Bonk
Te fietsen | week 37

Mijn voorliefde voor fietstochtjes die nooit veel langer zijn dan een uur of drie kon weleens een heel simpele reden hebben. Bij ritjes van 80 kilometer of minder speelt eten en drinken onderweg eigenlijk geen rol.

Ik fiets niet zo vreselijk snel. Of beter: ik span me niet vreselijk in tijdens die uren. Mijn hartslag blijft relatief laag, ruim in de zone die de herstelzone heet in trainingsmethodieken. En dit betekent dat mijn spieren op vetverbranding kunnen lopen.

Die vetverbranding moet wel geholpen worden met een beetje suiker in het bloed — en de glycogeen uit mijn lever is daar dan goed voor; zoals bij ieder ander ook. Mijn lever kan inmiddels zeker een uur of drie aan voldoende energie bergen om zonder problemen inspanningen te leveren. Drink ik ondertussen wat teugjes isotone sportdrank erbij onderweg dan wordt helemaal zeker dat het niet mis zal gaan. Eten hoeft niet eens. Wat eten is alleen wel zo lekker onderweg.

Anders wordt het ineens als ik meer dan drie uur aan inspanning moet leveren. Want dat vereist dat er al vanaf het begin zorg wordt gedragen dat de energie die mijn lijf kan leveren op peil blijft. Ofwel, dan moet ik eigenlijk al binnen veertig minuten na de start beginnen om energie in te nemen; opdat mijn lijf dat verwerken kan, en later voor mijn inspanningen kan inzetten.

Dit is allemaal niet nieuw voor mij. En hoewel het vreemd blijft om al te gaan eten en drinken als er nog lang geen dorst is, laat staan honger, lukt me dat wel.

Daarom was verontrustend dat ik laatst bij een traditioneel rondje Gaasterlân — van 140 à 160 kilometer, naar gelang mijn gemoed — net over de helft van de afstand fysiek ineens totaal uitgeput was. Zo zeer zo dat me duidelijk was dat ik niet even hup weer hersteld zou zijn.

En volgens mij had ik tot dan niets verkeerd gedaan.

Het enige wat buiten mijn controle lag, was dat het misschien wel de laatste echt hete dag van het jaar was. Van zeker 25°C, en een zon die nog stak. Inmiddels is me duidelijk dat als het zo heet is het lichaam de bloedtoevoer naar de ingewanden grotendeels kan stilleggen, omdat het dan bezig is om de huid voldoende toevoer te bieden om die te kunnen laten zweten.

De enige verklaring voor mijn bonk die ik kan bedenken, is dat alle eten en drinken in die eerste drie uur simpelweg niet verwerkt kon worden.

De uitputting, en daarop volgende inspanning om toch op eigen kracht thuis te komen, maakte ook de dagen daarop niet heel fijn. En juist daarom heb ik getracht te reconstrueren wat er fout kan zijn gaan gegaan. Want natuurlijk was er een volgende lange rit helemaal niets aan de hand.


Het grote landschapsboek
Willem van Toorn

[…] omdat er toevallig een massaal verzet ontstond tegen de heilige auto, omdat die te veel nog heiliger kleine kindertjes doodde, zijn tal van oude stadswijken in het hele land in de jaren zeventig gespaard gebleven; die hoefden toen toch geen ruimte te maken voor bredere toevoerwegen.

Toeval is het zo vaak waarom iets geheiligd wordt, en willekeur niet zelden waardoor het helemaal anders moet. […]

boeklog 20 ix 2018


Citaat van de dag | 0919

Of het nu om de opkomst bij verkiezingen gaat, om de tevredenheid met het functioneren van de democratie, om de congruentie tussen kiezers en gekozenen qua Links-Rechts oriëntatie of ten aanzien van afzonderlijke concrete politieke kwesties als inkomensnivellering, Europese integratie, of minderhedenbeleid: er waren geen aanwijzingen voor een groeiende kloof, niet tussen Kamerleden en kiezers in het algemeen, en ook niet tussen Kamerleden en lager opgeleide kiezers. Dat neemt het probleem van de vergeten niche in de kiezersmarkt niet weg, maar relativeert haar wel.

Rudy Andeweg, ‘Kiezers, Kamerleden, en de kloof’


Smaak
Jeroen Thijssen

[…] Een boek dat mij laat zien hoe weinig we eigenlijk weten over sommige onderwerpen vind ik daardoor eveneens zonder meer geslaagd. Het hoofdstuk over umami toont onder meer dat er pas sinds 1985 wereldwijd overeenstemming bestaat dat dit de vijfde smaak zou zijn. En dat is wel erg kort geleden; als het gaat om verklaringen voor verschijnselen die wij iedere dag meerdere keren kunnen waarnemen. […]

boeklog 18 ix 2018


Quote of the Day | 0917

In the analogue era, writing was read much later than it was written. Digital writing is meant for rapid release and response. A text or tweet is a slightly interrupted, virtual way of having a conversation. An online article starts forming a comment thread underneath as soon as it is published. This mode of writing and reading can be democratic, interactive and fun. But often it treats other people’s words as something to be quickly harvested as fodder to say something else. Everyone talks over the top of everyone else, straining to be heard.

Joe Moran, ‘Why you should read this article slowly’


Ingewikkeld
Te fietsen | week 36

Menige fiets in Noord-Nederland is uitgerust met een triatlonstuur. Doorgaans dient zo’n ding vooral om op te leunen, bij tegenwind; die er vrijwel heel het jaar is. Dus hebben ook nogal wat niet zo heel snelle fietsen, met een dichte kettingkast en een naafversnelling, zo’n tegenwindstuur.

En ik wilde daar almaar niet aan. Hoewel ik het hele jaar fiets. En daarbij nogal eens tegenwind heb.

Het dichtst bij de installatie van zo’n triatlonstuur kwam ik nog met het aanbrengen van een extra Spinaci-stuurtje — dat midden jaren negentig even heel populair was bij wielerprofs, tot de UCI het verbood omdat het gevaarlijk was als een heel peloton zijn handen niet in de buurt van de remmen had.

Punt was alleen, ik heb normaal een goede zit op de fiets. De uren gaan voorbij in het zadel zonder problemen. Zo’n opzetstuurtje dwong me alleen om in net een andere houding te zitten. Die daardoor nooit heel comfortabel werd.

Was er nog de moeilijkheid dat het nauwe aerodynamisch stuurtje me er onbewust toe dwong om mij schouders wat op te trekken, om ze smaller te maken. Ook dat is niet goed. Dat zette alles in mijn bovenlijf te zeer onder spanning; waar ontspanning nu net het doel was geweest.

Niettemin probeer ik het dit najaar nog een keer. Ditmaal met wat Chinese import. En nu wel met houders om de onderarmen op te rusten te leggen.

De eerste indrukken zijn nog niet eens ongunstig; alleen heb ik er nog geen uren aan éen stuk mee rondgereden. Dus is al wel de moeite genomen om dit tegenwindstuur aan te kleden, om niet telkens met mijn handen op het koude metaal te hoeven rusten.

Dom is alleen wel dat ik de tape erop andersom had moeten aanbrengen, van het uiteinde omlaag. Nu duw ik tegen de randjes aan, in plaats van over die randjes heen te glijden. Dus zoals de tape nu zit, houdt die niet.


De bewoonde wereld
Koos van Zomeren

[…] Meest opvallend aan De bewoonde wereld was nog wel het zelfplagiaat dat Van Zomeren erin liet zien voor mij. Eerder deze zomer las ik namelijk zijn Ruim duizend dagen werk; de integrale verzameling van zijn dagelijkse korte column voor NRC Handelsblad begin jaren negentig. Dus viel mij nu opvallend vaak op iets te lezen dat mij nogal bekend leek, want recent al gelezen, dat dan toch jaren ouder bleek te zijn dan die columns waren.

Bij die dagelijkse plicht toen werden dus nogal eens zinnen, als het al niet hele paragrafen zijn, of zelfs scènes, overgenomen uit eerdere teksten.

De vriendelijkste constatering daarover is dat het schrijven van die dagelijkse column blijkbaar moeilijk moet zijn geweest. Dat de schrijver in problemen gekomen daarom weleens voor een wat makkelijke oplossing koos, door van oud werk weer even net te doen of het helemaal nieuw was.

Indertijd viel dat plagiaat ook aan andere lezers op, trouwens. En Van Zomeren koos daarbij toen voor de vlucht naar voren, door zo’n criticaster openlijk in zo’n column te prijzen. Had hij even goede lezers! Alleen echte fans zouden zulke doublures opmerken bij een verstrooide auteur, niet waar!

Die leugen doorzie ik daarmee nu.[…]

boeklog 16 ix 2018


Klein geluk
Guus Luijters

[…] Klein geluk. In Amsterdam. Dat zijn teksten van net geen driehonderd woorden, gauw eens wat melancholisch van aard, waarin de schrijver zich meestal door Amsterdam beweegt. Dat kan de hoofdstad zijn van dit moment. Maar Luijters is er geboren en getogen. En daarom weegt dat verleden ook met regelmaat door in zijn woorden. […]

boeklog 14 ix 2018


Zwaartekracht bestaat niet
Vincent Icke

[…] Newton kon, zo veel eerder, de val van die appel alleen verklaren vanuit een universele kracht, die daarop zwaartekracht is gaan heten. In Einstein’s model was er geen plaats meer voor zoiets onbestemds, omdat alles al op een andere wijze te verklaren was: ‘de structuur en dynamica van ruimte-tijd zijn bepaald door het samenspel van massa, energie, en impuls’. […]

boeklog 12 ix 2018


De ontmanteling van de democratie
Marcel ten Hooven

[…] En die parlementaire journalistiek, en hun nogal principiële problemen, is toch ook nogal een factor in een democratie; door Ten Hooven voor het gemak genegeerd in het boek. De pretentie van die beroepsgroep was altijd de waakhond te zijn van de democratie. Maar meer dan hijgend in een roedel achter de ontwikkelingen aan hobbelen zie ik deze lieden nog altijd niet presteren. Bovendien, Geert Wilders is groot gemaakt door dezulken. Net als Donald Trump in de VS. Hun megafoon versterkt nogal eens het verkeerde geluid honderdvoudig. […]

boeklog 10 ix 2018


Co Westerik [1924 — 2018]

Westerik eerder op eamelje.net: De verliespost [fragment 1.28 minuten]:


Citaat van de dag | 0907

Nog nooit heeft iemand me een boekentip gegeven waar ik wat aan had. Ze staan voor je neus en zeggen dat je De acht bergen van Paolo Cognetti moet lezen of De heilige Rita van Tommy Wieringa. Openingszin: ‘Paul Krüzen spuwde in zijn handen, greep de steel vast en hief de bijl boven zijn hoofd.’ Het ene boek is nog verschrikkelijker dan het andere. Het lezen van een roman is als naast Paul Krüzen staan die een bijl boven zijn hoofd heft. Tweede zin: ‘De stronk op het hakblok spleet maar barstte niet uit elkaar.’ En dat alleen maar door het heffen van de bijl! Literatuur in Nederland, dat zijn Pieter Waterdrinker en Tommy Wieringa. Wil je over de grens lezen, dan krijg je Italiaanse kitsch aangesmeerd.

‘Arie Storm’, ‘Hitler las ook veel’


De familie Mann
Tilmann Lahme

[…] Niettemin is het knap wat Lahme gepresteerd heeft. Hij had een overvolle cast aan personages, met die vader, de moeder, en hun zes kinderen; die allemaal op eigen wijze door de wereld hebben bewogen, en die onderling nogal eens strubbelingen hadden. En de schrijver heeft van al hun wederwaardigheden toch een goed lezend verhaal gemaakt; daarbij gretig gebruik makend van de briefcorrespondentie van het gezin onderling. Moest daar de evenementiële geschiedenis van de vorige eeuw nog eens dwars doorheen worden verteld. […]

boeklog 7 ix 2018


Quote of the Day | 0905

But the layering of it: it was hard to pay attention to while the Education Department was trying to destroy education and undermine Title IX protections when the Housing Department was trying to destroy public housing while the Environmental Protection Agency aggressively pursued the opposite of protection for the environment while the Secretary of the Interior tried to destroy public lands and attack endangered species, and the Department of Transportation was attacking vehicle efficiency standards that served everyone’s interest.

Rebecca Solnit, ‘Why the President Must Be Impeached’