[...] Nagaan of het meeste van wat hij signaleert misschien niet vooral grootstedelijke ergernissen zijn, was evenwel te veel gevraagd.
Buiten Amsterdam begint nu eenmaal de poesta, waar alles nog veel vreselijker is.
Deze roman is fragmentarisch bedoeld, want zo gepland door de auteur. Delen weerspiegelen het geheel, en omgekeerd. De structuur achter dit alles wordt mogelijk pas duidelijk over de helft; na vijfhonderd pagina’s; ofwel na nog minstens een maand doorlezen in dit gezapige tempo. Zo heb ik inmiddels ervaren, in een voorzichtige poging toch wat om Infinite Jest heen te lezen. De grote status van dit boek werd me iets te onbegrijpelijk.
Religies hebben dit vaker, dat gelovigen het lijden bagatelliseren, omdat er ooit verlossing komt.
Dit radio-interview met David Foster Wallace had nut om meer van de opzet te begrijpen van Infinite Jest, zonder dat het al te veel weg gaf over de inhoud.
Maar mijn oordeel, gebaseerd op amper 12% van diezelfde inhoud, is al wel dat Wallace nooit mijn favoriete schrijver zal worden. Zelfs de fragmenten die ik met interesse doorlees, vind ik niet heel bijzonder. En voor een boek dat zich op een tennisacademie lijkt af te spelen, wordt er wel erg weinig in gesport.
Veel fragmenten gaan over drugs, en drugsgebruik, of de gevolgen daarvan. Andere staan vol met pseudo-gewichtig imponeergebazel. En slechts zo af en toe doet Wallace gewoon.
En voor een boek dat ook geklasseerd wordt als een humoristisch meesterwerk viel er tot nu toe wel erg weinig te lachen. Ja, bedrijven kunnen voor geld de naam van het jaar bepalen, en alles speelde zich tot nu toe af in het jaar van de Depend volwassenenluier.
Wat een lol…
[de hele reeks gewijd aan de Infinite Summer staat hier]
Hij was op vakantie. Echt. Beste bewijs daarvan was hoe ontspannen hij de joelende kindermassa op het speelveldje achter zijn huis negeerde — die daar spelletjes deden waarbij nogal wat aanmoedigingen gekrijst werden. Omdat hun onderwijzers waarschijnlijk ook niet wisten wat met ze te doen in deze hitte, die luttele tijd voor de zomervakantie.
Opvallend was wel dat er twee onderwijzeressen rondliepen in bikinibovenstuk. Of waren dat moeders? Er was veel door de verrekijker te zien, maar dat natuurlijk niet.
Hij kon zich niet herinneren ooit éen van zijn onderwijzeressen in bikini te hebben gezien. Laat staan daar ooit behoefte aan te hebben gehad. Nee zeg, toch eerder het omgekeerde.
[...] Vele gedeelten in dit boek zouden ook vandaag nog net zo gepubliceerd zouden kunnen worden. Dit zegt wellicht iets over de aard van de daarin benoemde problemen, en hun onoplosbaarheid. Anderzijds zegt dat misschien dat er nooit iets verandert, of hoogstens in details; en elke generatie weer gelijkaardige klachten zal optekenen eenmaal op middelbare leeftijd gekomen. [...]
de moerenmal
In oktober 2004 publiceerde ik hier zelf een klein serietje over tekenmateriaal dat nog altijd wel mijn kasten vult, maar in ongebruik is geraakt.
Eindelijk hebben anderen dat opgepikt: in The Museum of Forgotten Art Supplies.
Andere maanden kon ik nog wel eens enthousiast verwijzen naar nieuwe titels op DBNL.org. Maar in juni en juli was het nieuwe aanbod in de digitale bibliotheek voor de Nederlandse letteren in de breedte wat schraal.
Veel Couperus. Dat wel.
En een jeugdwerkje van Abram de Swaan ook, over mensbederf en ongeschoolde arbeid. Dat heb ik nog niet gelezen, en misschien zou dat toch moeten.
Nu ja, in een bundel moet poëziebeschouwingen van de vrijwel vergeten Jan Greshoff duikt ineens ook een pagina met aforismen op:
25
Politiek is de baatzuchtige verheerlijking van den bemoeial.
55
Er bestaan wel democraten maar geen democratie.
65
Men roept tegenwoordig om jeugdige regenten. Dit is een blijk van geringe mensenkennis en onvoldoende levenservaring. Oude regeerders verdienen te allen tijde verre de voorkeur. Hun sterftecijfer is veel hoger.
67
Er zijn twee soorten politici: die hun taal gebruiken om hun gedachten te verbergen en die hun taal gebruiken om te verbergen dat zij geen gedachten bezitten.
90
Dank zij de natuurlijke voeding en de frisse lucht is de domheid op het platte land gezonder, levenslustiger en hardnekkiger dan in de stad.
101
De toekomst is de som van alle wensen.
De te verwachten ontkenning:
ik heb het gevoel dat ik geflikt word. Op de dag dat ik naar de Tour vertrek komt ineens dit verhaal opduiken. Hoe kan een staal die in 2007 is onderzocht en negatief is verklaard nu opeens opnieuw worden getest? Hier klopt iets niet.
in: De Telegraaf
[...] de eerste keer lezen had me vrijwel alle feiten bijgebracht over Larkin’s leven die me interesseerden, en die was ik duidelijk nog niet vergeten. Terwijl ik evenmin in de tussentijd zelf enorm verrijkt was in mijn ideeën over de Engelse poëzie. Dus bracht het herlezen niet wat het zo prettig kan maken; het bewijs te vinden sinds de eerste lezing zichtbaar gegroeid te zijn. [...]
Over geen wielrenner heb ik hier de afgelopen jaren zo veel verdachtmakingen gepubliceerd als over Thomas Dekker. In 2006 al, net als in 2007. De vraag is natuurlijk waarom.
Waarom?
Geen idee. Maar het was in elk geval opmerkelijk dat er zo over hem geroddeld werd dat zelfs wielerverslaggevers meenden erover te moeten praten. Zij. Die maniakale liefhebbers van de sport.
Nu is hij ook daadwerkelijk betrapt op epo-gebruik. In 2007. Toen hij nog voor Neerlands trots reed: de Rabobankploeg.
Als de B-staal ook positief is, zit er voor Dekker weinig anders op dan voor een Italiaanse of Spaanse ploeg te gaan rijden — na de schorsing — wil hij nog wat met zijn talent doen. Daar doet al dit er niet zo veel toe.
Ik weet precies hoeveel Walkmans ik heb gehad. Drie. Een goedkope, een luxe, en een sportmodel; dat het nog doet. Maar het staat me niet zo maar voor de geest hoeveel mobiele telefoons ik inmiddels heb versleten. Terwijl die ook in gebruik zijn, of waren, als Walkman en radio.
Het verschil tussen beide ervaringen? Leeftijd, ongetwijfeld. Geen muziek maakt meer indruk dan de muziek uit de late jeugd; als er zich eindelijk zoiets als smaak begint te ontwikkelen. En als de liefde voor bepaalde muziek tegelijk een groot sociaal kapitaal is, slechts uit te wisselen in een select gezelschap.
En: zelfs al heet mijn laatste telefoon van de firma Sony-Ericsson een Walkman, het ding kan nog zo veel meer. Ik gebruik zeker de helft van de mogelijke functies niet.
Maar ooit was er een tijd dat geen reis kon zonder stapels cassettes, en bundels batterijen daarbij. Waarbij nog al de moeite kwam om die cassettes met muziek te vullen. Wat een tijd nam dat niet.
De Walkman bestaat nu dertig jaar, en de BBC liet een 13-jarige iPod-tiener een week met zo’n apparaat op stap gaan. Zo iemand is weinig sentimenteel over wat ooit de stof van dromen was.
Dat stuk leidde tot een discussie op MetaFilter. Die zich enerzijds kenmerkte door een ongeloof dat een 13-jarige Brit geen ongeletterde Amerikaan is, maar tegelijk ook de poorten naar het collectieve sentiment nogal ruim open zette.
Ach ja. Peter Handke schreef een heel boek over de aanwezigheid van de Jukebox tijdens zijn jeugd. Zo heeft iedere generatie wat. Wij konden onze muziek tenminste al meenemen. Een volgende kan vast alles naar keuze zo uit de lucht plukken.
[...] Zoals ik The City of Words lees, is dit een geslaagde poging van Manguel om te laten zien dat hij geen diepe kennis heeft van menswetenschappen als economie, sociologie, en politicologie, maar tegelijkertijd ook weer wel. De literatuur heeft hem wel degelijk fundamentele inzichten bijgebracht over anderen, en daarmee de wereld. En goede boeken kunnen dit voor elke lezer doen. [...]
500cc-klasse in Assen, 1929. Mooi om te zien dat de hoge hoed ooit het voorbeeld voor de valhelm was.
Van NU&toen, een samenwerkingsverband tussen NU.nl en de BankGiro Loterij.
The only iron law here is the one too obvious to write a book about, which is that the digital age has so transformed the ways in which things are made and sold that there are no iron laws.
Malcolm Gladwell, ‘Priced to Sell’, in the New Yorker
Eén nadeel zat er wel aan het vakantievieren thuis. Het was nogal moeilijk de andere Hollanders te ontlopen overal.
[...] Punt was alleen dat het hoofd van deze familie, Joseph ‘Joe’ Bonanno, oud werd, en eigenlijk geen directe opvolger kon vinden. Vrijwel alle leden van de tweede generatie aan Mafiosi waren te dom, of anders te doldriest macho. Eigenlijk zag Bonanno maar éen geschikte opvolger. Dat was zijn oudste zoon. Salvatore ‘Bill’ Bonanno. Zelfs al miste die ook iets. Meedogenloosheid. [...]
VS had ver uitgewerkte plannen om Irak in 2002 tot een oorlog te provoceren.
Maar niemand die meer geïnteresseerd is in zulke feiten.
Robbert Dijkgraaf over vormen van (wetenschappelijk) bewijs.
Bewijs per intimidatie:
“Een witte laboratoriumjas met een aantal pennen in de borstzak kan helpen, zeker als het een televisiereclame voor een vernieuwd wasmiddel betreft. In een onschuldige variant treffen we deze wijze van argumentatie ook regelmatig in klaslokalen en collegezalen…Dan het bewijs per voorbeeld:
“Waarom uitgebreid onderzoek doen als dezelfde conclusie ook uit één goedgekozen geval kan worden getrokken? Deze bewijsvorm werkt vooral goed in een publieke discussie…Bewijs via gefingeerde statistiek:
“Wist u dat 52,7 procent van de mensen hier tegen is?”Bewijs in de toekomst:
” Hiervoor verwijs ik u graag naar mijn volgend jaar te verschijnen grote overzichtswerk van drogredenen.”Bewijs via referentie naar ontoegankelijke literatuur
Bewijs met complexiteit:
Tijd en ruimte schieten tekort voor de onderbouwingBewijs door herhaling
Bewijs met ‘vergelijkend empirisch onderzoek:
Data van een ‘gerandomiseerde’ controlegroep. Mooi voorbeeld: in 2003 gepubliceerd onderzoek in het Brith Journal of Medicine om te bewijzen dat het dragen van en parachute bij het springen uit een vliegtuig geen bewezen gunstig effect heeft.
En als hij in korte broek en teenslippers naar de budgetsuper ging die hij normaal nooit bezocht, was het toch net of hij in het buitenland was? Kijk toch eens, allemaal onbekende merken en producten. Kijk eens, heel andere prijzen.
[...] dit boek gaat niet over herinneren. Al behandelt Wilmink wel op verschillende manieren de kwestie wat toch maakt dat sommige regels zo goed onthouden worden.
Herhaling is zo’n trucje. Of rijm, wat ook weer een vorm van herhaling is. En ritme niet te vergeten. [...]
The Ernesto “Che” Guevara School for Wayward Girls: A Novel of Politics by William F. Gavin.
blurb:
across a crowded room (actually the foyer in the Kennedy Center), Pete sees Che Che Hart, his former lover. Che Che is beautiful, a Georgetown professor, a kickboxing student, and the daughter of Donna Hart Lyons. Donna is a former soap queen, dedicated left-wing activist (Time magazine called her “The Godmother of the American Left”), and, since the death-by-orgasm of her billionaire octogenarian husband, rich beyond the dreams of avarice. Donna’s latest scheme is to reform prostitutes through heavy doses of the leftist dogma at the Ernesto “Che” Guevara school for Wayward Girls, located on her Montana ranch. Marrying Che Che would be one way of paying off Pete’s debts, but first he has to make her forget what a rat he is.
[alle CliChe's op eamelje.net]
Bliuw op ’e hichte fan eamelje.net, troch in abonnemint op ’e RSS feeds.
© 2001–2009 eamelje.net. Alle rjochten foarbehâlden. Lês fral ek boeklog
Design primarily based on work by 
