Veel te benieuwd naar wat hier zou kunnen komen te staan
Overwegingen | week 01

In de achttiende jaargang van eamelje.net moest er nog altijd wat met deze website. Omdat me nog steeds niet duidelijk is waarom ik er ooit mee begon, laat staan wat het nut is om er nu nog altijd mee door te gaan. Behalve dan om de vooral zakelijke reden dat me indertijd ging interesseren wat er technisch mogelijk werd in het publiceren online;

Toendertijd was er geen mens die begreep waarom je een weblog zou bijhouden. Dat onbegrip werd toen ook luid en veroordelend uitgesproken. Waarop dezelfden een dozijn jaren later hun hele hebben en houwen op Facebook zouden gooien. Om toen verslaafd te raken aan de prikkels die een bedrijf hen gaf om toch vooral op de website te blijven van dat ene bedrijf;

Zo veel onbenul over hun eigen privacy hadden ze niet gehad als ze eerder eens wat geprobeerd hadden online. Met een eigen weblog desnoods, bijvoorbeeld;

Punt is nu dat het mij niet erg interesseert om me online te profileren. ‘Likes’ hebben nul waarde voor mij. Anders zou ik een website als boeklog heel anders hebben opgezet, boeken uitkiezen waar meer praat over is, en mijn werk voortdurend overal hebben gepromoot;

Wat me wel boeit, is dat ik nu een heleboel dingen weet die ik over enkele jaren niet meer weet. En waarvan het dán spijtig kan zijn dat er nooit iets over werd aangetekend;

Wat me verder intrigeert, is hoe er altijd zinnen komen die ik anders nooit geschreven had, laat staan gedacht zou hebben, als er enige dwang bestaat om me ergens over uit te spreken. Zoals een slechts even actuele kwestie;

Zelfs al zijn de actuele kwesties op het moment schijnbaar krankzinniger dan ooit;

Dus zal ik, ondanks dat mijn positie hierover niet wezenlijk veranderde sinds medio 2013, paradoxaal genoeg hier toch weer eens opinies gaan poneren iedere week.


Fire & Fury
Overwegingen | week 02

Probleem voor mij om het eens goed over Donald Trump te hebben, die nu éen jaar de president is van de VS, blijft dat ik me daarmee aan precies dezelfde fout schuldig zou maken als ik de nieuwsmedia vrijwel dagelijks verwijt. Het gaat namelijk niet echt om die man. Niet eens om wat hij nu weer voor schokkends of onnozels gezegd heeft, of via Twitter de wereld meende te moeten meedelen.

Zulke mannen zijn relatief onbelangrijk, omdat het voorbijgangers zijn. Een politieke cultuur verandert niet binnen een regeringstermijn van acht jaar, laat staan van vier. Zelfs niet als ineens weer een racist president wordt, die volgens velen zelfs duidelijk aan Alzheimer lijdt.

Het duurt doorgaans decennia voor structurele politieke veranderingen zich doorzetten. lees verder…


Lees:Tijd
Overwegingen | week 03

Mijn boeklog heeft een tellertje, rechtsboven, dat bijhoudt hoeveel boeken ik uit las en vervolgens nog eens besproken heb sinds 2004. Nu begin ik in veel meer uitgaven dan er ooit uitgelezen worden. Laat staan dat boeken mijn enige lectuur zouden zijn op een dag. Dus is dat tellertje niet meer dan een wel heel ruwe indicatie van mijn belezenheid.

Anders dan voor menigeen geldt, zal de tijd besteed aan lezen voor mij niet heel veel veranderd zijn over de afgelopen decennia. Die is ook niet vreselijk groot — vergeleken met de tijd die anderen dagelijks aan TV-kijken besteden, tenminste. Voornaamste verandering die wel plaatsvond, is dat ik al mijn krantenabonnementen heb opgezegd, en inmiddels de hysterie van de actualiteit in de media zo veel mogelijk mijd.

Ook ben ik veel meer gaan fietsen. Waarmee een constatering kan luiden dat ik mijn ontspanning meer ben gaan zoeken in een actieve bezigheid, in plaats mijn tijd passief te besteden aan de consumptie van wat anderen zoal hebben bedacht.

Op dat tellertje van boeklog heb ik nogal wat laatdunkende reacties gehad — je hebt toch niet echt al die drieduizend boeken gelezen?!? — wat me enkel bevestigd heeft in een besef dat er als jong lezertje al was. Lezen wordt hier ter lande, anno nu, gezien als een behoorlijke inspanning. Zelden of nooit als een prettige ontspanning.

Toegegeven: het helpt bij het lezen voor het genot doorgaans wel degelijk om al te kunnen lezen. [1]

En school heeft er nooit aan bijgedragen om van dat lezen iets te maken dat de meeste kinderen en jongeren uit zichzelf leuk vinden om te doen.

Alleen steekt de cultuur op het moment ook nog zo in elkaar dat leraren en andere opvoeders wel het belang van dat lezen benadrukken. Je wereld kan daar namelijk nogal wat groter van worden. Guus Kuijer beschreef in zijn zelfhulpboek Hoe word ik gelukkig? ook dat kinderen die al jong veel lezen wat ouwelijker zijn dan hun leeftijdgenoten. Die weten al meer.

Alleen wordt dat dan weer te vaak als een probleem gezien, paradoxaal genoeg.

En dat is dus zo merkwaardig aan dat lezen. Vrijwel mijn hele leven lang merk ik dat vrijwel niemand het normaal acht om iedere week een boek te lezen, laat staan éen per dag. Want waar haal je de tijd vandaan? Terwijl de samenleving nog altijd zo is ingericht dat lezen heel belangrijk wordt geacht. In naam. Wat dan weer lichte paniek oplevert als het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) meet dat de Nederlander weer minder is gaan lezen sinds 2006.

Niet dat ik zulke cijfers voetstoots geloof. Pessimistisch ingeschat kan het domweg ook zijn dat mijn landgenoten eindelijk wat eerlijker durven te zijn over hoe weinig ze nu werkelijk lezen.

  1. Maak alleen niet mijn fout, door te veel te gaan lezen, want dan valt het gemiddelde boek gauw eens behoorlijk tegen. [ ]