Für Bücherfreunde
Sempé

[…] Al blijft Sempé erg goed in het afbeelden van een overvloed. Of misschien beter: in de suggestie aan veel. Er staat in deze uitgave een enkel fraai kamertje afgebeeld vol boeken. Alleen zijn daar dan weer geen titels van te lezen. En dat voelt dan ineens als een gemis. […]

boeklog 20 vii 2018


Citaat van de dag | 0719

Mensenrechten, ooit bedacht om de bevolking tegen de eigen machthebbers te beschermen, worden nu als bedreiging gezien.

Martin Sommer, ‘Mensenrechten worden steeds meer als bedreiging gezien door meerderheden in heel Europa’


Tweet of the Day | 0718


Boek (256 blz.)
Robert van Eijden

[…]Met zo iemand dan nog een heel boek door mee moeten, in de wetenschap al dat de woningbouwvereniging zijn flat zal gaan renoveren, en alle zekerheden in dat leven ontregeld gaan worden, wordt dan plots een investering. […]

boeklog 18 vii 2018


Ruim 1000 dagen werk | i-vii 1994
Koos van Zomeren

In het voorjaar van 1994 begon Koos van Zomeren aan een serie columns over de koe, die uiteindelijk tot een heel boek zouden leiden. En juist deze reeks teksten bleek ik bijzonder goed onthouden te hebben. Waarop een vraag werd waarom dit zou zijn.

Was het omdat er nu eens een serie lag met éen helder onderwerp?

Werd ik getroffen dat het gegeven dat de koe, volgens Van Zomeren, nogal bepalend is geweest voor hoe alles hier er uit zag, en uit ziet?

Nederland is een geheel door mensen bedacht land, waar zelfs over elke vierkante meter ‘vrije natuur’ besluiten zijn genomen. Dus levert de wijsheid dat veeteelt daarbij ook nogal bepalend moet zijn geweest een wat eigenaardige sensatie op.

Want het lijkt zo aardig, het idee dat land zo goed mogelijk de koe van dienst zou moeten zijn. En tegelijk begint op dat niveau toch ook de fnuikende invloed van het kapitalisme; dat de aarde allereerst onze winstmaximalisatie ten dienste hoort te staan.

Zelfs al kwamen de uitwassen er dan misschien in Nederland pas echt met de massale ruilverkaveling, de bijbehorende herinrichting van het landschap, het kappen van talloos veel boomwallen, de structurele verlaging van het grondwaterpeil, en het invoeren van de monocultuur van het Engelse raaigras.

Koos van Zomeren was in 1994 nog altijd een relatief nieuwe natuurvriend. Hij ging pas rondkijken buiten toen er een hond in zijn leven kwam, die uitgelaten moest worden, ongeacht het weer. Sindsdien vergingen vijftien jaar, en in die spanne tijds veranderde er langzaam en zeker van alles, en nam hij dat ineens waar. Daar is hij dan fel over, met het fanatisme nog steeds van de nieuwe bekeerling.

De grutto’s, waar zijn ze gebleven?

Deels kwam die verandering dus door de schaalvergroting in de landbouw, en andere ingrepen van de mens. Dus sluipt er met zijn teksten over de koe misschien ook een nieuw element in het boek. Ontstond er een zoektocht naar wat het evenwicht dán zou moeten zijn, in de omgang met getemde natuur — zoals vee — en die met wilde natuur.

[ Lees al mijn aantekeningen bij Ruim duizend dagen werk hier ]


Als het maar niet op ons lijkt
Eva Hoeke & Marcel van Roosmalen

[…] wat hij nu echt denkt over zijn dochter, moet de lezer van Eva Hoeke vernemen.
 
 
 […]

boeklog 16 vii 2018


Tweet of the Day | 0715


Oud spul
Te fietsen | week 29

Mijn keuze om op bijna veertig jaar oude fietsen rond te rijden — wat wel zo comfortabel is — komt met twee nadelen.

Zo schreed de technologie voort sindsdien, wat dan maakt dat sommige gebruiksonderdelen niet meer vervangen kunnen worden na slijtage. Uniglide cassettes met tandkransjes bijvoorbeeld, zijn al geen dertig jaar meer een courant artikel in de fietsenhandel.

Scheelt het wel dat de kransjes van deze cassettes om te draaien zijn, en zo nog eens hele einden mee kunnen.

Bij de ene fiets heb ik het achterwiel vervangen voor een zelfgemaakt exemplaar met een hedendaagse naaf, waarop dan ineens gewoon 8 tot 11 versnellingen passen. Nieuwe versnellingen. Bij de andere fiets zitten de originele 6 versnellingen achter er nog altijd op. Want in de praktijk gebruik ik er toch amper 3. Of misschien nog eens een 4de bij heel harde tegenwind.

Vintage fietsen hebben ook als nadeel dat van alles er zo oud kan uitzien als het is. Veertig jaar geleden gemaakt.

En wat krasjes kunnen dan nog charme verlenen aan zo’n fiets; en er een geschiedenis aan geven — het ding is gebruikt! Roest ziet er alleen nooit goed uit.

Dus wat dan aan te vangen met spatborden die op zich nog doen wat ze horen te doen, waarvan de bevestigingsclips korrelig roestbruin zijn geworden? Als vergelijkbare mooie glimmende nieuwe clips niet in de handel zijn? En als de clips die er wel zijn op een andere manier dan vroeger aan het spatbord vast moeten worden gemaakt?

Het simpelste is het dan om geheel nieuwe spatborden te kopen, met nieuw bevestigingsmateriaal. Gooi wat geld tegen een probleem, en het kan verdwijnen. Soms.

En toch kies ik er dan doorgaans voor om nog even te prutsen. Roest te verwijderen met een prop aluminiumfolie, en wat azijn, of dergelijke trucs. Alles enkel om met originele Bluemels rond te kunnen blijven rijden, tot de dag dat deze zo bros zijn geworden dat ze doormidden knappen — de reden dat er nog zo weinig veertig jaar oude kunststof spatborden zijn te vinden.


Law of the Day | 0714

Part of the problem is an “asymmetry of passion” on social media: while most people won’t devote hours to writing posts that reinforce the obvious, DiResta says, “passionate truthers and extremists produce copious amounts of content in their commitment to ‘wake up the sheeple’”.

Michiko Kakutani, ‘The Dear of Truth’


Quote of the Day | 0712

Has any country ever gone into international treaty negotiations hoping to emerge with a status greatly inferior to the one it already enjoys? What do we want? National humiliation. When do we want it? Now.

Fontana O’Toole, ‘Britain has gone to huge trouble to humiliate itself’


Olinger Stories
John Updike

[…] Updike heeft in Olinger Stories de meest autobiografische verhalen verzameld uit zijn vroege jaren als schrijver — al heet de hoofdpersoon in een verhaal meestal geen John. De verzameling was hem dierbaar omdat hij er nauwelijks vermomd zijn eigen jeugd in verwerkt had. Voor de verandering verplaatst naar het denkbeeldige stadje Olinger, Pennsylvania. […]

boeklog 12 vii 2018


Quote of the Day | 0711

We aren’t actually reading to learn. We just feel like we’re learning something by reading and recognizing the words on the screen. The information is not yet knowledge, but we are fooled to believe that it has been transferred into our brains and will stay there forever.

William Cho, ‘How Do I Stop Forgetting What I Learned So Quickly?’


Ruim 1000 dagen werk | vii-xii 1993
Koos van Zomeren

Ruim halfweg, en nog altijd zeker drie weken van dit. Bijna elke dag een maand aan teksten lezen van vijfentwintig jaar terug. Zonder twijfel is dit nu al de leeservaring van 2018.

Van Zomeren, ondertussen, had heel goed door welke uitwerking die korte columns hadden op zijn lezers.

De mensen beginnen mij aardig te vinden. Ik bedoel mensen die me niet kennen maar zo nu en dan een stukje van me lezen, en ja, dat zijn nu eenmaal aardige stukjes; huisje, boompje, beestje en in het ergste geval een wolk erboven, daar zul je je niet gauw een buil aan vallen; en ja, het is ook zo, iemand met zo’n fijn gevoel voor een vogeltje in zijn hand kan niet slecht zijn, niet echt.
[…]

De tol

Ik sta iets ambivalenter tegenover de auteur. Later werk toonde hem ook weleens in een veel negatiever hoedanigheid. Maar, hij blijft er telkens op uitgaan, en dat alleen al is zeldzaam bij een schrijver, en hij neemt dan waar. En misschien gaat het me nog net iets meer om hoe die waarnemingen dan verwoord werden dan om de waarneming op zich. Dat er dankzij Van Zomeren iets te zien valt in zijn stukjes is al zo rijk; zelfs al is dat kijken dan tweedehands.

Directe opinies bieden zijn teksten zo veel minder.

Tekenen des tijds: Koos van Zomeren stuurde zijn columns elke dag nog met de fax naar de krant. Natuurlijk. Zo ging dat toen.

En, in Zwitersland op hoogte zien ze dat de gletschers aan een grote terugtocht zijn begonnen sinds een jaar of tien. Geen woord nog over een ‘opwarming van de aarde’, of hoe het taalgebruik nu ook luidt. ‘Broeikaseffect’ hoor ik nooit meer. Gewoon de constatering: in de negentiende eeuw waren hier nog enorme pakken sneeuw en ijs, dat verminderde, en nu lijkt alles wel heel rap te verdwijnen. De berg ziet er daardoor nogal anders uit.

[ Lees al mijn aantekeningen bij Ruim duizend dagen werk hier ]


Tweet of the Day | 0710