woansdei 12 desimber 2007
Zij & ik | en de donkere dagen voor kerstmis
| zij: | En wat doe jij met de Kerst? Behalve boekjes lezen? |
| ik: | Geen idee nog, maar boekjeslezen is er niet bij deze keer. |
| zij: | Dat mag ook in de krant. |
| ik: | Komt het ook. Ik zet denk ik zelfs maar even een vakantiemelding op boeklog. Kom op 1 januari maar terug, ik houd pauze. |
| zij: | Echt? |
| ik: | Echt. |
| zij: | Ik geloof er niets van. |
| ik: | Ik zal wel wat korte verhalen blijven lezen, en alleen die korte verhalen. In een tempo van hoogstens eentje per dag. |
| zij: | Van? |
| ik: | Nina Berberova. Guy Vanderhaeghe. Mavis Gallant. |
| zij: | Zegt me allemaal niets. Maar je maakt me nu wel nieuwsgierig. Waarom ineens die stop? Wat is er gebeurd met die jongen die zo nodig een boek per dag nodig had? Heeft die toch te veel gelezen? Te veel teleurstellende boeken, misschien? |
| ik: | Misschien. |
| zij: | Het is er de tijd van het jaar niet voor, maar anders zou ik zeggen, mooi, ga lekker buiten spelen. Is goed voor je. Is óok goed voor je, ik weet hoe je me wilde verbeteren. |
| ik: | Jullie overschatten de tijd ik besteed aan het lezen van boeken. |
| zij: | Jullie? |
| ik: | Er zijn mensen genoeg die denken dat ik blijkbaar niets anders doe in mijn leven. |
| zij: | Tweehonderzoveel boeken lezen in een jaar is ook wat overdreven. |
| ik: | Driehonderd. |
| zij: | Helemaal erg. |
| ik: | Driehonderéen, om precies te zijn. |
| zij: | Als ik dit jaar tien boeken heb uitgelezen, is het veel. |
| ik: | Dus investeer jij enorm veel meer in éen zo’n boek als ik dat doe, maar dat schijnt ook niet helemaal duidelijk over te komen. |
| zij: | Goed, maar nu heb je nog steeds niet uitgelegd waarom je even afstand neemt. |
| ik: | Ik zag daarnet interviews van Adriaan van Dis, met schrijvers. Uit 1983. |
| zij: | Op video? Op DVD bedoel ik? |
| ik: | Op digitale televisie, op het kanaal cultura. Dat schijnt trouwens ook ’s nachts op Nederland 2 uit te gaan zenden; of dat nu al te doen. En het viel me tegen om Van Dis in de weer te zien. |
| zij: | Dat verbaast me niets. TV-legendes van zo lang geleden vallen altijd tegen, toch? |
| ik: | Misschien waren dit gesprekken uit zijn begintijd. Maar hij was gewoon niet zo goed, als interviewer. Behalve als de gast zo goed was dat die in zijn eentje het gesprek wel kon dragen. |
| zij: | Ik begrijp het verband geloof ik niet helemaal met waar we het net over hadden. |
| ik: | Zo koel en analytisch als ik net naar Van Dis keek, kijk ik nu ook naar de meeste boeken. En dan brengt lezen te weinig genot. |
snein 16 jannewaris 2005
Zij en ik
| zij: | Waarom is de zwaartekracht zo veel gemener voor vrouwen dan voor jullie mannen? Zulke dingen vraag ik mij dan af. |
| ik: | Leg eens uit? |
| zij: | Wie zakken er eerder uit? Om maar eens iets te noemen. Wie moeten zich soms in hun puberteit al stevig insnoeren om zelfs maar een beetje normaal te kunnen lopen? |
| ik: | Kurt Vonnegut heeft het idee wel aardig gebruikt in éen van zijn romans. Slapstick. Die speelt zich af in een postapocalyptische wereld, met een vrijwel dagelijks veranderde zwaartekracht. En op de dagen dat de aarde even wat minder trekt, lopen alle mannen als vanzelf rond met een stijve lul. Wat weer met jouw theorietje overeenkomt. |
| zij: | Gaat dat werkelijk zo? Hebben astronauten in de ruimte een permanente erectie? Dat maakt, hoe heet dat, Star Trek, toch ineens tot een heel andere televisieserie. |
tongersdei 1 maart 2007
Zij en ik | 2
| zij: | Het is een beetje een vies praatje. Maar zo ontzettend veel snot steeds, dat het op het laatst wel leek of mijn hersens mee naar buiten kwamen. |
| ik: | Jij en de middeleeuwers. |
| zij: | Sorry? |
| ik: | De Egyptenaren trouwens ook. Die meenden ook dat die hersenen geen enkel nut hadden. Daarom hebben al die mummy’s ook geen hersenen meer. Die zijn er via de neus met een stokje uitgepeuterd… |
| zij: | Ah, gatverdamme. |
| ik: | Waarbij er eerst flink werd rondgepeurd, zodat de boel er grotendeels vanzelf… |
| zij: | En nu houd je op. Is dat je wraak of zo? |
| ik: | Nee. |
| zij: | Of heb je weer eens wat gelezen en moest dat er uit? Weet je wat jij moest doen. Je moest eens wat meer onder de mensen komen. In plaats van alleen maar van die rare boekjes te zitten lezen. |
| ik: | Neuh, daar krijg je maar enge ziektes van. Onder de mensen. Nee bah. Met enorm veel snot enzo. Telefoneren is een stuk veiliger… |
woansdei 8 augustus 2007
Zij en ik | Actueel, of nee toch liever niet
| zij: | Je was een paar dagen te vroeg met de beoordeling van Wilders op je weblog. |
| ik: | Och ja. Negeert Wilders was een nog beroerdere naamgrap. Die kwam ook langs, toen. |
| zij: | Snap jij De Volkskrant, trouwens? Wel die brief van Wilders afdrukken en er dan triomfantelijk een redactioneel commentaar ernaast aan wijden hoe dom die man wel niet is? Om een verbod op de Qu’ran te eisen? |
| ik: | Dat snap ik niet. Maar daarom lees ik De Volkskrant ook niet meer. Die had dat mij wat te vaak — die totaal onproductieve triomf het lekker beter te weten. Dat zelfgenoegzame zwelgen. |
| zij: | Wilders is toch ook gewoon dom? Ik vond dat eigenlijk altijd wel mooi, het hele volk voor het eerst helemaal vertegenwoordigd, met nu ook de geestelijk wat beperkten in de Kamer. |
| ik: | … |
| zij: | Je zwijgt me iets te lang. |
| ik: | De Volkskrant heeft dat wel vaker, die totaal onproductieve triomf het beter te weten. |
| zij: | En wat is jouw hooggeleerde mening dan wel over Wilders? |
| ik: | Als je op mijn weblog zoekt, dan heb ik jaren geleden mijn mening over de intelligentie van Wilders al eens opgeschreven. Maar de man is mij nu wat te veel doorgeschoten in de richting van alle aandacht is goede aandacht. Dus begin ik het zo langzamerhand ook onnozel van ons te vinden om het nog over die man te hebben. |
| zij: | Dan zou ik geen televisie meer aanzetten vandaag. Maar, vandaar dus, Negeert Wilders. En heeft die discussie verder nog nuttige inzichten opgeleverd waarmee je mij nu gaat beleren? |
| ik: | Nee, totaal niet. Het was juist een heel ander gesprek, zo’n gesprek dat erover ging hoe ‘n klein beetje we maar kunnen leren. Ga je jaren naar de universiteit, lees je halve bibliotheken leeg. En uiteindelijk kom je tot precies dezelfde conclusies als de volksmond je al had meegedeeld toen je nog van niets wist. Alle politici zijn zakkenvullers, of oplichters. Van die dingen. |
| zij: | Maar jij kunt nu wel uitleggen waarom. |
| ik: | En toch komt het op hetzelfde neer. |
| zij: | Die spannende feestjes die jij bezoekt, wat een bruisend leven leid je toch. |
| ik: | Wat zei ik ook alweer over De Volkskrant? |
| zij: | Ik lees die krant ook om me te ergeren, dat weet je best. Maar goed, wat zegt die volksmond nog meer? Daar ben ik nu wel benieuwd naar geworden. |
| ik: | Het was niet per se de volksmond. Het ging er ook om dat de Britten en Amerikanen het over ‘common sense’ hebben, en dat ons begrip ‘gezond verstand’ toch niet helemaal hetzelfde is. Dus ging het ook over taal, en wereldbeeld. |
| zij: | Als je maar gelachen hebt. Negeert Wilders… Er moet heel wat drank in voor zoiets leuk wordt. |
woansdei 9 maaie 2007
Zij en ik | ambitieus
| zij: | Ik zou daar echt gefrustreerd over zijn. |
| ik: | Ach. |
| zij: | Nee, niks ach. Jouw boeklog is toch ontstellend veel rijker dan dat weblogje over boeken dat door NRC-Handelsblad tot site van de week werd uitgeroepen. |
| ik: | Maar wat zegt het nu als zo’n website daar gelinkt wordt? Ik heb volgens mij daar nooit een link naar iets gezien dat ik niet al kende, of wat vervolgens tot een favoriet werd. |
| zij: | Dus eigenlijk zeg je: het kan me niet schelen, want die mensen daar hebben er toch geen verstand van wat er allemaal op internet te vinden is |
| ik: | Nee. Maar hoe kan ik dit uitleggen. Alle aandacht voor boeklog is mooi, en vleiend. Helemaal als die van mensen komt die een goede smaak in boeken hebben. Maar als ik gewild had om massale aandacht te krijgen voor boeklog, of voor eamelje.net, dan had ik die sites wel anders opgezet. |
| zij: | Je linkt ook al nooit zelf naar ander werk van je, zelfs niet als dat wel online staat. |
| ik: | Precies. |
| zij: | Dat noem ik nu gebrek aan ambitie. |
| ik: | Nee, dat werk was er vaak al voor mijn weblogs bestonden. En mijn werk is niet ik, en mijn weblogs zijn niet ik. Waarom zou ik… |
| zij: | Waarom niet? Ik snap niet dat jij, die zo veel geschreven hebt over de nieuwe economie, over het verdwijnen van traditionele werkverbanden, daar niet zelf de lessen uit trekt. Jij bent nu een merk. En gerekend naar de bezoekersaantallen voor je weblogs ben je een heel aantrekkelijk merk. Dat moet je toch gewoon in je voordeel gebruiken? |
| ik: | Nee. |
| zij: | Want? |
| ik: | Werk is werk, en mooi als dat niet vervelend om te doen is. Webloggen is webloggen, maar nu juist geen werk. Jij wilt dat mijn boeklog werk wordt. Ik wil dat het nooit een last wordt. |
| zij: | Dom. |
snein 11 maart 2007
Zij en ik | beperkt houdbaar
| zij: | Heb jij donderdag die documentaire nog gezien, over die grote druk op vrouwen om jong en mooi te blijven? Beperkt houdbaar? |
| ik: | Ach ja. |
| zij: | Dan hoef ik je al bijna niet te vragen wat je er van vond. |
| ik: | Veel te eenzijdig. Nauwelijks informatief. Manipulatief… Moet ik verder gaan? |
| zij: | Gek genoeg ben ik het voor een deel met je eens, voor de verandering. Het is wel raar dat iedereen altijd klaagt dat de bevolking te vet wordt, en dat zo’n voor de hand liggende conclusie helemaal niet aan bod kwam. Een heel groot deel van de vrouwen doet er dus zeker niet alles aan om zo jong en mooi als maar mogelijk is te blijven. |
| ik: | Precies. Als er al dwang gevoeld wordt, geldt dat toch maar voor een beperkt aantal vrouwen. |
| zij: | Dan heb je er vast ook wel over nagedacht voor welke vrouwen dan… |
| ik: | Neuh. |
| zij: | Redelijk goed opgeleid, misschien. Carrière makend… |
| ik: | Eerder het typje ‘ik heb toch zeker recht op alles’, lijkt me. |
| zij: | Zou jij iets aan jezelf laten verbouwen, als dat je gratis werd aangeboden? |
| ik: | Nee? Of is dit een raar soort hint? |
| zij: | Ik zou het niet weten… |
| ik: | Jij dan? |
| zij: | Waarom ik? |
| ik: | Wat iemand vraagt, zegt meestal het meest over de vragensteller. |
| zij: | Ik begin wel erg diepe plooien naast mijn neus te krijgen. |
| ik: | Neeh… |
| zij: | Daar schrik ik weleens van, in de spiegel. |
| ik: | Maar heb je er de pijn voor over in je te laten snijden? Of je in te laten spuiten met iets lichaamsvreemds? Zoals dat gif waar eenden in de zomer aan dood gaan als het water te heet wordt. Botox. |
| zij: | Gewetensvraagje, hè? Zou jij je ogen laten laseren? |
| ik: | Misschien. Als wat meer bekend is over de lange-termijn effecten van die behandeling. Als ik zeker weet dat er geen rare halo-effecten optreden bij het autorijden in het donker, zoals ik weleens heb gehoord. |
| zij: | Maar waarom zou jij je ogen laten laseren? |
| ik: | Om ’s nachts in bed op de wekker te kunnen kijken zonder daarvoor eerst een bril op te hoeven zetten. Weet ik veel. |
| zij: | En dat is dus niet uit ijdelheid? |
| ik: | Ik wil weleens af van dat eeuwige geklooi met die protheses. Brillen raken uit de mode, of ze breken doormidden. En lenzen verslijten de hele tijd, of het worden bacteriehaarden als je niet altijd strikt hygiënisch bent. Nee, ik vind die ooglaserij eerder op hetzelfde niveau staan als normale tandverzorging dan een ingreep vanwege mijn ijdelheid. |
| zij: | Maar je bent dus wel het met de documentairemaakster eens dat er grenzen zijn, en dat die almaar opschuiven door wat er technisch mogelijk wordt. |
| ik: | Nee, niet zo. Er spelen volgens mij twee zaken door elkaar. De éen is gewoon die mode, waarvoor de vrouwelijke helft der mensheid altijd zeer bevattelijk blijkt te zijn. Dat vrouwen altijd pijn hebben willen lijden voor hun mode is echt niet nieuw. Dat er altijd mannen zijn geweest die graag wilden verdienen aan de modegrillen van het moment, is ook altijd al zo geweest. Maar dat de mode tegenwoordig wel heel erg extreem is, lijkt me ook om andere redenen zo. En die zag je in die documentaire niet. |
| zij: | Hoezo? |
| ik: | Onze hele cultuur lijdt onder een raar soort infantilisering. Alles moet ook altijd maar nu, direct, meteen. En het is raar dat die massale aandacht voor jong, snel, en flitsend, al het andere normaal menselijke blijkbaar uitsluit. |
| zij: | Wat ik vooral raar vind, is dat ons huidige schoonheidsideaal op zo veel manier door de porno wordt beïnvloedt. En dat vrouwen die grondig door een plastisch chirurg er allemaal hetzelfde uitzien. Als opblaaspoppen, met echte pijpmondjes. |
snein 9 septimber 2007
Zij en ik | beperkt houdbaar, opnieuw
| zij: | Heb je het vervolg nog gezien op Sunny Bergman haar documentaire? Donderdag? |
| ik: | Nee. Was ze weer op kruistocht? Of was het nog steeds dat sommige vrouwen nogal rare schoonheidsidealen opdringen aan elkaar. |
| zij: | Eerst werd haar documentaire herhaald, en toen werd nog eens ingewreven hoe akelig het allemaal niet was, wat we net hadden gezien. Daarbij kwam ook nog een manifest langs met het motto: ’sex moet weer haute couture worden.’ |
| ik: | Dat meen je niet. |
| zij: | Nee, echt. Sex met een x trouwens. Zoals jij het ook altijd nog schrijft, maar zoals het nu niet meer goedgekeurd is. |
| ik: | Haute couture, hè. Daarbij krijg ik toch echt associaties met veel te dure lapjes stof die gedrapeerd zijn over schonkig magere meisjes. Van die meisjes met lege, wat chagrijnige gezichtjes bovendien. |
| zij: | Hou maar op. Ze bedoelen er mee, geloof ik, dat mijn seksualiteit geen confectiepakje moet zijn, afgekeken bij de rolmodellen in de media, maar juist maatwerk moet worden. |
| ik: | Maar hoe onnozel ben je dan, als jij je alleen maar spiegelt aan wat er in de massamedia komt? |
| zij: | Dus is hun kritiek blijkbaar ermee samen te vatten, dat we alleen de verkeerde rolmodellen te zien krijgen. |
| ik: | Hadden we het er de vorige keer ook niet over dat de Amerikaanse mediacultuur gemiddeld genomen een nogal infantiele cultuur is, en daarmee te onnozel voor iedere dertigplusser om daar iets aan te willen ontlenen? Kijk dan naar de Duitse publieke TV als je rolmodellen zoekt van krachtige en humoristische vrouwen van een zekere leeftijd. Viel er trouwens nog iets te lachen? En dan bedoel ik niet te lachen uit ongeloof. |
| zij: | Wat denk je? |
| ik: | Uren dodelijke ernst? |
| zij: | Absoluut. Maar het rare is dat al die vrouwen mij toch ook wel sympathiek werden, in hun dodelijke ernst. |
| ik: | Nee… |
| zij: | Waardoor ik mij later nogal gemanipuleerd voelde door hen. Want zij maken net zo goed propaganda. En het is eigenlijk nog redelijk onschuldig, en veilig, waartegen ze protesteren. Sunny Bergman zocht natuurlijk doelbewust de uitwas op. Zij ging letterlijk met de billen bloot, voor een chirurg die er zijn brood mee verdient in gezonde vrouwenlijven te snijden. Dus is het niet raar dat ze de reactie kreeg die ze kreeg. Dat haar lichaam niet deugde. Tegelijk had ze een vergelijkbare reactie gekregen, als ze in het Middenoosten een imam ondervraagd had over de vrouwonvriendelijkheid van de Islam. Dan had ze ook niet gedeugd. Terwijl over dat onderwerp te zeggen is dat er veel meer vrouwen echt door lijden. |
moandei 10 septimber 2007
Zij en ik | beperkt houdbaar, redux
| zij: | Er valt me nu pas op hoe jij onze telefoongesprekjes herschrijft. Je laat vrij veel weg. |
| ik: | Hoe zo? Ik laat je nooit iets zeggen dat je niet gezegd hebt, of gezegd zou kunnen hebben. |
| zij: | Het gaat ook niet om mij. Het gaat er nu even om wat jij allemaal zei, dat vervolgens nooit op je weblog komt. |
| ik: | Sorry. |
| zij: | Ik bedoel je zo enorm vrouwvriendelijke uitspraken. |
| ik: | Ach. Je kent me. Maar ik weet nog steeds niet waar je heen wilt. |
| zij: | Wat zei jij nu over vrouwen die hun schaamlippen laten corrigeren? |
| ik: | O, dat. Ik zei zoiets als dat je wel erg weinig plezier moet hebben beleefd aan je kut, wil je daar met een mes in laten hakken door een vreemde vent. Alleen voor het mooi. |
| zij: | Precies. |
| ik: | Maar daar moest jij om lachen. En ik zei dat ook alleen op dat moment, omdat ik jou altijd aan het lachen probeer te krijgen. En omdat ik weet dat jij niet vreemd opkijkt van dat soort uitspraken, vanwege die, wat is het, vijftien jaar dat we elkaar nu kennen. |
| zij: | Dus? |
| ik: | Lang niet alles wat voor een privé-voorstellling geschikt is, verdraagt het op een open podium gehoord te worden. Doe nu niet net of je dat niet weet. |
| zij: | Maar het was de enige uitspraak die ik onthouden heb van ons gesprek. Tot ik jouw reconstructie las. Dus vind ik wel dat er een correctie komen moet. Of een aanvulling. |
| ik: | Ik ken trouwens een vrouw die haar schaamlippen heeft laten inzomen, maar dat was omdat ze anders niet zonder pijn kon trainen voor het wielrennen tijdens de triathlon. Triest verhaal is dat… |
sneon 2 juny 2007
Zij en ik | Bespreken boeken
| zij: | Ga je Kluun nog eens lezen voor je boeklog? Ik heb gehoord dat er iemand was die trots zei als enige ooit een positieve recensie over Kluun te hebben geschreven. |
| ik: | Dat heb ik je vorige keer verteld, ja. |
| zij: | Ja? |
| ik: | Maar nee, voorlopig geen Kluun voor mij. Misschien wel nooit. |
| zij: | Waarom niet? |
| ik: | Dat boek gaat toch vooral over een vrouw die doodgaat aan de borstkanker? Waarom zou ik voor mijn lol een boek lezen over een vrouw die doodgaat aan de kanker? |
| zij: | Ja maar, dat is toch geen manier om boeken te beoordelen? |
| ik: | Waarom niet? |
| zij: | Dan hoef je de Bijbel ook niet meer te lezen. Want je weet toch wel dat onze lieve heer zijn zoon laat sterven aan het kruis. Je schreef van de week zelf nog op je weblog dat het erom gaat hoe iets beschreven wordt, niet wat er beschreven wordt. |
| ik: | Die Bijbel is ook niet interessant om wat erin staat, maar omdat zo veel mensen de inhoud blind geloven. |
| zij: | En bij thrillertjes vind je het ook niet erg dat er mensen in gedood worden, terwijl je dat van tevoren weet. |
| ik: | Ja, maar dat is altijd allemaal vorm. Bij genre-fictie gaat het altijd om dat soort stilzwijgende afspraken. De verpleegster krijgt de dokter, de held gaat niet dood maar overwint de boef. Alleen moet het er ook een paar keer op lijken of het toch misgaat. Om het spannend te houden. |
| zij: | Maar hoe schat je Kluun dan in? |
| ik: | Geen idee. Schrijver melkt groot verdriet in zijn leven uit? Kom, huil met me mee, want deze ramp is helemaal echt gebeurd? Dat is natuurlijk ook een genre, maar niet mijn favoriete soort boeken. Verrassend is dan misschien dat Kluun een man is, omdat volgens mij normaal juist vrouwen dit soort boeken schrijven. |
| zij: | En lezen. Vergeet dat niet. Kluun heeft dus een vrouwenboek geschreven? Staat dat je vooral tegen? |
| ik: | Hij staat me niet tegen, maar dat genre boeken laat me vrijwel onverschillig. Het is heel moeilijk om je druk te maken om iets dat je niets schelen. |
| zij: | Dus het is niets? |
| ik: | Nee, ik zou het niet lezen. Dat is een persoonlijk oordeel. Maar als er geen behoefte aan dat soort boeken zou zijn, zou die Kluun niet zo goed verkopen. Dat is heel iets anders. Maar waarom ga je toch de hele tijd hier over door. Heb jij hem soms net gelezen? |
| zij: | Ja. |
| ik: | En? |
| zij: | Ik moest erom huilen. Maar nu moet ik me dus vies voelen van jou, omdat het Kluun’s bedoeling was dat ik zou gaan huilen. |
| ik: | Wat heb je toch een rare ideeën over mij. |
snein 3 juny 2007
Zij en ik | Bespreken boeken — 2
| zij: | Het spijt me dat ik het ooit goed heb gevonden dat jij iets van onze telefoongesprekjes op je weblog zet. |
| ik: | Waarom? Je zegt vaak heel interessante dingen. |
| zij: | Jij hebt toch altijd het laatste woord. |
| ik: | Alsof ik je ook maar iets in de mond leg. |
| zij: | Neem nu die discussie over Kluun. Op je boeklog kan iedereen gewoon zien dat jij wel Turks Fruit gelezen hebt. Bijvoorbeeld. Alsof kanker daar geen rol in speelt. |
| ik: | Volgens mij schrijf ik daar ook dat ik het een zwaktebod van Wolkers vind om haar dood te laten gaan. |
| zij: | Leg uit. |
| ik: | Wordt die liefdesgeschiedenis daar boeiender door? Iemand dood maken, is wel erg makkelijk emoties afdwingen. Je personages laten sterven, is er ook bij je lezers inhameren dat de liefde, o die unieke liefde, nooit meer zo kan worden als die ooit was. Maar dat vind ik veel te zwart-wit gedacht voor een goed boek. Zulke vertelschema’s zie je verder alleen nog in sprookjes. |
| zij: | Nee, door die dood wordt het juist meer bijzonder — bijzonderder — wat er daarvoor gebeurde. |
| ik: | Ik vind het gewoon interessanter om over een grote liefde te lezen die op een normale manier misgaat. Hoe veel beiden ook van elkaar houden. Gewoon, omdat het in het leven vaak ook zo gaat. Absoluut geluk is een uitzondering. Een momentopname. |
| zij: | Misschien zijn uitzonderingen wel heel prettig om over te lezen. |
| ik: | O, vast. |
| zij: | Normaal zeg je nu iets als: over gebrek aan smaak valt niet te twisten. |
| ik: | Neuh. |
| zij: | Ben je overtuigd dan? Zo klink je niet. |
| ik: | Ik denk alleen dat we zo steeds dichter bij een definitie komen van wat ik nu een goede roman vind. |
| zij: | Die moet grijs zijn. |
| ik: | Die moet geklungel laten zien. En toch hoop op verbetering. |
| zij: | Een mens moet kunnen blijven dromen. |
tongersdei 17 april 2008
Zij en ik | Bovenop het nieuws 2
| zij: | Nu moet je me toch nog eens vertellen wat er gebeurd is, vorige week. Waarom stond ineens al die politie bij jou op de stoep? |
| ik: | Geen idee. |
| zij: | Weet je het echt niet, of ben je gewoon te lui om het netjes uit te zoeken? |
| ik: | Nee, het is echt een raadsel. Ik heb braaf alle politieberichten bekeken sindsdien. En overal in de provincie zijn wietplantages opgerold — soms met wel twee per dag — maar wat de buren aan de overkant mispeuterd hebben, ik heb geen idee. Er was ook maar éen apart politiebericht over een grote actie hier ter plaatse. Dat ging over fietsendieven. Alleen stond dat nieuws al overal te lezen, zelfs toen die polities nog bij mij op de stoep stonden. |
| zij: | En je andere buren? |
| ik: | Die kwamen juist bij mij vragen wat er precies gebeurd was. |
| zij: | En de politie? Ben je nog gehoord, of verhoord? Kwam die nog aan de deur? |
| ik: | Nee. |
| zij: | Ook al niet. Je hebt dus lekker overdreven om een leuk stukje voor je weblog te schrijven. |
| ik: | Zeker niet. |
| zij: | De halve politiemacht van Friesland? |
| ik: | Het regiokorps hier heeft normaal twee patrouillewagens paraat. Die waren er, plus nog twee auto’s. En een speciale groene vuilniswagen, en een ander ding. Zo’n utility vehicle. Hoe heet dat in het Nederlands? |
| zij: | Doet er niet toe. Ik begrijp alleen nog steeds waarom je er over schreef, als je er zo weinig van weet. |
| ik: | Omdat het om iets anders ging. Als jij thuis zou komen, en er stond zo veel politie op de stoep, zou jij ook bang zijn geweest. Maar om een andere reden. Jij hebt kindjes… |
| zij: | En jij weet meteen zeker opgepakt te zullen worden? |
| ik: | Voor een heel klein deel van een seconde. Alleen beken ik daar absoluut geen schuld mee. Maar daar gaat het nu net om. Volgens mij zegt een onmiddellijke reactie op de aanwezigheid van politie meer over hoe jij over politie denkt, dan over iets anders. En ga je toch altijd na wat je verkeerd gedaan zou hebben kunnen. Ook al is er niets. |
tiisdei 4 desimber 2007
Zij en ik | Dorresteinen
| zij: | Wat vind je van Renate Dorrestein? |
| ik: | Pfff. |
| zij: | Wat? Wat heb ik nu weer gezegd? |
| ik: | Meestal, als jij zo frontaal om mijn mening vraagt, is dat om bevestiging te krijgen van wat je zelf al denkt. Maar zeg ik iets anders dan krijgen we een discussie over iets dat zelden de moeite van het bediscussiëren waard is. |
| zij: | Zoals met Renate Dorrestein dus. Wat is er mis met Renate Dorrestein? |
| ik: | Niets. Ik heb niets tegen haar, al staat daar tegenover dat ik al evenmin iets met haar heb. |
| zij: | Heb je haar wel gelezen dan? |
| ik: | Ja. |
| zij: | En? |
| ik: | Niets en. Gewoon zoals zo voor de meeste Nederlandse schrijvers geldt: niet slim genoeg om me iets nieuws te vertellen, niet krankzinnig genoeg om me te verbazen. En op taalniveau niet bijzonder genoeg om me daarom nog tot lezen te verleiden. |
| zij: | Ik bedoel eigenlijk dat stuk in NRC-Handelsblad van haar. Over dat vrouwen andere dingen uit boeken halen dan mannen. |
| ik: | O, dat. |
| zij: | Ik dacht, laat ik het eens over boeken hebben, of lezen. Misschien blijf je dan wel geïnteresseerd in het gesprek. |
| ik: | Hè? |
| zij: | Niets. |
| ik: | Je hebt het over die lezing. Met dat wetenschappelijk volkomen onverantwoorde onderzoekje dat ze haar studenten had laten doen. |
| zij: | Dat moet jou natuurlijk meteen moest opvallen. |
| ik: | De kennis die enquêtes oplevert, is op zijn best een leuke indicatie, maar veel vaker volkomen verkeerd. |
| zij: | Vrouwen zijn de echte lezers. Dat zegt Dorrestein. |
| ik: | Getalsgewijs heeft ze ook volkomen gelijk. |
| zij: | Maar jij voelt je nu niet extra aangesproken. |
| ik: | Vrouwen zijn de echte lezers. Mannen schrijven de interessantste boeklogs online. |
| zij: | Jaja. |
| ik: | Getalsgewijs. |
| zij: | Jammer dat al die vrouwen er niet meer mee doen, met al die boeken, zeg je dus eigenlijk. |
| ik: | Nee. Er is lezen en lezen. En diep in mijn hart vind ik mijn boekconsumptie niet meer dan normaal, en al het andere daar een afwijking op. Ook al denkt tegenwoordig schijnbaar iedereen dat mijn boeklog bijgehouden wordt door een hele jaargang studenten, in plaats van éen man. |
| zij: | Ík heb echt geen tijd om elke dag een boek te lezen. |
| ik: | En ik móet elke dag een boek lezen, dat is het principiële verschil tussen ons. Ik moet verrast worden, of ontroerd. Desnoods geïnformeerd. En de enige manier waarop ik zeker kan zijn iets van dat mee te krijgen, is door te lezen. |
| zij: | Jij verwacht nog iets. Dat is mooi. |
| ik: | En daarom lees ik geen Renate Dorrestein; omdat me dan al te goed bekend is wat ik verwachten mag. |
| zij: | Toch heb je daarin geen gelijk. |
moandei 15 oktober 2007
Zij en ik | hebben eens geen commentaar
| zij: | Ik dacht dat jij over alles een mening had. |
| ik: | O. Ik heb juist over bijna niets een mening. Dat is veel te vermoeiend. Er zijn maar een paar zaken waar ik een onwrikbaar standpunt over heb, en dus waarschijnlijk ook een duidelijke mening. Als iemand mij daar om vraagt. |
| zij: | Je weblogs laten toch iets anders zien. |
| ik: | Mijn weblogs laten hopelijk telkens zien dat nogal veel meningen van anderen op drijfzand rusten, en daarmee eerder emoties zijn als meningen. |
| zij: | Nee, je begrijpt me verkeerd. Ik vertrouw je, dus lees ik gewoon graag wat jij ergens van vindt. Want dat helpt mij ook weer. |
| ik: | Al zijn sommige dingen die ik op mijn weblog schrijf, ook weleens jennerig bedoeld. |
| zij: | Zoals? |
| ik: | Mijn idee fixe dat Balkenende samen met die wedergeboren christen in het Witte Huis in gebed is gegaan; en dat Nederland daarom zo kritiekloos meeging op kruistocht tegen de ongelovigen. En dat er daarom geen onderzoek mogelijk is naar het waarom van die steun aan Amerika. |
| zij: | Wat vind je trouwens van die beslissing om de bescherming van Ayaan stop te zetten? |
| ik: | Typisch dom christelijk Nederlands. |
| zij: | Ja hè. |
| ik: | Vrijheid van meningsuiting is een groot goed, maar het mag natuurlijk niets kosten. En denk om de anderen bij wat je zegt. Tut tut. |
| zij: | Maar begrijp je de PvdA dan? |
| ik: | Als je alles uitlegt in termen van macht, zoals ik meestal doe, is ook de reactie van de PvdA volkomen begrijpelijk; die partij wil gewoon met het CDA mee blijven regeren. Luister verder maar niet naar de argumenten die ze aanvoeren. |
| zij: | Toch zeg je hiermee dat je ideeën over de Nederlandse politiek wel zo’n beetje vast liggen. |
| ik: | Grotendeels wel. Daar heb je wel gelijk in. Maar toch ook weer niet helemaal. |
| zij: | Want? |
| ik: | Zo las ik laatst een interview met Pierre Vinken, wat ik een zeer interessante man vind. En die was bijvoorbeeld ineens wel blij met het optreden van een Geert Wilders in de Kamer. Al was het maar omdat de boel daar anders helemaal dichtgeslibd blijft zitten, gestold in de eigen zelfvoldaanheid. En over zo’n uitspraak, daar ben ik nog steeds niet over uit wat ik daar nu van vind. |
tongersdei 6 maart 2008
Zij en ik | keken televisie
| zij: | Waarom heb je de lezers van je weblog nog altijd niets verteld over je grote liefde voor MasterChef? |
| ik: | Omdat het erg meevalt met die liefde. |
| zij: | Maar het was nu juist zo leuk om daar samen naar te kijken. |
| ik: | Nee, dat we er met zijn vieren tegelijk over konden chatten, dat was wat daar leuk aan was. Het sociale aspect. |
| zij: | Ik heb zelden zo gelachen, de laatste jaren. |
| ik: | O, ik ook. Maar daarmee werd het ook iets waar een ander bij had moeten zijn. In humor draait alles om timing. En als éen van ons op het precieze moment de juiste opmerking maakte, is dat prachtig. Maar wil je iemand anders uitleggen waarom die opmerking leuk was, moet die eerst context krijgen. Hoe kan je dan vertellen wat er leuk aan MasterChef is als iemand het programma nooit gezien heeft? |
| zij: | Dan maak je er toch een filmpje bij? |
| ik: | Nee, zo werkt het niet. Dan had ik van tien afleveringen opnamen moeten maken, om daarvan dan in een compilatie te laten zien wat telkens weer lekker overdreven terugkomt. |
| zij: | “Cooking just doesn’t get tougher than this.” |
| ik: | En zo nog wel wat meer. Maar alleen het kijken naar dat programma was al een serieuze investering in tijd, elke dag. Laat staan dat ik er dan nog een keer compilatiefilmpjes van zou maken. Webloggen moet ook weer geen werken worden, daar hebben we het vaker over gehad. |
| zij: | Maar het was toch leuk? |
| ik: | Ja. Maar er hoeft toch niet altijd meer gedaan worden met iets dat leuk was op het moment zelf? |
| zij: | Ik zie niet in waarom niet. Je zou ook op je boeklog best eens wat meer moeite mogen doen om mensen te overtuigen dat ze echt iets missen, zonder dat boek. |
freed 29 juny 2007
Zij en ik | loggen meta
| zij: | Weblogmoe? Of hoe heet dat, waar de kranten nu ineens over schrijven, dat webloggers na een tijdje gewoon geen zin meer hebben? |
| ik: | Hoezo? |
| zij: | Er staan steeds van die petieterig kleine stukjes op je log de laatste tijd. |
| ik: | Boeklog brengt anders bijna alle dagen nieuws. |
| zij: | De stukjes op eameldinges zeggen bijna alleen dat er een nieuw stukje op boeklog staat. |
| ik: | Is dat zo? |
| zij: | Valt het jou niet op? |
| ik: | Ik denk daar nooit over na. Er moet het liefst iedere dag wat opstaan. Maar kwantiteit zegt niets over kwaliteit, denk ik. |
| zij: | Zes jaar? Hoe lang ben je er nu mee bezig? |
| ik: | Ja, maar dat doet er nu net niet toe. Zoals ik ooit al eens tegen de Friese radio zei, als het niet leuk meer is, kan ik er meteen mee ophouden. Met eamelje.net dan. Het is toch weinig meer dan een kladblokje, en een hobbyhoekje. Nuttig wat er op staat, ook voor mij, maar het hoeft allemaal niet publiek te blijven. |
| zij: | Eigenlijk vroeg ik je dus of er wat is. Of er een verband is tussen hoeveel je online zet en hoe jij je voelt. |
| ik: | O, dank voor je bezorgdheid. Maar, geen idee. Ik heb wel gemerkt dat er fasen zijn dat ik vooral opneem, en fasen waarin ik juist uitzend. Ik surf op het moment niet zo veel rond, misschien is dat een reden dat ik niet zo veel schrijf. |
| zij: | De computer kan dus ook uit bij jou, gelukkig maar. |
| ik: | Dat is het niet eens. Ik kijk juist heel veel naar het beeldscherm, naar documentaires. Sinds ik door die nieuwe van Michael Moore heb ontdekt dat er honderden documentaires online te vinden zijn, met een beetje zoeken. Maar kijken kost tijd. |
| zij: | Moet je misschien een documentairelog gaan maken, erbij. |
| ik: | … |
| zij: | Grapje. |
moandei 12 maart 2007
Zij en ik | maken een balans op
| zij: | Ik vind het allemaal best, als je denkt dat ook anderen plezier hebben van onze telefoongesprekjes. Maar kun je dan wel proberen het een beetje realistisch te houden? Zo ad rem als jij het nu opschrijft, ben je normaal nooit. Dat kan trouwens ook niet, want je zegt bijna nooit wat. |
| ik: | Nee hoor. Ik zeg juist heel veel. Ik heb daar alleen lang niet zo veel woorden voor nodig als jij. |
| zij: | En de grapjes die je normaal maakt zijn lang niet zo leuk als je op je weblog doet voorkomen. Iedere keer als ik denk: wat geeft hij nu weer voor raar antwoord? - dan ga ik er nu maar vanuit dat je geprobeerd hebt een grapje te maken. |
| ik: | Je bent ook zo’n dankbaar publiek. |
snein 20 july 2008
Zij en ik | over actie en reactie
| zij: | En, heb je verder nog spannende dingen meegemaakt? |
| ik: | Spannend weet ik niet. Er heeft wel iemand een wat botte en onhandige persiflage op mijn boeklog online gezet. |
| zij: | Link! Link! Link… |
| ik: | Ik weet niet of dat lukt. |
| zij: | Lafbek. |
| ik: | Nee, zo zit dat niet. Het is een nogal knullig stuk op een nog knulliger website. De makers daarvan hebben werkelijk geen enkel idee van wat een website normaal bruikbaar maakt. Hier, je moet een heel eind naar beneden scrollen voor: boeklog op goloch… [1] |
| zij: | Het is toch niet in het Fries? O, wacht even. Even lezen. |
woansdei 29 augustus 2007
Zij en ik | pakken de draad op na de vakantie
| zij: | Maar, hoe zit het met je weblog, staat dat nog op vakantierooster, of niet? |
| ik: | Eigenlijk niet. Maar de gang komt er nog niet erg in. |
| zij: | Ik zie nooit meer leuke, of interessante filmpjes die ik nergens anders tegenkom. |
| ik: | Ik kijk ook geen televisie. |
| zij: | Nu ja, het komt zoals het komt, dat zeggen jullie in Friesland toch altijd? |
| ik: | Ach ja. Maar er moet wel iets. Daar ben ik me ook al een tijdje van bewust. Ik moet weer even wat hebben om mee te spelen. En ik merk ook iets anders. Als ik veel moet schrijven, kan er altijd ook nog wel een weblogpostje af. Maar in weken die vooral uit vergaderingen bestaan, komt werkelijk alles tot stilstand. Alsof al mijn gedachten dan ook maar stollen, tot een soort stinkende kaas in mijn hoofd. |
| zij: | Dus een beetje babbelen over de telefoon helpt dan niet? |
| ik: | Misschien helpt het als je iets leuks zegt. |
| zij: | Ik ben al leuk, dat is een vrouwelijk privilege. Dat zou genoeg moeten zijn. |
| ik: | Ik ben wel aan het prutsen met geluid. Om podcasts te maken, voor mijn weblogs. Maar het is nogal confronterend om de hele tijd naar mijn eigen stem te moeten luisteren. |
| zij: | Geen Idols-audities voor jou dus. Gelukkig maar. |
| ik: | Ik praat nogal sloom. |
| zij: | Je kunt ook zeggen dat jij je woorden met zorg kiest. |
| ik: | En ik pers mijn zinnen er soms ook heel raar uit. Alsof ik eigenlijk op de WC zit, tijdens de opname |
| zij: | Je kunt ook zeggen dat jij je woorden met zorg uitkiest, om mij te pesten. |
snein 13 jannewaris 2008
Zij en ik | RSVP
| zij: | Waarom niet? |
| ik: | Nee, dat is de vraag niet. De vraag is waarom ik wel in zo’n televisieprogramma zou willen verschijnen? |
| zij: | Maar dat is toch leuk? |
| ik: | Ik vind het al vreselijk als ik voor mijn werk mediacontacten moet onderhouden. Wat is er in vredesnaam leuk aan om ergens als edelfigurant nummer zoveel een paar minuten het beeld te mogen gaan vullen? |
| zij: | Zie ik je ook weer eens. |
| ik: | Ik kan zo de webcam aanzetten. En zwaaien. |
| zij: | Dat blijft surrogaat. Maar het is toch een eer dat je gevraagd bent? Ik krijg nu nooit eens zulke uitnodigingen. Het is toch ook bijzonder dat iemand je vraagt? |
| ik: | Volgens mij heeft een luie redacteur gewoon een beetje gegoogled wie er in Nederland zo ijdel is om online te melden weleens een boek te lezen. Een massamailtje is dan snel geschreven. |
| zij: | Wat ben je toch een vreselijke zeur soms. Zie het gewoon als een avontuur. |
| ik: | Nee, er is gewoon éen kant aan de media die me altijd vreselijk ergert, daar waar de journalistiek hoernalistiek wordt. Waar redakteuren erop kunnen speculeren dat de mensen die ze benaderen zo gevleid zijn door de aandacht, dat ze desnoods door brandende hoepeltjes springen. Kietel iemands ijdelheid maar genoeg, dan gaat dat vanzelf. Dan vindt die het zelfs een eer om een hele dag van zijn leven op te offeren om drie tellen te verschijnen in éen of ander lullige TV-programmaatje. |
| zij: | Je zei net dat het een nieuw programma is. |
| ik: | TV-programma’s over boeken deugen toch vrijwel nooit. Dat kan ook moeilijk anders. Lezen is gewoon een veel te intieme handeling. Jij stelt je dan helemaal open voor een ander, en die heeft zijn of haar best gedaan dat complete vertrouwen niet te beschamen… |
| zij: | Jouw boeklog is eigenlijk een pornolog, dat zeg je daarmee. |
| ik: | In het begin voelde dat zeker zo. |
| zij: | Weet je wat het met jou is? Jij wilt alles altijd veel te goed doen. Jij kunt niet ontspannen lachend naar zo’n televisieopname toe gaan, met het idee er gewoon een leuke dag van te maken. Ik bedoel, alles wat jij zegt, vind ik slappe smoesjes. Schrijf nu maar gewoon naar die redacteur dat je je bedacht heb. Natuurlijk valt dat programma tegen, maar dat weet je toch? Wat kan jou dat dan verder schelen? |
sneon 10 novimber 2007
Zij en ik | zwagermannen
| zij: | Wat heb je precies tegen Joost Zwagerman? |
| ik: | Niets. Behalve dan dat hij alom aanwezig is, en ik niet zo goed begrijp waarom. |
| zij: | Ja, dat was me duidelijk. Maar wat ergert je dan zo? |
| ik: | Hij ergert me niet. |
| zij: | Ik heb op ‘zwagerman‘ gezocht op je weblog, en dan vind ik alleen maar citaten om hem af te kraken. |
| ik: | Citaten van anderen, dan toch meestal. |
| zij: | Met een nogal wellustig genoegen door jou gesignaleerd. |
| ik: | Goed. Het is misschien een beetje onzinnig om Zwagerman eruit te pikken. Er zijn maar heel weinigen in Nederland die iets kunnen, daarvoor heb ik nu toch echt genoeg van over de grens gezien… |
| zij: | …Maar… |
| ik: | Zwagerman werkt een beetje op mij, als je vroeger op school kon hebben. Hij komt op me over als het brave jongetje dat altijd zo leuk de leraren kon slijmen, waardoor hij mij altijd tot voorbeeld gesteld werd. Hoewel dit eerder door zijn gedrag dan om zijn prestaties was. Terwijl gedaan wordt of dit andersom is. |
| zij: | Okay, dat begrijp ik. Maar is het niet ook zo dat je soms de persoon van de kunstenaar, of de wetenschapper, los moet zien van zijn werk? |
| ik: | Ik beoordeel hem op zijn werk. En misschien zegt het wel meer over het Nederlandse cultuurlandschap dan over Zwagerman dat hij daarin nog zo positief opvalt. |
| zij: | Wie zijn de leraren trouwens in die vergelijking van jou? |
| ik: | De aandachtgevers, de politiek correcte gemeente die bepaalt hoe wij denken moeten. En tja, wie zijn dat? |
