Helderheid ontstaat vaak pas tijdens het schrijven. Het is niet zo dat je constateert: nu weet ik precies wat ik wil zeggen en dat je dan begint. Dat zou vervelend zijn. Tijdens het schrijven verandert er van alles, komen er ook inzichten.

Nrc-Handelsblad interviewt Ian Buruma

Buruma op boeklog.

Bewezen: in een stad wonen, maakt dom;

Bewezen: ik geloof nooit iets van hoe media over wetenschappelijk onderzoek berichten. Behalve als het mij goed uitkomt. Of om anderen te pesten;

De Design canon [pdf], volgens Massimo Vignelli; die onder meer de plattegrond ontwierp van subway in New York;
Een canon met opvallend veel grid;

En ja, ik geef toe, canons hebben soms wel degelijk nut, als snelle introductie in een nieuw onderwerp. En Vignelli’s ontwerpcanon lijkt me prettig subjectief;
Het is als vooral commissies in vergadering bijeen gaan bepalen wat ik zou moeten weten dat de jeuk begint;

Het kerstnummer van het BMJ, zoals altijd veel luchtiger dan normaal, had aandacht voor een tal medische mythes;
Overigens, net als in 2007;
En hoewel ik dacht redelijk sceptisch te staan tegenover medische waarheden, waren er wel degelijk mythen bij die ook ik geloofde;
Zoals dat alle eten na 8 uur ’s avonds extra veel vet aanzet;

In een paar ledige uurtjes heb ik mijn MSI Wind netbook een tijdje als MacIntosh laten draaien;
Om te zien of ik dat kon, maar installatie stelde niets voor, en ook om eens te kijken hoe dat Mac OS X zich inmiddels gedraagt;

Niet dat ik me de verschillen tussen Windows, Linux, of OS X wezenlijk interesseren, maar Apple intrigeert me, omdat ik de hele jaren negentig met Apple’s heb gewerkt;
Tegelijk brengt het bedrijf telkens apparatuur uit met zulke rare eigenschappen dat ik nu geen aankoop meer overwegen zou. Laptops met accu’s die niet te verwisselen zijn; waardoor je weet dat die binnen anderhalf jaar voor veel geld naar de dealer terugmoeten. Laptops met maar éen USB-poort bijvoorbeeld, en onbruikbare grafische poorten;
Al die iPod’s met hun tamelijk beroerde geluidskwaliteit, zonder radio, hun ingekapselde accu’s, die alleen als geluidsrecorder willen werken met dure externe toevoegingen;
iPhones, die binnen enkele uren al hun stroom opgebruikt hebben als ze het UMTS-net benutten;

Stijl boven inhoud, dat is voor mij nooit de volgorde waarop het moet;

Terwijl vorige week het nieuws brak dat president Bush een ijverige lezer is, met een gemiddelde van bijna honderd boeken per jaar, bracht alle aandacht daarvoor toch éen antwoord niet;
Welke boeken waren zó interessant dat Bush zijn staatszaken er voor verwaarloosde — bijvoorbeeld in de nasleep van de verwoesting van New Orleans door orkaangeweld?

Etwas Kurz-Gesagtes kann die Frucht und Ernte von vielem Lang-Gedachten sein.

Nietzsche, Vermischte Meinungen und Sprüche

Uit de nieuwe oogst aan elektronische boeken bij de Digitale Bibliotheek der Nederlandsche letteren:

• Het Groot Bescheurboek, zoals onlangs al aangekondigd bij de bespreking op boeklog;
• De brieven van Vincent van Gogh;
• De geschiedenis der ontdekkingen van planeten van Friedrich Kaiser. Een boek uit 1851 dat niemand wat zal zeggen, maar dat ik nog gebruikt heb voor mijn afstudeerscriptie indertijd. Kaiser was éen van de auteurs die werd aangezocht om een populair wetenschappelijke encyclopedie over de natuur te herschrijven, en stelde zich daarbij nogal eigenzinnig op; wat problemen gaf met de nog ouderwetsch christelijk geöriënteerde andere auteurs. Achteraf is ook opmerkelijk aan dit boek dat bibliotheken toen zulke oude titels gewoon nog meegaven;
• Ver heen, van P.C. Kuiper. De autobiografie van een psychiater die zelf ernstig depressief werd, en toen aan den lijve merkte dat vrijwel alle geneesmiddelen die hij zelf altijd had voorgeschreven niet werkten. Werd hype na TV-optreden bij Van Dis;
• De nagelaten schriften, van Spinoza;

Een grote stap in het leven van een nerd: ik heb mijn radio eindelijk gewoon aangesloten op de kabel, en de FM-antennes op zolder verwijderd;
Dat geeft me nog een paar zenders meer om niet naar te luisteren;
En tekenend voor hoe weinig ik tot verandering of weggooien geneigd ben: de radio’s in mijn huis ontvangen nu hun signaal via COAX-kabels die lang geleden dienst deden als netwerkkabels voor mijn computers;

Zoals ik TV kijk via de videorecorder, zo luister ik naar de radio via podcasts;
Alleen als het mij uitkomt;

Ik moet ooit nog wel iets schrijven over mijn avonturen als audionerd. Omdat het zo leuk was zelf spoeltjes te wikkelen, of printplaten te etsen;
Spullen in de winkel kopen, of via internet bestellen, levert vergeleken daarbij slechts armoedige, en op zijn best tweedehands sensaties op;
Met computers klooien, is evenmin heel boeiend; op de keper beschouwd;
Zeldzaam frustrerend bij tijden, dat dan weer wel;

Nu nog mijn LP’s naar zolder;

Computers, of hun randapparatuur, leveren van die merkwaardige ontdekkingen op. Zo schafte ik mij in de kerstuitverkoop een printer/scanner aan met ingebouwde WiFi, die ook werkelijk alleen maar presteert via de beperkte bandbreedte die het draadloze netwerk biedt [19 - 54 Megabit per seconde];
Rechtstreeks aangesloten, met een USB 2.0-kabel, waarbij de maximum datacapaciteit 480 Megabit per seconde zou kunnen bedragen, loopt alles telkens vast;

Bathos

In het verleden werden er nogal eens sloopauto’s in brand gestoken tijdens Oudejaarsnacht, op veldjes bij mijn huis;
Nadat er eerst nog flink met die auto’s gecrosst was trouwens;
Toen werd het nieuwe jaar nog feestelijk ingeluid met loeiende brandweersirenes;

Tegenwoordig staan er keurignette huizen op al die veldjes. En staan zelfs alle vuilcontainers nog onaangeroerd op de stoep die de mensen gisteren vergeten hebben binnen te zetten, nadat de reiniging langskwam;
Voorheen waren die gebruikt in vreugdevuren;

Weinig treuriger om een nieuw jaar te beginnen dan het besef dat alles ouder en slomer aan het worden is;

Of met kaarsvet overal, omdat je wat te onverschillig was bij het uitblazen van de kaarsen — zoals pas bij daglicht blijkt;

Nu ja, treurig bij elke jaarwisseling is ook dat ik een tijdje het nieuwe jaartal zichtbaar moet maken, in de klok van de computers. Uit mijzelf onthoud ik zoiets niet;
Ik vul in mijn verstrooidheid trouwens ook nog weleens jaartallen in uit ver in de vorige eeuw;

Een winters weekje komt wel met het perfecte excuus voor een wat onverzorgd kapsel;
Dat is mutshaar, edelachtbare, en pest me er niet mee;

Modern dilemma: bestel ik nu al boekjes uit de nieuwjaarsaanbiedingen in Groot-Brittannië, of wacht ik tot het pond nog wat verder is weggezakt?

What will change everything.

previously, The Edge Questions of the Years 2004, 2005, 2006, 2007, and 2008.

Geluid van deze jaarwisseling is niet het vuurwerk dat van te dichtbij ontploft. Mijn geluid is de ijzingwekkende krijs van grote stukken piepschuim die ik nog gauw even in een vuilcontainer moest proppen, omdat het afval een dag eerder dan normaal werd opgehaald;

Ik weet nooit of ik me nu moet ergeren aan de jongetjes die al vanaf ’s ochtends vroeg hun strijkers laten knallen in het parkje achter mijn huis, of dat hen vooral medelijden toekomt;

Niets heb ik met vrieskou. Maar weinig heb ik er op tegen. Weer is weer. Elk klaagt erover, niemand doet er wat aan. Maar wat me wel opvalt is hoe zeer ik mijn kaakspieren aanspan buiten in de koude;
Dit praat zo moeilijk in de winkel;
Dat doet pijn bij het ontspannen, eenmaal thuis;

En dat 2009 u maar mag brengen wat 2008 naliet;

Opvallend dat ik steeds al geschrokken ben voor ik de knal van ontploffend vuurwerk hoor;

Het narcisme in de koude winter

Peter Handke, De last van de wereld, 296

Vreemdste nieuws van de laatste weken? Dat bericht over die plastisch chirurg die gratis auto rijdt op het vet dat hij uit zijn patiënten zuigt. Biodiesel kan ook gemaakt worden uit het restafval van liposucties;
Niet dat ik dit nieuws geloof - het klinkt te veel alsof een artikel uit de Onion zonder controle is opgepikt door de serieuze pers - maar toch;

Op vrijdagavonden ben ik meestal te moe om iets anders te doen dan op de bank te zitten;
Dat is niet zo vreemd. Maar wat ik raar vind is dat de laatste weken van het jaar altijd als éen lange vrijdagavond voelen;
Ik bedoel, wat verandert er nu precies op éen januari? Behalve het jaartal?

Verwachtingen voor boeklog in 2009? Nog meer Engelstalige titels dan in 2008. Alleen al gezien de koers van de dollar en het pond. Voor de prijs van éen matig Nederlandstalig boek haal ik minstens drie meesterstukjes uit het buitenland;

Ander voornemen: nadenken of boeklog niet gewoon een beter vehikel is om schrijvers te herdenken dan eamelje.net;

De Grote Van Dale kost 195,– euro, en dat is nogal veel zoals Max Dohle terecht al eens stelde;
Het nieuwe Friese handwoordenboek kost bij voorintekening 49,50 euro, telt weliswaar 2.000 pagina’s en geen 4.464, en zal ongetwijfeld met subsidie worden uitgegeven. Maar toch;
Prijsvergelijking leert dus dat de Grote Van Dale zo’n twee keer te duur is;

Hans van Maanen stelde een top tien op van wat in 2008 ten onrechte als groot wetenschappelijk nieuws werd gebracht.

Van Maanen op boeklog

Ervaringen na ruim een week gebruik zeggen wel wat, maar niet alles. Ik kom daarom over een half jaar op mijn ondervindingen terug. De belangrijkste vraag bij de aanschaf van een netbook is namelijk of het ding thuis wel enig nut heeft; of ik er ook spontaan naar grijp als er alternatieven zijn. Maar dat wordt pas duidelijk als de eerste nieuwigheid eraf slijt.

Processor [CPU]
De Intel Atom N270 heeft standaard een kloksnelheid van 1,6 GHz, en kan twee draden aan opdrachten tegelijk verwerken. Voor mij is dat zat. Na een opwaardering van de BIOS kan de MSI Wind nog iets sneller werken; dan is de ‘Turbo-mode’ mogelijk. Theoretisch kan de rekencapaciteit na overklokken oplopen tot 2,0 GHz. Ik ben meer iemand die zijn computers onderklokt. Blijven ze veel koeler bij; gaat de accu ook een stuk langer mee.

Grafische processor [GPU]
De grafische capaciteiten van deze computer zijn naar verhouding het minst in kwaliteit. De Intel GMA950 grafische chip is meegebakken op het moederbord, en snoept werkgeheugen af van het systeem om te kunnen functioneren. Bovendien is de al eerder genoemde opwaardering van de BIOS nodig om de volledige capaciteit te kunnen benutten. De GPU gebruikt dan 224 MegaByte ram. En daarmee zijn probleemloos alle MPEG4-video’s af te spelen die ik geprobeerd heb. Dus ben ik ruim tevreden.

Werkgeheugen [RAM]
Mijn systeem kwam met 2 GigaByte aan random access memory. Weliswaar gaat daar vanaf wat de grafische chip opsnoept, maar ik vind het ruim voldoende.

Harde schijf
Nog niet eerder genoemd in dit reeksje was de afweging of ik voor een ’solid state drive’ [SSD] zou gaan, of gewoon een standaard harde schijf wilde hebben. SSD’s kregen de naam sneller en energiezuiniger te zijn, omdat ze geen bewegende delen hebben. Maar in praktijk blijkt dat nogal tegen te vallen. Bovendien is de technologie nog niet zo lang in gebruik - pas sinds de eerste MP3-spelers met dit soort opslagmedia werden uitgerust. Dus kon ik weinig informatie krijgen over de bedrijfszekerheid op lange termijn. Combineer dit met het gegeven dat de capaciteit van SSD’s de 16 GigaByte zelden overstijgt, de slechte verkrijgbaarheid in Nederland, en de aanschaf van een exemplaar met harde schijf lag voor de hand. De mijne heeft 160 GigaByte, en ook dat vind ik zat.

Beeldscherm
Vrijwel alle laptops worden tegenwoordig uitgerust met een breedbeeldscherm, in de verhouding van 16:9. Traditioneel was de beeldverhouding 4:3. Dus vreesde ik voor een ‘brievenbuseffect’ bij het schermpje van de MSI Wind. De schermhoogte bedraagt namelijk slechts 600 pixels, bij een beelddiagonaal van 10,2 inch.

Rondsurfen op het web is in praktijk ook vrijwel ondoenlijk zonder fullscreen mode. Anders is er te veel menubalk in beeld. Maar ik was altijd al gewend om vrijwel alles fullscreen te doen; oorspronkelijk omdat het beeld daar zo veel rustiger van wordt.

Heel positief aan het beeldscherm van de MSI Wind vind ik de enorme helderheid, en het grote contrast, ook in zonlicht. De ‘backlight’ is dan ook een LED, en geen standaardlamp. Wat bovendien betekent dat de helderheid beter gegarandeerd blijft de komende jaren.

Het breedbeeldformaat gecombineerd met de relatief kleine pixels, en de grote helderheid, maakten dit het eerste LCD-scherm waarop ik voor mijn plezier naar video keek. En dat is een kwaliteit die ik eerlijk gezegd niet verwacht had.

Geluid
De standaardspeakertjes zijn beter dan het blikken geluid dat ze laten horen, omdat ze onhandig in de bodem van de computer zijn gemonteerd; en het geluid zo naar onderen uitsturen.

Toetsenbord
Als een toetsenbord eenmaal goed is bevonden, besteed ik er ook geen tel bijzondere aandacht meer aan. En zo was dit met het toetsenbord van de MSI Wind. Waar anderen online klagen over de iets kleiner uitgevoerde ‘,’- en ‘.’-toetsen, heb ik daar nog geen enkel probleem mee gehad.

Wel aandacht vroeg de positionering van de function-key [Fn] en de linker CTRL-toets. Die is omgedraaid bij de MSI Wind.

Nu hebben meer fabrikanten die neiging. IBM/Lenovo heeft dezelfde eigenaardigheid op de meeste van zijn laptops. Apple ook wel. En zulks roept altijd de vraag op of de mens zich maar moet aanpassen aan de machine, of dat deze de machine beter aanpast naar zijn wens. Ik kon niet wegwuiven de linker CTRL-toets al 25 jaar blind met mijn linkerpink te bedienen. Dus was er een aanpassing nodig. In dit geval zelfs een opwaardering van de BIOS; omdat de Fn-key hardwarematig geprogrammeerd wordt, en niet softwarematig zoals alle andere toetsen.

Het grote voordeel van een volkscomputer is dat anderen hetzelfde probleem tijden geleden al hadden, en inmiddels hebben opgelost.

I/O
De MSI Wind heeft de voor een netbook gebruikelijke hoeveelheid aansluitingen. 3 x USB2, 1 x cardreader, 1 x VGA, éen gecombineerde analoge geluidspoort in, en ook éen uit.

Verder heeft het ding een ingebouwde webcam, van 1,3 Megapixel, en microfoon in de rand boven het beeldscherm. Bij mij staan die standaard uit.

Het touchpad van mijn MSI Wind is van Sentelic, niet van Synaptic. Dit laatste bedrijf heeft een patent op het vingerscrollen langs de rechterkantlijn van het touchpad. Sentelic heeft dit dus anders moeten oplossen. Boven- en onderaan zijn nu hotspots om het scrollen te starten. Ik vond dit geen enkel probleem, en had het zowel met mijn linker- als rechterhand onmiddellijk in de vingers.

Draadloze communicatie [WiFi en Bluetooth]
MSI bouwt niet altijd hetzelfde merk WiFi-kaart in de Wind in. Er schijnen drie verschillende mogelijkheden te zijn, die alledrie klachten opleveren. Mijn exemplaar kwam met een Ralink. Daar is verder niets over op te merken, omdat ik er nog geen problemen mee heb gehad [klop op hout]. De grote vraag met WiFi is altijd of de technologie ook probleemloos onder Linux werkt. Dit heb ik nog niet uitgeprobeerd. MSI levert overigens wel een Linux-driver, voor SuSe.

De ingebouwde Bluetooth herkende mijn telefoon zonder problemen. Wel wordt Bluetooth standaard geïnstalleerd met allemaal toepassingen - camera op afstand en dat soort kul - waar ik niet op te wachten zat.

Batterijleven
Standaard komt de MSI Wind in Nederland met een 3-cels accu. Het is goedkoper om los online een 6-cels, of 9-cels, batterij te bestellen, dan om een meerprijs te betalen bij aankoop. Daarom vond ik die 3-cels accu geen ramp.

Bij standaard gebruik, WiFi uit als die niet nodig is, scherm gedimd, econo-mode aan, is ruim 2 uur gebruik makkelijk te halen. Desnoods 2½ bij superzuinig gedrag. Dat is te kort, en bevestigde alleen maar wat me al bekend was, dat ik die extra accu erbij bestellen moest.

OS
Mijn MSI Wind werd geleverd met Windows XP Home edition. Verder wordt er software geïnstalleerd om DVD’s te branden - wat opmerkelijk is omdat het apparaat geen speler heeft - en kwam er een proefversie van Microsoft Office 2007 mee. Er is onzichtbaar op de harde schijf een herstelpartitie aangemaakt met dezelfde software van rond de 5 GigaByte.

Ik ben gewend om Windows XP te trimmen met nLite, en van zijn overbodige instellingen en vet te ontdoen. Dat ging nu niet anders. Dus was het niet vreemd om meteen na het uitpakken de BIOS op te waarderen, de herstelpartitie naar een andere computer te kopiëren, de harde schijf te wissen, en er een geheel schoon systeem op te zetten.

Dit had allemaal niet gehoeven, maar is nu eenmaal mijn lol.

Overige gebruikservaringen
Ik ben erg gevoelig voor het geluid dat mijn apparatuur maakt. Ook al omdat het meestal doodstil is tijdens mijn werk.

In winkels kan helaas niet goed uitgetest worden hoe stil een computer is onder belasting; daartoe staan er bijvoorbeeld al te veel andere machines aan. Daarom zijn de ervaringen van anderen in deze meestal leidraad.

De MSI Wind is stil, maar niet compleet geluidloos. Er zit wel degelijk een relatief grote fan in, die vier verschillende standen lijkt te hebben. De eerste dag had mijn exemplaar duidelijk last van nieuwigheid, omdat de fan weleens storend vibreerde; waarschijnlijk in eigentrilling gebracht door het draaien van de harde schijf. Dit verschijnsel is na de eerste dag niet meer opgetreden.

Eindconclusie
Beter dan verwacht. Vooral dat ik er meteen probleemloos mee werken kon, was een enorme meevaller.

Misschien dat ik overdreven veel tijd heb besteed aan het uitzoeken van de voor mij juiste netbook. Uiteindelijk zijn het nogal simpele plasticen bakjes. Kwaliteitje Tupperware, maar dan met wat elektronica erin. Ik kan de critici ook niet ongelijk geven die netbooks veel te duur vinden voor wat ze bieden.

Er even van afgezien dat met de Intel Atom-processor voor het eerst een echt zuinige chip ontworpen is, bevatten alle netbooks redelijk ouderwets te noemen technologie. De grafische mogelijkheden zijn nogal beperkt — voor wie van gamen houdt — wat ook de schermresolutie beperkt. En de geluidskwaliteit van de speakers is nog minder dan van de doorsnee laptop — waar die ook al niet overhoudt. Staat er ook nog Windows XP op de standaardmodellen.

Voor vijftig euro meer zijn er heel fatsoenlijke volwassen laptops te koop. Met Vista.

Mijn enthousiasme kwam dan ook vooral door twee elementen. Het lage gewicht van een netbook, gecombineerd met de redelijk grote autonomie. Omdat het altijd een overweging was om een laptop de hele dag mee te sjouwen of niet. Nam ik het ding mee, woog die ’s avonds vier keer zo veel als ’s ochtends. Liet ik hem thuis, drongen zich altijd mails op die ik dan via mijn telefoon moest gaan staan beantwoorden. Worstelend met die toetsjes. Vier keer drukken op de 7 om éen keer de letter ’s’ te typen.

En aan een apparaat dat ik voortaan overal mee naartoe zou sjouwen, kon maar liever niets verkeerds zijn. Voor zover ik dat vooraf had kunnen voorkomen.

Dus heb ik ze allemaal onder handen gehad. Omdat de inwendige technologie van alle merken zo zeer overeenkomt, ging het me allereerst om twee zaken:

• beviel het scherm me;
• en hoe was het toetsenbord;

Op dat laatste punt vielen de merken Asus en Acer af voor mij. De HP Mini’s vind ik te duur, hoewel het toetsenbord me het best beviel, en de Dell E wordt nergens in winkels verkocht en kon ik dus niet uitproberen.

Bleven erover de MSI Wind 100, en de Samsung NC10. Waarbij de laatste voor hetzelfde geld een twee keer zo grote accu mee krijgt geleverd.

Is het uiteindelijk toch de MSI Wind geworden, voor mij. Om een aantal secundaire redenen. Zo werd me een leuke aanbieding gedaan, waarin de hoeveelheid werkgeheugen verdubbeld werd naar 2 Gigabyte. En het is de meest open netbook, met de meest actieve groep hackers en gebruikers. Doordat de MSI Wind ook onder andere merknamen verkocht wordt bij stampzaken, als Blokker of Aldi, zijn er veel van gemaakt. Wat het voor toeleveranciers weer interessant maakt accessoires te ontwikkelen.

En goed, dan is mijn netbook dus maar een volkscomputer. Uiteindelijk gaat het bij gereedschap niet om de exclusiviteit van het bezit, maar hoe er gebruik van wordt gemaakt.

De accu’s van laptops en notebooks zijn altijd het eerst aan hun eind. Dus is het vooraf al interessant te onderzoeken welk merk het goedkoopst is bij het vervangen van zo’n onderdeel.

[slot morgen: de eerste ervaringen in het gebruik]

Pinter in het toneelstuk ‘Apart From That’ op eamelje.net.

Er was nog een vierde aspect aan de Asus EEE dat me erg beviel. Zodra de computer op de markt kwam, werd deze door rijen aan nerds, en geeks geadopteerd, die het hebbeding meteen verbeteren wilde.

Want, dat was toch altijd wel een groot nadeel aan laptops. Het zijn nogal gesloten kastjes. Hoogstens staat de fabrikant als gunst toe om zo’n apparaat later nog eens van extra werkgeheugen te voorzien. Verder valt er zelf eigenlijk niets aan te verbeteren. En als er eens iets stukgaat — wat mij nog opvallend vaak overkomen is — moet een laptop vrijwel altijd voor lang naar de dealer terug.

Maar voor het eerst sinds de stammenoorlogjes tussen de hobbycomputers begin jaren tachtig waren er eindelijk weer eens hele kluften mensen samen bezig om alle onderdelen van éen apparaat te ontleden, en verbeteringen voor te stellen waar dat kon. En dankzij internet kon iedereen bij al die verbeteringen meekijken.

Nu interesseren me de meeste hacks van de hardware niet zo heel bijzonder. Ik heb bijvoorbeeld nooit de aantrekkingskracht van het overclocken begrepen. Welk nut heeft het om met veel moeite de processorsnelheid van een computer op te voeren, als over een drie maanden een nog snellere chip gewoon in de winkel te koop is? De hacks van de Asus EEE PC 4G hadden alleen vaak een ander nut. Die lieten bijvoorbeeld zien wat de fabrikant allemaal aan technische uitbreidingsmogelijkheden geïnstalleerd had, zonder die al te gebruiken. Dus was het redelijk eenvoudig om Bluetooth te installeren op systemen die dit draadloze communicatieprotocol niet standaard meekregen. Dus bleek de zo kleine solid state drive gemakkelijk te vervangen door een standaard harde schijf. Of omgekeerd.

Terwijl ik wachtte tot de tweede generatie ‘netbooks’ op de markt kwam, viel me aan de eerste generatie van deze apparaten op dat ze technisch allemaal vrijwel hetzelfde waren. Elk gebruikte Intel’s Atom processor, elk gebruikte een op het moederbord meegebakken grafisch chipje, elk had 512 Megabyte of 1 Gigabyte werkgeheugen, en allemaal wegen ze iets meer dan een kilo.

Dus zou ik voor mijn aankoop niet alleen naar de technische specificaties moeten kijken, maar ook op andere zaken moeten letten. Zoals gebruiksgemak. En, wat voor accu er werd er meegeleverd. Wat kostte een accu los — wetende dat die op zijn best twee jaar goed werken?

[wordt morgen vervolgd]