Klem
Te fietsen | week 26

Mijn voorkeur voor lichtgewicht sportieve fietsjes komt met éen nadeel. Ik ben lang altijd niet lichtgewicht en sportief gekleed.

En al evenmin is het hier eeuwig zomer.

Jammer genoeg.

Sinds ik voor mijzelf erkend heb dat de Koga Gentsracer-s mijn favoriete fiets was, riep dat toch ook de vraag op waarom dat dan wel precies is. En toen viel toch moeilijk te ontkennen dat het altijd lekker weer is, als ik op die fiets rijd. Noodgedwongen, vanwege het ontbreken van spatborden. Wat toch op zijn minst een deel van de positieve eigenschappen kon verklaren toegedacht aan dat ding. Fiets ik erop, schijnt de zon.

Niettemin berijd ik zelfs de Koga Gentsracer-s weleens in lange broek. Waarvan de rechterpijp dan onderaan enig gevaar loopt tussen ketting en cranktandwiel vast te komen zitten. Lichte en sportieve fietsjes hebben nu eenmaal geen kettingkast.

Gelukkig bestaan er verschillende methoden om te voorkomen dat zo’n broek vast loopt. En vervolgens blijk ik zelfs een mening te hebben over de meest geschikte manier — toch een onderwerp waarover ik eerder nooit vermoedde nog eens een mening te zullen vormen.

Zo is het bijvoorbeeld mogelijk de fiets aan te passen, door een kettingscherm te monteren, of het crankstel van een extra beschermende ring te voorzien. Voordeel is dat zo’n fiets dan in alle kleding te berijden is. Nadelen zijn de kosten — ik heb meer dan éen fiets — en het extra gewicht.

De hipste methode is het om de wapperende broekspijp gewoon op te rollen, tot een veilige hoogte; zodat er nooit een flap tussen de ketting kan waaien.

Een vergelijkbare maar oneindig veel sulliger methode bestaat eruit om de broekspijp in een sok te stoppen. Of om de pijp strak te trekken door aan de buitenkant onderaan de zoom een wasknijper te klemmen.

Zijn er ook nog tal van commerciële oplossingen te koop, variërend van onhandig en goedkoop, zoals de stalen HEMA-klemmen, tot onhandig en duur, zoals de lederen band van Brooks.

Broekklemmen moeten namelijk allereerst breed zijn; anders zal de broekspijp alsnog vrij makkelijk uit de wurggreep loskomen. Bovendien klemmen smalle klemmen veel te hard, waardoor je ze altijd zitten voelt.

Neen, de enige broekklem die mij in de praktijk wel bevalt, is de zeker vijftien centimeter hoge Vaude. Want die hoeft niet klemvast te worden aangebracht om toch goed te blijven zitten; waardoor je dat ding niet merkt.

De beste klem is dus de klem met de minst ervaren klem.

Zit er nog een reflecterende streep op. Wat ook al helpt bij sportieve en lichtgewicht fietsjes met pedalen zonder reflectoren.

Charmant mag evenwel geen van de genoemde oplossingen heten. Alleen is een kettingkast dat al evenmin.


Cijfers en emoties
Te fietsen | week 25

Wie meer dan éen fiets bezit, zoals ik, heeft al gauw een favoriet. En toch hoeft dat niet het exemplaar te zijn dat het vaakst gebruikt wordt, of waar de meeste kilometers op zijn afgelegd.

Mijn Koga Gentsracer-S uit 1980 is mijn favoriete fiets.

Alleen zit daar geen slot op. Zodat ik nu net nooit die fiets pak om even snel boodschappen te gaan doen in het dorp.

Evenmin heeft het ding spatborden. Of verlichting. Zodat het gebruik beperkt blijft tot een select aantal momenten. Het moet dan al niet regenen, of geregend hebben, en ik dien er zeker van te zijn dat de fiets een veilige stalling krijgt; als er onderweg al gestopt wordt.

Geen wonder daarom dat ik slechts een relatief gering tal kilometers op deze fiets heb afgelegd.

Meest bereisde fiets is namelijk het lelijke stiefbroertje van de Koga Gentsracer-S, mijn Koga Roadspeed; eveneens uit 1980. Gezien de framenummers kon het frame van beide weleens op dezelfde dag zijn gemaakt, zo weinig verschil zit daar slechts tussen.

De Roadspeed werd af fabriek alleen wat kariger uitgerust. En mijn exemplaar was al wat pokdalig roestig, toen ik de fiets in bezit kreeg.

Alleen heeft deze Koga toevallig wel spatborden gekregen van mij, en tegenwoordig permanent verlichting ook. Waardoor enkel nog een slot ontbreekt, om de fiets voor werkelijk alles te kunnen gebruiken. Maar omdat het ding zijn bestaan als racefiets begon, vind ik het nog altijd éen stap te ver om er nog meer gewicht aan te hangen. Een beetje slot weegt zo al 650 gram.

Geen wonder misschien dat mijn Clubman daarom de Roadspeed al aardig nadert, als het om de afgelegde kilometers gaat. Want bij die fiets was het geen bezwaar om er een permanent slot op te monteren — een slot zat er al op bij de koop.


Citaat van de dag | 0622

Waarom vertellen pers en politiek ons deze leugens?

1. Om te verhullen dat wij onze banken niet een keer (u weet wel: de 129 miljard euro die we in oktober 2008 op tafel hebben moeten leggen) hebben moeten redden, maar twee keer. De laatste keer via de band van de Griekse schatkist. Niet alleen het Sytagma plein in Athene zou vol woedende burgers hebben gestaan als dit open en bloot zou zijn toegegeven, maar ook de Champs Elysees in Parijs, het Malieveld in Den Haag en het Tiergarten in Berlijn.

2. Om ons onze eigen historische bezuinigings- en lastenverzwaringspaketten te kunnen verkopen, die in Nederland, zij het op wat geringere schaal, grofweg dezelfde effecten hebben gehad als in Griekenland: wegvallende binnenlandse vraag, stijgende werkloosheid, oplopende faillissementen, dalende belastingopbrengsten. […]

Ewald Engelen, ‘Vijf jaar voorgelogen over Griekenland’


Zonnewende
Te fietsen | week 25

Even is het minder langer donker op een dag dan ik aan uren slaap. Bijna zeventien uur duurt het nu voor het van dag weer nacht wordt. Alleen heeft de uitvinding van het kunstlicht dat gegeven tot een statistiek gemaakt, eerder dan een opmerkelijk natuurverschijnsel.

Bovendien mist hier de traditie uit noordelijker streken, waar het even helemaal niet meer donker wordt, om de kortste nacht van het jaar feestelijk in klein gezelschap door te brengen.

Misschien rest er zelfs enkel het vreemde idee dat vanaf nu de dagen weer lengen, en dat daarmee de winter er alweer aankomt.

Het moest ook nog altijd eerst zomer worden hier, om het weer.

Maar dat de zomer hier met regelmaat op zich wachten laat, is inmiddels een eeuwige constatering.


En daarom trok het mij niet aan om het weekend van de zonnewende een heel lange fietstocht te gaan maken — anders dan sommige mensen die ik ken. Te kil was het. Te herfstig somber.

Want hoewel ik het hele jaar fiets, ben ik uiteindelijk toch ook een mooiweerfietser. Waar enkele simpele redenen voor bestaan. Met goed weer hoeven er niet zo veel kleren aan; en kleding blijkt de fietsbeweging toch te belemmeren. Er nog even van afgezien dat meerdere laagjes aan kleding gauw eens gaan klapperen in de wind, en daarmee werken als remparachute.

Mijn spieren presteren beter als ze op temperatuur zijn.

En de lucht is ‘s zomers dunner. Waardoor het ineens minder erg wordt om tegenwind te hebben. Het grootste wonder van al.


Citaat van de dag | 0618

Intussen heeft de econoom die wél een fragiliteitstheorie ontwikkelde nooit een Nobelprijs gekregen. Hyman Minsky legde uit dat mensen (en dus ook investeerders) in stabiele tijden meer risico nemen, en dus meer lenen. De stroom krediet stuwt prijzen verder op, maar de voorraad schuld groeit mee. Dat blijft niet goed gaan. ‘Stabiliteit is destabiliserend’, stelde Minsky daarom kernachtig. De economie heeft een ingebouwde tendens richting het piramidespel, waarin de situatie zo fragiel is dat leningen alleen afgelost kunnen worden met nieuwe leningen. Griekenland in 2010 dus, of LTCM in 1998. De rendementen zijn juist in de eindfase van een piramidespel geweldig, maar niet vol te houden. Het is het ultieme ‘Short Term Capital Management’. Dat kom je alleen op het spoor door financiële balansen te bestuderen.

Dirk Bezemer, ‘Fragiele groei’


Langzaam
Te fietsen | week 24

Het lukt me inmiddels om redelijk in te schatten hoe hard ik rijd, zonder daarvoor op het schermpje van de fietscomputer te hoeven kijken. Waarmee mijn fietsen eindelijk op het niveau staat dat mijn hardlopen ooit had — zij het dat ik bij dat hardlopen altijd nog een atletiekbaan erbij nodig was voor een redelijk idee.

Van welke informatie maakt mijn interne kilometerteller nu dan precies gebruik?

Enkel de waarneming hoe het landschap voorbij schiet, volstaat in elk geval niet. Ik moet in elk geval ook zo ongeveer weten welke versnelling ik trap, en voelen hoe veel of weinig moeite dat kost.

En dan nog lijkt mijn voorspelling geen enkel verband met de werkelijkheid te hebben als ik echt snel fiets. Boven de 28 à 30 kilometer per uur rijden, is blijkbaar zo ongewoon dat mijn zenuwstelsel er niet goed mee om weet te gaan hoe alle indrukken van buiten dan binnenkomen. Dan kloppen mijn schattingen zelden.

Ik race dan ook nooit bewust. Mijn hartritme moet in de herstelzone blijven. Liefst.

Mij viel zondag op dat ik eigenlijk geen idee heb hoe hoog mijn kruissnelheid is, op die lage hartfrequentie. Want met wind tegen ga ik langzamer dan normaal zou zijn, en voor de wind rijd ik sneller.

Maar zondag stond er voor de verandering eens geen wind. Ik reed in alle richtingen even hard. Zo snel zelfs dat het me moeilijk viel de waarde precies in te schatten, dus minstens rond de 28 à 30 kilometer per uur.

Moeiteloos urenlang vol te houden.

Dat viel me mee. Want die waarden hebben weleens lager gelegen. Heb ik me zonder te willen trainen blijkbaar toch geoefend.

Want had ik er wel voor getraind, dan ware dit niveau al jaren terug bereikt; alleen was de snelheid me dan tegengevallen. Want bewuste training moet wel met een hoger doel; anders is die niet vol te houden.


Citaat van de dag | 0612

Als groei alleen maar winsten van bedrijven betekent, en geen koopkracht en werkgelegenheid, moeten we dan blij zijn?

En, hebben we ons lesje geleerd van de crisis?


Citaat van de dag | 0610

Iedereen die zich wel eens met openbaarheid bezig houdt, weet dat er inderdaad veel misbruik is – namelijk, door de overheid. Stelselmatig. Niet antwoorden. Te laat antwoorden. Antwoord geven op een niet gestelde vraag. Zonder deugdelijke motivering termijnen rekken. Stukken achterhouden – oh, we wisten niet dat u dát (ook) bedoelde. Iedere mogelijke weigergrond aangrijpen om de luiken dicht te houden. Niet kijken wat er wel kan, maar andersom. Vaste jurisprudentie over wat openbaar kan of moet zijn gewoon negeren.

Pieter Klein, ‘Gij zult openbaar maken’


Een vooroorlogse Godwin xi
Te fietsen | week 24

Tommy Godwin reed in de zomer van 1939 na 31 mei maandenlang zeker vierhonderd kilometer op een dag. Dat is éen van de redenen dat zijn jaarrecord zo ontstellend scherp staat. Wie het verbeteren wil, zou in de periode van lang licht dus ook elke dag die vierhonderd kilometer moeten rijden. Plus liefst nog wat meer. Als er in de maanden hiervoor niet al een gigantische buffer werd opgebouwd, tenminste.

Bij een gemiddeld snelheid van 25 kilometer per uur kost die 400 km alleen al zestien uur fietsen. Zonder pauze. Maar met normale onderbrekingen erbij gerekend komt zo’n recordjager dus al nooit aan zijn acht uren slaap per nacht.

In het Verenigd Koninkrijk organiseerde Raleigh in 2014 de uitdaging om op tenminste éen dag het gemiddelde te fietsen van wat Godwin haalde over 365 dagen. 330 kilometer. Wat al ruim zeventig kilometer minder is dan hij in de zomer reed op een dag.

En ik moet zeggen dat die ene dagafstand van 330 km mij op dit moment zowel aantrekt als afstoot. Vooral omdat een uur of vier op een fiets zitten op een dag me inmiddels lang genoeg is.

Aantrekkelijk is vooral het oude fietsvakantie-idee, van ‘s ochtends vroeg opstaan, na ruim honderd kilometer voor de tweede keer ontbijten, bij een bakker ergens, en het gevoel ruim voor de middag al meer dan een dagtaak verricht te hebben. Waarna het allemaal niet zo nodig meer moet.

Vier gescheiden etappes plannen op éen dag, van ruim tachtig kilometer, of anders drie van honderd plus, met veel rust daartussen, desnoods thuis doorgebracht, klinkt dan al weer veel doenbaarder. En, ik kan voor mijzelf een mooie dag uitkiezen, anders dan de recordjagers die elke dag de fiets op moeten.


Citaat van de dag | 0607

dat 97% van het geld geschapen wordt door de private banken, als ze geld uitlenen (waar ze natuurlijk wel iemand voor nodig hebben die wil lenen).

‘Notities bij: ‘Waarom de Nederlandse huizenzeepbel geen zeepbel mag heten”


Naakt ii
Te fietsen | week 23

Nogal wat mensen meer hebben ideeën over wat voor hen als ‘naakt fietsen’ voelt, zo blijkt. En wat voor velen naakt voelt, is het niet meenemen van een fietspomp, een reserveband, of bandenplakspul.

Waar ik me wel iets kan bij voorstellen.

Tegelijk rijd ik al jaren op mijn boodschappenfiets rond, zonder dat ik daar onderweg een lekke band van kon repareren. Er weegt vast mee dat die fiets nooit heel ver van huis gaat. Dat ik doorgaans in de stad blijf. Dat een eventuele platte band weliswaar een probleem oplevert, maar niet direct een onoverkomelijk probleem. Want hoogstens kost de oplossing tijd.

Ergens dus, bestaat er een grens. Is er een lijn waarbij het vanzelf spreekt om zonder pomp op pad te gaan — die wordt anders toch gauw gejat — en een punt waarop het ineens cruciaal wordt om wel een fietspomp mee te hebben.

En zulke grenzen zijn altijd interessant. Want, waar komen die dan weg?

Bovendien zijn er meer van zulke grenzen.

Hoe lang moet een fietsrit zijn, voor ik drinken mee wil nemen? Of eten?

Hoelang moet ik op het zadel doorbrengen, voor ik me voor die inspanning omkleed? In kleding die nog altijd ridicuul is voor mij — al zal ik het praktische nut nooit ontkennen?

Zou ik een helm dragen, kwam die vraag er ook nog eens bij. Toverhoedje op? Of toch liever niet?

En toch kan ik niet zeggen dat deze problemen heel echt voor me leven. Het is meestal wel duidelijk wat moet, en wat zal. Dat heeft allemaal simpelweg te maken met wat ik verwacht van de komende rit.


Quote of the Day | 0603

In Herr Blatter’s case, he doesn’t know what a scheduled flight is. He has no idea. He hasn’t taken one for about 40 years. He always has to buy a private jet out of Zurich. Even if he was going shopping at the local mall he’d probably hire one,” Jennings said. “He’s got to be given constant evidence that he’s a powerful, important person. So the big Mercedes taking him to the private jet engine at the Zurich airport is what sustains him.

‘How a curmudgeonly old reporter exposed the FIFA scandal that toppled Sepp Blatter’

ziet ook boeklog: Player and Referee


Naakt
Te fietsen | week 23

Ooit volstond het al om geen hoed op te hebben als fietser, en sandalen te dragen in plaats van degelijke schoenen, om groot schandaal te maken. Dan werd je direct nageroepen op straat, vanwege je aanstotende naaktheid.

Tegenwoordig wijzen sommigen als ze mij zien naar hun voorhoofd, en roepen ‘helm op’, maar dat vergt al dat ik op een fiets rijd met een krom stuur, en strakke kleding aan heb. En ook dan nog betreft het slechts een enkele fanaat die meent commentaar te moeten geven.

Ik versta onder naakt fietsen kortom iets anders.

En dan doel ik zelfs niet eens op de ‘naked bike rides’ die elk jaar plaatsvinden in verschillende grote steden. Waarbij de deelnemers daadwerkelijk in hun bloot gat op het zadel plaatsnemen. Uit protest. Om zo te tonen hoe kwetsbaar fietsers in het verkeer van zulke grootsteden zijn.

Naakt fietsen gebeurt bij mij enkel op een fiets waar bijna niets op of aan zit.

Het licht mist, waardoor het gebruik beperkt is tot de zomermaanden.

De spatborden ontbreken, waardoor het niet mag regenen; en de wegen er al evenmin nat mogen bij liggen. Wat ook het gebruik beperkt tot de zomermaanden.

En er is geen slot. Waardoor het gebruik veelal beperkt blijft tot rond rijden.

Maar het is niet altijd zomer. En ik wil mijn fiets ook weleens gebruiken als vervoermiddel, om ergens te komen, en het ding dan even te parkeren.

Alleen kan dat vrijwel nergens onverschillig.

Hoe veel steden tegenwoordig ook bewaakte fietsenstallingen aanbieden.

Wie eenmaal een fiets ontstolen werd, zoals ik, houdt waarschijnlijk eeuwig een kwetsbaarheid. Immer rijst de vrees dat de reis terug naar huis nog een stuk lastiger kan worden. Want mijn fiets moet er wel nog zijn, als ik terugkeer waar het ding werd neergezet.

En die vrees geldt zelfs voor mijn busfiets. Waarmee ik enkel naar de bushalte rij. Niet omdat dit nu zo’n aantrekkelijk ding om te stelen is. Maar domweg omdat die fiets er niet zelden een hele dag staat.


Quote of the Day | 0601

My idea of hell on earth (physical pain excepted, and I am not sure that it is excepted even in this case) is a literary party, and I have an uneasy feeling that the post carries with it a lot of sherry-drill with important people,

Philip Larkin, in: Dread of literary parties led Philip Larkin
to shun Oxford poetry professorship


Quote of the Day | 0529

Transparency in government is the solution to many ills. To begin with, it promotes honesty. It supports accountability. It limits the effects of undue influence on policy by special interest groups. The more transparency we have in both the public and private sector the better off we are. As a societal value, transparency stipulates that the business of business and that of government shall be conducted in the light of day.

‘Shedding light on government, one dataset at a time’


Plichten
Te fietsen | week 22

In de atletiek is het al decennia een probleem. Er komen almaar meer hardlopers bij, alleen profiteren de clubs daar niet van. Hardlopen is allereerst een individuele bezigheid geworden, van ieder voor zich, en enkel bij een tal grote evenementen nog eens met zijn allen tegelijk.

En werd die marathon van New York eenmaal gelopen, dan houden velen er net zo makkelijk weer mee op.

Dus is de atletiekbond een relatief kleine bond. Ondanks het enorme leger dat met regelmaat hardloopt. Want het lukt de KNAU niet om de meerwaarde aan te geven van een club- en daarmee bondslidmaatschap.

Onder de hardfietsers speelt nu eenzelfde ontwikkeling. Het ledental bij de verenigingen loopt terug. En vrouwen voelen zich al helemaal niet geroepen lid te worden. Ondanks dat er nooit meer mensen een racefiets hebben gehad. De wielerbond KNWU heeft daarom het plan Wielersport 2020 bedacht; waaraan een website gewijd is; en waarover discussiebijeenkomsten worden georganiseerd.

En zoals altijd bij organisaties die ik enkel van buiten ken, vallen me altijd vanzelfsprekenheden op, die ik helemaal niet zo vanzelfsprekend vind.

Zo hebben de leden van wielrenclubs de plicht om altijd de kleding van hun club te dragen op de fiets; wat dan doorgaans gesponserde kleding is; met bedrijfsnamen erop.

Dat alleen al zou voor mij reden zijn om zo’n club te negeren. Hoe handig goede wielerkleding ook is, want het heeft nut tegen de vermoeidheid om je spieren in strak lycra vast te klemmen. Maar ik trek ook de kleding die ik zelf koos al met lichte tegenzin aan.

Activiteiten waarvoor je nieuwe kleren moet kopen, hebben sowieso iets dubieus.

De KNWU stelt nu ineens die verplichte klederdracht ter discussie op de website.

Ook lijkt er hoop te zijn meer voor de leden te betekenen, door bijvoorbeeld korting voor ze te regelen, op onderdelen, voeding, en die kleding weer.

Toch mis ik, zoals gewoonlijk, een bredere kijk op de ontwikkelingen bij de KNWU. Mede omdat, zoals gemeld, andere sportbonden met precies hetzelfde verlies kampen aan populariteit. Dat mensen tegelijk aan iets willen deelnemen, blijft — zie ook die Fietselfstedentocht. Als hen dat verplicht om het hele jaar elke week op precies dezelfde tijd uren vrij te houden, wordt het al anders. Zo strak georganiseerd is het leven tegenwoordig niet meer voor velen.


Citaat van de dag | 0527

Jaar na jaar holt het met de kwaliteit van de ict in de publieke sector achteruit. En niet alleen staatssecretaris Van Rijn, maar het Kabinet als geheel ontkent de maatschappelijke ontwrichting en het bederf die het gevolg zijn van ons collectief bestuurlijk onvermogen in de omgang met ict.

René Veldwijk, ‘De PGB-affaire 2: missing link en unhappy flow’


Uit de school
Graa Boomsma

[…] In Uit de school is auteur Graa Boomsma vaag over zijn motivatie voor de klas te willen staan. Hij gebruikte de toelichting vooral voor een anekdote over hoe hij op een middelbare school in de Bollenstreek belandde en daarbij om te tonen hoe wanhopig de schoolleidingen zijn tegenwoordig. Boomsma hoefde niet eens te solliciteren voor zijn betrekking.

Dat hij ooit gratis, bij zijn afstuderen aan de VU, een eerstegraads-bevoegdheid had gekregen voor het leraarschap volstond namelijk wel. […]

boeklog 25 v 2015


Citaat van de dag | 0525

Economie probeert twee dingen te zijn: een methodologie en een studiegebied. Maar je kunt niet allebei zijn.

Brett Scott, in: ‘Geld verbindt mensen niet’


Elfstedentocht
Te fietsen | week 22

Geen uitnodiging heb ik vaker afgeslagen dan om samen de Fietselfstedentocht te gaan rijden. Op Tweede Pinksterdag. Want dat is mijn leuk domweg niet. Waarmee ik niets zeg over de vijftienduizend die wel tegelijk die 235 kilometer gaan rijden.

Want ik kan me best voorstellen dat zo veel gezamenlijkheid aardig is. Of dat het helpt om een duurinspanning te verrichten als een heleboel anderen daar op datzelfde moment ook mee bezig zijn.

Of zelfs dat het iemand opvrolijkt om een dorp of stadje binnen te rijden, en daarbij dan begeleid te worden door een hoempa-bandje.

En juist omdat degenen die de Fietselfstedentocht nog eens willen rijden zo enthousiast zijn over het evenement, is het al gauw onbeleefd om een vriendelijk bedoelde uitnodiging af te slaan.

Misschien moest ik daarom toch eens opschrijven waarom deelname aan dat evenement bij mij instinctief al huiver oproept. Dat helpt vast om diplomatieker te worden in de toekomst.

En dan denk ik dat me het meest tegenstaat aan de tocht om de weg de hele dag door met vijftienduizend andere idioten te moeten delen. Wier pure aanwezigheid dus constante alertheid vereist. Terwijl ik nu net fiets om niet de hele tijd te hoeven opletten.

Secundair daaraan, maar zeker ook belangrijk, is dat de Elfstedentocht grotendeels door redelijk oninteressante stukken van Friesland voert. Zelfs bij Dokkum wordt heel bewust de luwte van de Friese Wouden ontweken. De route voert namelijk enkel over kaal kleiland. Met hier en daar weliswaar een aardig dijkweggetje, en de passage onderin door Gaasterland naar Stavoren is om de heuvels ook bij mij favoriet. Maar er zijn verder heel weinig wegen op het traject die spontaan bij mij plezier oproepen, en dus de wens om daar ook te willen rijden.

Moest ik 235 kilometer willen fietsen op een dag, dan bieden die Friese elf steden me domweg te weinig van wat ik in zo’n dag uit zoeken zou. Dan doe ik liever een rondje heuvels richting Holterberg.


Citaat van de dag | 0524

Je kunt al die parlementaire enquêtes zo samenvatten: de bestuurlijke klasse blijkt in de greep te hebben verkeerd van een idee – privatisering, marktwerking, automatisering – dat uiteindelijk maar half begrepen werd, maar werd doorgedrukt op de nietsontziende manier die bekeerde gelovigen eigen is.

Bas Heijne, ‘Doodskop’