Bellow
‘Human character is smaller now, people don’t have durable passions; they’ve replaced passions with excitement.’ He pops a final berry. ‘But this won’t give you love strong as death.’
Saul Bellow, interviewed in 1997
Bellow ii
Robert Sward: What does the media do and how do you distinguish between the work of a novelist and the work of a journalist? I might add that for me the central theme of “The Dean’s December” is what a human being really is.
Saul Bellow: You’re quite right. And what it is possible for a human being to be in a time like this. I don’t think the media deals with questions of this sort. I think the media gives you the news of the day, not news of being. That is what a good novel, story or narrative poem should bring, news of being. The media gives you information or perhaps mis-information. We suffer from a glut of this kind of dramatized, selectively dramatized pieces of fact, hand-picked items of news. In this age of mass communication people are given the impression that they know what is going on. Well, the genuine word in the expression “mass communication” is mass. The second term, communication, is mis-leading. And we don’t know what is really going on. What we get from the mass media are the shadows of what is happening.
Book reviews
J.M Coetzee takes another look at Bellow’s Dangling man; which happens to be one of my favourite books. For some reason I always confuse Augie March with Richler’s The Apprenticeship Of Duddy Kravitz. David Lodge reviews Pnin; another favourite.
Books Meme
Some questions on books, that have making their rounds in the blogosphere, handed to me by Ronald. The first and the last time I will take part in such a relay, only because the questions are on books.
You’re stuck inside Fahrenheit 451. Which book do you want to be?
As I understand it, the question posed here is which book am I willing to learn by heart, in order to become it in the living library that cannot be burned by government. Let’s be ambitious here and say Gerrit Komrij’s anthology of contemporary Dutch poetry: De Nederlandse poëzie van de negentiende en twintigste eeuw in 1000 en enige gedichten. This’ll give me some head start as well, as I seem to know quite a lot of poetry by heart already.
Have you ever had a crush on a fictional character?
In movies and TV series yes, but never in books. I’ve been moved by them, have wept over some; however, the women in words never became real enough for me to fancy them.
The last book you bought was…?
David Sedaris, Dress Your Family in Corduroy and Denim
The last book you read was…?
David Sedaris, Dress Your Family in Corduroy and Denim [my review will appear here]
What are you currently reading?
I am always busy with several books at the same time. At the moment:
H.J.A. Hofland, Tegels lichten
Douwe Draaisma, Het verborgen raderwerk
Tomas Ross, Take Care! Omzien naar Van Gogh
S. Vestdijk, De glanzende kiemcel
Philip Larkin, Collected Poems
Saul Bellow, The Actual
Five books you would take to a desert island…
I do not really get this question; to me books are either paper escape capsules, or treasuries of knowledge. On a desert island there’s no escape needed because the world is elsewhere, and there’s probably not much to know about such an island.
So, in the spirit of this ridiculous question: probably five songbooks with lots of lyrics to give me something new to sing.
I think it’s much more interesting to ask which books I would have taken with me to prison, or the loony bin.
Whom are you passing this stick on to and why?
I drop it here and now. Nevertheless, people willing to continue this relay, are cordially invited to take it up, and say so in the comments box.
De Troost die Literatuur heet
een allerminst volledige blik in mijn boekenkasten
Uiteindelijk helpt niets – Abrahams
Arbeid een eigenaardig medicijn – Achterhuis
De markt van welzijn en geluk – Achterhuis
De boze tijden waarin wij leven – Allen
De hand aan zichzelf slaan – Améry
Difficulties with Girls – Amis
The invention of Solitude – Auster
Dagboek van een vernederd man – de Azúa
Geschiedenis van een idioot door hemzelf verteld – de Azúa
Dagboek van een teleurgesteld man – Barbellion
kijk verder
In de herkansing ziet men soms wel opvallend veel meer
Herlezen is het enig ware lezen. Al was het maar omdat vooraf dan al bekend is dat er iets goeds komt. Mijn herlezen komt alleen soms wel met een verplichting. Ik heb onstellend veel boeken in een Nederlandse vertaling gelezen. Beter was namelijk meestal niet voorhanden. Zo lang is het ook nog niet gewoon dat boeken goedkoop online te bestellen zijn. Maar bij literair of goedgeschreven Engelstalige boeken is het toch zo dat ik beter het origineel kan herlezen dan de vertaling.
Alleen, zelfs een man wiens wanden behangen zijn met boekenkasten aarzelt weleens bij de aanschaf van weer een boek. Waarom iets gekocht dat ik al bezit, zij het dan in vertaling, terwijl er zo veel miljoenen boeken zijn waar ik zelfs nog nooit kennis van genomen heb?
Nu ja, soms vergt die beslissing geen enkele overweging. Al van toen ik weer eens bladerde in De geschiedenis van een vriendschap was me duidelijk dat ik V.S. Naipaul toch echt in eigen woorden moest zien schelden, en niet in het Nederlands.
Moeilijker zijn dat soort overwegingen al bij boeken waarvan ik weet dat er wel éen of twee aardige stukken in staan, maar toch niet genoeg om heraanschaf te overwegen. Al hoop ik nu eindelijk eens te leren dat een Nederlandse vertaling ook weleens op een andere manier een grove bewerking is van een boek.
Van de reeks Privé-domein is me inmiddels wel bekend dat veel boeken eerder een bloemlezing bieden uit iemands werk dan het hele werk. Maar dat bijvoorbeeld ‘The Good War’ van Studs Terkel 50% meer gesprekken bevat dan de Nederlandse vertaling ‘De goede oorlog’ was een schok.
En nog erger maak ik op het moment mee. Ik lees It All Adds Up van Saul Bellow. Heel langzaam. Soms maar met essay per week, omdat het literaire fijnproeverij is. Blijkt de Nederlandse versie in mijn bezit ook maar een kleine selectie te hebben geboden uit dit boek, en niet het hele boek te zijn; een selectie bovendien van de stukken die me nu het minst interesseren.
Daardoor schrijnt het dit boek jaren genegeerd te hebben, omdat ik dacht het al te kennen, terwijl dit helemaal niet zo was.
It All Adds Up
Saul Bellow
[...] Toen Saul Bellow doodging, in 2005, stierf daarmee ook een laatste vertegenwoordiger van een generatie die op een uitzonderlijke manier opgroeide met taal en boeken. De televisie, en andere massamedia, hebben die mogelijkheid voor ons allang verpest. Maar voor hem en zijn generatiegenoten, volwassen wordend in de crisisjaren, was het niet alleen normaal om te lezen, en om daarbij alles te lezen, zij hadden ook de tijd om het gelezene te bespreken en te verwerken. [...]
Overwegingen | 0129 John Updike v
Schrijvers gaan natuurlijk niet dood. Ze publiceren alleen zelf niets nieuws meer;
Want ja, nabestaanden genoeg die na iemands verscheiden nog van alles menen te vinden in de stapels onafgewerkt materiaal;
Enfin, Pessoa’s Boek der rusteloosheid is postuum samengesteld uit een grote hoeveelheid losse bladen in een enorme kist;
Heel soms doen de achterblijvers wel degelijk iets dat nut heeft;
Maar over het algemeen? Ik zal de rest van mijn leven Updike en Bellow blijven lezen; om maar twee inmiddels gestorven auteurs te noemen;
En dan komt er misschien niets meer bij mijn verzameling van hun werk…
Herlezen is het enig ware lezen, dus wat zeur ik;
Nu ja, er is een mens dood. Dus dat betreur ik;
En misschien komt er een moment dat ik alleen nog maar dode witte mannen lees;
Als ik me geheel heb afgewend van al dat, wat als de actualiteit wordt verkocht;
Dit proces is al in gang gezet;
Quote of the Day | 0329
Writers, poets, painters, musicians, philosophers, political thinkers, to name only a few of the categories affected, must woo their readers, viewers, listeners, from distraction. To this we must add, for simple realism demands it, that these same writers, painters, etc., are themselves the children of distraction. As such, they are peculiarly qualified to approach the distracted multitudes. They will have experienced the seductions as well as the destructiveness of the forces we have been considering here. This is the destructive element in which we do not need to be summoned to immerse ourselves, for we were born to it.
Saul Bellow, in: It All Adds Up, “The Distracted Public”, 167.
Quote of the Day | 0610
People can lose their lives in libraries. They ought to be warned.
Saul Bellow
Quote of the Day | 0811
A great deal of intelligence can be invested in ignorance when the need for illusion is deep.
Saul Bellow
Quote of the Day | 0812
With a novelist, like a surgeon, you have to get a feeling that you’ve fallen into good hands – someone from whom you can accept the anesthetic with confidence.
Saul Bellow
Saul Bellow [1915 - 2005]
I will say this for my choice: there are many professions that one may follow without enthusiasm, but though there may be as many unenthusiastic novelists, proportionately, as there are unenthusiastic engineers or dentists, they must consider themselves infidels and they feel their unbelief and treason keenly. Vividness is what they must desire most and so they must value human existence or be unfaithful to their calling.
Saul Bellow
Obituaries: The Guardian, Times Online UK, NY Times, Reuters
on or by Bellow on this weblog
Saul Bellow [1915 - 2005] ii
This is an odd moment in human history and much of modern thought is dead thought, repulsively and oppressively dead. The need now is for thinking that is so passionate it becomes vivid. I don’t blame people for not wanting to be bothered and if they’d rather have antics or copulation in the novel, well, the world’s so abundantly supplied with these things I can’t see why they’d object if I come up with something different. They’re welcome to their cakes. and if they’re willing to eat flat cakes and drink stale ale, there’s plenty around. But why should these people be affronted by a new kind of book?
Saul Bellow, interview 1982
Saul Bellow [1915 - 2005] iii
Vorig week werd ik er wakker mee. De radio sloeg aan met het bericht dat de Amerikaanse schrijver Saul Bellow overleden was. Automatisch volgde daar de melding bij dat hij de Nobelprijs voor literatuur gewonnen had.
Merkwaardig toch, die eerbied voor lintjes en dergelijke versierselen.
Toen al wist ik iets over mijn eerbied voor Bellow te moeten schrijven, me daarbij meteen realiserend hoe moeilijk dat zou zijn.
Er staan veel van zijn boeken in de kast, en éen van mijn exen pestte me zelfs met mijn liefde voor “Paul Cello”. Daar ligt het niet aan. Ook vind ik het erg in hem te waarderen hoe zeer hij met gewichtigheid spot; vooral de blaséje eigenwaan van academici blootlegt. Bovendien schrijft de man dikwijls zo ongelooflijk goed dat ik zijn boeken soms al na een halve pagina lezen weg moet leggen.
En toch.
Vraag me niet om hem uit mijn hoofd te citeren. Of om een van zijn boeken even kort samen te vatten, ondanks dat ik sommige meermalen gelezen heb. Ondanks al mijn bewondering blijft er toch ook duidelijke afstand tot het werk; het is niet mogelijk me aan Bellow over te geven.
Soms denk ik dat het komt omdat hij uit een andere, taliger tijd komt. Dat er tegenwoordig zo veel slecht en vaag taalgebruik om ons heen is, dat de kwaliteit van zijn woordkeuze en beelden me verwart.
Soms ook weet ik heel zeker dat de brugklas al te laat in iemands leven komt om nog voldoende Engels te kunnen leren.
Anderzijds is het prettig om te weten voorlopig nog niet klaar te zijn met een schrijver. Zelfs na zijn dood.
Saul Bellow [1915 - 2005] iv
For to put the matter at its baldest, we live in a thought world, and the thinking has gone very bad indeed. Therefore the artist, whether or not he views himself as an intellectual, is involved in thought struggles. Thinking alone will never cure what ails him, and any artist should be grateful for a naive grace which puts him beyond the need to reason elaborately.
Bellow’s foreword to Bloom’s Closing of the American Mind
The Essential Critic
“When I was writing about Tom Wolfe, reviewing A Man In Full,” he says, “it seemed to me there was a moral and aesthetic task as a critic: to say to the reader, now, he keeps on saying he’s like Dickens. First of all, let’s have a look at Dickens. Secondly, if you believe that he’s as good as Dickens or that he will give you the sustenance that a really good novelist — Philip Roth or Bellow or whatever — can give you, then you’re cheating yourself and you’re being cheated, and I’m going to point out how he’s sentimental, raucous and crude.”
James Wood sees literary criticism as a means of revealing truth in novels
boeklog over A Man in Full
