Quote of the Day | 0118

Froome needed a firehose. And in this situation, the firehose was either a salbutamol tablet or a salbutamol nebulizer. Those are the methods that can deliver a big enough dose to douse the flames.

But there’s a problem: Oral salbutamol is banned, and nebulizers require a TUE. And the dose that both of these methods deliver is almost guaranteed to surpass the legal threshold.

Froome faced a tough choice. He could quit; he could continue, and risk his health, or he could gamble with the banned method.

Froome and Sky chose to gamble. Perhaps their calculus was that he could over-hydrate the next day and dilute his urine enough to avoid a positive test. Or that Sky’s political relationships within the sport would override what would surely be a minor infraction.

Commentary: The simplest explanation for Froome’s salbutamol test


Citaat van de dag | 0117

De toepassing van SyRI betekent een schending van fundamentele rechten, waaronder het recht op een eerlijk proces. Het algemeen belang van fraudebestrijding kan dat niet rechtvaardigen. Gevoelige gegevens worden door de overheid gebruikt voor andere doeleinden dan waarvoor deze zijn verzameld, zonder enige vorm van onafhankelijk toezicht. Er zijn onvoldoende waarborgen om te voorkomen dat de risicoprofielen die SyRI over burgers maakt, worden ingezet in andere domeinen. Deze ‘black box’ levert grote risico’s op voor de democratische rechtsstaat. De informatiemacht van de overheid wordt op ondoorzichtige wijze uitgebreid en de vertrouwensrelatie tussen overheid en burgers wordt ondermijnd. Burgers worden bij voorbaat verdacht en vrijwel alle informatie die ze delen met de overheid kan zonder verdachtmaking of concrete aanleiding tegen hen worden gebruikt.

NGO’s starten rechtszaak tegen de Staat over risicoprofilering van Nederlandse burgers


Met hartelijke groente
Vinnie Ko

[…] Dat er hier mensen bij je thuis kunnen aanbellen, met de bedoeling om geld te krijgen voor een of ander goed doel, is inderdaad nogal merkwaardig voor iemand die geen weet heeft dat er een verschijnsel als collectanten bestaat, of wat die dan zouden willen. […]

boeklog 17 i 2018


Quote of the Day | 0116

One of the frames that I’ve explored for a long time is the idea of trying to take a long view of these things. My feeling is that one of our besetting sins at the moment, in relation for example to digital technology, is what Michael Mann once described as the sociology of the last five minutes. I’m constantly trying to escape from that. I write a newspaper column every week, and I’ve written a couple of books about this stuff. If you wanted to find a way of describing what I try to do, it is trying to escape from the sociology of the last five minutes.

John Naughton, in: The State of Informed Bewilderment


De race
Te fietsen | week 03

Fietsen doe ik op mijn eigen tempo. Dat is vrijwel nooit zo snel als kan. Toch halen anderen me zelden in. Nederlanders rijden gemiddeld ook slechts iets van 12 km/uur op hun fietsen. Reden daarvoor is onder meer dat ze hun banden niet hard genoeg oppompen.

Word ik toch eens ingehaald, dan doet me dat werkelijk niets.

Alleen was dit weleens anders. Vooral als die andere fietser op een gewone fiets reed — ingehaald worden door mensen in racetenue, of op speed pedelecs heeft me altijd onverschillig gelaten.

Metterjaren sleet alleen toch mijn drift om te bewijzen nog steeds een man te zijn, die fietsen kan. Zo meende ik.

Is het wel zo dat het tijdens een wat langere fietstocht helpen kan om toch even de snelheid wat te verhogen voor een tijdje, om de monotonie te doorbreken van dat moment. Bijvoorbeeld na te zijn ingehaald door een snellere fietser.

Donderdag speelde er nog weer iets anders. Het schemerde al toen er een vijftig meter voor me een fietser de parallelweg opdraaide, onder Oosterwolde, om daarop zijn weg te vervolgen in dezelfde richting als ik zou gaan. En daarmee begon een race, die tegelijk de naam race niet mocht dragen.

Want hij keek telkens om, die fietser, waar of ik bleef. En het was dat omkijken dat me triggerde. Dus in plaats van de 27 à 28 km/uur die ik op mijn gemakje reed, ging ik net wat sneller trappen, om hem daarop tergend langzaam in te halen.

Een paar kilometer verderop zat ik pal achter hem, toen hij weer om keek.

‘Daar was hij al,’ zei ik. Onmiddellijk verbaasd niet achter een schooljongen gejaagd te hebben, zoals mijn vermoeden was, maar achter een oudere met een volle witte kerstmannenbaard.

Competitief gedrag sterft dus blijkbaar nooit uit.


Wet van de dag | 0115

Een goede democratie berust op een radicaal open debat, waarin zin van onzin wordt onderscheiden en de beste argumenten komen bovendrijven.

Geerten Waling, ‘In een democratie moet het debat onstuimig gevoerd kunnen worden, minister Ollongren’


Een botsing op het spoor
Joris van Casteren

[…] De verbijsterende wetenschap is dat er elk jaar zeker 200 mensen zelfmoord plegen door voor een trein te stappen. Dus zou er 200 keer een vergelijkbaar verhaal te schrijven zijn elke twaalf maanden.

Het taboe op zelfmoord blijkt dus nog zo groot te zijn dat dit cijfer nieuw voor mij was. De professionals weten ondertussen beter, en doen al die keren weer trouw hun plicht om de sporen vrij te krijgen. […]

boeklog 15 i 2018


Quote of the Day | 0114

1. You can only be who you are—I was never going to be Mike Royko and never tried—but you can sharpen who you are.
John Carroll, the late, great L.A. Times and Baltimore Sun editor, once said that reporters tend to be explainers or indicters and that the best investigative teams pair the two. A lot of columnists are indicters. Some of us lean more toward the explainer type. Whichever one you are, it’s smart to push yourself to be a little more of the other.

Mary Schmich, 23 Things I’ve Learned from (Not) Being a Columnist


Quote of the Day | 0113

Much so-called literary fiction is evidently written with an eye to an option for film or TV adaptation. The response to the challenges from television and other media has been to become more like the offerings of those media. In some ways, this is understandable behavior on the part of each novelist. For all but a tiny few, it’s nearly impossible to make anything even approaching a living from writing literary fiction. But the effect of this in aggregate is to leave much of modern fiction looking like an inferior version of TV. If novelists are relinquishing the very things that are exclusively the province of the novel, then they are complicit in the demise of the novel. If they don’t want to save the novel, why should anyone else?

Zai Haider Rahman, The Novelist’s Complicity


De nieuwe fiets
Dirk Jan Roeleven

[…] Dirk Jan Roeleven reed zijn aankoop toen meteen ook naar huis. Al bleek meteen al dat hij iets te lichtvaardig gedacht over de mogelijke route daarbij. De hoge Alpenpassen die wel even bedwongen zouden worden, waren allemaal nog dicht, om het seizoen en de sneeuw. […]

boeklog 13 i 2018


Quote of the Day | 0112

There is a war for your attention, and like all adversarial scenarios, the sides develop new countermeasures and then new tactics to overcome those countermeasures. The predator carves the prey, the prey carves the preda­tor.

Cory Doctorow, ‘Persuasion, Adaptation, and the Arms Race for Your Attention’


A Visit From the Goon Squad | chapters 4,5,6
Jennifer Egan

Nog altijd is het idee meer een verhalenbundel te lezen dan een roman. Zelfs al komt in ieder nieuw hoofdstuk minstens éen personage voor dat al bekend is van daarvoor.

Jennifer Egan doet namelijk telkens net iets anders, van hoofdstuk naar hoofdstuk. Maar wat vooral ontbreekt, is een rode draad; ik mis een groter overkoepelend iets dat het hele boek zou kunnen dragen.

Het idee dat het vooral de personages zijn die deze verhalen dragen, is me namelijk te triest voor woorden. Ik vind het allemaal niet bijster interessante Amerikanen. Er zijn er ook veel te veel van.

In de hoofdstukken 3, 4, en 5 is bijvoorbeeld de platenproducer Lou een nogal opvallend personage, en dat dan door zijn mateloze egoïsme.

Gaat hij dan wel weer dood, in hoofdstuk 5.

Het vierde hoofdstuk, ‘Safari’, was tot nu toe het beste uit het boek — vooral omdat Jennifer Egan daarin niet slechts éen scene vertelt die recht van A naar B loopt. Ineens is er wat meer diepte, omdat het hoofdverhaal in dit hoofdstuk decennia terug speelt. En dat geeft de schrijver dan de gelegenheid om kort te vertellen hoe het met sommige personages verder zal gaan in hun leven.

Alleen valt daardoor dus ook op dat de hoofdstukken tot nu toe zich allemaal in ‘real time’ afspeelden. Een moment wordt daarin belangrijk gemaakt, en tergend vervelend aan dit boek tot nu toe is dat mij nog telkens onduidelijk blijft waarom.

[ lees al mijn gedachten over A Visit From the Goon Squad here ]


Quote of the Day | 0111

critics fall prey to a sort of hermeneutic Stockholm syndrome. They experience so much bad work that they get inured to it. They are so thankful for originality, or for a creator’s having good or arguably interesting intentions, or for technical proficiency, or for a something that’s crap but not crap in quite the usual way, that they give these things undue credit.

Ben Yagoda, The Reviewer’s Fallacy


Archeologie
Paul Bahn

[…] Veel van zulk bewijs van vroeger bestaat er namelijk niet meer. Moest dat zo weinige vervolgens ook nog eens ontdekt worden, en daarop een correcte verklaring krijgen.

Tegelijk zijn archeologen ook in staat om op basis van éen potscherf hele culturen te verzinnen. Ze moeten dus in staat zijn om verhalen te vertellen.[…]

boeklog 11 i 2018