The Wapshot Scandal | chapters 25-32
John Cheever

Aan het einde van deze roman gekomen de vraag: wat was het schandaal nu precies in deze roman? Dat de schrijver de familie alles weer afpakt, wat hij ze in het eerdere boek The Wapshot Chronicle gegeven heeft, omwille van hun karma en zo meer? Dat nicht Honora zo lang geen inkomstenbelasting heeft betaald, en haar oplossing voor dit probleem de hele familie vervolgens treft?

Of is het toch die zo uitgebreid beschreven zijlijn van Melissa’s passionele relatie met die jonge supermarktbezorger? Die extra reden voor echtgenoot Moses Wapshot om zich te verliezen in de drank? Al was dat een verhaal dat me werkelijk volkomen koud liet. Wat spijtig was, omdat John Cheever er zo talloos veel bladzijden aan meende te moeten besteden.

The Wapshot Scandal
was overduidelijk een vroege roman van iemand die tot dan vooral had uitgeblonken als schrijver van korte verhalen. Dus staan er een goede scènes in, zo af en toe, en ook de taal deugt. Het boek wilde voor mij alleen nooit een geheel worden. Want weliswaar maken de drie overgebleven leden van de familie Wapshot een ontwikkeling door, dat is een ontwikkeling met wel heel onverwachte sprongen erin. De lezer wordt telkens opnieuw voor weer een fait accompli gesteld, en heeft zich telkens weer aan te passen aan het verhaal.

Lezen van The Wapshot Chronicle moest hierna of in éen of twee zittingen, als dat lukken zou, of voorlopig maar helemaal niet.

Boeklogje over The Wapshot Scandal volgt snel.

[ Lees al mijn gedachten over The Wapshot Saga hier ]


Citaat van de dag | 0221

Niet alleen ideologisch gedreven Russische trollen maar ook opportunistische zakenlieden maken graag gebruik van de Nederlandse vrijheden. Ons land blijkt het verspreiden van nepnieuws weinig in de weg te leggen.

Linda van der Pol en Coen van de Ven, ‘Hollands nepnieuws’


Wapenbroeder
A.L. Snijders

[…] Boon, Vonnegut, en Multatuli kozen voor leven in hun boeken, en daarmee tegen de al te opgelegde vormen van hun tijd.

Snijders, die toen dat pseudoniem vast nog niet gebruikt zal hebben, legde na de brief van Boon zijn geheel volgens alle toenmalige eisen geschreven roman voor altijd weg. […]

boeklog 21 ii 2018


Quote of the Day | 0220

a methodologically brilliant Facebook experiment on peer encouragement was conducted in 2016 on 48.9 million unsuspecting users. In the experiment, Facebook users were prompted to like or comment on their friends’ posts more often, encouraging those friends to post more frequently. Similarly, in 2011 Facebook researchers ran a 61-million-person experiment using social influence to mobilize voters, prompting 340,000 people to go vote who otherwise wouldn’t have. This led Jonathan Zittrain, a professor of law and computer science at Harvard University, to raise concerns about the company’s capacity for digital gerrymandering.

Ronald E. Robertson, The 21st Century Skinner Box


Broddelwetenschap
Hans van Maanen

[…] Naast dit wat krakkemikkige stelsel staan dan ook nog de medewerkers public relation van de kennisinstellingen, die onderzoeksresultaten nogal eens zo herschrijven dat grote krantenkoppen niet uit kunnen blijven. Waarop journalisten vervolgens zulke persberichten vrijwel ongewijzigd overnemen in hun media.

En Hans van Maanen’s werkwijze bestaat er dan gauw eens uit om zo’n overdreven gebracht nieuwsbericht te ontleden, ook als dit dan vraagt om te bekijken hoe het onderzoek daarachter is gedaan, en of daar dan nog wat van deugde.[…]

boeklog 19 ii 2018


Staatje van de dag | 0219

80 procent van de klokkenluiders kampt met zeer negatieve effecten voor werk en inkomen, bij 50 procent heeft het negatieve effecten op het gezinsleven en 45 procent heeft ernstige psychische klachten.

Lot van de klokkenluider: ontslagen, onder druk gezet of weggepest


Lek
Te fietsen | week 08

Mijn Clubman had in het hok ineens een lekke achterband opgelopen. Onverwacht. Zoals dat vrijwel altijd gaat met lekke banden. En het duurde voor mijn doen erg lang voor ik daar iets aan deed.

De Wet van Parkinson had toegeslagen; de tijd die een taak kost dijt als vanzelf uit naar de hoeveelheid tijd die er voor beschikbaar is.

Lekke banden kun je zo bezien het best onderweg krijgen — wat zo ongeveer het enige voordeel zal zijn aan een lekke band onderweg. Want een bandenwissel volgt dan meteen. Noodgedwongen. Je moet nu eenmaal nog verder.

Kan er thuis altijd nog besloten worden of de lekke binnenband geplakt wordt, of weg gegooid.

Ik ken mannen die zo de lekke binnenbanden een half jaar opsparen, om de hele bups dan in éen keer te plakken. Nieuw tubetje solution er bij, zodat het tenminste loont een nieuw tubetje te kopen. Klaar.

Maar zo vaak heb ik geen lekke band.

Voornaamste belemmering om de achterband van mijn Clubman te repareren was dat de fiets zo verschrikkelijk vies was. Bovendien heb ik meerdere fietsen. Een tijdje zonder die ene speciale winterfiets doen, is dan geen grote opoffering.

De fiets moest eerst ook van het hok naar de hal verhuizen, om daar nu eens echt op te drogen. En vervolgens wachtte ik op die ene februaridag dat het geen straf zou zijn om de fiets buiten met een warm sopje af te nemen.

Dat was nog lang wachten, gegeven de lage temperaturen deze maand.

Dus eigenlijk was het grootste probleem dat er speelde dat ik geen zin had gehad om een aangekoekte winterfiets in mijn badkamer te gaan wassen. En waarom zou dit dan zijn?

Een puntig stukje schelp, vast van een fietspad ergens, had zich dwars door de dikke antileklaag gepeurd, zo bleek uiteindelijk. Het lek was nogal klein.


Quote of the Day| 0218

Consumers of negative news, not surprisingly, become glum: a recent literature review cited “misperception of risk, anxiety, lower mood levels, learned helplessness, contempt and hostility towards others, desensitization, and in some cases, … complete avoidance of the news.” And they become fatalistic, saying things like “Why should I vote? It’s not gonna help,” or “I could donate money, but there’s just gonna be another kid who’s starving next week.”

Steven Pinker, ‘The media exaggerates negative news.
This distortion has consequences’


Lewd Rubbers
Overwegingen | week 07

Van de doden niets dan goeds, zo leek het van de week, bij het overlijden van oud-premier Ruud Lubbers [1939 — 2018] — die bij leven ook altijd al zo’n opvallend onkritische pers had genoten. Terwijl hij het toch was die er bijvoorbeeld mee begon om staatsbedrijven te privatiseren; wat de dienstverlening van zulke ondernemingen aanzienlijk duurder en slechter maakte, en minder goed controleerbaar bovendien.

Och arm, wat een staatsman was er met hem heen gegaan.

Dat hij weleens sjoemelde; zelfs als minister-president van Nederland; alleen al om bijvoorbeeld het bedrijf van zijn familie, Hollandia-Kloos, te helpen, is dan zo’n detail dat vrijwel onbenoemd bleef. [1] [2]

Waren er ook de vrouwengeschiedenissen nog in en rond Het Binnenhof, die hem de bijnaam Lewd Rubbers opleverde; bedacht door een buitenlandse correspondent.

Alleen werd daarover zelfs al collectief gezwegen in het openbaar toen die affaires nog speelden. Mijn eigenste weblog is met een postje uit 2004 tegenwoordig zelfs de eerste vindplaats online voor ‘Lewd Rubbers’. Toch heb ik niets hierover verzonnen.

Lubbers kreeg geen leuk erebaantje ergens na zijn periode als minister-president, anders dan zo veel oud-premiers. Wel werd hij uiteindelijk nog VN Hoge Commissaris voor de vluchtelingen (UNHCR). Waar er weer een vrouwengeschiedenis was, die hem op den duur tot aftreden dwong.

In mijn herinnering werd er in de Nederlandse media nogal lacherig gedaan over de aanklacht van Cynthia Brzak. Zo’n preuts Amerikaans wijf…

Maar goed, tijden hebben tijden. Sinds vorig jaar moet iedereen toch duidelijk zijn dat vrouwen zich gemiddeld genomen heel wat moeten laten aanleunen van mannen; helemaal als zo’n man denkt zo machtig te zijn dat hij met bijna alles weg kan komen.

#MeToo zette mij eerder al eens tot gedachten aan over het sexuele wangedrag van die andere oud-premier, de lul met vingers Jan Peter Balkenende. Ook van hem is bekend dat hij zijn handen niet thuis kon houden. Werd alleen de journalist die dit beschreef door zijn collega’s melaats verklaard, niet de toenmalige minister-president.

Benieuwd kortom of er nog eens een #MeToo-zaak tegen Balkenende komt — ook al omdat het de tijd zou tekenen als dat gedrag bijvoorbeeld wel tot strafvervolging zou kunnen leiden, en zijn oorlogsmisdaad niet om de illegale inval in Irak te steunen.

  1. men noeme onder meer: de R3-affaire, de Mercon-affaire met koppelbazen, de Koeweit-zaak met de achterstallige betalingen aan Hollandia-Kloos [ ]
  2. update: RTL-Z had er wel summier aandacht voor. [ ]

Quote of the Day | 0217

“In retrospect Sandy Hook marked the end of the US gun control debate,” Dan Hodges, a British journalist, wrote in a post on Twitter two years ago, referring to the 2012 attack that killed 20 young students at an elementary school in Connecticut. “Once America decided killing children was bearable, it was over.”

in: ‘What Explains U.S. Mass Shootings?
International Comparisons Suggest an Answer’


Citaat van de dag | 0216

Een overweging die je nooit hoort maar die ik telkens in zo’n gesprek poneer is de mogelijkheid dat de lezer simpelweg te vaak is teleurgesteld. Te veel romans, te veel middelmatige romans, te veel romans die gingen over wie ze schreef in plaats van wie ze ging lezen. Romans die werden aangeprezen door uitgevers en pers op totaal ongeloofwaardige wijze. Het publiek is niet dom.

Ivo Victoria, ‘Cortisone’


The Wapshot Scandal | chapters 18-24
John Cheever

Merkwaardige roman. Wat The Wapshot Scandal absoluut heeft, is tempo. Knip éen keer met je ogen tijdens het lezen, en dan kan je net een cruciale zin ontgaan zijn — zoals wanneer de vrouw van Moses Wapshot bij de dokter iets meer krijgt dan een lichamelijk onderzoek.

Komt daar alleen bij dat ik op driekwart van het boek nog altijd geen idee heb waar John Cheever heen wil met deze roman. Behalve dan dat hij er waarschijnlijk aardigheid in had om zijn personages telkens weer ineens voor een absurd dilemma te plaatsen; en hen dan te confronteren met iets buiten hun macht.

Dus begrijp ik inmiddels wel dat de beide Wapshot-boeken nog altijd fans hebben. Wie zich mee laat drijven met de verhalen, en zich telkens overrompelen laat door wat daarin nu weer voor onverwachts gebeurt, leest vast een fijn boek.

Cheever zal ook zichzelf plezier hebben willen bezorgen door vrij onbekommerd aan ieder hoofdstuk te beginnen, en dan maar te zien waar of het verhaal heen ging. Logica be damned.

Mij lukt het toch niet goed om dit boek in te komen. Alle onverwachte verwikkelingen dwingen me om langzaam en grondig te lezen, alleen zijn de verhalen in deze roman net te simpel om die lage leessnelheid nodig te hebben.

John Cheever schmiert ook de hele tijd, bijvoorbeeld als het om de gebruikte wetenschap in dit boek gaat — deze uitgave komt met de opvallende disclaimer dat zelfs de wetenschappelijk kennis die in de roman gebruikt wordt fictie is.

Maar laat ik de verhaallijn waarin dat speelt, van Coverly Wapshot, op die geheime raketbasis in dat geheime dorp, nu net het meest intrigerend vinden — mede omdat die hoofdstukken het meest nog iets van een tijdsbeeld schetsen, door de Koude Oorlog-paranoïa, en de steelse verwijzingen naar het bijbehorende McCarthyisme.

Enfin, nog éen week.

[ Lees al mijn gedachten over The Wapshot Saga hier ]


Citaat van de dag | 0215

milieu interesseert geen hond, tenzij het subsidie oplevert. Daarnaast heeft Volkswagen ongetwijfeld baat bij de afstompende werking van slecht nieuws. Moraal veroorzaakt onverschilligheid.

Bas van Putten, ‘Alle auto’s zijn schuldig. Ze dragen onze schuld’


Citaat van de dag | 0214

Geef Duitsers een vent met een grote bek en een muziekkorps en ze sjouwen er zo weer achter aan, zei hij ooit toen we een gesprek over de Tweede wereldoorlog hadden. Friezen zijn net als Duitsers, zei ik toen en kon het nu herhalen.

Klaas Kasma, EEN MUZIEKKORPS EN MENSEN MET EEN GROTE BEK