Spanninga
Te fietsen | week 39

Jaren geleden alweer kocht ik een koplamp van Philips, de SafeRide 60, om deze aan te sluiten op een naafdynamo. Ruim € 50 kostte die, wat als een grote investering voelde — zelfs al was € 90 de normale winkelprijs. En nooit heb ik meer reacties gehad onderweg op een fiets of fietsonderdeel dan op zoiets als simpels als die lamp.

Vaak dachten mensen zelfs dat er een auto aan kwam rijden. Een auto waarvan de andere koplamp wel kapot zou zijn.

Philips had de lamp oorspronkelijk ook ontworpen voor het gebruik op lichte motorfietsen.

Goed aan die SafeRide is dat de lamp met twee LED’s werkt, en een slimme lens, waardoor er zowel dichtbij veel licht is, zelfs bij het indraaien van een bocht, als ook verkeersborden einden in de verte al prettig hel reflecteren.

Voldeed het ding zelfs aan de elementaire eis om tegenliggers niet te verblinden, als ik dat niet wilde.

Helaas alleen was het maken van fietsverlichting voor Philips een oninteressante bijzaak. Fabricage van de koplampen en achterlichten werd al na enkele jaren gestaakt. En goed, dan maakt concurrent Busch & Müller ook leuk licht. Alleen gebruiken die altijd slechts éen LED in hun lampen, en vond ik het lichtbeeld van de Philips daardoor toch fijner; want aanzienlijk gelijkmatiger.

Maar juicht, de firma Spanninga maakte vorig jaar al bekend de Philips technologie te hebben opgekocht. En op het moment zijn de lampen die dit opleverde zelfs al in de aanbieding te koop. Dus kocht ik de Spanninga Axendo 60 XDAS, voor € 33,10. Om daarmee, zo bleek inmiddels, een net zo goede zo niet betere lamp te krijgen dan de Philips SafeRide is. Want op deze Spanninga zit ook nog een daglichtstand.

Enige nadeel tot nu toe ontdekt: het standlicht houdt het niet de beloofde vier minuten vol.


Zen and the Art of Motorcycle Maintenance | Part III
Robert M. Pirsig

Het derde deel in deze roman sleepte te lang aan. Voor het eerst had het plan nut om niet meer dan éen boekdeel te willen lezen per week. Opdat de inhoud goed zou kunnen bezinken.

Want, ik heb het boek in bepaalde opzichten overschat. De voornaamste moeilijkheden die Pirsig mij als tiener presenteerde zijn inmiddels geen problemen meer bij het lezen. Hij hoeft mij geen inleiding te geven in de filosofie. Dat vak heb ik bestudeerd, om er zelfs menig tentamen over af te leggen. Dus is het inmiddels met regelmaat zelfs vervelend om nogal elementaire zaken uitgelegd te krijgen.

Misschien deed ik op de universiteit de zoektocht wel over, deels, die Pirsig beschrijft in zijn roman. Geïnspireerd zelfs door dit boek.

In het derde boekdeel trekt de hoofdpersoon met zoon Chris de bergen in, om een dag of wat te wandelen. Eenmaal terug in de bewoonde wereld trekken ze verder naar het westen op de motor. Alleen zat daar het verhaal niet in. Het hoofdverhaal is in dit deel vooral de poging van een man om hardop denkend te reconstrueren hoe gek hij eerder eigenlijk was — omdat hij ooit gedwongen opgenomen is geweest, en toen elektroshocks kreeg die zijn geheugen deels hebben gewist.

En die reconstructie is dus allereerst een poging om weer te geven waar de hoofdpersoon in dat eerdere bestaan naar keek, in de geschiedenis van de filosofie.


Ik kan nog steeds niet vliegen
Anna Woltz

[…] Objectief oordelend hoorde ik dan hier iets te moeten melden over de slimme truc van Anna Woltz om twee kinderen die reis naar Denemarken te laten maken, en ze daar op dezelfde boerderij te plaatsen, in plaats van slechts eentje. Want het is een oude theaterwet dat éen gek op het toneel zelden werkt, waar twee gekken juist wel iets teweeg brengen: want die kunnen dan fijn met elkaar praten. Of ruzie maken. […]

boeklog 23ix 2017


Citaat van de dag | 0924

Drank maakt meer kapot dan je lief is.

Dat is de filosofie van de AA, ja. Maar ik blijf bij mijn overtuiging dat er meer mensen zijn die dankzij een borreltje aardiger zijn voor zichzelf en hun medemensen, dan dat er mensen zijn die kwaad stichten door te veel zuipen. Je kunt met alcohol gewoon alle kanten uit. Mensen zeggen altijd dat toverdrank niet bestaat. Dat is pas leven in ontkenning. Nou en of er toverdrank bestaat.

Midas Dekkers, in: ‘Een borreltje op zijn tijd is het beste antidepressivum’


Medische missers
Ton van Dijk

[…] Ton van Dijk haalt in zijn inleiding onderzoek aan waarin het tal doden dat in Nederlandse ziekenhuizen valt door incidenten die vermeden hadden worden, geschat is op vijftienhonderd à zesduizend per jaar. Ruwweg tussen de vier en zeventien slachtoffers per dag. […]

boeklog 21 ix 2017


Citaat van de dag | 0921

Wie zich afvraagt waarom mensen afhaken hoeft niet verder te zoeken. Politiek is keuzes maken en die verantwoorden. Begrijpelijk en transparant. Niet afschuiven. Wie dat systematisch niet doet, vraagt om cynisme.

Marc Chavennes, ‘Steeds meer belastinggeld wordt buiten het zicht van de Tweede Kamer uitgegeven’


In the Dutch Mountains
Te fietsen | week 38

Leeuwarden had de aloude Drachtsterbrug vervangen door een aquaduct, en dat moest ik zien. Ook al omdat de aanleg van dit nieuwe kunstwerk zo lang had geduurd. De bouw had slechts enkele jaren vertraging opgelopen.

Voornaamste reden om even te kijken, was overigens wel omdat ik weten wilde of dat aquaduct nog een beetje een leuke nieuwe helling opleverde, voor mij als fietser. Want eigenlijk zijn er veel snellere en gemakkelijker routes om in het centrum van Leeuwarden te komen. Zelfs voor alle bouwwerkzaamheden begonnen, en er omleidingsroutes kwamen, ging ik al vrijwel nooit over de inmiddels bijna gesloopte Drachtsterbrug. Die was om.

Maar een paar jaar terug werd er in de autoweg Leeuwarden-Drachten een ander kunstwerk aangelegd, het Aquaduct Langdeel. En ook al gaat het fietspad daar eerst door, en er dan nog eens overheen, een nieuwe mogelijkheid diende zich ineens aan aan om vlot in de Friese hoofdstad te kunnen komen.

Ware het niet dat een fietser ook zeker zes kilometer over kaarsrechte wegen rijden moet in boomloos polderland om van dat Aquaduct Langdeel gebruik te kunnen maken. Is de straf er op de heenweg niet, van het fietsen in te veel wind op de open vlakte, dan komt die op de terugreis wel.

Sommige fietsers noemen die eeuwige tegenwind onze bergen.

Ik waardeer bergen toch iets meer, omdat bergop het uitzicht tenminste nog weleens verandert. Bij tegenwind hier verschuiven de coulissen juist nog minder snel.

Dus reed ik toch eens einden door de open vlakte om via het ene aquaduct het nieuwe aquaduct te bezichtigen. En daar was ik heel vlot beneden. Direct alleen met de vraag toch al of dat kleine stukje op gratis hoge snelheid nu alle extra inspanning tot dan wel waard was geweest.


Quote of the Day | 0920

So I see philosophy as the Las Vegas of rational inquiry, where every ism is permitted to be promulgated, where outrageous doctrines are “taken seriously” (well, taken sorta seriously), and in general, nobody gets hurt, because, hey, it’s philosophy, and who takes that seriously? What happens in philosophy stays in philosophy, by and large, and a good thing it is, too.

Daniel C. Dennett, ‘Philiosophy as the Las Vegas of Rational Enquiry’ [pdf]


Ik deug / deug niet
Simone van Saarloos

[…] Kort na lezing staat me al betrekkelijk weinig meer over de inhoud bij, behalve dan dat de columns zeker niet vervelend waren om te lezen. Mogelijk is zelfs het enige dat ik van deze uitgave onthoud dat Van Saarloos rugby speelde, en aldaar op het veld, door haar fysieke manier van spelen, de bijnaam Bokita verwierf. […]

boeklog 17 ix 2017


Zen and the Art of Motorcycle Maintenance | Part II
Robert M. Pirsig

De roman las vlot door, tot nu toe. Alleen weet ik ook dat nogal wat lezers problemen kregen met het derde en vierde deel van het boek.

De metgezellen van de hoofdpersoon zijn dan namelijk uit het boek verdwenen. Hun vakantie is teneinde. Terwijl de hoofdpersoon wel verder trekt, met zijn zoon achterop. En de boektekst ongetwijfeld meer zal brengen van wat in het tweede deel al aangekondigd werd. Pirsig’s zoektocht naar de het antwoord opde vraag wat kwaliteit precies is.

Want, weliswaar eindigt Part II met de quote die mijn nieuwsgierigheid naar de roman levend bleef houden. En ook heeft de hoofdpersoon dan al wat ideeën geïntroduceerd over zijn ‘Kerk van de rede’. Net als dat duidelijk werd dat hij gek is geworden van het voortdurend gefixeerd blijven over dit onderwerp. Heel extreem of moeilijk leesbaar was het allemaal nog niet.

Wel bleef ik het gevoel houden tot nu toe enkel nog inleiding gelezen te hebben.


Citaat van de dag | 0915

Zoals Jevgeni Zamjatin ooit in een brief aan Stalin schreef, wordt ‘echte literatuur’ geschreven door gekken, kluizenaars, ketters, dromers, rebellen en sceptici. Tegenwoordig is de literatuur (want waar hebben we het over) in handen van ‘ijverige en dociele ambtenaren’, van goed getrainde lieden die eindeloos veel bladzijden vol kunnen schrijven, met succes weten te onderhandelen en zichzelf kunnen profileren; van auteurs die ervan overtuigd zijn dat hun boeken, die als heilige hosties worden verkocht, geneeskrachtige eigenschappen bezitten.

Dubravka Ugresic, ‘Op een bankje met Ninotchka’


Draft No. 4
John McPhee

[…] Voor John McPhee [1931] viel alles doorgaans pas precies op zijn plek bij de vierde versie van zijn tekst, die dan meestal uit een lange reportage bestond. Dan was hij ook al niet meer met de structuur bezig van het verhaal, of wat daar in moest staan. Nee, op dat moment bestond de voornaamste taak enkel nog uit copy-editen — om voor wat er stond zo krachtig mogelijke taal te vinden. […]

boeklog 15 ix 2017


Citaat van de dag | 0914

Omdat ik zo hard bleef uitkijken naar een goede bivakplaats kon ik bijna terplekke op de fiets in slaap vallen. Dat wou ik natuurlijk niet meemaken en ik legde me gewoon langs de kant van de weg. Maar door de vermoeidheid vergat ik gewoon om mijn wekker te zetten waardoor ik veel langer sliep dan gewoonlijk. Op zich was dat een klein probleem maar langs de andere kant had ik een echte nachtrust waardoor ik er terug volledig tegenaan kon gaan voor de laatste 1.000 kilometer. Wetende dat Mike heel wat minder geslapen had tijdens de voorbije week was die investering in nachtrust zeker de moeite waard.

Kristof Allegaert, in: ‘2017 De Indian Pacific Wheelrace’

ziet ook: IPWR 2.


Fire and Ashes
Michael Ignatieff

[…] Michael Ignatieff is de Liberale partijleider geweest die zo zeer faalde dat hij moest aftreden. Dat kon trouwens niet anders, want hij had zelfs in zijn eigen kiesdistrict verloren. En als Fire and Ashes, het boek over zijn actieve periode in de Liberale partij, iets lijkt te bevestigen, dan toch dat het in de politiek inmiddels allereerst om de poppetjes gaat, en niet om het beleid dat deze mensen voorstaan. […]

boeklog 13 ix 2017