Quote of the Day | 0126

In an open letter to the German people published on 13 January in the business daily Handelsblatt, Tsipras laid out his argument. His complaint, he said, was not that Germany had given Greece too little money when his country was ‘rescued’ after its financial collapse, but that it had given too much; Europe, he said, had acted like a reckless banker who refuses to accept that he made a bad bet on a failing business, and instead of writing the loan off, lets the firm limp on, stagnating, not closing but unable to renew itself because all its profits go to paying debt instead of investment.

James Meek, ‘Syriza’s Victory’


Een vooroorlogse Godwin iii
Te fietsen | week 5

De belangrijkste strijd in een tijdrit van een jaar is die van een man tegen zichzelf. Want blijft alles heel? Fysiek zowel als mentaal?

Dus zo bezien zou het niet uit horen maken dat naast Steve Abraham ook Kurt ‘Tarzan’ Searvogel in januari begon met een aanval op het onbreekbaar geachte record van Tommy Godwin.

Maar alleen al de verschillen in aanpak tussen Abraham en Searvogel leveren stof tot nadenken op.

Steve Abraham maakt verschrikkelijk lange dagen op het moment, ondanks de winterkou, waarbij hij op een laag inspanningsniveau fietst. Zijn hartslag blijft laag. Hij wandelt op de fiets.

‘Tarzan’ is een heel ander soort rijder. Hij komt ook niet uit de vriendelijke wereld van de randonneurs, hij maakte vooral naam in duurwedstrijden van een week.

Dus fietst Tarzan sneller dan Abraham, waardoor zijn dagen in het zadel minder lang zijn — daartoe geholpen door het veel betere weer in Florida. Bovendien rijdt hij meestal op een weinig comfortabel ogende tijdritfiets.

Steve Abraham gaf al aan nu per dag zeker tien mijl minder te rijden dan later in het jaar mogelijk is, met dezelfde inspanning, vanwege de koude en de belemmering van al die lagen kleding.

Tarzan toont zich alleen ook een stuk ongeduriger. Wat het interessant maakt om zijn Facebook-pagina te volgen. Zo reed hij al eens met twee broeken aan, vanwege zadelpijn. Brak er vorige week spontaan een stuur af. En de grootste schok was nog wel dat hij ineens even overstapte op een ligfiets om zijn kilometers te maken.

Nu kan ik me van alles bij zo’n overstap voorstellen. Duurfietsen levert, in mijn ervaring, vooral problemen op doordat je houding daarbij zo zelden wisselt. Niet de benen of de longen zijn dan het zwaarst belast, maar de lichaamsdelen die een naar verhouding veel kleinere last hebben, en die telkens op dezelfde manier moeten opvangen.

Mijn schouders geven bij mij de grootste problemen op een heel lange rit.

Van randonnées als Londen-Edinburgh-Londen is bekend dat de rijders na 1.400 km het meest last hebben van dode polsen en slapende voeten.

Alleen is een vraag nu wel, mag iemand overstappen op een ligfiets tijdens een recordpoging — gezien alle pogingen bij fietsbonden om het bestaan van de ligfiets te ontkennen?


Quote of the Day | 0125

Relaying on mathematics is demonstrably absurd because it makes two unprovable assumptions – that maths can accurately describe the universe and, even if that is true, that our maths at this particular moment is good enough to do it.

Faced with these problems defenders of the faith – like the physicist Sean Carroll – have argued that it is time we loosened our definition of science to include purely mathematical proofs. This is a serious – indeed, a reckless – escalation that turns what was a skirmish into outright war in which there will be many more casualities than just superstring theory.

Bryan Appleyard, ‘Physics: Superstitions and Allegories?’


The Histories | Book Two
Herodotos

Misschien hoorde boek twee van de Historieën wel helemaal niet tot de oer-verzameling, zo hebben geleerden bedacht. Zelfs al wilde Herodotos per se negen boekdelen hebben, om zo elk op te kunnen dragen aan éen van de muzen.

Boek twee was in elk geval heel anders dan Boek éen. Herodotos doet aanvankelijk namelijk zijn best om een contemporain Egypte uit te leggen aan zijn publiek. En hij doet dat opvallend vaak uit eigen waarneming.

Vanzelfsprekend, Egypte heeft ook nogal wat geschiedenis. Halverwege Boek Twee gaat Herodotos daarom over op wat hij heeft horen vertellen, en wordt de tekst weer een wat wezenloze opsomming over welke heerser ooit wat heeft gedaan.

Het is dat onze massamedia nog altijd veel te veel eerbied hebben voor machtsdragers — dat er blijkbaar iets universeels menselijks zit in het heilig maken van mensen die zo veel eer niet verdienen. Herodotos aanvallen op wat zijn hedendaagse collega’s nog altijd doen, past daarom niet.

Voor Herodotos lag de bouw van de grote piramides overigens net zo ver in de tijd terug, als hij dat voor ons is. Iets aan historie om het land uit te leggen, moest er wel in. En toch was het bijvoorbeeld veel boeiender om te lezen over hoe de Egyptenaren hun doden mummificeerden — want er was een dure methode, en een goedkope. Volgens hedendaagse Egyptologen klopte het ook nog wat Herodotos daar over schreef.

Vrouwen plasten staand, en de mannen deden dat zittend, zo viel de auteur op. En anders dan de Grieken poepten de mensen uit het oog, in hun huizen, terwijl ze aten op straat; waar iedereen dat zien kon.

Mijn lievelingsschrijver zal Herodotos nooit worden, zo veel is na twee boekdelen wel duidelijk. Maar waarom hij dit voor anderen wel werd, kan ik inmiddels wat beter begrijpen.


Citaat van de dag | 0121

Alleen voor wie naïef is, brengt het nieuws telkens wat nieuws.

Terwijl wat Snowden opmerkt werkelijk voor niemand een verrassing zou horen te zijn. De merkwaardige Trans-Atlantische reflex van Nederland is bekend. Wil de VS de oorlogsmisdaad plegen om een ander land binnen te vallen, dan doen de onze politici gretig mee.

Maar kritiek op die reflex, of de bijbehorende blindheid, is vrijwel onmogelijk om te geven. Want die doet er nooit toe. En daar nu heb ik werkelijk nooit iets van begrepen. Daar zit mijn naïviteit.


Zitcomfort
Te fietsen | week 4

Afgebeeld hierboven staat de Essax Shark. Dat is een serieus zadel, van een serieus bedrijf. Die de haaienvin in het midden achterop bedoeld heeft als hulpmiddel voor fietsers, om zo de beste positie te houden bij het rijden.

Duw iemand een stuk plastic in zijn bilspleet, en dan wordt zeker dan dat hij in het midden blijft zitten. Dat is hierbij het idee.

De makers melden inmiddels zelfs dat ze moeite doen om erkenning te krijgen bij de wielerbond UCI — opdat hun zadel ook in wedstrijden mag worden gebruikt.

Nu zou ik werkelijk iedere aflevering in 2015 van dit serietje over fietsen kunnen wijden aan vreemde zadels. Zo leeft het aloude Nederlandse rokzadel elders verder als ‘noseless seat’. Waarbij genegeerd wordt dat een zadelpunt zo goed meehelpt om de fiets te sturen, en dus te controleren. Blijkbaar zijn er genoeg mensen die zich zo ongelukkig zitten op een standaardzadel dat er goed te verdienen is aan alternatieven.

Er wordt in stilte heel wat af geleden.

Alleen heb ik nu werkelijk nooit zitproblemen bij fietsen, mits alles naar mijn maten staat afgesteld. Mijn lievelingszadel, de Brooks B17, werd ontworpen in 1898, en daar hoefde sindsdien niet meer aan verbeterd te worden. Ik schreef daar eerder over.

Dus wordt het heel moeilijk om me in te leven in de problemen die anderen met hun fietszadels kunnen hebben.

Toch plaagt andermans zadelpijn me wel, op een heel andere manier. Omdat er tegenwoordig nauwelijks fietsbroeken te koop zijn met een prettig dunne zeem. De fabrikanten stoppen er namelijk doorgaans een soort dikke pampers in, die ik te vreselijk vind om te willen aantrekken.

Ik stam uit de oude oertijd, toen een broekzeem nog van echt dun geitenleer was; die na het wassen goed verzorgd moest worden, omdat die dan hard was geworden.

Toen diende dat leer enkel om het schuren over het zadel te verminderen, en om transpiratievocht snel af te voeren.

Tegenwoordig moeten de fietszemen alleen ook als schokdempers fungeren, omdat de hedendaagse zadels zo licht van gewicht zijn en zo hard. Plankjes werden het. Waarbij niet meehielp dat de fietsen ook al stijver werden.

En die zadelvin van Essax is ook alleen te begrijpen vanuit deze ontwikkeling; dat mensen ineens geen idee meer hebben hoe ze op hun fiets zitten, vanwege die noodzakelijk geachte luier om hun kont met alle gelvulling daarin.

En compensatiemaatregelen, zoals een zadelvin, zoals een gelgevulde broekzeem, bestrijden toch allereerst symptomen, zo lijkt me. Terwijl het altijd beter is om oorzaken weg te nemen. Zo moeilijk is het niet om goed op een fiets te zitten, voor wie een paar simpele vuistregels in acht neemt.


Citaat van de dag | 0120

[…] wanneer er in de samenleving een gevoel van onveiligheid heerst, [is] onderzoek waaruit blijkt dat jeugdcriminaliteit daalt minder snel nieuwswaardig […] omdat het lastig rijmt met de overheersende opinie.

onderzoek van het Wetenschappelijk Onderzoeks- en Documentatie Centrum (WODC) van het ministerie van Veiligheid en Justitie

via


Een vooroorlogse Godwin ii
Te fietsen | week 4

De beknopte Engelse waarheid over fietsen in winter luidt dat je daar later in het jaar zo prettig van profiteert.

Winter miles, Summer smiles

Is er bovendien nu een Engelsman bezig met zijn tijdrit van een jaar. Elke dag is hij al onderweg, lang voor het licht wordt. Voor ik helemaal wakker ben zelfs. In weer en wind. Dezer dagen sneeuwt het, en vriezen de wegen aan waarop hij rijdt. En later deze week wordt dat enkel erger.

Steve Abraham fietste daarom dit weekend terloops even 200 mijl per dag, om alvast een buffertje te hebben voor later.

Eén van de vele fietsers die een eindje met hem oprijden, of hem een nacht onderdak verlenen, schreef daar een illustratief verslagje over.

Ondertussen is in Florida ook Tarzan begonnen met zijn poging om het record te breken van het meeste aantal kilometers gefietst in een jaar. Hij heeft aanmerkelijk beter weer — al kan dat later in het jaar anders worden. Hij weet bovendien precies hoeveel zijn concurrent gefietst heeft tien dagen eerder — zelfs al is het record dat ze willen breken van Tommy Godwin, en zijn ook diens daggemiddelden bekend.

Een spreadsheet met alle tussenstanden staat overigens hier online.

Abraham maakt het alleen wel moeilijk voor mij om nu de fiets te laten staan als het weer er niet naar is.

Zelfs al bestaat er een groot verschil tussen móeten fietsen en mógen fietsen.

Normaal klaag ik zelden over het weer; mede omdat niemand mij meer verplicht ‘s ochtends vroeg ongeacht de omstandigheden naar een plek te fietsen waar ik niet wezen wil. Maar deze winter is tot nu toe behoorlijk winderig en daarbij vochtig kil. Er is ook geen vervelender koude dan natte koude, die met kracht komt aangewaaid.

En normaal was het geen probleem om dan een paar weken wat minder te fietsen, tot het weer verbeterd was, en enkel de verplichte kilometers te maken.

Maar ineens roept mijn weerzin schaamte op. Want die lijkt nu een excuus.


Quote of the Day | 0118

The brain has an attentional mode called the “mind wandering mode” that was only recently identified. This is when thoughts move seamlessly from one to another, often to unrelated thoughts, without you controlling where they go. This brain state acts as a neural reset button, allowing us to come back to our work with a refreshed perspective. Different people find they enter this mode in different ways: reading, a walk in nature, looking at art, meditating, and napping. A 15-minute nap can produce the equivalent of a 10-point boost in IQ.

Daniel J Levitin Q&A

Boeklog over Daniel Levitin


The Edge Question of the Year 2015

WHAT DO YOU THINK ABOUT MACHINES THAT THINK?

What’s wrong with turning over the drudgery of thought to such high-tech marvels? Nothing, so long as (1) we don’t delude ourselves, and (2) we somehow manage to keep our own cognitive skills from atrophying.

(1) It is very, very hard to imagine (and keep in mind) the limitations of entities that can be such valued assistants, and the human tendency is always to over-endow them with understanding—as we have known since Joe Weizenbaum’s notorious Eliza program of the early 1970s. This is a huge risk, since we will always be tempted to ask more of them than they were designed to accomplish, and to trust the results when we shouldn’t.

(2) Use it or lose it. As we become ever more dependent on these cognitive prostheses, we risk becoming helpless if they ever shut down. The Internet is not an intelligent agent (well, in some ways it is) but we have nevertheless become so dependent on it that were it to crash, panic would set in and we could destroy society in a few days. That’s an event we should bend our efforts to averting now, because it could happen any day.

The real danger, then, is not machines that are more intelligent than we are usurping our role as captains of our destinies. The real danger is basically clueless machines being ceded authority far beyond their competence.

Daniel C. Dennett

previously, The Edge Questions of the Years 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, & 2014


Law of the Day | 0117

Beware of clichés. Not just the clichés that Martin Amis is at war with. There are clichés of response as well as expression. There are clichés of observation and of thought–even of conception. Many novels, even quite a few adequately written ones, are clichés of form which conform to clichés of expectation.

Geoff Dyer


The Histories | Book One
Herodotos

Helemaal immuun voor de charmes van Herodotos Historieën ben ik niet. Maar dat eerste boekdeel, die eerste honderd pagina’s, diende toch vooral om de tekst te leren lezen.

Zo bestaan er een grote tempoverschillen tussen de verhalen die de auteur belangrijk vindt, en de geschiedenissen die enkel nodig zijn als achtergrondinformatie voor dat hoofdverhaal.

Oorlog na oorlog werd bijvoorbeeld even terloops beschreven, op het tempo van een kort hedendaags politiebericht uit de krant. Het vergt nogal wat om deze informatie te verwerken.

Herodotos schrijft vooral over twee personages in Book Eén. De eerste is Croesus, de rijke koning van Lydië, die onder meer naarstig bezig is geweest om de Griekse stadstaten te onderwerpen in de regio die nu Turkije heet. Het Wikipedia-artikel over hem is domweg een samenvatting van kennis uit de Historieën.

Croesus kwam alleen zelf ook ten val. En éen van de grote moeilijkheden voor mij met Herodotos’ Historieën — naast dat enkel oorlog belangrijk lijkt — wordt het magische wereldbeeld van de auteur.

Uitgebreid staan de profetieën beschreven van de orakels die Croesus raadpleegde, voor hij op veldtocht ging. Omdat Herodotos zo ook kon laten zien hoe dom Croesus was dat hij sommige orakelspreuken niet had begrepen. Dat grote rijk wat ten onder zou gaan, was immers het zijne; niet dat van de Perzen.

Nu goed, tot laat in de twintigste eeuw zijn er Amerikaanse presidenten geweest die astrologen raadpleegden voor ze een beslissing namen.

Croesus’ nemesis was de Pers Cyrus II; wiens lotgevallen ook ruim aandacht kreeg in dit eerste boekdeel.

Historici betwijfelen ondertussen of Cyrus werkelijk Croesus verslagen heeft in 547 voor Christus, zoals uit Herodotos’ werk is af te leiden. Zij dateren nu deze nederlaag enkele jaren later in de tijd.

[ wordt vervolgd ]


Citaat van de dag | 0116

Het is verleidelijk om het strafrecht in te zetten voor bestrijding van al dan niet vermeende misstanden. Verleidelijk omdat het een symbool van krachtdadigheid is: we gaan het nú aanpakken! Dan krijg je symboolwetgeving, dan wel onnodige wetgeving waarmee een afschrikwekkend effect wordt beoogd, zoals de strafbaarstelling van illegaliteit. Dat heeft weinig tot niets met schuld, verwijtbaarheid of de ernst van het feit te maken, maar is een puur instrumenteel, oneigenlijk gebruik van het strafrecht. Voor het hele idee van recht is dat niet goed. Je werkt er praktijken mee in de hand die je in een rechtsstaat niet moet willen, zoals het jagen op mensen. Dat gebeurt. Van tramconducteurs wordt nu verwacht dat ze mensen bij een vermoeden van illegaliteit aangeven.

Theo de Roos in: ‘Het recht dient om de macht te beteugelen’


The Histories | in negen afleveringen
Herodotos

Tweemaal las ik de afgelopen jaren een boek dat eigenlijk ging over een ander boek, van 2.500 jaar geleden. Zowel Ryszard Kapuscinski als John Marozzi schreven persoonlijk gekleurde hommages aan de Historieën van Herodotos, die bij hen even de meeste rijke tekst ooit leek.

Herodotos was namelijk niet alleen de eerste historicus — hij was ook nog eens de eerste reisschrijver daarbij.

Maar het sec lezen van zijn werk vergt een leesprojectje van zeker twee maanden, zo vrees ik. Want in totaal zijn er negen boeken overgeleverd van Herodotos. En die gaan allemaal voornamelijk over oorlog — over datgene dus waarin voor mij de eeuwige domheid van de mensheid zich het meest duidelijk toont.

Moesten de verhalen daarnaast wel heel goed zijn, wil het eigenlijke boek nog een beetje boeien. Want ik bepaal toch altijd zelf of de tekst mij aanstaat. Kan Herodotos nog zulke grote bewonderaars hebben gehad. Mag zo’n 2.500 oude tekst nog altijd in druk zijn. Maakt het niet uit dat de recente vertaling naar het Engels door Tom Holland overal geprezen wordt om de levendigheid.

Het projectje leverde in elk geval nu al op dat ik me even kon verdiepen in het werk van Coralie Bickford-Smith, die bovenstaand omslag ontwierp, en voor Penguin nog veel mooiere ontwerpen maakte ook.


Citaat van de dag | 0114

Er mag dus nooit een christelijke of joodse staat worden gevestigd op islamitische grond, ook al is die grond oorspronkelijk veroverd. Het bestaan van Israël wordt daarom in strijd geacht met de sharia – dit is de absolute kern van het conflict rond Israël.

Asfin Elian, ‘In de geest van de moslim: de islamitische trots verklaard’


Mode
Te fietsen | week 3

Sinds de oer-Britse firma Brooks is overgenomen door Italianen, doen ze daar ook aan mode. Ik schreef dat al eens eerder op. Bezwaar van mijn kant daar tegen is dat die mode ‘in de markt moet worden gezet'; wat dan geld kost, aan marketing. Sindsdien verdubbelden de prijzen van Brooks zadels ook; zeker in de catalogus.

En dan interesseert het me toch weinig dat mijn favoriete zadel, de Brooks B17, tegenwoordig ook in appeltjesgroen is te krijgen; in plaats van enkel in zwart of bruin.

Vreemd genoeg werd ik wel licht hebberig van een oud gereedschapje dat Brooks opnieuw heeft uitgebracht — naar een meer dan honderd jaar oud ontwerp. En dat komt doordat ik zo veel kilometers op mijn Clubman fiets.

Een naafversnelling is namelijk wel mooi en aardig. Alleen moet dat ding worden vastgezet met moeren. Waar ik nu net zo gewend was geraakt aan klemmen, zoals racefietswielen hebben. Waarmee een wiel simpel uit het frame is los te halen bij een lekke band.

Bandenpech is zo veel sneller en simpeler op te lossen door het binnenbandje even te verwisselen, in plaats van om in weer en wind het lek te gaan zoeken en dat dan te plakken.

Dus heb ik sinds ik Clubman rijd de plicht om altijd een sleutel 15 mee te nemen, uit voorzorg. Om dat achterwiel los te kunnen krijgen als dat nodig is.

Niets dat ik verder iets tegen sleutels 15 heb, maar gereedschap als dat is zo elementair van ontwerp dat het moeilijk wordt om er enig gevoel bij te hebben. Misschien dat het daarom ook zo makkelijk is om te vergeten zo’n ding mee te nemen.

Want zo zie ik zo’n Brooks sleutel dan toch. Of de veel grover uitgevallen Park Tool SS-15 Single. Vergeet ik nog de klassieke pindakaas-spreader van Campagnolo, die tegenwoordig meer kost dan een hele gereedschapskist vol. Doordat er even extra aandacht aan het uiterlijk of de functionaliteit is gegeven, worden zulke werktuigen net wat meer.

Waardoor ze overigens best eens veel minder handig in gebruik zouden kunnen zijn.


Citaat van de dag | 0113

[…] wetten horen geen terugwerkende kracht te hebben, zij moeten begrijpelijk zijn en regels horen niet onderling tegenstrijdig te zijn. Men moet ook geen regels maken die redelijkerwijs niet kunnen worden nageleefd, men moet regels niet zo vaak veranderen dat burgers de draad kwijt raken en men moet de regels toepassen zoals ze bekend zijn gemaakt – en dus niet via rechtspraak en bestuur er iets heel anders van maken.

Als wetten niet voldoen aan al deze eisen, dan deugen ze niet, is Witteveens conclusie. Als te veel wetten in te veel vereisten tekort schieten, dan verliest de wetgeving en daarmee de democratische politiek aan gezag. Dat is inmiddels op ruime schaal gebeurd.

Mark Chavannes, recensie De wet als kunstwerk


Quote of the Day | 0112

What Europe needs is not an Airbus to Google’s Boeing but thousands of nimble enterprises that operate on a level playing field with big American companies. This will not happen until we treat certain types of data as part of a common infrastructure, open to all. Imagine the outrage if a large company bought every copy of a particular book, leaving none for the libraries. Why would we accept such a deal with our data?

Evgeny Morozov, ‘Europe is wrong to take a sledgehammer to Big Google’

Boeklog over Morozov


de Clubman v
Te fietsen | week 3

Naafversnellingen hebben twee bezwaren. En éen van die bezwaren zal misschien wat merkwaardig lijken, omdat het waarschijnlijk enkel een persoonlijk probleem is. Maar de naafversnelling waar ik altijd de meeste ervaring mee had, de klassieke Sturmey Archer, maakt geluid tijdens het rijden. Die naaf tikt.

Dat tikken went overigens wel.

Alleen heb ik het liever helemaal stil tijdens het fietsen. En om de verwachte geluidsoverlast negeerde ik alle nieuwe ontwikkelingen op het gebied van naafversnellingen voor lange tijd.

Het tweede bezwaar van versnellingsnaven is dat er relatief grote stappen tussen de versnellingen zitten — voor wie een derailleur gewend is. De vuistregel om makkelijk te kunnen fietsen is om de trapfrequentie zo gelijk mogelijk te houden, en de versnelling aan te passen aan de omstandigheden. Met een derailleur en een welgekozen cassette wordt het vervolgens simpel om een tandje bij te schakelen, of juist terug.

Bij de al genoemde klassieke Sturmey Archer naaf is de middelste versnelling neutraal — daarbij wordt het interne planetenstelsel niet ingeschakeld. De eerste versnelling is 25% kleiner dan neutraal, terwijl de derde versnelling juist bestaat een overdrive die liefst 33% zwaarder trapt.

Dit zijn enorme stappen. En ook daarom wilde ik geen Sturmey Archer voor mijn Clubman. De drieversnellingsnaaf is me te beperkt, de vijfversnellingsnaaf is precies als de drieversnellingsnaaf, met een nog kleinere en grotere versnelling erbij. En de beschikbare achtversnellingsnaaf werkt alleen goed in heel kleine wielen.

De ideale versnellingsnaaf, als het gaat om de verschillen tussen de versnellingen, is de Rohloff. Die heeft veertien versnellingen, met stapjes daartussen van telkens 14%. Alleen kost deze naaf tegen de duizend euro. En voor datzelfde geld kan ik ook een complete Aluminium racefiets met derailleur aanschaffen, plus genoeg reserve-onderdelen voor meerdere winters.

Maakt de Rohloff overigens ook geluid in de laagste zeven versnellingen. Perfect is er immers niets.

Dus werd de naaf die ik in het achterwiel van mijn Clubman vlocht een eenvoudige Shimano Nexus, met acht versnellingen. Dat waren er weliswaar meer dan ik ooit nodig zal hebben in Nederland polderland. En bovendien zijn de stappen tussen de versnellingen soms merkwaardig groot. Maar het ding is én stil, én betaalbaar.

Compromissen moeten altijd worden gesloten.

[ wordt vervolgd ]


Citaat van de dag | 0111

het is niet de schaarste van vruchtbare grond, maar de schaarste van aantrekkelijke stedelijke locaties die de grondprijzen opstuwt. En het is ook niet de landadel, maar iedereen die aanspraak maakt op hogere grondwaardes, van banken met hun hypotheken tot makelaars met hun adviezen, van bestaande woning­bezitters tot woningcorporaties, die de vruchten plukt.

Jesse Frederik, ‘Slapend rijk worden door grondbezit: het kan nog steeds’


Staatje van de dag | 0111

Uit het rapport Dagelijks brood; Arbeidsmarktpositie van boekvertalers in het Nederlandse taalgebied.

En ja, het blijft vreemd om serieus over ‘crisis in het boekenvak’ te praten, of zelfs ‘ontlezing’ als de uitgevers zo veel boeken op de markt blijven plempen.