Vaste voet
Te fietsen | week 03

Zou 2017 dan toch het jaar worden van de bewuste bandenkeuze? Ik schreef daar al iets over in mijn terugblik op het vorige jaar.

Maar het zijn beroerde fietsomstandigheden dezer dagen, met telkens die sneeuw- en ijsresten op de weg. Rotzooi waarover het zo makkelijk glibberen is. Ook al omdat er zo’n groot verschil in rijkwaliteit kan bestaan tussen de wegdelen in de zon, en die in de schaduw.

Ik ben nu erg blij vorige zomer 55 mm brede Big Apples te hebben gemonteerd onder mijn aluminium boodschappenfiets. Zelfs al was dat toen allereerst om onbezorgd door het bos te kunnen crossen. Om die fiets toch ook nog eens te gebruiken.

En wat goed rijdt door mul zand doet het heel niet verkeerd op sneeuwresten — ik voel me er in elk geval aanmerkelijk zekerder op dan op de 28 mm of 30 mm banden van mijn normaal meest gebruikte fietsen.

Schreef Velouria vervolgens ook nog een lofzang op tubes; die zoveel lekkerder zouden rijden dan de gebruikelijke combi van binnen- en buitenband.

Eén van de fietsjes die ik ooit derdehands kocht, kwam met tube-wielen. En die was mede daarom ook zo goedkoop. Want het rijden op tubes, die aan de velg vastgeplakt moeten worden, is meer iets voor de wel heel fanatieke fietser, of de professional; voor wie het team alles doet.

Ik hoef daarom enkel nog die oude tubes van de oeroude wielen te pulken. Die wielen dan opnieuw stellen natuurlijk. Om voor een paar tientjes drie tubes te kopen, twee voor het echt en éen als reserve, en lijm, en voorgelijmde tape. Zodat ik met slechts een kleine investering meer kom te weten.

Waarom dat dan niet al eerder gedaan? Omdat ik eigenlijk betrekkelijk weinig klachten over de bandjes die ik tot nu toe monteerde. Dit maakt het moeilijk om me te bedenken hóe het dan beter zou kunnen.

Ken ik bovendien het placebo-effect al te goed — dat iets wel beter moet zijn omdat er tijd, aandacht, en geld in is gestoken.


Citaat van de dag | 0116

De adviseurs werken risicoloos op uurbasis en hebben er dus belang bij alles zo ingewikkeld mogelijk te maken. Daartoe: (1) wordt elk project en dus ook de omgeving zo groot mogelijk gemaakt, (2) wordt de contractomvang en contractduur van elk project zo groot mogelijk gemaakt, (3) worden zoveel mogelijk stakeholders gemobiliseerd en geactiveerd om zoveel mogelijk weerstand te ontwikkelen, (4) wordt de output van het project zo gedetailleerd mogelijk gespecificeerd, (5) wordt de selectie en contractering uitsluitend op het proces en individuen gericht en niet op de inhoud.

Hennes de Ridder, in: Rijkswaterstaat wéét niks meer


Quote of the Day | 0114

The newsmedia’s compulsion to swarm all over certain news events – shootings, bombs, personal scandals, leaks – poses a genuine risk to the media itself. Its clout weakened by fragmented niche audiences, the media only unites in covering such topics en masse. Which offers opportunities for genuinely effective and damaging manipulation from abroad, some of it highly convoluted. Watch out for ultra-salacious leaks about Donald Trump or his personal entourage that prove partly or wholly false. Such fake news will precede or render ineffectual real revelations.

Melik Kalgan, What The Trump Era Will Feel Like:
Clues From Populist Regimes Around The World


De kunst van het winnen
Herman Chevrolet

[…] Zeker is dat de introductie van mobiele communicatie nogal wat versjteerd heeft voor mij bij het kijken naar de koers op TV; omdat ploegleiders daarmee vanuit hun auto’s de wedstrijd kunnen controleren; door hun renners aan te sturen alsof het robotjes zijn.

Rondes als de Tour de France volg ik daarom amper meer; omdat daarin te vaak éen ploeg alles domineert, en iedereen koerst om allereerst niet te verliezen, waardoor er geen etappe nog spannend verloopt.

Professioneel wielrennen is mede om al dit een sport van verhalen — de uitslag hoeft niets over de race te zeggen — zodat er ook na een wedstrijd gauw eens na te praten valt over wat er nu echt allemaal gebeurd is. En die verhalen zijn dan ook nog eens op verschillende manieren te vertellen.

Herman Chevrolet zette daartoe voor De kunst van het winnen een gimmick in. Hij ziet in koersen de ploegleiders nogal elementaire fouten maken, in hun blinde wil om te winnen. Bovendien is wielrennen vanouds een professionele sport. Chevrolet legt daarom aan de wielerploegen voor om eerlijkheid voortaan te vergeten. […]

boeklog 13 i 2017


Doel
Te fietsen | week 02

Het verbaast me altijd dat er mensen zijn die in augustus al weten wanneer ze het jaar daarop met vakantie gaan. Want dan al zijn ze druk met het opdoen van kennis, over de gebieden die bezocht gaan worden. Of over welke vliegmaatschappij een beetje fatsoenlijke prijzen rekent voor het meenemen van een fiets daar naartoe.

In 2017 wordt Londen-Edinburgh-Londen [LEL] weer verreden — wat van de deelnemers vereist dat ze zo’n 1400 kilometer afleggen in een kleine vijf dagen.

Ook de Transcontinental Race is er dit jaar weer. Waarvoor doorgaans rond de 4000 kilometer gefietst moet worden — de route verschilt per deelnemer, en de eindbestemming verandert inmiddels per jaar.

Nu al is zeker dat ik geen van deze tochten zal rijden, noch dat ik later dit jaar voor weken naar een ver warm buitenland trek om daar te fietsen. En dit spijt me verder niet. Ik lig daar niet wakker van. Behalve dan dat zulke evenementen mij er mee confronteren dat ik werkelijk nooit iets plan voor mijn fietsen.

Hoogstens wordt er bij het boodschappendoen een dag van tevoren rekening mee gehouden dat ik een hele dag weg wil.

Maar daarmee bestaat er dus ook geen hoger doel — wat nog daaraan toe is — en neem ik al evenmin die extra stap moeite om me goed voor te bereiden. Terwijl mijn fanatieke hardlooptijd vroeger toch als kennis heeft opgeleverd dat je net wat meer kunt, en doet, als een training onderdeel is van een cyclus aan trainingen, met een eindbestemming.

Helemaal in januari, als het fietsen niet per se een plezier is, zou het geen kwaad kunnen eens een trainingsschema op te stellen, voor een prestatie een heel eind verderop in het jaar. Want het afronden van een trainingsritje komt met zijn eigen voldoening.

Alleen heb ik dat hogere doel dus niet. En bovendien groeide er in de fanatieke sporttijd een hekel aan alle werk daar omheen; zoals de tweehonderd sit-ups op een dag.

Dus telkens als de gedachte opwelt: ik zou eens echt moeten gaan trainen — dan is er ook het akelige besef: ja, fijn weer buikspieroefeningen doen.


Gouden jaren
Annegreet van Bergen

[…] Haar aanpak in Gouden jaren is evenwel simpel en effectief. Annegreet van Bergen kijkt hoe iets was, bijvoorbeeld met hoe we in 1948 woonden, of werkten, hoe we ons verplaatsten, of ontspanden. En vanuit dat contrast met nu is dan altijd een verhaal te vertellen. Waarbij het erg prettig was dat er met regelmaat ook concrete cijfers gekoppeld werden aan zulke veranderingen. […]

boeklog 11 i 2017


Quote of the Day | 0110

In our twenties, at lunches, my male friends and I talked a fair amount about sports and sex; in our thirties and forties and fifties, food and movies and politics were the main subjects. Since our seventies, health has taken over as topic number one. Sleep is a big item: No one seems to sleep through the night without having to get up two or three or more times. The fortunate ones among us are those who can get back to sleep. The old brutish masculine question of our twenties—”Getting much?”—now refers not to sex but to sleep.

Joseph Epstein, ‘Hitting eighty’

Boeklog on Epstein.


Zygmunt Bauman [1925 — 2017]

the future (once the safe bet for the investment of hopes) smacks increasingly of unspeakable (and recondite!) dangers. So hope, bereaved, and bereft of the future, seeks shelter in a once derided and condemned past, the home of superstitions and blunders.

Zygmunt Bauman, in: Living towards the Past


Statussymbool
Te fietsen | week 02

‘Met hun fietsen tonen hogeropgeleiden hoe goed ze het hebben’, kopte Het Parool van de week. En dat is een claim waar ik nu al even over nadenk, met mijn afgeronde universitaire studie. Helemaal omdat bijna al mijn fietsen uit 1980 of 1981 stammen, en ooit als oud roest op Marktplaats te koop werden aangeboden.

Mijn hele stal aan fietsen samen heeft lang niet zo veel geld gekost als éen doorsnee e-bike waar ik er dagelijks rijen van zie bij de buurtsuper.

Woon ik toch echt niet tussen de hoger opgeleiden.

Het Parool verwees naar onderzoek dat weinig meer deed dan bevestigen wat iedereen al even aangepraat wordt. Lager opgeleiden gaan hier gemiddeld eerder dood, zo luidt de stelling daarbij, want hoger opgeleiden leven iets bewuster. Gemiddeld. Want die hebben bijvoorbeeld door al die lange jaren op school onder meer geleerd dat behoeften niet altijd onmiddellijk zijn te bevredigen. Die denken aan de langere termijn.

Ondertussen leven er weinig beroepsgroepen zo ongezond als bijvoorbeeld artsen. Met hun lange hoge opleiding. Wat dan voortkomt uit de stress van hun werk, en het gegeven dat ze helemaal aan het begin van hun carrière doorgaans al de positie bereiken die ze hun hele leven zullen houden.

Gemiddelden zeggen mij daarom niet alles.

Nu zullen er weinig slecht betaalde lageropgeleiden zijn die dromen van een Idworx oPinion, of een vergelijkbare fiets van 6.000 euro. Terwijl ik toch wel enkele fietskampeerders ken, met een goede scholing, en dito baan, die zulk geld voor een fiets over hebben.

Punt is dat alleen een andere fietskampeerder de keuze in spullen van een mede-kampeerder beoordelen zal.

Net als dat enkel de mannen van het zondagochtend-peloton goed kunnen inschatten wat iemand anders aan een racefiets heeft uitgegeven.

Symbolen krijgen slechts een statuswaarde tussen gelijken — dat zal mijn grootste bezwaar tegen de teneur van dat krantenstuk wel zijn. Als werkelijk iedereen auto rijdt, dan heeft de cataloguswaarde van zo’n auto dus een onderscheidend vermogen. De jongens waarmee ik mijn onderwijsuren deelde, wilden later ook altijd geen gewone auto rijden, nee, dat moest per se een ‘dikke auto’ worden.

Maar als éen bevolkingsgroep fietst, en een andere in het geheel niet, terwijl niemand dit om het geld hoeft te laten, hoe zo gaat dan het verhaal van die status nog op?

De fiets bracht velen vrijheid — zoals elk kind in mijn jeugd — en heeft historisch gezien zelfs een voorname rol gespeeld in de emancipatie van de vrouw. Mooi om te zien dat het fietsen nog altijd tegen bestaande structuren en vooroordelen in kan gaan. Toch?


Covert Joy
Clarice Lispector

[…] Blijft de constatering wel staan dat je Clarice Lispector moet leren lezen zoals je een dichter kennen leert. De dertien verhalen in deze bundel zijn vrijwel allemaal verhevigingen van een moment in taal. Beschrijvingen gauw eens van een ogenblik. Het vastleggen van een sfeer. Steeds lijkt het daarbij om de verwerking van gebeurtenissen te gaan uit het leven van de schrijver. […]

boeklog 9 i 2017


Quote of the Day | 0108

the web, in particular, always served to elevate not just individuals, but subcultures and groups over the great undifferentiated whole. I think this helps account for a broader fragmentation not just along individual lines, but cultural and political lines as well. While once upon a time one nation tended to consist of a dominant culture and various subcultures, nowadays there is sometimes no real centre, no mainstream left, just a collection of powerful subgroups that command deep allegiances.

Whether that’s better or worse than the old conformist media I leave to the reader to decide. Personally, I think it is much better when it comes to culture, but can be absolutely terrible when it comes to politics.

Tim Wu, in: ‘The internet is like the classic story of the party that went sour’


Citaat van de dag | 0107

Van dat soort argumenten bedienen demagogen zich vaak. Een empathisch argument doet een beroep op onze gevoelens voor iemand anders die het zwaar heeft om daarna iets gedaan te krijgen. Want die mensen hebben het niet zomaar zwaar, nee, hen wordt iets aangedaan. Hitler zwom in de empathische argumenten toen hij Duitsland de Tweede Wereldoorlog in wilde krijgen. Hij zei: ‘Kijk naar die Duitse burgers in Polen, zie ze lijden. Hun leven is een kwelling. Verplaats je eens in hen. We moeten ingrijpen!’ Zie je het mechanisme? Heel gevaarlijk. Door empathie laten we ons vaak oorlogen inpraten.

Paul Bloom, in: Een betere wereld begint bij minder empathie, zegt deze hoogleraar


The Invention of Nature
Andrea Wulf

[…] Terwijl Humboldt dus éen van de onderzoekers was die mee hebben geholpen om God als verklaring voor alles uit de wetenschap te verjagen, vond de biografe het niet de moeite waard om over dit aspect te schrijven. Ik acht dat een werkelijk onbegrijpelijke omissie; […]

boeklog 7 i 2017


Quote of the Day | 0105

sooner or later the self-disgust sets in. It has to do – Orwell seems to say – with whipping up a factitious emotion about the book or books reviewed. About most books published it is hard to feel anything at all, but even hack journalism has to have some feeling behind it. And so the reviewer flogs himself into an attitude: “The fatuity of Mr Manningtree’s opening sentence makes the mind boggle, and it is a fair earnest of what is to come after”; “I have always been a sucker for novels about the Bog People, and so I devoured Mr Tumbrill’s new offering at a sitting”; “If I have to read another novel about Primrose Hill adultery I shall scream.”

Anthony Burgess, in: Sensationally stupid