Citaat van de dag | 0428

Bovendien verliest het bij meerderheid beslissen over standpunten als besluitvormingsmethode snel aan waarde. Ware democratische krachten komen pas los bij goed overleg, waar luisteren veel belangrijker is dan spreken. Het zou helpen als de media iets minder naar Den Haag als ons enige democratisch centrum kijken.

Alex Brenninkmeijer, ‘Minder, minder, minder politiek’


Citaat van de dag | 0427

Het is vinkjespolitiek’, stelt een praktijkondersteuner. En de huisarts: ‘Bij een patiënt met een geamputeerd been moet ik elk jaar opnieuw een verklaring voor aangepast schoeisel opstellen. Alsof zo’n been weer aangroeit!’

‘De Nederlandse ziekte
Van verzorgingsstaat naar survivalstaat in elf verhalen’


This Space of Writing
Stephen Mitchelmore

[…] Stephen Mitchelmore daarentegen kampt met een boekenwereld die vergeven is van glad gestreken en behapbaar proza dat voor een deel rechtstreeks voortkomt uit de programma’s ‘creative writing’ op de Amerikaanse universiteiten. Hij zoekt, en vraagt, daarom blijvende aandacht voor boeken die wel wat durven te eisen van een lezer. Innovatieve romans. De uitgaven waarin nog wat op het spel kan staan.

Want zulke boeken blijven zo makkelijk onzichtbaar in zijn deel van de wereld. […]

boeklog 27 iv 2016


Multitools iii
Te fietsen | week 17

Eerder stelde ik al eens verbaasd vast dat een fiets eigenlijk uit niet meer bestaat dan een frame waaraan van alles werd vastgeklemd. Want als iets eenmaal vast zit, is zo makkelijk te vergeten dat dit ook weer los kan. En moet soms.

Een vouwfiets laat je dat van die klemmen nooit vergeten. Want cruciale onderdelen van zo’n fiets moeten nu eenmaal snel los kunnen worden gemaakt, zonder gereedschap liefst, opdat het ding dan inklapt, of uitvouwt.

En doe zo’n handige klem daarop een paar keer open en dicht, en de klemkracht ligt meteen een stuk lager.

Het duidelijkst werd me dat bij de snelspanner om de zadelpen. Steeds als ik die een paar keer benut had, om het zadel snel te laten zakken, of omhoog te doen, stond deze een beetje losser. Waardoor het gebeurde dat ik tijdens het fietsen langzaam telkens lager kwam te zitten. De zadelpen kan dan in de zadelbuis omlaag glijden.

Gelukkig is dit probleem makkelijk te herstellen. De inbusbout in die snelspanner moet dan even weer wat strakker worden aangedraaid. Dus is het zaak altijd de juiste inbussleutel mee te hebben met de vouwfiets op reis. En dat dingetje van Swiss Tools PB weegt dan niets; plus dat ie een inbussleutel van 5 mm heeft, en bitjes om die van 4 en 6 mm na te doen.

Heb ik me inmiddels toch ook de ‘Tern tool’ aangeschaft — en dan vooral omdat deze multitool als enige een bruikbare kleine 15 mm-sleutel heeft, om de wielen of pedalen los te kunnen maken; wat nuttig is voor zo veel meer fietsen in mijn stal dan enkel de vouwer; zoals al eens eerder gememoreerd.

Klap van dit ding alle schroevendraaiers en inbussleutels naar achteren, vouw het dikke neoprene hoesje daar omheen, en ziet, de sleutel wordt zelfs lang genoeg om een nuttige hefboom te hebben.


Verklärte Nacht
Te fietsen | week 17

Dat ik wel een vouwfiets wilde hebben om eens goed uit te proberen, had slechts éen heel uitgesproken reden.

Er zijn nu eenmaal regelmatig die verplichtingen in de Randstad. Waarbij de reis dan gauw eens met het openbaar vervoer moest, vanwege de ochtendspits, of om drank later op de dag vanwege het sociale karakter, waardoor autorijden niet echt kan.

Had ik toch een paar keer te vaak meegemaakt op de weg terug dat een kleine vertraging van NS in de Randstad me zo veel later op mijn eindstation afzette dat ik de logische bus terug naar huis al gemist had. Waarop er dan enkel nog de boemelbus terug was, na minstens een half uur wachten, waarmee de vertraging uiteindelijk met een uur extra opliep.

Ik huurde daarom al eens een OV-fiets, om daarop naar huis te fietsen. Dat scheelde me dan makkelijk drie kwartier aan reistijd vergeleken met de boemelbus.

Alleen moest zo’n huurfiets de volgende dag weer terug worden gebracht.

Afgelopen dinsdag, of eigenlijk woensdag al, maakte mijn vouwfiets daarom zijn debuut als thuisbrenger na een lange dag weg. En onderweg naar huis was ik meer bezig met de stilte overal, of het gegeven dat er totaal geen ander verkeer meer leek te bestaan, dan met het fietsen.

Ook de nacht hielp mee om van het ritje een ontspannen tochtje te maken.

Voor het eerst bij het rijden op de vouwfiets lukte het om te vergeten dat ik op een fiets reed met bizar kleine wielen.


Citaat van de dag | 0424

Het Keynesiaanse beleid heeft juist getracht met meer schulden een schuldencrisis op te lossen en één gedeelte van deze tactiek is ze gelukt: we hebben wereldwijd nu 40 procent meer schulden dan 2008 (kredietcrisis). Echter, het inkomen is (relatief gezien) nauwelijks van zijn plek gekomen, terwijl de negatieve economische effecten zich nog moeten laten doen gelden.

Alexander Sassen van Elsloo, ‘Tijd voor andere economen’


Zeker weten?
Herman van Gunsteren

[…] Duidelijkste voorbeelden over waar het toe leidt als mensen niet willen toegeven het ook weleens fout te hebben, geeft Van Gunsteren over de Nederlandse politiek:

De eis van consistentie, het niet toegeven van fouten, de pretentie nooit te liegen, de halfhartige geheimhouding van wat er achter de coulissen gebeurt en de fractiediscipline laten al met al weinig ruimte voor politici om hun onwetendheid en falen te erkennen. Is dat erg? Ja, want het maakt politici hardleers. […]

boeklog 24 iv 2016


Grootstad
Te fietsen | week 16

Hans Monderman was een optimist. Of naïef. Want hij geloofde zeer in de goedheid van mensen.

Monderman heeft hier in de regio nogal wat invloed gehad op het ontwerp van wegen en pleinen. Hij maakte daar het liefst ‘shared spaces’ van. Wat betekende dat alle stoplichten, verkeersborden, en lijnen op de straat werden verwijderd, plus dat weg, fietspad, en stoep voortaan éen zijn.

Hij ging er daarbij vanuit dat het verkeer moeite zou hebben met al deze plotselinge vrijheid, en uit schrik behoedzaam om elkaar heen zou manoeuvreren. Auto’s zowel als fietsers en voetgangers.

En toegegeven, als zo’n gedeelde ruimte ergens net was aangelegd, werkte dit principe ook wel. Alleen, ‘familiarity breeds contempt’, of hoe zeg je dat in gewoon Nederlands. Eenmaal automobilisten met de situatie ter plaatse bekend zijn, drukken velen onder hen voortaan in hun blinde egoïsme gewoon alle andere verkeersdeelnemers van de weg. Wat maakt dat fietsers en vooral voetgangers zulke straten dan liever mijden.

Monderman heeft daarom ook éen van de gevaarlijkste kruispunten in Nederland bedacht, in een al te strikte toepassing van zijn methodiek.

Dus waar ik normaal een wat gemengde reactie heb op zijn levenswerk, moet ik ook toegeven dat Monderman éen ding goed gedaan heeft. Verkeerslichten zijn ondingen voor fietsers. En dat in de regio bijna alle verkeerslichten zijn verdwenen, heeft bij mij inmiddels tot ontwenningsverschijnselen geleid. Al ontbrak dit besef tot nu toe.

Want deze week deed ik de grootstad aan, om daar ineens weer ouderwets op elke straathoek een stoplicht tegen te komen. En ook waren die er op nogal onlogische plekken — als het fietspad gewoon door leek te lopen, en er enkel een uitrit van rechts leek te komen.

Dit gevoegd bij het ietwat hectische en anarchistische fietsverkeer om me heen in de nog redelijk vroege ochtend, maakte mij ineens tot boertje van buut’n in stad. Fietsen is inmiddels allereerst ontspanning voor mij. Zen op wielen. En mijn reflexen hebben zich daar naar gevoegd. Terwijl al mijn zintuigen toen ineens weer gespitst hoorden te zijn op gevaar van alle kanten, om gezond te kunnen blijven.

Die schrik duurde een kilometer of vijf. Toen had ik mijn eerste rode stoplicht genegeerd, en kwam de stadsfietser terug die ik lang geleden was. Een harde reset was gelukkig mogelijk gebleken. Nog wel. Die kostte enkel wat tijd.


Renger
Nyk deVries

[…] Wellicht dat Nyk de Vries zich ondertussen openbaar heeft uitgesproken over de keuze voor het Nederlands, in Renger. Ik heb daar verder niet naar gekeken. En ik weet niet eens of ik een stellige uitspraak voetstoots geloofd zou hebben. Het kan heel goed zijn dat hij platweg ook eens een publiek wilde bereiken, in plaats van het grijze dozijn of wat dat nog Fries proza leest. […]

boeklog 18 iv 2016


Quote of the Day | 0417

The city of Austin, Texas, also learned the perils of public voting after a poll to rename the Solid Waste Services Department ended up with an overwhelming number of votes to call it The Fred Durst Society of the Humanities and Arts as an ode to the Limp Bizkit singer.

‘Boaty McBoatface wins poll to name polar research vessel’


Citaat van de dag | 0416

In de eerste ronde is O’Sullivan op weg naar een 147 als hij plotseling op de scheidsrechter afloopt en vraagt wat de premie is mocht hij die maximumbreak maken. 10.000 pond, zegt de man. O’Sullivan lacht een beetje. Hij kan de zwarte bal potten, en zo mogelijk een 147 maken, maar kiest in plaats daarvan pesterig voor de roze bal, tot ontzetting van publiek en commentatoren – ‘Wat doet hij nu? wat… nee, hij zal toch niet, hij zal toch niet…neeee.’ Vervolgens speelt hij in razend tempo de hele tafel leeg, zodat hij op 146 punten uitkomt, en loopt lachend weg.

Hans van Wetering, ‘Op zoek naar Ronnie O’Sullivan’


Halfgeel
Te fietsen | week 15

Goed beviel me tijdens het fietsen de afgelopen grijze maanden een bril met 50% gele glazen op sterkte. De wereld om me heen buiten werd daar nogal wat draaglijker van, als er geen zon was te zien. En dat maakte mij dan weer vrolijker.

Zag ik er waarschijnlijk wel als een aansteller uit.

Eerder had ik al eens 100% gele lenzen geprobeerd, alleen bleef ik bij die bril te zeer merken dat mijn blik kunstmatig verkleurd was. 50% geel bleek het perfecte percentage te zijn, omdat alles er wel fleuriger van werd, en tegelijk de bijkleuring daarbij niet overheerste.

Zien gebeurt ook met onze hersenen. En, die corrigeren al voor geel. Hoe ouder iemand is, des te geler de lenzen in zijn of haar ogen inmiddels zijn geworden. Bij hoogbejaarden heeft de lens de kleur van drop.

Schijnen gele lenzen ook iets doen met het contrast in wat we waarnemen. Het blauw wordt daarmee weggefilterd. Brillen met gele glazen doen het daarnaast goed als computerbril; omdat beeldschermen van welke aard ook nogal wat blauw licht uitstralen.

Vreemd genoeg trouwens droeg ik vroeger altijd een zonnebril buiten in de zomer, en tegenwoordig bijna nooit meer; zelfs niet bij het fietsen. Terwijl er een zonnebril met glazen op sterkte in mijn bezit is. Chinese brillenfabrikanten zijn te goedkoop om er bij een bestelling niet meteen meerdere verschillende exemplaren te bestellen. De verzendkosten voor éen zijn hetzelfde als die voor vijf.

Terwijl ‘serieuze’ fietsers toch niet alleen een toverhoedje ophebben, maar ook altijd met een donkere zonnebril op rijden. Alleen heb ik de afgelopen winter toch opvallend weinig ‘serieuze’ fietsers gezien.


Citaat van de dag | 0414

De innovatie van control fraud is dat de buit formeel al van jou is. Zorg dat je topman van een bedrijf, bank, verzekeraar wordt. Haal dan de zaak leeg, met hulp en dekking van politiek en toezichthouder. Dát is fraude 2.0. Niemand maakt je iets, want je bent je eigen slachtoffer. In de opmaat naar 2008 groeiden hypotheekbanken als kool door het verstrekken van liar loans waaraan ze wel ten onder móesten gaan – maar niet dan nadat de topmannen er rijk van waren geworden.

Dirk Bezemer, ‘De echte fraude’


Tekenend
Te fietsen | week 14

Het is een opdracht die deskundigen bijvoorbeeld gebruiken in testen naar dementie. Teken een fiets. Uit je hoofd.

Alleen kijken de meeste mensen slecht. Dus zelfs zonder enige geestelijke aftakeling van betekenis hebben velen moeite een fiets te tekenen die zou kunnen functioneren.

Moest ik overigens ook opmerken dat zelfs vaklieden, de tekenaars die wel een voorbeeld erbij mochten gebruiken, het zelden goed doen in mijn ogen. Van de fietsen die zij tekenen, klopt de schaal bijna nooit. Die zijn dan veel te groot ten opzichte van degene die erop zit.

Gianluca Gimini is aanmerkelijk vriendelijker over dit verschijnsel dan ik. Voor hem zijn alle fietsen mooi die mensen uit hun hoofd tekenen. Ook de exemplaren die onmiddellijk in elkaar zouden zakken als er iemand op plaatsnam.

Gimini heeft bovendien niet alleen de moeite genomen om vele mensen spontaan een fiets te laten tekenen, hij is de resultaten vervolgens echt gaan bouwen in een 3D-pakket. Met, ik geef dat direct toe, opmerkelijke resultaten.

Gebrek aan kennis betekent namelijk ook: geen weet hebben van de conventies. Maar daardoor evenmin geremd worden door praktische bezwaren.

De klassieke fiets heeft een frame van buizen in een ruitvorm; de ‘diamant’. En dit model bestaat al zo lang dat het makkelijk is om te vergeten dat het toch een tijd geduurd heeft voor deze ideale vorm gevonden werd. Die heeft ooit bestaan naast vele alternatieven. Dankzij Gianluci Gimini zie ik toch ook terug dat een groep niet heel goed geïnformeerde mensen heel wel in staat is om dezelfde net niet ideale keuzes te maken die de geschiedenis al eens eerder toonde.