Sitaat fan ’e dei | 0322

Wy Friezen bin in frjemd folkje. We bin nammentlik oeral better yn as in oar. We predikje fan âldsher ús frijheid om dat te berikken. We gean ús eigen wei. Eigen. Dêr bin we o sa grutsk op.

We bin o sa grutsk op ús Frysk. Mar it wurdt net mear brûkt, want we fjochtsje ús wol dea tsjin it regear, mar ferjitte ús bern yn har eigen taal op te fieden. […]

Eelke Lok, yn: ‘Lang en lokkich’


Quote of the Day | 0321

Any democracy must debate the big political issues: how much we protect the vulnerable, the appropriate size of the state, the importance of individual freedom. But technical matters are different. How safe is the MMR vaccine? Are humans changing the climate? Does fiscal stimulus work with interest rates at the zero lower bound? Once these questions become chew toys for political attack dogs, there’s no easy way out.

It is better to keep such topics away from politics as much as possible. Complex problems cannot just be wished away.

Tim Harford, in: ‘Some things are best left to the technocrats’


IPWR
Te fietsen | week 10

Er speelt op het moment van alles in het wereldje van het lange-afstandfietsen, en ik merk daar toch niet echt in geïnteresseerd te zijn.

Zo is Steve Abraham opnieuw begonnen met een poging om zo veel mogelijk kilometers te fietsen in een jaar. Exact twee jaar nadat zijn eerste poging eigenlijk strandde; omdat een brommer hem omver reed en hij zijn enkel daardoor brak.

In 2015 was dat nog wat, die eerste aanval op dat jaarrecord. Ook al omdat dit onnoemelijk scherp stond; terwijl het toch al uit 1939 stamde. Ik heb de inspanningen van Abraham en zijn concurrent Searvogel toen redelijk intensief gevolgd.

Maar ondertussen rijdt in de VS ene Amanda Coker al maanden dagelijks honderden kilometers af op een afgesloten circuit van 7 mijl, met een gemiddelde van boven de 32 km/u. En ze reduceert het jaarrecord fietsen al doende tot de onzin die het eigenlijk is.

Iemand is bezig een jaar uit zijn of haar leven op te offeren, om een saai record te zetten dat bijna niemand iets zegt. Om het daarna ongetwijfeld weer heel rustig aan te gaan doen met de fiets.

Jaarrecords zeggen mij voortaan hoogstens iets als iemand elk jaar fietst, en dit ook blijft doen, en zich daar dan eenmaal opvallend in verbetert. Tegelijk heb ik aan mijn eigen jaarafstanden gemerkt dat het weer van veel grotere invloed is op het tal afgelegde kilometers dan mijn fietskwaliteiten.

Nee, dan de Indian Pacifici Wheel Race (IPWR) van het moment — een non-stop fietsrace van 5460 kilometer langs de zuidkant van Australië tussen Perth en Sydney. Die een crime om te doen is vast, door alle kaarsrechte wegen. En toch spreekt zo’n evenement dan wel tot de verbeelding, omdat ik weer een paar keer dag aan dot-spotting kan doen online.


Samen
Te fietsen | week 09

In een boeklogje over een bloemlezinkje uit het werk van Renate Rubinstein schreef ik dat me de eenzaamheid zo opviel die het opgenomen materiaal uitwasemde. Steeds was er een vrouw alleen aan het woord, die alles wat op haar af kwam zelf maar had op te lossen.

Nu kwam deze observatie toevallig goed overeen met wat ik wist over Renate Rubinstein, die de laatste decennia van haar leven alleen woonde.

Tegelijk kan zo’n opmerking absoluut niet. Omdat schrijven allereerst reduceren is; uit elke tekst wordt weggelaten wat er niet toe doet. Al het goed is. En familieomstandigdheden doen er zelden toe voor het eigenlijke verhaal.

Want ik besefte door zo over Rubinstein te schrijven ineens heel goed dat precies hetzelfde over de reeksjes Te fietsen is te zeggen, om over boeklog nog te zwijgen. Ik heb het hierin namelijk nooit over de keren dat ik mét iemand fiets. Terwijl dat nu toch steeds vaker gebeurt.

Hoogstens heb ik het hier in negatieve zin gehad over fietsen met anderen — door de niet heel gelukkige herinneringen aan mijn eerdere fietsleven, toen ik weleens deel uitmaakte van een pelotonnetje vol testosteron, dat elkaar veel te veel opjutte.

Heel veel valt er ook niet te zeggen over het fietsen in iemands gezelschap. Domweg omdat het fietsen dan anders beleefd wordt. Ik ben dan geen bewegend onderdeel van het landschap. Want ik ben dan allereerst gezelschap. Op een fiets. De aandacht is voortdurend op die ander gericht. Alleen al om elkaar niet per ongeluk omver te rijden.

Moest ik wel toegeven dat het goed is om zo af en toe met iemand te rijden die wel nog grote doelen nastreeft, en daartoe dan domweg kilometers wil maken. Zeker als het lichaam redelijk getraind is, en je geleerd hebt om op tijd te eten en drinken, dan vergt meerdere uren aan fietsen enkel nog een geestelijke inspanning. En die is in deze koude maanden makkelijker op te brengen als een ander ook rijden wil.


Quote of the Day | 0317

most leaders — whether in politics or business — fail. That has always been the case: the majority of nations, companies, societies and organizations are poorly managed, as indicated by their longevity, revenues, and approval ratings, or by the effects they have on their citizens, employees, subordinates or members. Good leadership has always been the exception, not the norm.

Thomas Chamorro-Premuzic, in: ‘Why Do So Many Incompetent Men Become Leaders?’


Heimwee naar Peking
Bettine Vriesekoop

[…] dan zal het toeval zijn dat er relatief veel tijd zat tussen dat eerste trainingskamp en de tweede. Plus dat er daarbij dan toevallig heel wat veranderde in China, en in het leven van Bettine Vriesekoop zelf. Ze heeft al dat toch maar mee weten te nemen in dit boek.

Een autobiografie die naast dat leven ook nog een context biedt, zoals deze? Daar zijn er heel weinig van. […]

boeklog 17 iii 2017


Maart
Te fietsen | week 08

Het voorjaar van 2017 brak voor mij aan bij het vallen van de avond op zaterdag 4 maart. Hoewel ik toen al wat krokussen had zien staan, een paar dagen eerder.

Sneeuwklokjes vallen me nooit op, vreemd genoeg.

Maar die 4de maart was het voor de eerste keer warm genoeg geweest, in de middag, om het landschap opnieuw van geur te voorzien. En ik rook die geuren, tijdens mijn korte avondrondje op de fiets; dat veel langer werd dan oorspronkelijk gedacht, omdat het weer ineens zo mild leek, relatief, dat het trappen vanzelf ging.

’s Winters mist er dus domweg een dimensie aan het buiten zijn. En niet eens alleen omdat mijn hoofd dan zo makkelijk vol snot komt te zitten.

Geuren maken de ruimte buiten zo veel groter, en aanweziger.

’s Winters dringt hoogstens de meest penetrante geur nog door tot het bewustzijn. Autobussen die zwarte dieselrook uitstoten. Kwade walmen van het stinkfabriek bij Burgum, waar de kadavers van dieren worden ontleed.

Al herinner ik me toch ook een tochtje tussen kerst en nieuwjaar een paar jaar terug, toen me al vanaf Terherne een prettige koffiegeur tegemoet waaide van de Douwe Egberts in Joure. Dat maakte me toen dorstig.

Nu is voor mij de constatering niet nieuw dat fietsen in de winter dwingt tot een innerlijke migratie. Als er amper 7½ uur daglicht is, moeten vele kilometers in het donker worden afgelegd. Waarbij er niets te zien valt. Dus luister ik dan doorgaans naar podcasts.

Dwingt het weer vaak toch al tot het buitensluiten van de elementen, tot winddichte jassen en broeken, en handschoenen aan. Hoogstens mijn gezicht is dan nog bloot.

Toch, dat ook ik uitbot in de lente, en mijn zintuigen dan weer proeven kunnen aan de wereld, is iets dat blijkbaar wel ieder jaar opnieuw ontdekt moet worden.


Citaat van de dag | 0314

Er is niks mis met schuld op zich. Schuld is eigen aan het kapitalisme. Bedrijven financieren er hun investeringen mee en zo komen productie en consumptie op gang. En dat creëert welvaart. Maar leningen richting financiële sector en vastgoedmarkt zijn veel minder productief. Er ontstaan financiële bubbels, hoge inkomensgroepen verdienen extra aan hun vermogen, maar de economie als geheel wordt kwetsbaar. Academisch onderzoek laat zien: hoge private schulden vertragen de groei juist.

Dirk Bezemer, in ‘Hogere rente kan schok gaan opleveren’


Written on the Body
Jeanette Winterson

[…] Voor Jeanette Winterson was Written on the Body deels een experiment om te kijken hoeveel informatie ze kon weglaten uit het boek. En dat blijkt dan heel veel te zijn. De lezer, mits die eens een liefde of wat doorleeft heeft waarschijnlijk, vult zelf al een hoop gegevens in. […]

boeklog 13 iii 2017


Quote of the Day | 0312

Doubt is usually not hard to produce, and facts alone aren’t enough to dispel it. We should have learnt this lesson already; now we’re going to have to learn it all over again. 

Tim Harford , in: ‘The problem with facts’


CliChé | 82

ziet ook CliChé 76


Zo is het genoeg
Wislawa Szymborska

[…] Veertien gedichten in vertaling telt deze bundel, plus nog wat aanzetten en facsimile’s.

Als de bedoeling was dat ik door dit boek nog eens in de eerdere bundels ga kijken, dan is de uitgever dat gelukt. Veertien gedichten blijft niet veel. Om niet te zeggen, is weinig. […]

boeklog 9 iii 2017


Citaat van de dag | 0308

Hedendaags lezen is chaotisch lezen: je hebt te maken met een enorme berg van allerlei fragmenten van feiten en van meningen, en je moet daar zelf op de een of andere manier chocola van maken want er is niemand anders die dat voor je doet. Iedereen die een poging zou wagen tot duiding wordt zelf alleen maar onderdeel van die enorme berg aan data.

Een moderne lezer schakelt dus heen en weer tussen het fragment en de losse zin en slaat de alinea en het artikel als eenheden eigenlijk over. Hoe doe je dat en vorm je jezelf toch nog een zinnig beeld van wat er eigenlijk gaande is?

Marc van Oostendorp, ‘Moeten scholieren de Volkskrant kunnen lezen?’


En alweer bleven we ongedeerd
Hanna Bervoets

[…] Naast dat de opgenomen stukken beknopt zijn, hebben columnbundels nog een voordeel. De teksten bieden tezamen ook een portret van de schrijver. Columns tonen uiteindelijk toch wat de maker er voor eentje is. Met wat beperkingen weliswaar. Maar wie elke week in opdracht een tekst moet schrijven over wat hem of haar opviel, ontkomt er zelden aan daarbij iets te vermelden over hoe hij of zij in het leven staat. Hoe algemeen ook verwoord. […]

boeklog 7 iii 2017