Relative to consumer reviews, professional critics are less favorable to first-time authors. This suggests that one potential advantage of consumer reviews is that they are quicker to identify new and unknown books.
‘What Makes a Critic Tick? Connected Authors and the Determinants of Book Reviews’
[...] Ryszard Kapuscinski trok in 1975 naar Angola voor het Poolse persbureau PAP. Het land zou onafhankelijk gaan worden, zo was in Portugal besloten — vlak na de val van de kolonelsregime daar. Alleen was nog niet duidelijk welke groep de macht zou krijgen als Angola eenmaal zelfstandig geworden zou zijn.
Drie heel verschillende facties hadden zo hun ideeën.
Maar zolang de Portugezen er waren, was ook de NAVO betrokken, vanwege het lidmaatschap van Portugal. [...]
Nog niet eerder had ik meer dan honderd kilometer aan éen stuk gereden, sinds mijn terugkeer naar de fiets. Maar afgelopen weekend gebeurde dit wel. Twee keer achter elkaar zelfs, op opeenvolgende dagen. Met als bijzonderheid dat de harde wind die ik vrijdag tegen had op zaterdag gedraaid was, zodat die me weer tegemoet kwam. Om me daarbij weer voortdurend uit te fluiten.
De wind had al op vrijdag zullen draaien. Maar weerberichten zijn alleen goed in het achteraf verklaren van wat het weer was, en hoe dit zo kwam.
Toch was het probleem op beide dagen nog niets eens de tegenwind. Of tenminste niet direct. Op hedendaagse fietsen is altijd wel nog een lichtere versnelling te vinden, zodat de beweging zelf nooit tot harken hoeft te worden. Ook tegen de wind in is wel te fietsen.
Er ontstond alleen indirect een probleem. Door de permanente windmuur lag mijn snelheid niet zo hoog. Dus liet de vooruitgang op zich wachten. En wie zich dan op de kaarsrechte wegen in de Flevopolder waagt, beweegt zich vervolgens tergend langzaam door het meest vervelende decor denkbaar. Het landschap is er getekend met de lineaal.
En fietsen is allereerst toch een mentale bezigheid, omdat de inspanning geen moeite hoort te kosten.
Terug reed ik daarom om, in plaats de tientallen kilometers Niemandsland te trotseren waar de routeplanner van de Fietsersbond me door had geleid. Een tocht van dorp naar dorp had tenminste het voordeel dat het passeren van elk nieuw plaatsnaambordje een evenement was dat zich liet registreren. Een naam kon van de lijst worden afgestreept. Er was naar het volgende dorp uit te kijken. Kijk, de volgende kerktoren was al zichtbaar. Die kwam met elke trap dichterbij.
We hébben auteursrecht om te stimuleren dat werk voor de maatschappij beschikbaar komt, en als het auteursrecht tot precies het tegenovergestelde leidt, dan is er dus iets mis. Het is simpelweg niet de bedoeling dat de industrie bovenop haar content gaat zitten en weigert te accepteren dat mensen die via internet willen afnemen. Helemaal niet als je bedenkt dat de enige reden dat dat gebeurt, is omdat men eerst de andere kanalen maximaal wil uitmelken.
Het is dus volstrekt begrijpelijk dat mensen er boos om worden als elk illegaal kanaal met veel misbaar wordt aangepakt, zij daarbij als crimineel worden weggezet en er ondertussen maar niets aan legaal aanbod komt. Of als dat komt, het vol zit met DRM en bij lange na niet het gebruiksgemak biedt van de illegale concurrent.
Arnoud Engelfriet, ‘Een cynisch stukje piratenbaaifrustratie’
Bonnie ‘Prince’ Billy, I See A Darkness
The American Recordings van Johnny Cash, ik vind daar weinig aan. Muziek wordt niet per se beter door de wetenschap dat een man die met zijn laatste levensadem aan het zingen is.
Neemt niet weg dat er onder de vele kitsch in die Recordings toch hier en daar wel een geslaagd nummer is. Zoals Cash’ interpretatie van I See A Darkness van het enigma Will Oldham/Bonnie ‘Prince’ Billy.
Maar die heeft nu ineens een vrolijke versie van dat nummer opgenomen, voor zo ver dat kan, en hij doet er raar bij in de video. En daarmee wint Oldham het voorlopig weer. Op punten.
It’s not altogether clear why fruits have changed less than vegetables, but it might have something to do with their evolutionary purpose. Plants developed sugary fruits millions of years ago so that sweet-toothed mammals would gobble them up and disseminate the seeds. By the time hominids descended from the African tree canopy, delicious fruits were widely available with no need for artificial selection. Since vegetables gain nothing from being eaten, they didn’t experience the same pressure to evolve delectable roots, stems, and leaves.
‘Did people eat fruits and vegetables in prehistoric times?’
De tijd is voorbij dat ik alleen naar zeurende-mannen-muziek luisterde; zoals een toenmalige dat noemde. Maar dat neemt niet weg dat enige pathos nog altijd in de smaak kan vallen. Al wordt een lied, net zomin als een boek, beter met de kennis dat de tekst echt gebeurd is. Er echt iemand dood ging in het leven van de artiest.
Bookshelves will survive in the homes of serious digital-age readers, but their contents will be much more judiciously curated.
Michael Agresta, ‘What Will Become of the Paper Book?’
De negentiende eeuw is de eeuw van de wijdlopigheid. Misschien dat daarom weinig auteurs uit die tijd nog heel fris lijken voor een hedendaagse lezer. Hun omhaal van woorden voegt voor ons weinig toe aan de verhalen.
Komt daar nog bij dat romans vaak eerst ergens als feuilleton verschenen. En de auteur daardoor dan heel vermoeiend telkens cliffhangers inbrengt, of soms nog eens samenvat wat er zoal aan het lopende verhaal voorafging.
Heel makkelijk lazen de eerste hoofdstukken ook niet, van Far from the Madding Crowd. En de enige gebeurtenis die me werkelijk terzake leek te doen, werd wel opvallend terloops afgedaan.
Held van de roman is Gabriel Oak. En zeker lijkt meteen al dat hij iets gaat krijgen met de schone Bathsheba Everdene. Daarvoor beschrijft de auteur iets te nadrukkelijk hoe fraai zij is. Alleen heeft deze liefde nog vele moeilijkheden te overwinnen – en daarover zal het boek waarschijnlijk gaan.
In het begin van het boek is er een enorm standsverschil tussen de personages. Gabriel Oak is jonge boer, en Bathsheba heeft helemaal niets. Maar plots draait het fortuin van beiden geheel om.
Oak’s schaapskudde wordt van een klif gejaagd door een onervaren herdershond, en hij blijkt dan niet verzekerd te zijn. Dat ruïneert hem.
Zij erft.
Waarop hij dan weer een tijd later bij haar in dienst treedt, als schaapsherder.
Lees hier al mijn gedachten over Far from the Madding Crowd
[...] Aan Gossip viel me vooral de passage op die Joseph Epstein wijdde aan de betekenis van roddel in de literatuur. Menig boek gaat erover wat de goegemeente over iemand denkt, en wat daarvan klopt. Menig boek ook werd geschreven om over een ander kwaad te spreken.
Epstein noemt daarbij vooral het voorbeeld van Saul Bellow. Die na al zijn mislukte huwelijken nog eens wraak nam in een boek. Of die in de roman Ravelstein AIDS gaf aan het personage waarin heel goed de criticus Harold Bloom is te herkennen. [...]
[...] Iemand beschreef me Pluk ooit als een Jezus-die-terug-op-aarde-komt-verhaal. En dat aspect kleeft zeker aan het boek. De jongen krijgt geen enkele geschiedenis mee. Hij is er gewoon opeens. In zijn kraanwagentje. Bijna elk personage dat nog niet geheel verstard is in zijn volwassenheid mag hem meteen. [...]
The constant whir of a fan. The sensation of the clothes against your skin. The chair pressing against your legs. Chances are that you were not acutely aware of these until I pointed them out. The reason you had somehow forgotten about their existence? A fundamental brain process that we call adaptation.
Tom Stafford, ‘Adaptation: Why your brain loves to tune out’
De fiets die ik eenendertig jaar geleden kocht, vol trots, raakte op een gegeven moment op. Alles wat draaien kon was versleten. Het frame werd al eens gelast, na een breuk. En de technologie van het ding was bovendien achterhaald door de tijd.
Daarom liet ik herstel op een gegeven moment na. De kosten wogen niet op tegen de baten. Dus werd het ding gepensioneerd, aan een haak in de schuur. Want meteen wegdoen was zonde; daarvoor hadden de fiets en ik te veel doorgemaakt al die kilometers tezamen onderweg.
Ruim tien jaar later kwam restauratie er alsnog van. Inmiddels was er zoiets als Marktplaats.nl ontstaan; waarop honderden landgenoten hun fietsen te koop zetten. En daar, in de mêlee, werden ook weleens identieke tweelingbroers en -zussen aangeboden van wat ik had.
Dus kocht ik voor een paar tientjes een donorfiets. Want daarmee werd een goede opknapbeurt ineens geen onnozele investering mee. Zelfs al is een amper bereden donorfiets ook niet heel gaaf meer na dertig jaar tijd.
De opknapbeurt leerde me veel. Het had bijvoorbeeld iets om losse kogels te kopen, voor het gebruik in het bracket of de wielnaven; met veel nieuw vet. Om uit al die losse onderdelen weer iets samen te stellen dat kwaliteit had, en waar zo weer leven in kwam.
Was er alleen nog dat kleine punt dat de aluminium zadelpen was vastgeroest aan het stalen frame van mijn oude fiets. Zoals zo vaak gebeurt met oude fietsen. Vet gebruiken, is bij alle onderdelen van die dingen een behoud.
Maar die oude zadelpen stond nog op de goede hoogte. En die was nog handig in gebruik ook, bij het verven van het frame dat er éen onderdeel was waar geen verf op hoefde.
Het aluminium van de zadelpen was alleen wel erg lelijk geworden, door krassen die soms diepe littekens hadden achtergelaten. En er was nog dat andere gegeven. Dat de fabrikant het indertijd handig had gevonden om een slot aan een stalen kabel aan de pen te verankeren.
Dit slot was altijd extra balast geweest, omdat het echte dieven niet zal hebben kunnen afschrikken. Daar wilde ik ook weleens vanaf.
De laatste oplossing om vastgeroeste zadelpennen te verwijderen is om ze door te zagen, om dan nog eens over de hele lengte een zaagsnede aan te brengen. Zulks moet met de hand. Anders wordt het te moeilijk om te voelen wanneer er niet langer dan aluminium gezaagd wordt maar er in het staal van het frame.
Ik zag op tegen dat gedoe.
Daarom probeerde ik of het lukte om de pen uit het frame te slaan, door een mikpunt op de top van de zadel te monteren.
Dit lukte. Maar kostte tijd. En daarna paste de mooie glimmende nieuwe zadelpen niet; zelfs al heeft die dezelfde diameter als de oude. De wet van behoud van ellende had weer eens toegeslagen.
[wordt vervolgd]
[...] Give the running of state prisons over to private corporations whose profits increase with the increase in inmate populations. See to it that a majority of prisoners are African-American.
When possible, treat immigrants as criminals.
Deplete and underfinance a viable system of free public schools and give the education of children over to private for-profit corporations.
Make college education unaffordable. [...]
E.L. Doctorow, ‘Unexceptionalism: A Primer’
Toen ik boeklog op de spaarbrander zette, voor 2012, was dat onder meer om me op eamelje.net te concentreren. Een boeklogje schrijven was me te makkelijk geworden. In sommige opzichten dan. Omdat zulke logjes altijd dezelfde elementen bevatten.
Mijn mening moest erin, met de ideeën die ik over het boek had. Er diende iets over de inhoud te worden verteld. En zo waren er wel meer kleine vaste onderdelen.
In plaats van die routines wilde ik hier eens andere onderwerpen gaan beproeven. In de illusie dat vrijheid me goed zou doen.
Alleen gedijd geen mens zonder kader. Als er geen richting is, tolt de kompasnaald al te makkelijk zoekend rond.
En dus merkte ik bijvoorbeeld al gauw telkens eenzelfde soort onderwerpen uit te kiezen om over te schrijven voor het wekelijkse rubriekje 2012 in woorden. Onderwerpen bovendien die vaak al uitputtend behandeld waren op boeklog.
Waar ik los van mijn tijd probeerde te blijven, wordt ik nog altijd gekneveld door de actualiteit. En op zich luchtte het ook wel op om bijvoorbeeld even wat zinnen te formuleren over het onbenul van onze politici. Alleen waren die woorden een zoveelste variatie op een versleten thema. Dus zette ik die dan maar niet online.
Bovendien, sinds ik heb gezien hoe makkelijk die politici wegkomen met wat goedbeschouwd oorlogsmisdaden zijn, is hun hypocrisie over andere zaken goed beschouwd verder klein bier.
Dus heeft het geen zin om verder enige gedachte te besteden aan dat gedrag. Behalve als die gedachten in een vorm gepresenteerd kunnen worden die er nog niet eerder was.
CDA ging na fors verlies in de verkiezingen regeren met een partij die de rechtsstaat deels wil afschaffen — en iedereen zag daar allereerst een wanhoopspoging van de partij in om aan de macht blijven. CDA kelderde vervolgens dramatisch verder in de peilingen. En juist op het moment dat de partij geen leider had, en het zijn gezicht dus ook al was verloren, viel onverwachts dat kabinet. Dus komen er weer verkiezingen. Dus wordt er gauw in de media gemeld dat het CDA nooit had willen regeren onder de voorwaarden waaronder is geregeerd. En wordt net gedaan of er nooit iets gebeurd is.
Meer dan éen paragraaf lijkt me de hele kwestie niet waard ook.
Wielrennen, dat heeft helemaal niets te maken met sport zoals we dat zouden willen. Wielrennen heeft niets te maken met begrippen als eerlijkheid, ethiek en sportiviteit. Wielrennen verschilt van andere sporten waar doorgaans de beste wint: daar is het duidelijk en simpel. Om die reden zijn andere disciplines niet altijd even boeiend, om het maar voorzichtig uit te drukken.
In de wereld van het wielrennen is het een onverenigbare combinatie: winst en tegelijkertijd het spel eerlijk spelen. Termen als moraal en gerechtigheid krijgen iets gecompliceerds als het om wielrennen gaat. Om die reden is wielrennen de boeiendste sport die er te vinden is [...]
Herman Chevrolet, ‘Een onverenigbare combinatie’
While there are certainly differences between phone conversations and face-to-face communication—on the phone, silences tend to be shorter, and “overlaps” can be more frequent because we can’t see that the other person is preparing to speak—what is most striking is how much of the spirit and function of social interaction survives on the phone, even stripped of humans’ powerful nonverbal cues.
Tom Vanderbilt, ‘The Call of the Future’
[...] Komt er dus een heel boek uit met interviews die een schrijver werden afgenomen, dan nodigt zo’n uitgave niet meteen tot lezen uit. Bij voorbaat is aan te nemen dat er veel overlap zal bestaan tussen de opgenomen gesprekken. Elk interview kan immers het eerste zijn dat het publiek van de geportretteerde leest; die moet dus ook keurig geïntroduceerd worden.
Bovendien staat er naast die vraaggesprekken het oeuvre van de schrijver zelf. [...]
De eerste fiets die ik — na lang sparen — kocht met versnellingen, had een typische poldercassette achter. Het grootste tandblad achter had eenentwintig tanden, het kleinste veertien. En dit gecombineerd met de traditionele 52 en 42-bladen voor leverde een fiets op die eigenlijk slechts goed op het vlakke was te gebruiken. Want zodra het heuvelachtig wordt is een tandwiel met minstens 28 tanden achter toch heel erg fijn.
Maar dat stoorde mij niet.
Wel had ik wat merkwaardige ideeën over versnellingen als jongetje van veertien, vijftien. Zo meende ik oprecht dat je om harder te gaan het best meteen naar een grotere versnelling kon schakelen.
Dat mijn bovenbenen daar dan van branden gingen, hoorde er bij. Wielrennen was afzien. Zo had ik gehoord.
Ik had indertijd zelfs een geliefde versnelling. 52 x 16.
Tegenwoordig word ik al moe bij de gedachte aan het gigantisch verzet dat ik als jongetje rondtrapte. Zelfs dat hele voorblad 52 zou al niet meer gemonteerd hoeven te worden. De 42 volstaat eigenlijk wel. Want wil ik sneller dan gaat eenvoudigweg de trapfrequentie een ietsje omhoog.
Het heeft lang geduurd, misschien, maar tegenwoordig maak ik zeker zo veel omwentelingen per minuut als een Lance Armstrong deed in zijn beste dagen. Het kleine molentje volstaat. Terwijl negentig revs per minuut geadviseerd wordt, haal ik er zo al honderd. Fietsen moet geen moeite kosten.
En dat alles komt vooral omdat snelheid inmiddels niet meer het belangrijkste is. De inspanning moet enkel zo weinig mogelijk inspanning kosten. Dus hijg ik er niet eens bij. Hoogstens is er enige transpiratie — maar dat komt ook omdat ik me gauw eens te warm kleed voor onderweg.
Neemt niet weg dat er fietsen zijn waarop rijden meer moeite kost dan andere.
If chairs are such a dumb idea, how did we get stuck with them? Why does our culture demand that we spend most of every day sitting on objects that hurt us? What the hell happened?
It should be no surprise to readers of Jacobin that the answer lies in class politics. Chairs are about status, power, and control. That’s why we like them. Ask any furniture historian about the origins of the chair and they’ll gleefully tell you that it all started with the throne.
Colin McSwiggen, ‘Against Chairs’
Bliuw op ’e hichte fan eamelje.net, troch in abonnemint op ’e RSS feeds.
© 2001–2012 eamelje.net. Alle rjochten foarbehâlden. Lês fral ek boeklog
Design primarily based on work by 
