijven.

Op eamelje.net is dat moeilijker. Hier zijn er maar weinig automatismen. Misschien wel te weinig.

Probleem met het boeklog is dan weer dat er meer met die website mogelijk is dan ik eigenlijk kan. Zo’n verzameling thumbnails van ingescande voorkantjes levert een heel aantrekkelijk beeld op, en zou een manier kunnen zijn om mijn archieven online beter te ontsluiten. Bijvoorbeeld. Omdat het bij mijn boeklog toch al zelden om de actualiteit gaat, maar meer om wat ik allemaal gelezen heb.

Maar zo’n interface maken, vergt meer kennis van PHP dan ik bezit, en veel meer tijd ook dan waarover ik vrijelijk beschikken kan.

De nerd in mij vindt dat erg.

My favorite Calvin and Hobbes episode

The Collected Calvin and Hobbes has been brought out in hardcover, which has lead to much praise for this strip, again.

Read The Tiger Strikes Again.

Or 25 Great Calvin & Hobbes Strips. [via]

Fans interview Bill Watterson

I should have known the image of Che Guevara has already become a mainstream icon, that can be used for just about anything.

It inspired the sleeve design of a Madonna cd, among many other things.

And even the original picture has found many other uses. British advertizers thought it could promote Smirnoff vodka. Much to the chagrin of photographer Alberto Korda, who took the original picture. He won an out of court settlement of $ 50,000.

Still, Korda died in 2001, and meanwhile Che’s face has been used as a print for bikini fabric. As shown by Gisela Bündchen here.

For their first rebellious phase, I reckon.
 
More CliChe’s here.

via

Männerphantasien in Tusche.

via Cioran

© Zhang-Yu

Een paar sterke beelden op een vreselijke website. Maar goed, dat kan van meer sites gezegd worden. Laat ik niet overdreven trots doen over wat er bij mij tot nu toe staat.

Er is weer een nieuw album van de stripheldin Franka uitgekomen, en uit een soort volledigheidsdrang moet ik dat dan toch maar hebben ook. Ondertussen zal het zeker twintig jaar geleden zijn dat het eerste stripboek uit die reeks in mijn bezit kwam. Met Kidnap erbij zijn het er inmiddels achttien. Maar anders dan met de Guust Flater-boeken, of zelfs Asterix en Obelix gaan er vele jaren voorbij dat ik geen Franka’s lees.

De tekenaar Henk Kuijpers stileert zijn heldin inmiddels op zo’n manier dat het mij niet zelden bevreemd om naar haar te kijken. Dan weer is haar hoofd te klein en plat, haar nek uitgerekt tot onmogelijke lengte. Vaak ook krijgt ze schouders zo breed als van een beroepswaterpolospeler. Franka heeft soms de toevallige proporties van een modepop in een schets die alleen maar bedoeld is om de kleren beter uit te laten komen.

Maar het ergst van alles is nog wel dat Kuijpers geen tieten tekenen kan.
lês troch | lees door | continue reading »

Na al te diep in de mok te hebben gekeken toch de vraag: als koffie dit met gebakken glazuur kan doen, wat doet het dan met mijn tanden?

Eetadviezen in de vorm van een Frans liedje van Syrano, dat geïllustreerd werd met een computerspelletje als clip. Meer mediagenres in éen zijn nauwelijks denkbaar.

Hutspot kan lekker zijn, soms.

Always wondered what the designers of the colourful Dutch guilder banknotes would have made the euros look like? The answer can be found here.

Oxenaar plagiarized himself:

via marnix

Of dat Hewlett-Packard me vraagt een testafdruk te maken, en dat er dan een plaatje van éen of ander glimlachend wicht uit de printer rolt. Wat is dat nu weer? Een afleidingsmanoeuvre van de fabrikant om me wat minder kritisch naar de afdrukkwaliteit te laten kijken?

Al eerder gesignaleerd, maar vergeten te melden: het project van de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse letteren om klassieke kinderboeken online te zetten.

Nu al zijn er grote schatten te vinden, van Els Pelgrom’s Kleine Sofie en Lange Wapper [illustratie] tot versjes van Annie M.G. Schmidt, van traditionele jongensboeken als Paddeltje tot Thea Beckman’s Kruistocht in spijkerbroek.

Arendsoog. Dik Trom. Pietje Bell. Meester Pompelmoes en de mompelpoes.

Writer and illustrator Wolf Erlbruch and what has influenced him

ESA Multimedia Gallery, includes this picture of Rotterdam

Dunn, Hampton Postcards Collection. 2,835 images online.

Ik ben zo kleurenblind dat ik het oranje van een Nederlands elftal niet van het groene grasveld kan onderscheiden. Als het team helemaal in oranje speelt. Normaal geven die witte flodderbroeken nog wel houvast.

Dus, als ik eens voetbal wil kijken, en het team is zo onbeleefd geheel in oranje aan te treden — en waarom moet dit in finales toch altijd? — dien ik de kleurverzadiging van mijn toestel nogal op te schroeven, om iets te zien.

Foppe nog nooit zo rood zien worden tijdens een wedstrijd als gisteren.

Was deze grap leuker geweest als mevrouw pinguin aan Foppe de Haan had gedacht? En als het nu mevrouw kip was geweest?

Niet dat ik nu klaag, trouwens.

Lang geleden, toen ik nog striptekenaar wilde worden, boden de Guust Flater-strips me meer dan alleen vermaak. Geen beter leermeester dan André Franquin om iets te leren begrijpen over dynamiek en expressie in tekeningen.

Hoe maak ik bijvoorbeeld in twee plaatjes iemands irritatie duidelijk?

De officiële website die aan ‘Gaston Lagaffe’ gewijd is, plaatst al sinds jaar en dag één gag uit het rijke oeuvre online. Tot voor kort was dat niet heel interessant, want alleen de oude grappen van een halve pagina werden daarvoor gebruikt.

Tegenwoordig kunnen afleveringen uit alle albums langskomen; enige logica lijkt er niet achter te zitten. Dus kijk ik iedere dag weer naar een stripverhaaltje dat ik al minstens 25 jaar ken, om zonder naar het Frans te kijken me meestal ook de tekst in het Nederlands te herinneren.

Dynamiek, zei ik. En expressie. Ai.

By Keri Smith

via

Hè, de strip S1ngle is op website van het AD ingekleurd, maar op de eigen website nog gewoon ouderwets zwart-wit.

Wat ik ook nog niet wist: Sigmund staat dagelijks online. Jammer dat ik al een paar jaar op die strip ben uitgekeken.

Begin dit jaar deed ik wat experimenten met mijn huis-tuin-en-keuken-scanner als fototoestel. Er zijn ook ware kunstenaars geweest die zoiets deden, en mijn pogingen volledig beschamen: Katinka Matson.

“Does mass reproduction diminish the value of posters-i.e., does the value in visual matters depend on the uniqueness of the masterpieces? I seem to be getting terribly Talmudic, but it depends on one’s definition of value; the most significant value of any work of art or design is in its effect on the world. Mass reproduction is one way for these works to be seen and experienced. Of course, this has nothing to do with the selling price of art objects. In the first case we are talking about the value of art in a cultural and historical sense, in the second we’re talking about the manipulations and illusions of the marketplace.”

Glaser’s posters verdubbelen dan ook in waarde op het moment dat hij zijn handtekening zet. Van $ 100 voor $ 200.

La liseuse fan Renoir, at
de tsien moaiste glimkes út de keunstskiednis,
neffens Donald Sassoon dan.

The Guardian asks its readers if they can draw a better picture of the Queen than Lucian Freud did.

NRC Handelsblad wees me vrijdag op de Graphic Novel-special van het Vlaamse blad De Brakke Hond.

Online staat er onder meer een strip van Dominique Goblet. En ja, ook al horen haar tekeningen dan bij een bewerking van Kafka’s Schloß, zo simpel hoeft het dus maar om sfeer op te roepen. Of indruk te maken.

Wo Aufklärung ist beginnt der Fortschritt, um 1930, 43,4 x 50,6 cm, Rohrfeder und Tuschfeder auf Papier

Mata Hari, alias Hata Marie, geboren Margaretha Geertruida Zelle, is pinup van de week op The Heritage of the Great War.

schetsen en kleuraanwijzingen op de officiële website

Op Gastonlagaffe.com vandaag een gag die ik niet ken.

Terwijl ik toch dacht alles te kennen van Guust…

Misschien uit die later verschenen verzamelbundels met restjes.

Dit is volkomen idioot, zonder beschermend harnas voor de ruggegraat. En toch verheldert dat rare filmpje wel een vraag die ik altijd had over een strip van mijn held Guust Flater. Zo’n schommel kan dus wel bestaan. Was hij alweer decennia zijn tijd vooruit.
 

 
Zie ook:

lês troch | lees door | continue reading »

Eén van de winnende ontwerpen voor het nieuwe Zwitserse geld.

Vormgever Manuel Krebs plaatste een embryo op de andere kant van dit biljet. Dat u niet denkt dat het alleen maar van een neutrale schoonheid is. Gegeven de afbeelding van het AIDS-virus ergens, of de doodskop op het biljet met de hoogste waarde, is zelfs gekozen voor geëngageerde afbeeldingen. Als protest tegen alle bloedgeld opgeslagen bij de Zwitserse banken, wellicht.

British Cartoons at the Library of Congress, from 1780 to 1830 roughly.

Veel strips en karikaturen beelden hun personages af met grotere hoofden dan in werkelijkheid kan. Donald Duck van een echt eendehoofd voorzien, zou ook de mogelijkheden tot expressie een heel stuk verminderen. En meestal storen die scheve verhoudingen niet, behalve dan dat die ogen als soepborden het mij moeilijk maken om onbevangen van de meeste Manga te genieten.

Veel zeldzamer is het als de afgebeelde hoofdjes veel kleiner zijn dan in werkelijkheid. Bij een kunstenaar als Giacometti komt dat voor. En ook de oude Grieken koesterden als schoonheidsideaal proporties die van de werkelijkheid afweken. Zij beelden hun goden op het laatst af met hoofden die een achtste van hun lichaamslengte uitmaakten.

In werkelijkheid is de grootte van het hoofd eerder een zevende van de lichaamslengte, of nog meer.

Bij het herlezen van het Franka-album Kidnap stoorde het mij opnieuw dat de titelheldin zo’n klein hoofdje heeft, ondanks haar gigantische haarbos. Maar bij enig nameten bleek dat de tekenaar Henk Kuypers zich wel degelijk aan een schoonheidsideaal houdt; dat van de oude Grieken, met die achtsten.

Er zit dus wel degelijk regelmaat in de lelijkheid.

Al blijft de vraag nog steeds open, waarom ik dat iets kleinere hoofdje zo veel slechter verteer dan een overdreven grote kop. Is het omdat mensen geprogrammeerd om goed gezichten van elkaar te kunnen onderscheiden? En dat daarom ook willen; het maar slecht hanteren als dat mechanisme wordt bemoeilijkt?

Man Seated on a Bed c.1905 - 1906
Lots of attention in the British press for the Hopper exhibition at Tate Modern.

• The Guardian has a small gallery;
• Adrian Searle, The irreducible business of being;
• Annie Proulx on Edward Hopper;
• Tom Lubbock, The Mesmerizing World of Edward Hopper;
• James Bregman, Hopper’s unconventional genius.

Miracles and Parables.

En in de twintigste eeuw bestond er nog de enorm primitieve techniek om flink veel stroom door een metalen weerstand te jagen, zodat die uit ellende dan maar gloeien ging. Natuurlijk sleet zo’n gloeispiraal daarvan, maar de mensen geloofden toch dat de makers van die lampen wel beter konden. Dat de onverwoestbare gloeilamp allang bestond. Maar dat het aan intrinsieke verdorvenheid van het grootkapitaal lag dat de eeuwige lamp nooit op de markt zou komen.

Wat een drukte, om zo’n ding van een kwartje.

Ik heb nog ergens een boek van Terry Gilliam, waarin hij de trucjes uitlegt die hij gebruikte in zijn animaties. Eén goede raad aan ons was om vooral met de werken van oude meesters te spelen. Die zijn toch al dood, dus kunnen niet meer protesteren. Bovendien is hun werk gratis te gebruiken, want rechtenvrij. En met een beetje geluk lacht het publiek meteen, omdat het ook het origineel al kent.

Daar tegenover staan dan weer de kunsthistorici, die nog altijd serieuze beschouwingen wijden aan Duchamps’ LHOOQ [zij heeft een heet kontje].

Mijn positie in deze benadert die van Gilliam meer, dan die van de kunsthistorici. Al was het maar omdat humor iets extra’s krijgt als er ook wat herkenning is waar mee gespeeld wordt.

Michelangelo’s David klopt niet, anatomisch gezien. Het hoofd is te groot, net als de rechterhand. Al geldt ook weer dat het beeld zo hoog is — als een dubbeldekker autobus — dat het publiek er altijd van onderen tegenaan kijkt, en de verhoudingen dan wel schijnen te deugen.

Bovenstaande parodie van een Hamburgs reclamebureau voor het Duitse Olympische sportbond is bij eerste aanblik prachtig, en tegelijk zie ik ook meteen dat de anatomie van David nog altijd niet deugd.

Het hoofd klopt nu nog minder met de rest.

Dan draai ik mijn Braun koffiezetapparaat eens een kwartslag van de muur weg, om tot mijn stomme verbazing op te merken dat ik van buitenaf wel kan zien hoeveel water er in het reservoir gegoten is.

Normaal meet ik dat altijd maar af in een maatbeker.

In elk geval kan deze wetenschap mij voortaan helpen voorkomen om koffie te willen zetten zonder water. Nu is dit iets dat ik doorgaans gauw genoeg merk. Al wil me weleens ontglippen dat alsnog water inschenken meteen tot hevige stoomvorming leidt in het apparaat. Daardoor wordt de gemalen koffie uit het filter geblazen, wat een smeerboel geeft. En trouwens ook koffie die met de tanden op elkaar gedronken moet worden om de prut buiten te houden.
 
 

Vallende blaadjes. Bij het titelnummer van de meest ’soft spoken’ cd die ik ooit kocht. Lambchop.

Dan zie ik mijn woongemeente uitgeroepen worden tot “schoonste stad van Nederland”. En dat schoonste dan niet in de betekenis die de Belgen aan het woord geven.

Enfin. Pim Fortuyn grootste Nederlander aller tijden. Wij schoonste gemeente. In die orde zie ik het dan toch.

Ik hoop trouwens maar dat alle ambtenaren op het gemeentehuis hun overuren doorbetaald krijgen voor het invullen van al die enquêteformulieren.

Art of the Japanese Postcard, in the Museum of Fine Arts, Boston (MFA)

Kodomo no kuni. Soms opvallend tijdloze illustraties uit het interbellum, uit Japan.

3,000 pages of Knight’s American Mechanical Dictionary, describing tools, instruments, machines, and engineering processes as they were known in 1876.

See page images here, or look at them more easily at another site, with aid of the DjVu plugin.

via

Waarom blijven mijn roestvaststalen
thermokopjes eigenlijk altijd in de kast?

Toch heeft het iets armoedigs om ’s avonds in Het Parool dezelfde aflevering van de strip S1ngle te zien, die het AD ’s ochtends al op z’n website zette.

Overigens blijf ik van mening dat Zusje in Trouw op dit moment de beste dagelijkse krantenstrip is.

in Nova bekritiseerde Gerhart Baum, oud-minister van Binnenlandse Zaken in West-Duitsland, de Nederlandse plannen om terrorisme te bestrijden. Hij was indertijd verantwoordelijk voor de extra strenge wetgeving om de Rote Armee Fraktion [RAF] aan te pakken.

* eerste poging om televisiebeelden tot veelzeggende illustratie te bewerken

Als het om commentaar op de politiek gaat, is de humor in Nederland zelden vindingrijk of spits. Len Munnik in Trouw vormt daar soms een uitzondering op. Vooral de handjes van de ambtenaar in kwestie zijn treffend hier.

Al had Wim de Bie vandaag ook een goede opmerking over de onzinnige eisen die een inburgeringsexamen zal kennen.

Afgelopen nacht zond de Pruus weer eens een cinematografisch meesterwerkje uit op een onmogelijk uur. Les Triplettes de Belville kwam langs. Misschien niet toevallig, omdat in deze film nogal stevig de spot wordt gedreven met de Franse hysterie over hun nationale wielerronde. En de Tour start zaterdag.

Voor een keer was het ook niet erg dat een Duitse zender de film uitzond, omdat er nauwelijks tekst in voorkomt, en er dus niets na te synchroniseren is.

En wat een weelde om zo’n film dan maar op te nemen, om te bekijken op een geschikter moment. De rijkdom aan details is heel opmerkelijk, en lang niet allemaal bij de eerste keer te zien. Melancholische retro en gekte ineen. Bijzonder.

via RobotWisdom.

What does Che Guevara have in common with Rudi Völler? Both wear a moustache, and I believe that Che played some football as well. That’s about it. Still, the moustache makes it possible to picture the latter as iconic as the former.

But, I don’t understand really, why the German football magazin Kicker is selling these Völler T-shirts. Isn’t the mere fact that Völler could become a millionaire through his skills in an overrated game not reward enough for him? Or, does this mean they want the former German national team manager to be killed and become a martyr as well?

Even worse than picturing a German football player as a revolutionary, is using that iconic image to honour an American president.

The website linked even sells these T-shirts with the text “Viva la Reagan revolucion”. Which, considering what the Americans under his presidency did in the Spanish speaking countries in middle America, is so utterly tasteless words fail me.
 
 
 

Another revolutionary pictured as Che: the queen of prefab pop Britney Spears.

Never knew she had a moustache.

Maybe she just thought the beret looked cute, with that star and all.

Het logo van de Olympische Spelen in Londen riep nogal wat commentaar op, maar staat lang niet alleen. Grafisch vormgevers slagen er telkens weer in meer dan éen boodschap aan hun ontwerpen mee te geven.

Al vermoed ik toch echt dat de ontwerper van het logo hiernaast ontstellend veel lol heeft gehad meer dan twee dansende poppetjes alleen te tekenen.

[via]

Volgens Het Parool van vandaag komt dit zelfportret van Jan Mankes uit 1913 woensdag by Sotheby’s in Amsterdam onder de hamer. Richtprijs zou tussen de € 200.000 en € 300.000 bedragen.

Maar volgens de Sotheby’s website is er woensdag helemaal geen kunstveiling in Amsterdam. Evenmin wordt op de veiling van dinsdag een Mankes aangeboden. Wel een paar Benners overigens; als we het dan toch over Friese schilders hebben.

Sportprogramma’s op televisie waarin meer geluld wordt dan er bewegende beelden zijn deugen sowieso al niet. Die spelen radiootje op een wel heel dure manier. Deze poging van Mart Smeets om het beeld desondanks nog wat interessanter te maken, helpt niet.

Smeets draagt volgens mij trouwens eenzelfde jasje als de Nederlandse afvaardiging naar de Olympische Spelen van 1984 in Los Angeles aan had. Wie maar lang genoeg wacht ziet alles weer mode worden.

Sometimes, specializing in current affairs has its drawbacks. Garry Trudeau thought he had a good topic for next week, when Harriet Miers was going to be heard about her nomination for the Supreme Court.

However, she withdrew, and in doing so she made a lot of work useless.

Dit weblog begon ergens in de eerste weken van november 2001, terwijl ik op dat moment al een jaar bezig was met de technologie erachter. Doel was in eerste instantie ook niet om teksten online te zetten. Doel was om meer te doen met de digitale camera die ik toen al ruim een jaar in bezit had. Een dure aanschaf die lag te verstoffen op de plank.

Op deze eerste macro-opname na, en nog wat andere experimenten, kwam het er alleen nooit van structureel meer met fotografie te doen. Het leven wrong zich ertussen.

Vanaf het begin is eamelje.net een knutselplekje en rommelhoek gebleven. Maar niet te onderschatten is hoeveel ik heb geleerd door zo af en toe eens iets anders online te willen zetten.

Some actors of the Euro 2004 Football Championshops in pixels.
 
 
 
 

Masters of Photography

En andere geheimen over dit schilderij onthuld.

This website could be regarded as one critizing the value of the dollar. Yet, that currency is still not completely without value. Though origami paper is expensive too.

via

Onder het mom, de middelen om diagnoses te stellen worden technisch almaar beter, maar de geneeskunst blijft daar nogal bij achter, aandacht voor een nieuwe 3D-scanner van Philips.

Waarbij het mij uitermate fascineert waarom een scan is gemaakt van iemand zonder bovengebit. Levert zulks een vriendelijker plaatje op? Daar moet toch over nagedacht zijn…

The Emergence of Advertisement in America 1850 - 1920.

The conference begins at sparrow fart…

more here.

British comedians recreate a few classic images. So Johnny Vegas did a Demi.

340. De Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB) viert vandaag het 25-miljoenste boekenweekgeschenk sinds 1932 te hebben kunnen uitreiken;
341. Ik heb anders thuis een heel stapeltje liggen dat de CPNB zo van me terug kan krijgen;
342. Zelfs al leerde Beatrijs Ritsema me afgelopen zaterdag dat het grof en nodeloos grievend is om een geschenk te retourneren;
343. Maar de Boekenweek blijft een merkwaardig fenomeen. Nooit kom ik minder in de boekhandel, nooit koop ik minder boeken dan juist in die periode;
      
344. Die hele Mattheüs Passie duurt me wat te lang. Maar ik wil elk jaar wel de bas-aria aan het eind horen, en gezellig meedeinen op het ‘ich will Jesum selbst begraben’, omdat aan de melodie daarvan voor mij toch het gevoel kleeft dat het een tophit was aan het begin van de 18e eeuw;
345. En het slotkoor is trouwens ook niet te missen;
      
346. Bij het vluchtig even doornemen van oude strips: dat inkleuren met ecoline had toch wel wat;
347. Tegenwoordig is alles gephotoshopt, zelfs de stripverhalen;
348. Maar ooit was zelfs het inkleuren van een plaatje een kunst die maar weinigen beheersten;

644. De voornaamste conclusie na enkele dagen onder Ubuntu 8.04 LTS gewerkt te hebben op mijn notebook: Ik kan zonder problemen over;
645. Er is niets dat me nog aan Windows bindt, behalve gewoonte, en wat software die onder emulatie wel werkt in Linux, maar minder snel als in een Microsoft-omgeving;
646. Nu nog kritische software is:
     1. Adobe Photoshop;
     2. Adobe Acrobat Suite;
     3. Woordenboeken;
647. Photoshop gebruik ik al sinds 1991. Zeventien jaar routine is niet zo maar af te danken. Als er al iets beters was geweest;
648. Dus vermoed ik dat de beslissing wel voor me genomen zal worden. Als ik een nieuwe computer koop, en daarbij niets anders dan Microsoft Vista te krijgen is;
649. Wat ik niet blief;
650. Want, hoewel ik het belang dat aan besturingssystemen wordt gehecht nogal overtrokken vind, een nieuw OS moet wel beter zijn dan het vorige. En de computer niet trager maken, om maar iets te noemen;
651. Zoals Vista wel doet;
652. Mijn eisen zijn niet heel ingewikkeld. Grafische trucjes, foefjes, en andere bling interesseert me geen seconde. Mijn computer dient zo snel en stabiel als maar kan te lopen, met zo min mogelijk lawaai en andere overlast. Kan me niet schelen onder welk besturingsysteem dat is;
653. De enige eis die ik wel heb, is dat de wereld desgevraagd binnen moet kunnen komen. Het moet me wel mogelijk zijn om video- of audiostreams te beluisteren. En Ubuntu heeft al een tijdje de horde genomen om WMV/ASF te kunnen spelen;
      
654. Toegegeven, bij mijn huidige computergebruik is het enige waarin mijn machinepark weleens tekortschiet de snelheid in het renderen van video. Heel snel zal ik dus niet iets nieuws aan hoeven te schaffen;
655. Behalve dan misschien zo’n ultranotebook van een kilo, met een trage processor. Maar eigenlijk worden die pas interessant met een voldoende groot solid state-geheugen, een OLED-scherm, en een autonomie van minstens zes uur bij het werken op accu;
656. Het kan nog jaren duren voor zoiets gewoon voor consumentenprijzen te koop is;

Terwijl ik vergeefs aan een heidelandschapje pruts, valt me opnieuw op hoeveel beeldinformatie zo’n digitale foto toch bevat. Zelfs al is die terloops genomen. Zonder te kijken. Tegen de zon in.

Meldt de RSS-lezer dat Ars Technica zijn tweede les foto’s retoucheren met Photoshop online heeft gezet. [De eerste aflevering staat hier]

En ziet, daar leer ik toch weer iets van. Ondanks dat ik al met Photoshop werk vanaf versie 1 op de Apple Macintosh. Waarschijnlijk omdat ik nog altijd dezelfde dingen doe zoals met versie 1.

Maar ook die nieuwe kennis redt mijn heidelandschapje niet.

Pinksteren. Koffie drinken in een donker café omdat de wind buiten toch nog te fris is. Prutsen met mijn telefoon die ook voor camera kan spelen. En dan per ongeluk een foto maken met een korrel zo grof als een tekening in kleurpotlood.

Mislukt heet zoiets dan.
 
 
 

Wat nou mislukt?

* Len Munnik, vandaag in Trouw