Brieven aan Doornroosje
Toom Tellegen

[…] Zo’n verhaal moet daarmee wel uit een tijd stammen dat logica er niet toe deed, en kennis van de biologie al evenmin.

Wel toevallig dat die verkrachtende prins net langskwam tijdens dat paar dagen in de maand dat Doornroosje vruchtbaar was. […]

boeklog 17 vii 2017


Onmogelijkheden
Te fietsen | week 29

Is dan alles geweldig aan een vouwfiets? Heb ik werkelijk niets aan te merken op dit soort fietsen? Ondanks alle compromissen vorig jaar al eens opgesomd?

Nou, vouwfietsen vragen aanzienlijk meer onderhoud dan gewone. Het telkens loshalen en weer vastklemmen van de onderdelen helpt bijvoorbeeld niet echt. Alles wat losgedraaid kan, moet zo af en toe even weer wat steviger worden vastgezet.

Kan al wat scharnieren wil bovendien heel irritant gaan kraken tijdens het rijden. Alle bouten kwistig insmeren met kopervet helpt daar overigens tegen.

En dan nog staat de zadelbuisklem ineens veel losser dan eigenlijk moet, bijvoorbeeld, waardoor je onder het fietsen vervolgens langzaam aan naar onderen zakt.

Blijf ik verder een probleem houden om in het donker het zadel weer op de juiste fietshoogte te zetten, en de zadelpunt daarbij precies naar voren te laten wijzen. Het is vrij moeilijk om een merkteken aan te brengen op een zwarte zadelpen dat én in het halfduister ook zichtbaar is, én niet heel snel wegslijt — bijvoorbeeld doordat de zadelbuisklem niet meer genoeg klemt, en de zadelpen heel langzaam omlaag schuift.

Heeft mijn vouwfiets het standaardbezwaar verder van elke fiets met een terugtraprem, dat het vervangen van een lekke binnenband achter een geklooi is. In plaats van even een snelspanner los te halen, moeten twee asmoeren worden losgedraaid met een sleutel 15, en is er een sleutel 10 en een 5 mm inbussleutel nodig om de remarm los te koppelen. En die moet je allemaal maar net toevallig mee hebben onderweg.

Overigens zijn er wel vouwfietsen met snelspanassen, zoals racefietswielen hebben. Dat zijn dan de fietsen met ook een derailleur. Deze vouwers hebben alleen niet zelden de beperking dat die derailleur vóor de as van het achterwiel is gemonteerd in plaats van erachter, zoals bij normale fietsen. Bij zulke modellen moet je dan eerst de ketting van het voorblad tillen, om het achterwiel eruit te kunnen halen.

Geen probleem natuurlijk voor wie zijn ketting goed schoon weet te houden.

Ook moest ik nodig eens nadenken over de vraag of alles dat nu vouwen kan werkelijk vouwen blijven moet aan mijn fiets. Zo kwam mijn exemplaar met klappedalen, die ik al snel verwijderde — de asjes daarvan zijn nogal kort, en onderhoud leek er niet aan mogelijk te zijn. Het gekozen alternatief, om normale pedalen te gebruiken die met een snelsluiting zijn los te nemen, bezorgt me evenwel ook ergernis. Er komt te makkelijk speling op het mechanisme waarmee het pedaal snel los is te clicken. Dat levert dan bij elke pedaalomwenteling een krijsend protest op van metaal op metaal.

En hoe vaak haal ik de pedalen nu echt van de fiets? Hoeft er bovendien slechts éen af, om een kleiner opgevouwen pakketje te krijgen. Die andere zou dus ook best een gewoon pedaal kunnen zijn.


Buyology
Martin Lindstrom

[…] Zo was daar het gegeven dat de afschrikwekkend bedoelde afbeeldingen en teksten op sigarettenpakjes de rokers niets doen. Want die associëren het zien van zo’n pakje nog altijd eerst met het roken, dat zij zo plezierig vinden. En de belofte van genot overheerst vervolgens alles. […]

boeklog 15 vii 2017


Mogelijkheden
Te fietsen | week 28

Door een grote stad fietsen, had voor mij normaal niets van wat fietsen zo prettig maakt. Er is te veel ander verkeer daar. En er staan stoplichten. Waardoor ik de hele tijd gespitst moet zijn op de fouten van anderen, en nooit een lekker ritme krijg in het ronddraaien van de trappers.

Zo was het tenminste altijd.

Maar sinds ik een vouwfiets heb, is mijn afkeer opvallend verminderd. Helemaal nu er genoeg kilometers zijn afgelegd om die fiets mij volkomen vertrouwd te laten zijn. De vouwfiets past me als een prettig paar schoenen.

Weliswaar is het nog mooier om een vreemde stad eerst per fiets te bereiken, om er daar dan rond te rijden of je er hoort. Maar de vouwfiets weet me toch bijna eenzelfde gevoel te geven. Maakt daarbij niet uit of ik eerst met het openbaar vervoer of een auto ter plaatse ben gekomen.

Ik ben op eigen kracht nieuw terrein aan het veroveren.

Er zit domweg een heel menselijke maat aan dat fietsen, die geen andere manier van vervoer me biedt. Wandelen gaat te langzaam. Een eigen auto of een taxi rijden te snel. Bussen, trams, of metro’s moeten met anderen worden gedeeld, wat niet op elk moment van de dag een plezier is, en brengen de onzekerheid of je er wel op de goede halte uit stapt.

Weet ik bovendien dat een kilometer fietsen me tussen de 2½ en drie minuten kost — daar waar de reistijd met andere vervoersmiddelen veel minder goed voorspelbaar is. Behalve dan het wandelen.

Zo voelt vrijheid dus, binnen alle beperkingen, als jij je daar bewust van wordt.


Veilig leren lezen
Esther Gerritsen

[…] Toch stoort het geen moment dat deze bundel schijnbaar uit solipsismen bestaat. Ondanks dat ‘ik’ het meest voorkomende woord zal zijn in het boek, lijkt Gerritsen met haar overpeinzingen tegelijk naar beschrijvingen te speuren over universeel menselijk gedrag.

Goed, anders dan zij zal ik mijzelf er zelden op betrappen altijd zo veel te praten in gezelschap.[…]

boeklog 11 vii 2017


Quote of the Day | 0710

The Earth has experienced five mass extinctions before the one we are living through now, each so complete a slate-wiping of the evolutionary record it functioned as a resetting of the planetary clock, and many climate scientists will tell you they are the best analog for the ecological future we are diving headlong into.

David Wallace-Wells, The Uninhabitable Earth


Japanners komen nooit te laat
Gijs van Middelkoop

[…] van Middelkoop melkt een andere trope uit in dit boek. Dit is weer eens een verhaal van de vreemdeling in een land ver weg, waar deze plotseling analfabeet wordt omdat daar een vreemd schrift in gebruik is. Houdt de bevolking er ook nog eens andere zeden op na ook. Misverstanden en andere conflictsituaties zullen daardoor automatisch ontstaan. […]

boeklog 9 vii 2017


Citaat van de dag | 0709

[…] het Achtuurjournaal (NOS), dat zich vooral richt op de grote groep mensen die het nieuws niet zo veel interesseert. Die lok je dan met menselijke reportages over onderwerpen die dicht bij hen lijken te staan, zoals de schuldenproblematiek van vrouwen in een Blijf-van-mijn-lijf-huis of de sekspastor van Curaçao. Het kan een nuttige strategie zijn om een breed publiek niet totaal te laten wegdrijven naar fakenieuws op Facebook, maar ik hoef er gelukkig niet meer naar te kijken.

Hans Beerekamp, in: ‘wat hij wel en niet blijft kijken’


De blauwe muze
Manon Uphoff

[…] Zo is het voor mij al een behoorlijk zwaktebod dat Manon Uphoff het enkel over recente TV-series heeft. Die weliswaar op dit moment geweldig kunnen lijken, maar waarover een vraag is hoe ze over twee, drie decennia zullen worden bekeken. Want er is weinig dat zo snel veroudert als film, en dus ook TV-drama. […]

boeklog 7 vii 2017


Quote of the Day | 0704

The first edition of Montaigne’s Essais was published in 1580, at only about a third of its eventual length. He had cobbled it together over the preceding decade. Its audience, argues Desan, was really just one man: King Henry III. Montaigne wished to be appointed an ambassador, and he thought his book would help.`

Robert Minto, ‘The Myth of the Apolitical Montaigne’

Boeklog over Montaigne


Hamerstukken
Jeroen Brouwers

[…] Hamerstukken zouden stukken kunnen zijn geschreven met de hamer; of om er nu eindelijk eens gezond verstand in te hameren bij de lezer. Alleen was het Jeroen Brouwers zelf die in een interview aangaf dat zijn aanvallen nooit tot enige verandering leiden, voor hem. En in een vergadering is een hamerstuk nu net een stuk dat passeert zonder enige verdere discussie; omdat iedereen het al over de inhoud eens was. […]

boeklog 3 vii 2017


Juli
Te fietsen | week 27

Halverwege het kalenderjaar moeten de drie doorgaans mooiste maanden van het fietsjaar nog altijd komen. En toevallig vallen deze maanden samen met het seizoen dat zomer heet.

Gek genoeg maakt al mijn zomerse fietsen alleen amper enige herinnering aan. Want om een fietsritje memorabel te maken, moet daarin wel iets bijzonders gebeuren. Vorig jaar werd ik in juni een keer overvallen door een mateloze hoosbui, en zoiets blijft me dan bij; want daarvan weet ik nog precies waar dat gebeurde, hoe veel water er op de weg stond, en zelfs waar de bui ineens minderde. Wat er de rest van juni allemaal gebeurd is, zou ik zo niet kunnen zeggen.

Net als de enkele keer dat ik eens een hele dag weg ga dit me dan wel bijblijft, omdat er dan ineens zo veel niet op routine gaat. Ik drink dan eens ergens koffie onderweg waar ik nog niet eerder was. Of er wordt eens een bakkerij bezocht, een ijsje gegeten, een pontje genomen. En dat zijn allemaal hechtpuntjes om het geheugen te helpen.

Maar de doorsnee ritjes op de zomerse dagen zijn nooit lang genoeg om in onbekend terrein te belanden — zelfs niet als ik zeventig, tachtig kilometer fiets.

En ik trek dan vertrouwde kleding aan, die niet klappert of klemt. Ik hoef niet na te denken over wat er aan eten en drinken zoal mee moet gaan. Zelfs aan de routekeuze hoeven vooraf geen gedachten te worden gewijd. Als er veel wind staat, wil ik die eerst tegen hebben. Staat er weinig wind, dan maakt het allemaal niet uit. En ik weet inmiddels dat me toch pas na een kilometer of tien duidelijk wordt welke afstand er verder nog mogelijk is.

Gaat het ook enkel om het fietsen dan.

En er zijn dan achteraf etiketten op te plakken op mijn soort aan beleving; modieuze labels uit al de industrieën die zo graag financieel profiteren van mensen met stress. Alleen doe ik dat liever niet. Zomerfietsen is zomerfietsen.


Das Geheimnis des Fahrradhändlers
Sempé

[…] De kans dat ik de plaatjes in dit boek weer eens bestuderen wil, is aanzienlijk groter. Want Sempé heeft wel heel weinig lijntjes nodig en amper kleur om, bijvoorbeeld, een overvolle fietsenwinkel te tekenen, bij avond. […]

boeklog 1 vi 2017


Een varend eiland
J. Slauerhoff

[…] als het in de brieven over zijn schrijfwerk gaat, is dit doorgaans al af.

Weetjes die ik terloops nog wel meepikte: Slauerhoff was 1,84 lang. En hij meldde aardig Fries te kunnen spreken, en amper te kunnen schrijven. Over hoe het met zijn Liwwadders stond evenwel geen woord.

Een negatief oordeel kwam dan weer van de samensteller van het boek, die constateerde dat Slauerhoff nogal eens raffelde[…]

boeklog 27 vi 2017