Citaat van de dag | 0902
Elke bibliotheek is de biografie van een lezer. Ze vertelt het verhaal van een ik dat nooit heeft bestaan.
Frank Albers, ‘Boeken’
Elke bibliotheek is de biografie van een lezer. Ze vertelt het verhaal van een ik dat nooit heeft bestaan.
Frank Albers, ‘Boeken’
Een dag na het overlijden van Jean Nelissen mag het hopelijk wel, hè? De mooie woorden zijn nu allemaal uitgespreken. En dat de man zo veel goede herinneringen opriep bij zo velen, kan.
Maar Jean Nelissen was geen bijster goede wielercommentator. En in duo met Mart Smeets — die de coureurs ook al niet herkende toen ze nog zonder helm op reden — was Nelissen helemaal onbedaarlijk slecht.
Zelfs de lui die momenteel commentaar geven op de Nederlandse TV, Omroep Drente en ‘Het nieuwe wielrennen’ Ducrot, zijn beter. Zeker zo vervelend, maar beter.
De voornaamste kwaliteit van Nelissen is dat hij de stem was bij de beelden toen het Nederlandse wielrennen nog wat voorstelde. Hij is het geluid dat kleeft aan jeugdsentiment.
[...] Büch spreekt weliswaar soms oordelen uit over een boek, of een auteur, maar dat gaat altijd in de superlatieve en beknopte stijl waarmee andere mensen een paar woorden op een ansichtenkaart schrijven. Iets is geweldig. En anders is het kut. [...]
Nothing extraordinary had happened in Iraq in 2002 or 2003 to provoke an Anglo-American invasion. We learn in kindergarten that two wrongs do not make a right, and that the ends do not justify the means. Above all, international order is fragile and threats to that order increasingly menacing, and to toss away the achievement of the United Nations charter in favor of a war that was if not unilateral, certainly unilaterally decided upon, was a severe blow to the peace, prosperity and security of us all.
The cost of this unprovoked and foolhardy adventure to the United States has been profound.[...]
Juan Cole, ‘The Speech President Obama Should Give about the Iraq War’
[...] Nogal wat van de epistels in dit boek zijn namelijk zakelijke brieven. En die geven een biograaf misschien nuttige aanwijzingen voor een levensbeschrijving, maar bieden een doorsnee lezer toch helemaal niets. [...]

Digitale videorecorders zijn er al zo’n vijftien jaar. En de Vlaamse TV-omroepen hebben dat nu pas ontdekt. Ze vinden dat het veel te makkelijk geworden is om programma’s op te nemen, en hebben daarom een brandbrief geschreven aan Telenet en Belgacom — dat zijn de bedrijven die in België televisie aan huis leveren.
De omroepen stellen inkomsten mis te lopen nu het publiek zo brutaal is geworden zelf te kiezen waar het naar wil kijken. Op een tijd bovendien waarop het hen uitkomst.
Dat lijkt merkwaardig, maar het kan nog vreemder.
Al in 2001 voerden TV-omroepen in Californië een juridische strijd tegen het bedrijf ReplayTV. Dit was toen een fabrikant van digitale videorecorders. Nu niet meer. Het bedrijf ging failliet aan de rechtszaken. Het had namelijk de brutaliteit gehad z’n recorder een knop te geven waarmee naar een minuut verderop gesprongen kon worden, in de opname. En het zei daarover dat kijkers zo de opgenomen reclame konden overslaan.
Het belangrijkste argument van de Amerikaanse TV-omroepen bij de rechtszaak was natuurlijk dat ze door ReplayTV’s digitale recorder inkomsten misliepen. Adverteerders kopen zendtijd in, en betalen daarbij naar het aantal verwachte kijkers. Als iedereen voortaan de commercials over zou slaan, zou dit hele zakenmodel imploderen.
Alleen had dit argument, van dat inkomstenverlies, juridisch geen waarde.
Dus werd het auteursrecht opgevoerd. En daarmee werd de TV-avond, zoals de omroepen en zendgemachtigden die invullen, ineens een schepping volgens de wet. Waardoor de jurisprudentie is dat elke tel aan reclamespot een onvervreemdbaar deel uitmaakt van de uitzending, waar anderen met hun poten vanaf te blijven hebben.
Maar wie kijkt er nu in hemelsnaam de hele avond naar dezelfde zender? Behalve dan bejaarden? Waardoor zelfs een programma als Sesamstraat een gemiddeld kijkerspubliek van ruim boven de vijftig trekt?
[...] Break In gaat over eer, en wanneer het terecht is die te verdedigen. Ik vermoed dat me bij eerste lezing tegenstond dat er een merkwaardige familievete in het boek voorkomt, die bij gelegenheid, als dit voor het verhaal uitkomt, sterker is dan de rede of vriendschap.
Verder is dit een verhaal over de Engelse tabloid-pers, en hun vermogen om mensen kapot te schrijven. [...]
the focus of modern fact checks is rarely what we 20th-century fact-checkers would have underlined as checkable facts. Instead, Web fact-checkers generally try to show how articles presented in earnest are actually self-parody. These acts of reclassifying journalism as parody or fiction — and setting off excerpts so they play as parody — resembles literary criticism more than it does traditional fact-checking.
Virginia Heffernan, ‘What ‘Fact-Checking’ Means Online’
[...] dan lijkt me dat Tony Judt op zich de goede vragen stelt, van wat politiek is, en moet doen. Want, waarom gaat politiek debat altijd om wat iets moet kosten, of aan inkomsten oplevert, en nooit over wat het waard is voor allen?
En, kan dat niet een reden zijn dat velen zich zo slecht gerepresenteerd voelen door hun politici? [...]
[...] Zeker zijn slechts een paar dingen. Dat Marugg al vlot na zijn veertigste met pensioen kon bij Shell, en hij die gelegenheid aangreep om te gaan schrijven. Dat zijn schrijverscarrière desondanks maar drie romans opleverde, een dichtbundel, en een erotisch woordenboek; waarschijnlijk omdat hij te perfectionistisch was om veel te kunnen publiceren. Dat hij stevig rookte, en doordronk zonder ooit dronken te worden. En dat hij nergens kwam. [...]
I was hoping to illustrate this article with some self-created buzzwords for leftwingers to use. The first one I came up with was “molehill mountaineer”, a pejorative term to describe the sort of perpetually furious rightwing weevil who spends their life calculatedly conflating issues such as the “Ground Zero mosque” into gigantic media crapgasms. But then I realised that “molehill mountaineer” could equally be applied to many on the left too. So that’s no good.
Charlie Brooker, ‘Buzzwords for blowhards’
Op verzoek wat uitleg over het gebruik van eigengemaakte taxonomieën in WordPress.
Standaard zijn er twee methoden ontstaan om metadata aan een post toe te voegen op een weblog, naast de gebruikelijk ordening op datum, dus zo ook met WordPress. Zo’n tekst kan bij een categorie worden ingedeeld, of gelabeld worden met trefwoorden, de zogeheten ‘tags’.
Dit werkt op zich best, behalve als een weblog ouder wordt, en groter, en dan blijkt dat er weinig systeem zit in de gebruikte trefwoorden; zodat het voor bezoekers bijvoorbeeld moeilijk wordt om te zien of een bepaalde tag ooit gebruikt is.
WordPress heeft sinds een paar versies van de software terug daarom het hele metadata-systeem omgegooid. Het is nu vrij eenvoudig mogelijk naast de bestaande reeksen aan categorieën en trefwoorden daar nog éen of meer naast te zetten. Een probleem is wel dat deze mogelijkheden nog vrij slecht gedocumenteerd zijn.
Het enige wat er nodig is om de extra metadata over een tekst in de database te kunnen zetten, is het toevoegen van enkele regels code, aan de functions.php die het theme gebruikt — dat is de set aan sjablonen die WordPress gebruikt voor het uiterlijk van de website.
De functie die ik op boeklog gebruik, ziet er zo uit:
add_action( 'init', 'create_my_taxonomies', 0 );
function create_my_taxonomies() {
register_taxonomy( 'dossier', 'post', array( 'hierarchical' => false, 'label' => 'Dossier', 'query_var' => true, 'rewrite' => true ) );
}
Daarbij verdient de register_taxonomy regel misschien enige toelichting:
register_taxonomy( 'dossier', 'post', array( 'hierarchical' => false, 'label' => 'Dossier', 'query_var' => true, 'rewrite' => true ) );
Hierbij is in het eerste woord ‘dossier’ de naam vastgelegd die in de URL gebruikt gaat worden, omdat ‘rewrite’=> true. De aanduiding ‘label’ => ‘Dossier’ legt dan weer vast hoe het extra veld in de backoffice heet, en het scherm om deze nieuwe reeks aan trefwoorden te beheren.

Want, met dat ‘dossier’ heb ik een extra stel tags toegevoegd aan de website. Dat wordt vastgelegd door de parameter: array( ‘hierarchical’ => false
Was de parameter: array( ‘hierarchical’ => true, dan had ik een nieuwe serie categorieën aangemaakt, die onafhankelijk functioneren van de bestaande categorieën.

Het is met dezelfde techniek heel eenvoudig om nieuwe reeksen aan metadata te te voegen. Stel ik zou boeklog ook per recensie willen bijhouden wie een boek heeft uitgegeven, om later met die data te kunnen spelen, dan vraagt dat slechts een regel code extra, in de functions.php
add_action( 'init', 'create_my_taxonomies', 0 );
function create_my_taxonomies() {
register_taxonomy( 'dossier', 'post', array( 'hierarchical' => false, 'label' => 'Dossier', 'query_var' => true, 'rewrite' => true ) );
register_taxonomy( 'uitgever', 'post', array( 'hierarchical' => false, 'label' => 'Uitgever', 'query_var' => true, 'rewrite' => true ) );
}
Maar, hoe al die metadata dan weer uit de database gepeuterd kan worden, is ingewikkelder. Ook al vanwege het gebrek aan documentatie.
[wordt daarom vervolgd]
if different languages influence our minds in different ways, this is not because of what our language allows us to think but rather because of what it habitually obliges us to think about.
Guy Deutscher, ‘Does Your Language Shape How You Think?’
[...] Andersom geldt dan weer niet dat de Friese taalbeweging ook maar iets te zeggen heeft over waar schrijvers zich mee bezig moeten houden. Ook een vernietigende beschouwing over Friese aangelegenheden bevordert het gebruik van de taal, als die in het Fries is geschreven. [...]
Imagine the silence if people said only what they know!
Karel Capek, cited in:‘Believe in People: the Essential Karel Capek’
[...] Door internet kunnen zich spontaan groepen vormen, die nuttige activiteiten ontplooien. Here Comes Everybody richt zich vooral op welke gevolgen dat kan hebben, en hoe zulke samenwerkingsverbanden verschillen van de gebruikelijke, opgelegde en daarmee afgedwongen groepsdynamieken. [...]
Wat in de programmering van de VPRO voorzichtig duidelijk wordt, blijkt nu dramatisch uit de keuzes van de gids: de angst om elitair te lijken.
Hans Beerekamp, ‘De VPRO verbant zijn eigen themakanalen’
Author links, with biographies and annotated links for over 700 writers. [via]
In Their Own Words, British Novelists. Interviews with remarkable modern writers [Also a BBC 4 Series now]
[...] haar tweede boek, maar wel haar debuut met non-fictie. Bij het lezen viel me op dat deze bundel als een samenvatting was van al wat daarna nog komen zou. [...]